Agonda beach was duidelijk niet meer wat wat het was. Het was erg druk geworden met busladingen lawaaige Indiase toeristen die hun rommel achter lieten. Dus verkaste ik maar weer. Dit verhaal heeft 8.466 woorden, 45 minuten leestijd.
Nu ik al weer een dag of 10 op het strand van Agonda sta, kan ik wel de balans opmaken. Helaas is die niet helemaal wat ik er van verwachte, maar ja, lees het vorige verhaal, India is NOOIT wat je verwacht. Er zijn een aantal wezenlijke verschillen met vorige keer, 2 jaar geleden, toen ik hier paradijs op aarde ontdekte. Ten eerste was ik er in September, veel eerder dan nu. Het regen seizoen was toen eigenlijk nog niet eens voorbij (alhoewel ik weinig regen gehad heb) maar dat betekende wel dat er nog geen toeristen waren. Zowel westerse als Indiase, en vooral die laatste zijn niet prettig om te hebben.
Ten tweede was dit strand niet zo populair, en is er in die twee jaar wel wat aan veranderd. Er zijn vele kleine hotelletjes ontsproten in de omgeving, kleine winkeltjes, enfin, het begin van Agodolinos dus. Dit brengt allemaal drukte met zich mee en mensen die op geld belust zijn. En dan gaat het hard achteruit hoor.
Om te beginnen moet ik even 50 roepies per dag betalen om hier te mogen parkeren. Dat is toch redelijk absurd, zeker gezien het feit dat je er niks voor krijgt (ja een zee en strand en palmen, maar die zijn niet van de land eigenaar). Lokalen betalen of niks of heel weinig. Verder, en dat is het aller ergste, komen er busladingen met lokale toeristen die gewoon je hele dag vergallen. Ik kwam hier voor rust en ontspanning, maar het gebeurt vrijwel dagelijks dat er een of meerdere bussen met bijvoorbeeld scholieren of nog erger boeren uit het platteland binnen komen rijden. Ze parkeren dat het liefst pal naast je ondanks dat er ruimte zat is. Op verzoek om iets verder te parkeren wordt gewoon onbegrepen gelachen. Vervolgens worden uit de auto grote speaker boxen gehaald (gisteren uit een schoolbus met versterker, accu en een halve disco installatie) die dan vervolgens op max volume gedraaid word. Het geluid is verschrikkelijk, teveel Bass, teveel treble, de muziek is bijna niet meer te horen van de vervorming. Dan draait men ook nog eens jank muziek (het klinkt al gejank en het is om te janken) en als klap op de vuurpijl komen er dan de flessen drank en kook gerei uit de auto (ook bij de scholieren was de drank afwezig) en naarmate de drank vloeit word men luidruchtiger, er gaat gezongen worden, gedanst en al lallend gaat men dan de avond te gemoed. En vergeet niet, dit gebeurt dan allemaal zo’n 5 meter van mijn auto vandaan. Enige verzoeken tot rust worden afgedaan met zinnen als ‘het strand is van iedereen’ en ‘jij bent toch geen eigenaar’ en dan lallen ze nog wat harder.
Stel dronken plattelandsboeren naast mijn auto… en een lol….:-(.
Het klinkt nu allemaal kommer en kwel, maar zo erg is het natuurlijk ook niet. Gelukkig gaan deze ‘toeristen’ tegen zonsondergang allemaal weg, en dan blijven er de buitenlandse auto’s over (er staan nu al 5 campers) en is het hier heerlijk toeven. Ook in de ochtend is het hier weer paradijs. In de nacht daalt de temperatuur tot wel 17 graden, en de vochtigheid maakt het dan heerlijk koel. Er zijn vrijwel geen muggen of andere beesten, wat spinnetjes motjes e.d. Ook zitten er veel apen en lopen er uiteraard koeien en wat honden en varkens , maar verder is het hier dan heerlijk rustig. Toch heb ik besloten om overmorgen (dinsdag) dit plekje te verlaten. Ik heb mijn auto gepoetst en uitgemest, wat kleine schades herstelt, wat onderhoud gedaan en natuurlijk mijn eigen tank bijgeladen. Ook verwacht ik een flinke toename van westerse toeristen. Vorig jaar schijnt hier met de kerst bijna 20 campers gestaan te hebben, daar zit ik niet bepaald op te wachten. Niet dat ik er problemen mee heb maar als ik Europeanen wil zien blijf ik wel thuis.
En als de boeren weg zijn laten ze wel alle zooi gewoon liggen
Ik heb contact met een Indiase familie hier. In Goa zijn de mensen voornamelijk christelijk, en de tweede keer dat ik daar op bezoek ging kreeg ik alle foto’s van de begrafenis van de heer des huizes te zien. Die was 2 jaar geleden aan iets onduidelijks overleden (het zal wel drank zijn, want dat wordt hier nogal veel verorbert, en dan zeg ik het netjes) en er waren hele series met foto’s van het opgebaarde lichaam, huilende familie erom heen, kinderen die het uitschreeuwde van angst en verdriet, allemaal erg onsmakelijk. En wat zeg je dan bij dat soort foto’s. Als je trouw foto’s te zien krijgt (ook erg) kan je nog oh en aahh zeggen, maar je kan moeilijk bij een lijkfoto iets van ‘ ow wat een leuke foto’ zeggen.
Dus, dinsdag middag ga ik langzaam richting Managlore afzakken, om dan vervolgens linksaf richting Bangalore en Vellore te gaan en daar mijn vrienden in Sumaitangi te gaan opzoeken. Daarna ga ik dan een rondje Tamil Nadu doen, om vervolgens weer langzaam omhoog te gaan rijden (maar dan zijn wel al ergens in januari).
Ik ben nu voor de vierde (of is het vijfde) keer in India. In het begin vond ik het een machtig land, en dat is nog steeds wel zo. Toch is India een land dat niet altijd makkelijk is voor de buitenlander. Ja, als je 14 dagen op het strand van Goa gaat liggen is dat makkelijk zat, maar rondreizen zoals ik…. Er zijn echt periodes dat ik me afvraag wat ik hier nog doe. De Indiaer kan het bloed onder mijn nagels vandaan zuigen.
Toch hol ik niet weg, zoals ik bijvoorbeeld in China heb gedaan. Waarom? Om daar achter te komen heb ik eens een lijst gemaakt met positieve en negatieve punten van India vanuit mijn optiek. Ik vergeet er vast een hoop, en op sommige punten zal ik ook vast generaliseren maar ala. Heb je commentaar, toevoegingen of opmerkingen dan hoor ik het graag. Wat ik niet leuk vind aan India:
- Het stink er op veel plaatsen naar pis en afval.
Indiaers kennen absoluut geen privacy
Men kent geen stilte, herrie maken is een must.
Men heeft absoluut geen respect voor de medemens.
Men heeft geen respect voor natuur.
Men heeft geen hygiënisch gevoel.
Men heeft weinig gemeenschap gevoel en nog minder gemeenschappelijke organisatie.
Men pist overal in het openbaar, ook al is er een toilet 10 meter verder.
Men is veel te nieuwsgierig.
Ze stellen steeds dezelfde vragen (waartussen hele domme).
Men probeert je altijd af te zetten.
Men ziet een buitenlander als een lopende pin automaat, houd je hand op en er komt geld uit.
Het verkeer is bijzonder chaotisch.
De wegen zijn over het algemeen slecht
Als de weg goed is vragen ze veel tol.
Men heeft geen notie wat een toerist wel/niet leuk vind.
Je wordt erg veel en vaak lastig gevallen
De india’er is een super bureaucraat
Men geeft vaak prijzen excl. btw maar vergeet dat te melden.
Bijna alles draait uiteindelijk om geld
De indiaer houd van cricket
Er zijn hier veel Israëliërs
Indiaers kijken met hun handen.
Alles wat niet nagelvast is is gemeenschappelijk bezit.
Men neemt geen Nee als antwoord.
Er is geen serieus gesprek te voeren met een Indiaer.
Men denkt een super wereld macht te zijn.
Als je iets negatiefs over hun land zegt zijn ze snel gekrenkt.
Als je vrienden maakt komen ze altijd om geld vragen
Men wil allemaal naar Nederland toe en men wilt dat je helpt.
De indiaer kan alleen maar zijn baan doen, iets anders kan ie niet.
Jeming, dat zijn een hoop negatieve dingen. Als ik dat zo terug lees lijkt het me het beste dat ik het land spoorslags verlaat. Toch doe ik dat niet. Laten we eens kijken bij de positieve zaken van India:
Men is altijd vrolijk
Men wordt vrijwel nooit boos
Men is altijd vriendelijk
Het eten is altijd erg lekker
Men is geïnteresseerd in de buitenlander
Het is hééél anders dan europa
Het is lekker weer
Het is goedkoop (nog)
India is altijd verassend
De mensen zijn vaak super aardig.
Het land is immens gevarieerd
De godsdienst is erg boeiend en vredelievend
Er spreken veel mensen Engels
Een buitenlander heeft een speciale status
Men heeft altijd tijd voor een praatje
De Indiaer wast zich elke dag.
Er is een hechte familie cultuur.
De mensen zijn erg warmhartig
India heeft iets geheimzinnigs, iets spannends.
Ik kan me voorstellen dat de niets vermoedende lezer bij sommige punten denkt van …. Huh, waar heeft ie het over, en als dat zo is wil ik best wel eens een punt uitleggen hoor, laat maar horen.
Eind December 2006, mij te druk in Goa
Ik had al wat tijd probleempjes met het laden van mijn accu’s via de zonnepanelen en vermoede dat het bij de lader zelf zat. Dus bestelde een nieuwe in Europa. Op dinsdag 12 december was er in de ochtend een mail uit Duitsland dat mijn vervanging zonne lader er wel aankomt, maar niet binnen een paar dagen. Iemand die naar India vliegt neemt hem mee en zal hem dan hier in India op de post doen, dat is makkelijker dan het vanuit Duitsland te sturen. Alleen weten ze bij Bocklett niet precies waar en wanneer die lui in India zitten dus werd het tijd om weg te gaan en naar het zuiden af te zakken. Het is wel noodzaak om ergens een post adres te hebben dus besloot ik om naar mijn vrienden in Tamil Nadu te gaan (de zuidelijkste provincie van India), daar de boel uit te leggen en het laad apparaat daar naar toe te laten sturen terwijl ik dan een rondje zuiden rijd.
Had dit al allemaal al wel aan zien komen dus was eigenlijk al klaar om te vertrekken. Eerst nog even bij Palolim, waar ik een water leverancier had gevonden, mijn watertank vol laten gooien, Het was niet gooien maar smijten en een heel gedoe want dat water pompen ze uit de grond met een grote dieselpomp. Dat komt dan vervolgens via een slang met een diameter van 15 cm uit de grond gespoten. Ik schat zo’n 3000 liter per minuut kwam er uit schieten. Omdat de vul opening van mijn tank maar een piepklein gaatje is, kwam dat water dus weer even hard terug, met gevolg dat de water mijnheer en ik, binnen 3 seconde van top tot teen doorweekt waren. Had überhaupt niet het idee dat er water de tank in ging en moest een andere oplossing gezocht worden. Na veel vijven en zessen werd er met een water tankwagen die toevallig water kwam halen, een kleine slang gevonden waar alles wel goed mee ging. De goede man vroeg wel een roepie per liter, das niet weinig, maar ja, hij was er wel voor nat geworden.
Met volle tank zakte ik dus weer Highway 17 af, (nagekomen, ze hebben de nummering van de wegen omgegooid, dus het heet nu anders) die na een half uurtje (na Karwar) een stuk breder werd en na Ankona werd het zelfs weer een lust om te rijden. Je merkt dan dat het reizen je blasé maakt. Vorige keer dat ik hier reed keek ik mijn ogen uit en vond ik het een machtige weg, nu was het gewoon een weg met palmbomen er langs, niks bijzonders.
Bij de Goa staats-grens deed de politie agent een beetje moeilijk, begon om mijn papieren te vragen. Ik zeg, ‘die kan je toch niet lezen en daarbij zijn die niet belangrijk voor je ‘. Hij bond in en ik mocht door rijden (makkelijk om te lullen die lui). 20 meter verder de staatsgrens post van Karnateka. Daar zat volgens mij dezelfde man die er twee jaar terug ook zat, en hij vroeg ook weer exact dezelfde vraag…. Bakshish? Ik deed alsof ik hem niet hoorde en liep gewoon weg.
Verder afzakken naar het zuiden was redelijk zonder problemen, de weg was, op wat uitzonderingen na, best redelijk, en ik besloot vroeg te stoppen. Ik vond een mooi veld boven op een berg, zag wel wat rotzooi en kippenveren liggen maar het waaide lekker dus stonk het er niet. Heerlijk gezeten, biertje gedronken en in de avond zelf gemaakte hachee (die gisteren 5 uur heeft staan pruttelen) met bloemkool en aardappelen gemaakt, Hollandser kan niet volgens mij. Na zonsondergang ging de wind ook liggen en begon er de stank van dooie kippen naar binnen te stromen. Bah bah wat vies, dat was niet helemaal volgens plan. Heb me toch maar vermand, stokje wierook afgestoken en de tanden (en de neusgaten) op elkaar gezet.
Overigens kook ik momenteel erg veel op mijn benzine stelletje, wat ik op de valreep nog in Nederland kocht en nu een gouden greep blijkt te zijn. Het is een Coleman twee pits benzine brander, waar gewone loodvrij in gaat en dat ding werkt als een tierelier. Lekker buiten koken betekend de rotzooi gewoon op z’n Indiaas buiten laten liggen (er komen vast wel koeien/varkens/honden) en binnen scheelt het een hoop schoonmaak werk. Daarbij kan ik benzine overal krijgen en is gas voor mijn gasfles moeilijker te krijgen. (maar wel beduidend goedkoper in gebruik)
Nu ik toch aan het wauwelen ben, valt het me op dat hier veel koeien met een boomstam lopen. Die boomstam hangt dan om hun nek, met een touw, en is vermoedelijk daar omdat die koe dan niet zo makkelijk ineens een spurt de weg op kan maken. Maar, het is een vermoeden hoor.
Hier in het zuiden, waar alles veel groener en vruchtbaarder is, is nog minder privacy. Er zijn veel meer kleine dorpjes, elk stukje land wordt gebruikt om wat te groeien of om te wonen (of werken), en dat maakt het dat het hier nog drukker lijkt dan in het noorden en het nog moeilijker is om een rustig parkeer plekje te vinden..
De volgende dag was natuurlijk absoluut niet zoals verwacht. Een van mijn hoofd beweeg redenen om via Mangalore naar Bangalore te rijden was omdat ik vermoede dat de weg, tussen deze toch twee wereldsteden, wel goed moest zijn. Bangalore, centrum van de IT industrie in India, maar langzamerhand voor veel Europese bedrijven ( denk aan alle call centra) en Mangalore, grote havenplaats. Een weg van 300 km, dat zal toch wel puik in orde zijn dacht ik zo. FOUT !!! Het begon al met het rijden naar Mangalore. Die weg werd steeds slechter. De stukken asfalt slingerde in het rond als je er over heen reed. Het was dus een hobbelige gaten zooi. Er was ook héél veel verkeer, met name erg veel bussen, en die hebben nergens ontzag voor (en geen zin om ergens rekening mee te houden of op te wachten).
De Bypass rond Mangalore die ik eigenlijk wel verwachte was er niet of hadden ze speciaal voor mij verstopt vandaag, en het duurde even voor ik eindelijk in Mangalore de juiste weg richting Bangalore had gevonden (van borden hebben ze hier nog nooit gehoord, raar dan dat het centrum altijd zo druk is). De weg de stad uit was erg belabberd maar nog niks vergeleken bij wat ik na een km of 100 voor geschoteld kreeg. Hier ging de weg de bergen in, en blijkbaar betekend dat, dat je maar niks meer aan de weg hoeft te doen. Jezus wat een puinhoop zeg. Om de 500 meter was het asfalt 500 meter lang verdwenen en daar voor in de plaats zand en kuilen, niet van die kleintjes hoor. Ze hadden wat grote kiezelstenen gedumpt om het zand niet te veel weg te laten waaien. Niet dat ze even met een wals er over geweest waren, doe normaal… Gevolg was dus dat de gaten, van soms wel 50 cm diep aan elkaar geregen werden en dan ook nog eens vol lag met grote oneffen kiezelstenen. Omdat het ook nog eens berg op was (voor mij dan) en erg bochtig heb ik over een stuk van 60 km wel 5 uur gedaan. Ik denk dat ik wel 40 kapotte trucks tegen gekomen ben onderweg, allemaal gestrand op de slechte weg. Moet je eens kijken wat dat kost, alleen al van dat geld kunnen ze een hele vierbaanse snelweg aanleggen. Als ik toch Indiaer was zou ik niet trots op mijn land zijn hoor, bah bah wat heb ik lopen balen. Stel je eens voor, een weg tussen Utrecht en Arnhem van die kwaliteit. Het zou toch zeker een minister de kop kosten. Hier lachen ze er om en zeggen… ah, this is India. Grrrrrrr
Als je deze ellende combineert met het gegeven dat de gemiddelde Indiaer niet kan rijden en ook het liefst inhaalt als ze NIET kunnen zien of er tegenliggers aankomen (dus vlak voor een berg of bocht) dan snap je de puinhoop op de weg.
Mijn plan om vandaag dicht bij Bangalore te komen mislukte dus faliekant, ondanks dat ik van 8 uur in de ochtend tot half 6 in de avond aan een stuk door heb gereden, met een korte pauze voor lunch en twee keer stoppen om wat te drinken. 282 kilometer gereden in 10 uur tijd. Geslapen op een zandveldje bij een restaurantje.
De volgende dag was de weg gelukkig beduidend beter, alsof ze mijn knarsetanden gehoord hebben. Ik reed al vroeg weg (7 uur) en dan is het echt heerlijk rijden als de weg goed is. Prachtige natuur, vol palmbomen, rijst en graanvelden, heuveltjes en bomen, en alles is vooral erg groen. Als dan ook hier en daar wat mist flarden hangen en de zon er zo door gaat spelen, is het adem benemend. Helaas duurt het niet lang voor de koperen ploert een einde aan die mooie licht show maakt maar het maakt wel je hele dag goed.
Vol goede moed dan ook richting Bangalore gereden en omdat de weg zo goed was, was ik daar rond 1 uur al in de buurt. Ik had eens goed op mijn kaart gekeken, nou ja, kaarten dan. Ik heb er drie en ze waren alle drie anders, dat werd leuk. Ik wilde eigenlijk Bangalore omzeilen want ik had geen zin om helemaal door die mega stad heen te moeten, had het snode plan om via een weg die maar op één kaart stond, erom heen te gaan. Tja, dat werd dus ellende, want ik was de hoofdweg nog niet af of ik kwam muurvast in een dorpje te staan. Na een kwartier bewegingsloos tussen het verkeer gestaan te hebben bleek er een demonstratie of zo te zijn. Enfin, veel gedoe, getoeter, en plots werd het verkeer door een agent het dorpje weer uitgestuurd. Ik was dus goed drie kwartier kwijt en weer terug op de hoofdweg naar Bangalore. Er zat niks anders op dan maar die richting te rijden en ook hier, op deze drukke hoofdweg, stond het verkeer regelmatig vast. Hoorde vanavond op de Radio dat men in India in de komende 50 jaar drie keer zoveel verkeer verwachten, dat zal wat worden. Met een beetje geluk kwam ik toch op een soort rondweg, het was dan wel niet zoals ik in eerste instantie had gewenst maar dit was ook beter dan door de hele binnenstad te moeten schilpadden. Al om koste het erg veel tijd, er was veel vrachtverkeer en het duurde goed een uur voor ik rond Bangalore was gereden. Was ik eindelijk die stad uit kwam ik weer eens in een mega file terecht, en dan zie je de Indiaer op zijn best. Tja, de puinhoop die zich dan ontwikkeld heb ik reeds meerdere malen beschreven dus zal het nu niet weer herhalen, mar neem van mij aan, ik heb me echt een uur lang op zitten vreten.
Ook hier was blijkbaar de weg geblokkeerd (later hoorde ik dat er wilde stakingen waren door heel India heen) en werd al het verkeer een B-weg vol kuilen en gaten opgejaagd. Dat was doffe ellende, want ik had geen idee waar ik naartoe reed, kon alleen maar het andere verkeer volgen. Na heel langzaam heel veel gaten doorklieft te hebben ben ik, op advies van een agent die zo vriendelijk was te stoppen, via een zandweg weer terug op de hoofdweg gekomen en kon ik de reis richting Vellore weer voortzetten. Alom hebben die twee opstoppingen me wel twee en een half uur tijd gekost, en als die er niet geweest waren had ik een record aantal kilometers gereden vandaag. Geslapen op het zelfde veldje als twee jaar geleden.
De volgende dag mijn weg richting oosten voortgezet. De weg was op zich goed, soms wat hobbelig en smal maar na verloop van tijd ging het over in snelweg. Ik moest betalen, best forse tol, maar voor het eerst in India werd me verteld dat ik dit niet hoefde te betalen. Uit eigen beweging he, want ik had het geld al in mijn hand. Nou was het ook wel zo dat ik al na 8 km wilde stoppen in Sumaithangi, het kwam me dus wel goed uit. Arriveerde daar al om 11:15 dus was vroeg klaar met rijden, zelfs nog nadat ik onderweg bij een Reliance A1 Plaza (dat is een modern tankstation) gedoucht had (en er de douchekop maar heb afgeschroefd om er water uit te krijgen.). Parkeerde op de stek waar ik vorige keer snel van weg was gegaan omdat er teveel mensen op me af kwamen. Eens kijken hoe dat nu ging met mijn nieuwe hoge auto. Ik moet zeggen…. Wel beter maar het was nog steeds geen pretje. Had je net de ene groep met mensen weg kwam de volgende groep er aan. Dus, deur dicht en maar wachten tot die ook weer weg gingen, maar de stoet bleef aan houden. Kijken hoe lang ik het hier uit houd.
De volgende dag mijn auto 2 kilometer verderop op een verlaten zandpad tussen de rijstvelden geparkeerd omdat ik op de plek waar ik in eerste instantie stond geen rust kreeg. Dat had ik natuurlijk al verwacht dus maakte me er niet zo boos over maar ook vandaag weer de hele dag aanloop gehad en dat begon me allemaal toch wat te veel te worden. Als je twee dagen lang geen seconde rust hebt wordt je een beetje kriegelig. Had die nacht ook al niet zo goed geslapen. De tempel in de buurt maakte weer eens een rot herrie, ze hebben hier ook nog eens een gemeenschappelijke wekker. Dat is een soort luchtalarm dat om 4 uur in de ochtend af gaat. Dat is een beetje aparte tijd, maar het blijkt dat er dan veel mensen op staan om te gaan bidden en vervolgens naar hun werk te gaan. Tja, met arme toeristen die dan nog op een oor liggen houden ze dus geen rekening.
Wat nog wel een leuk verhaal is, is dat er een paar lokale mij aan het waarschuwen waren dat er in het bosje waar ik naast stond gevaar voor slangen was. Ach, dat soort verhalen ken ik, en ik zat net te vertellen dat als er ‘s nachts een slang mijn bed inkruipt ik ieder geval nog wat gezelschap heb, toen er een enorme slang van onder mijn auto weg glibberde. Ik schrok me helemaal het lazarus want het was een fikse, ik denk wel een meter of 3 met een doorsnee van een fikse bovenarm. Op die plek stond ik een uurtje eerder nog wat doorn struikjes te knippen. Het hele verhaal van wat die lokalen mij vertelde kreeg gelijk een hele andere betekenis en ik zal inderdaad goed op moeten gaan passen dat ik niet over die joekel struikel, heb zon idee dat ik het afleg tegen die slang.
De volgende dagen bezig geweest met huishoudelijke zaken, zwemmen en het verhelpen van wat kleine technische problemen. Zo heb ik twee wiggen, die ik onder mijn wielen kan zetten als ik op een niet vlakke ondergrond sta, om zo mijn auto nog enigszins recht te krijgen. Deze zouden 5 ton per wig kunnen dragen maar ze zijn nu eigenlijk al helemaal uitgescheurd, dus moet ik daar een andere oplossing voor vinden. In eerste instantie dacht ik er aan om wat van hout te maken maar ben eigenlijk bang dat dat ook gaat scheuren. Dus ben ik op bezoek geweest bij de lokale smid, en die wil wel wat voor me in elkaar lassen. Ook sta ik te wachten op mijn nieuwe zonnepanelen lader, maar kreeg het lumineuze idee deze eens open te schroeven. Ik had iets heel ingewikkelds verwacht maar er zat maar een heel simpel printplaatje in, en hier eens mee naar de lokale TV/Radio reparateur geweest. Die vertelde me dat hij het wel zal maken, dus ben erg benieuwd.
Verder wat tijd besteed aan het wegsturen van mensen (het lijkt wel of ze met bussen tegelijk aankomen), Ik sta toch echt op een landweggetje, tussen de rijstvelden, ver van welk dorpje dan ook, toch weet men mij te vinden. Vanmiddag nog, ik was eigenlijk wat moe, zat net aan een lekker biertje, onderuit op de bank, hoor ik stemgeluid, staan er 6 man voor de deur. Ik had de boel dicht gelukkig, anders waren ze zo binnen gestapt hoor, ik hield me dus stil. Na een minuut of 5 rond de auto gelopen te hebben werd er door het raampje geroepen iets van ‘kom je nog naar buiten of hoe zit dat’. Ik reageerde er maar niet op maar toen ze na 15 minuten nog naast mijn auto stonden te kwekken heb ik me kop maar eens uit het raampje gestoken en gevraagd waarom ze mij hier stonden te storen. Ik kreeg zoiets terug geslingerd van ‘dit is mijn erf, dus ik mag hier staan als ik wil’ en ik dacht van tja, hij zoekt het maar uit. Toch hebben ze nog zeker een half uur onder mijn raam staan kwekken. En dan kan je wel zo opvangen waar het over gaat, namelijk over die meeste domme dingen van ‘kijk hij rijd op diesel (dat vinden ze hier heel spannend), ‘zie, een camera achterop’, en de leukste van de laatste tijd, (mijn kenteken begint met de letters BR), ‘hij komt helemaal uit Brazilië’. Tja, ik denk, ik zeg maar niks.
Heb ondertussen wel besloten wat ik ga doen. Rondje Tamil Nadu, via Pondicherry (een oude Franse enclave) en het meest zuidelijkste puntje van India weer terug hier naar toe om de dan hoop ik gearriveerde zonnepaneel accu lader op te halen. Dan na een of twee dagen hier vertoeven weer terug naar Bangalore. Vorige keer ben ik via de kust omhoog naar Kolkata gereden maar dat doe ik nu maar niet want die weg vond ik wat saai. Ga nu dus maar eens door de binnenlanden heen. Het plan is via Bangalore hampi, mumbai (even een hoop inslaan) en dan dwars door de binnenlanden naar Calcutta toe waar ik eerste week van maart dan hoop aan te komen. Dan een maand of twee in Bangladesh te zijn, er weer een nieuwe Indiase visa halen, dan april/mei richting Leh& Ladak, oftewel het Indiase Kashmir. Daarna doorstoten naar Nepal, en via Nepal China in te gaan. Maar dan zijn we al weer een jaar verder….
Ondertussen ben ik een dag verder dan dat wat ik hier boven heb geschreven en is er weer het een en ander veranderd. Het rondje Tamil Nadu wat ik net beschreef wilde ik samen met twee lokalen doen, die ik al een tijd ken. Dat was al afgesproken, tot ze ineens, gisteravond, voor deur van de auto stonden met de leuke opmerking: Tja, we hebben financiële problemen, kan je ons even 1000 roepies geven. In eerste instantie wordt je dan een beetje boos, maar ik weet ondertussen dat het vrij normaal is in India om even maar wat geld te vragen. Ik zei dus tegen die lui, ok, ik geef je dat geld, maar dan heb ik geen geld meer om een rondreis met jullie te doen, want dat moet ik ook allemaal betalen, jullie eten en drinken, ik weet precies hoe dat gaat. Tja, toen werd het even stil en wisten ze niet hoe ze moesten kijken. Ik dacht, als ze het alleen om het geld te doen is, nemen ze het geld, als ze vriendschap willen (en we waren al twee jaar vrienden) dan trekken ze hun vraag wel in. Helaas pindakaas dus, ze wilde geld hebben.
Kort daarop ging ik mijn wiel onderzetters halen die ik had laten maken bij een lokale smid. Die had in eerste instantie 400 roepies voor materiaal plus wat arbeidsloon gezegd, nu kwam ie ineens met 1680 roepies op de proppen. Dat was puur afzetterij, ik wilde het in eerste instantie ook niet betalen. Omdat echter een aantal mensen zich er mee bemoeid hadden wilde ik ook niet hun voor schut zetten bij die smid, dus heb maar betaald. ‘s Avonds, om een uur of 9, (ik was net aan het overwegen te gaan pitten), kwam er ineens een brommertje aanrijden met twee man er op. Ik sta op een pik donker stukje, dus ik heb alles goed op slot ‘s avonds, en die twee man, die duidelijk gedronken hadden, weigerde ik dan ook binnen te laten. Op een gegeven moment kwam het hoge woord er uit, ze claimde dat ze eigenaar waren van het stukje grond waar ik op stond (dat was onzin, het was openbare weg, heb ik zelfs nog op de kadaster tekeningen gezien de vorige dag), en ze wilde graag geld hebben omdat ik daar stond. Tja, toen knapte er iets bij me. Men had blijkbaar in dit dorp het idee dat ik een pinautomaat geworden was en ik besloot ter plekke om de spullen te pakken en weg te gaan. Kreeg het idee dat ik melk koe aan het worden was, en daar had ik niet zo’n zin in. Ik vond het wel erg jammer want ik had goede vrienden gemaakt (tenminste, dat denk ik nog steeds) en het was op zich weer relaxed, met lekker zwemmen en goed weer.
Hoe dan ook, ’s ochtends om 8 uur weg gereden, richting noorden gegaan, zonder eigenlijk een vast omlijnd plan te hebben waar ik naar toe wil. Dit was toch een moment waar ik naar uit had gezien, omdat ik hier vorige keer zo veel plezier had gehad. Dat viel nu dus in duigen en heb zeker tot ergens in de middag een brok in mijn keel blijven houden, die ging pas over toen ik alle aandacht nodig had om door Bangalore heen te rijden. Het was voor het eerst sinds 4 maanden bewolkt vandaag en het motregende zelfs af en toe, dat hielp mijn humeur niet.
Ten zuiden van Bangalore heb je een stad die heet ‘Electronic City’. En daar zitten dus alle IT bedrijven, met dikke kantoren en vette auto’s. Er lopen hier veel blanken en men is gigantisch aan het bouwen. Dit is het nieuwe India, en het lijkt net of je in Europa rijd.
Geslapen bij een A1 reliance tankstation, waar ik morgen vroeg ieder geval kan douchen. Overigens mijn zonnepaneel lader weer gemaakt, een onderdeel vervangen wat ik al wel vermoede dat ook stuk was.
Toen ik wakker werd maar besloten om verder richting Mumbai te gaan rijden, daar mijn auto te parkeren en de Kerst te vieren, en na een klein weekje richting Calcutta te gaan. Vandaag (22-12) via highway 4 naar het noorden gereden. Het begin van die weg, zeg maar vanaf Karwar was uitstekend, uitmuntend zelfs, maar in de vroege middag begonnen er stukken weg nog niet af te zijn en hoe verder ik kwam, hoe minder er af was en hoe meer ellende er dus kwam. Al om al toch een redelijk record gereden (350 km) en in een veld net boven Hubli geslapen.
Wat me vandaag wel opviel is dat als de snelweg goed is, en je dus snelheid kn maken, de snelweg een slachtveld is. Niet een slagveld maar een slachtveld. Ik denk dat ik wel 10 vrachtauto’s in de greppel heb zien liggen, meestal op de kop. Blijkbaar valt men toch in slaap omdat de weg te saai is ,of verliest met de controle over het stuur bij zo’n hoge snelheid.
De volgende dag werd de weg geleidelijk beter. Er zaten zelfs stukken van Europese kwaliteit bij (als je even het verkeer niet mee telt, dat blijft op z’n Indiaas), zonder al te veel noemenswaardig heden vrijwel tot Panvel kunnen rijden. Met wat vroeg opstaan, hulp van mijn GPS en het feit dat het zondag was reed ik de volgende morgen naar mijn vaste stek in Colaba-Bombay waar ik om 9:15 parkeerde. Ik blijf hier een week om mijn zonnepaneel lader te ontvangen en ook eens te mediteren over wat ik ga doen. Op het moment dat ik dit schrijf is het eerste kerstdag. Daar merk je hier niks van, alles is open, er is niks anders dan de vorige dagen. Voor nu wens ik iedereen een goede en prettige feestdagen en voor als het er niet meer van komt… een voorspoedig 2007.
Eind december 2006, happy new year
Een nieuw jaar, een nieuw begin? Nee, dat niet, maar misschien wel eens tijd om terug te denken over wat fout en goed ging, wat anders kan, wat anders moet, waar heb ik fouten gemaakt, waar kan ik van leren etc.
Nederlanders houden van terugblikken, kijk maar naar al die jaar overzichten op TV in december en januari. Dat moet ik ook eens doen? Echt niet dus. Daar houd ik niet zo van hoor. Ik kijk liever naar voren, naar wat gaat komen. Dat wil niet zeggen dat soms terug kijken (van een afstand) niet nuttig is want zoals ik hierboven al schreef, soms doe je dingen verkeerd zonder het zelf in de gaten te hebben, en pas bij stilstaan en achterom kijken kan je zien dat of wat er fout gaat.
Achteraf denk ik bijvoorbeeld dat het fout was om mijn woning te gaan verhuren. Omdat ik toch van plan was voor een langere tijd weg te gaan is dat vragen om problemen. Je laat immers een flinke investering achter en iemand moet dat dan in de gaten houden. Ja, dat gaat nooit goed, en ik ben achteraf blij dat ik mijn huis heb verkocht. Het geeft meer rust. Zeker, als ik straks ooit weer terug kom moet ik van nul af aan beginnen maar je weet nooit wat er onderweg gebeurt of waar ik blijf hangen.
Ik heb denk ik de fout gemaakt om de zelfde reis te doen als vorige keer, de zelfde weg te rijden en plaatsen te bezoeken, mensen te ontmoeten. Ik denk dat niet slim is geweest. Twee jaar geleden (nu bijna 3) heb ik erg veel plezier gehad op mijn reis, veel meegemaakt, vrienden gemaakt, ervaringen opgedaan etc. Ik ben die nu achter na aan het rijden, en verwachte dat dingen nog steeds hetzelfde zouden zijn. Dat is dus niet waar. In twee jaar tijd verandert er veel, zeker in een land als India waar dingen sowieso al nooit zijn zoals je verwacht. Niet alleen plaatsen en plekken veranderen, ook mensen en dat is soms even slikken. Een van de reacties die ik daar op via mijn website binnen kreeg, van Joop was : “Is het niet zo dat het allemaal van toevalligheden afhankelijk is en dat je in ieder land goede en slechte ervaringen kunt opdoen en dat mensen overal hun goede en slechte eigenschappen hebben.” En daar heeft deze Joop natuurlijk helemaal gelijk in. Ik was/ben teveel gefocust op het ontmoeten van die mensen die ik al eerder ontmoete, maar die zijn twee jaar verder in hun leven, zijn verandert, hebben ander werk of andere woonplaatsen, andere interesses . Ik ben maar de rijke Hollander die even hun leven binnen komt kijken en niet wezenlijk van belang. India verandert erg snel, dus ook veel van de plaatsen waar ik twee jaar geleden geweest ben. In mijn hoofd is er niks verandert, maar als ik er dan aankom is het een heel andere plaats geworden. Dat heb ik dus overschat, of onderschat, zoals je het wilt bekijken. Inderdaad Joop, ik zoek graag contact met lokalen en ga niet zoals veel collega reizigers weken op een strand met andere buitenlanders staan. Dat kan ik in Europa ook. Maar dat brengt andere problemen met zich mee want ik wil er graag kennissen/vrienden aan over houden, de lokalen hebben vaak andere interesse….: $$$.
Ik zal twee dingen moeten veranderen in mijn instelling. De eerste is niet meer de zetten herhalen van de vorige reis (alhoewel ik daar niet altijd aan ontkom) en ik zal helaas wat voorzichtiger moeten omgaan met vriendschappen. Dat gezegd hebben wil ik ook niet mezelf afsluiten. Als je denkt dat iedereen maar op je geld uit is ontmoet je nooit andere en dat is ook weer een verkeerde instelling. Ik moet mijn verwachting patroon hier en daar wat aanpassen en wat meer nieuwe uitdagingen aan gaan,
Laatste fout die ik maakte (denk ik, maar als er mensen zijn die er meer weten hoor ik ze graag) is dat ik te onvoorzichtig ben geweest. Heb op mijn vorige reizen weinig problemen meegemaakt. Hierdoor gaat je aandacht qua veiligheid wat verslappen. En dat heb ik gemerkt. Mijn telefoon verliezen, tja, makkelijk te voorkomen door controle en of een keycord. Mijn foto toestel in het water was makkelijk te voorkomen geweest door gewoon beter opletten en nadenken, en het stelen van mijn portemonnee was helemaal het toppunt van dommigheid. Je leert er van, maar wel op een onprettige manier. Zo, dat is even van de borst.
Ondertussen dat ik dit schrijf sta ik dus nog in Mumbai. Maar niet lang meer hoop ik. Mumbai is prettig hoor, maar het is een grote stad, lawaaiig, vies en duur en ik heb het hier wel gezien. Mijn auto zit onder de kraaien schijt en vieze luchtverontreiniging stof, en mijn gezondheid gaat er ook niet op vooruit. Ik heb keelpijn en loop te hijgen als een bronzend hert. Jammer genoeg blijft het bij het hijgen. Hoop vandaag het pakketje met de zonnepaneel lader te ontvangen en dan nog voor het eind van het jaar weer richting oost te gaan rijden.
Helaas was India weer niet zoals verwacht, want plots stond er vanochtend een gillende mevrouw voor mijn auto….. ‘En als ik maar niet denk dat dat zo maar kon, en dat ik maar onmiddellijk mijn auto weg moest halen, en dat ze de politie zou bellen, en dit en dat’. Ik had eigenlijk geen flauw idee wat er aan de hand was, maar kreeg het idee dat ze er problemen mee had dat ik al bijna een week in de straat geparkeerd stond. Let wel op, ik en nog tig auto’s, ’s avonds werd er zelfs dubbel geparkeerd, bussen, bestel auto’s van alles stond er wel. Op mijn opmerking dat ik hoopte morgen weg te zijn, omdat ik op een pakketje stond te wachten werd er nerveus gegild dat ik onmiddellijk weg moest gaan, en ze zou de politie bellen bla bla bla. Maakte het duidelijk aan haar (op een zeer nette manier jaja) dat ze dat dan maar moest doen, en dat als ze ergens een probleem mee had ze het maar op een normale manier moest komen bepraten maar ze stierde weg.
Uurtje later twee agentjes bij de auto, of ik maar even mee naar het bureau wilde gaan. Vond dat wel wat vreemd, maar ach, dit is India. Ik, met een taxi mee naar het Bureau (luxe hoor, het was een paar honderd meter). Zo zie je ook het politie bureau van India eens van de binnenkant. Na 10 minuten wachten werd ik geholpen door een aller vriendelijkste inspecteur. Wat is er allemaal aan de hand, vroeg ie me. Ik vertelde dat ik geen idee had, maar wel vermoede dat die mevrouw wat overstuur was omdat ik volgens haar daar niet mag parkeren. 15 minuten en een kopje thee later was oom agent het roerend met me eens, verwees de claim van de hysterische vrouw naar het land der fabeltjes en wenste me een goede reis toe.
Helaas kreeg het verhaal nog een staartje, want een paar uur later stonden er ineens 3 gillende vrouwen voor mijn auto. Weer van ditum en van datum. Ik liep rustig naar buiten, vroeg wat er nou allemaal aan de hand was. Ik werd beschuldigd dat ik de politie omkocht, want ik mocht hier toch niet staan. Na wat lelijke dingen heen en weer gekaatst te hebben (want dat kan ik natuurlijk ook) kwam er toch nog een redelijk normale conversatie uit. Er blijken in dit stukje straat geen vrachtwagens (commerciële) te mogen staan, en omdat ik er al de hele week stond zat men zich al de hele week op te vreten, tot het vandaag explodeerde. Tja, ik wilde de boel ook niet op de spits drijven, dus bood aan morgen vroeg te vertrekken (was k toch al van plan) maar daar trapte ze niet in. Na veel gepraat heb ik gezegd dat als ze een andere plek voor me vonden ik wel zou verkassen. Stel je wel voor, dit is India. Dus als er drie boze vrouwen tegen een blanke staan te schreeuwen heb je binnen 10 seconde een paar honderd omstanders. Uit goede wil (want ben ik toch echt wel schappelijk) mijn auto 300 meter verkast (wat een onzin om niks allemaal), en die nacht dus erg slecht geslapen op een plek waar ik niet veilig stond en er veel ongure figuren rondhingen. Maar ja het was maar voor een nacht, de volgende ochtend vroeg Mumbai verlaten, zonder dat ik dus mijn zonnepaneel lader heb gekregen. Al die moeite dus voor niks geweest..
Die dag de hele dag gereden, gestopt in een veld. Wel weer de gebruikelijke Indiase puinhopen meegemaakt op de weg, jonge jonge wat zijn die mensen asociaal op de weg zeg. Ik blijf me er toch steeds over verbazen ondanks dat ik het nu echt langzamerhand wel weet. Maar toch, wennen er aan is onmogelijk en het kan steeds erger. Er was (bleek achteraf) een ongeluk gebeurt, een kant van de weg geblokkeerd, het vracht verkeer wacht dan netjes in de rij (de meeste) maar alle personen auto’s en bussen gaan dan inhalen op de andere weghelft. Als ze dan aankomen bij de plek dus onheil kunnen ze er niet door, want de auto’s van de andere kant doen precies hetzelfde, gevolg: weg blokkade. Het is zo makkelijk, want je kon het goed overzien, en als iedereen gewoon op zijn beurt had gewacht, was er NIETS aan de hand. Maar nee, wat gebeurt er nu, de blokkade wordt eindelijk ontward door toedoen van een slimme mijnheer die even het verkeer regelt, dan rijd de file 300 meter en gaan de auto’s weer precies hetzelfde doen en blokkeren wéér de weg. Het is toch zo onbeschrijfelijk stom, dom en asociaal, en ik wens dan echt dat ik een vlammenwerper of scud raket of iets verschrikkelijk om hand heb om die sukkels van de weg af te blazen. Geen greintje sociaal gevoel, alleen maar ik ik ik.
Eén seconde je hersens gebruiken en je weet dat door gewoon te wachten, iedereen veel sneller door kan rijden. Maar nee, ik moet eerst, de rest kan stikken, en dan staat iedereen vast. SUKKELS. Het zijn net lemmings die Indiase bestuurders. Ze kunnen alleen vooruit, tot ze niet verder kunnen en wel moeten stoppen, meer kunnen ze niet. Sorry hoor, dat moest even er uit.
Er reed ook nog een gast tegen mijn auto aan. Ik had het niet eens zo in de gaten, voelde wel me auto ineens naar links trekken, en stuurde daarom gewoon een beetje tegen. Bleek er een vent me aan het in te halen zijn terwijl dat helemaal niet kon, en die ging dus te vroeg naar links toe, waardoor die tegen mijn stalen bumper aan reed. Tja, moet je niet doen. Ik had het pas in de gaten toen ie voor me stopte en mij ook vroeg om te stoppen. Hij had een fixe deuk in de zijkant van zijn auto, ik heb niet eens kunnen ontdekken waar ie precies bij mij heeft tegen gezeten, nog geen schrammetje. ‘These things happen’ was zijn luchtige opmerking, en we reden beide gewoon weer door. Welcome to India.
Genoeg daar over. De Highway nummer 3 was nog precies zoals 2 jaar geleden. Alleen het gedeelte in de buurt van Mumbai was stukken beter geworden, na 150 km of zo werd het weer een zielige vertoning. Men was wel bezig om het te fourlanen. Dat is tegenwoordig een Indias werkwoord. Fourlanen. Maar ja, dat gaat op zijn elf en dertig, dan is er weer eens een stukje van een km klaar, dan ligt er weer een stuk open, of er is geen asfalt of de brug over het spoor is niet klaar omdat het op goedkeuring van het ministerie van xyz wacht. Maar het ergste maakte ik het bij Chalisgoan mee. Dat is niet eens zo’n grote plaats, waar de weg naar Elora caves (highway 211) doorheen loopt, maar de gemeente had besloten om een rondweg aan te leggen. Slim natuurlijk, alleen hebben ze waarschijnlijk al sinds na de aanleg tig jaar geleden, niets aan onderhoud gedaan, dus de weg is vrijwel non-existent, oftewel diep en diep droef. Wat scherts mijn verbazing, moet ik halverwege die rondweg ineens 100 roepies tol betalen. En dat terwijl ik dus al 3 km lang met een snelheid van 5 km per uur tussen de gaten aan het laveren was. Toen schoot ik vol, en heb ik die man kei en kei hard uitgescholden, en hem daarna in het Hindi verteld dat ie een dief was. God wat was ik boos zeg. Maar ja, verder is India een leuk land hoor (whaoaoaoaoa).
De Ajanta caves vanuit mijn sublieme parkeerplek.
Overigens, nu ik toch weer op de India’er aan het fitten ben, nog even dit. Op mijn auto’s zitten stickers met mijn website adres en de tekst ‘around the world for Friendship and understanding’. Vrijwel alle Indiaers die naar mijn auto staren lezen dit hardop voor. Maar er is er nog geen een die me gevraagd heeft wat ik daar nou mee bedoel. Men is alleen geïnteresseerd in of mijn auto op diesel rijd en hoeveel km per liter ie dan wel haalt. Raar he?
Kwam laat in de middag bij de Ellora caves aan, een nationale toeristen plaats. Omdat het best een groot gebied is besloot ik de volgende dag ( 1 januari) daar vroeg mee te beginnen en de jaarwisseling door te brengen op een veld met uitzicht op de Ellora caves. Daar heerlijk geslapen, niks van de jaarwisseling meegemaakt. De volgende morgen, 1 januari 2007 dus) al vroeg de grotten gaan bezoeken. Het zou om 6 uur al open zijn was me verteld. Om 7 uur kwam ik aanrijden en moest men het hek voor me open maken. Tot en uur of tien heerlijk rustig alle grotten bezichtigd. Omdat het zo lekker rustig was, echt een genot, er nog eens een bergwandeling aan vastgeknoopt en om 10 uur richting Ajanta vertrokken. Was het nou de moeite waard die grotten? Ach, wat zal ik zeggen, leuk ze gezien te hebben maar een fotoboek mag de volgende keer ook wel.
Bij Boeddha op schoot
Veel van de grotten zijn gewoon kale uitgehakte vierkante lege kamers, daar valt weinig aan te zien. Er zijn er een paar met mooie buddha beelden of andere versieringen, vooral de Jain temples helemaal achteraan vond ik erg mooi.
En zijn vrouw heb ik ook maar even oneerbaar betast
De weg naar Ajanta was gelukkig niet druk en ook erg lokaal. Dat zijn toch ook wel mooiste wegen hoor. Ik bedoel, die ‘national highways’ zijn vaak slecht van kwaliteit en erg druk, die lokale wegen zijn even slecht maar veel minder druk. En je ziet zo nog eens wat. Vlak voor ik bij Ajanta aankwam zag ik ineens een bord ‘Viewpoint’. Omdat die grotten toch dicht waren vandaag (was van plan mijn auto te gaan wassen) en het pas 12 uur was, sloeg ik maar af en belande na een km of 10 op een machtig mooie plek. Pal aan de overkant van de grotten, met mooi uitzicht er over heen, heel rustig (op de geitenjongens na) en super stil ‘s avonds. Zo stil heb ik het in heel India nog nooit gehad. Omdat men in de middag al wel had gewaarschuwd dat er in dit gebied tijgers zittten hield ik ’s nachts wel een oor open, ook al omdat het hier zo afgelegen is. Om 2 uur in de nacht schrok ik wakker. Ik had de auto voelen bewegen, of ik had het gedroomd, dat kan ook. Toch lig je dan een half uurtje te luisteren of je wat hoort, en dan hoor je van alles hoor, dat kan ik je verzekeren. Toch maar weer ingeslapen en de volgende dag ieder geval niks bijzonders opgemerkt. Geen tijgerklauwen in mijn lak of tijgertanden in mijn banden gelukkig.
Om 9 uur in de ochtend de lange loop weg naar de grotten gemaakt. Het is een hele afdaling, ik denk wel 1000 trapjes, het was nog vroeg en lekker weer. Ik was de enige die er liep, moest alleen de weg delen met een hoop apen. Die moet je dan maar weg jagen, want het zijn joekels van beesten en als die je bijten dan kan je een doctor opzoeken. Wel leuk op die manier lopen, erg avontuurlijk ieder geval. Helemaal beneden bij de grotten aangekomen na 35 minuten lopen (het was berg af) bleek de poort dicht en moest ik een heel stuk omlopen om bij het ticket kantoor te komen. Voor 250 roepies mocht ik er in. Op zich veel geld, maar ik vond het dit keer het wel waard. Deze grotten zijn veel imposanter dan die in Ellora, zijn ook veel ouder trouwens (een aantal van een paar honderd jaar voor Christus), uitgehakt in een diepe kloof. Het waren er een stuk of 30, de een wat mooier dan de ander, maar het zal best een werk geweest zijn zeg. In sommige grotten kan je een heel leger kwijt. Het zijn allemaal Boeddhistische grotten met tig beelden van Boeddha natuurlijk. In sommige stond een stoepa andere hadden weer een soort van fresco’s, al om was er genoeg te zien. Ik vind dit wel een van de betere Indiase toeristische attracties, alles is goed geregeld en het is boeiend om te bezoeken. De rest van de dag besteed aan het wassen van de auto, geiten jongens op een afstand houden en wat lanterfanten. Morgen rijd ik verder naar het noorden.