Was het in Iran koud, Turkije was niet veel anders. Gelukkig kon ik gas krijgen zodat ik de verwarming aan kon doen. Brox moest aan de slag, en ik ploegde me een weg door het witte en koude landschap. En dit alles in 2.622 woorden, 14 minuten leestijd.
Vandaag de auto wat uitgemest, leidingen laten ontdooien, dorp in geweest om de nodige boodschappen te doen (wat is Turkije duur zeg, dat word wel even wennen), heerlijk donner kebabje gegeten, in de avond wat gekookt lekker gerelaxt. Mijn rug is nog steeds klote, hoop dat dat snel beter gaat want ik moet nog een paar duizend km.
Gisteravond kwam er al een vent aan de deur om te vragen of Brox zijn hondje wilde dekken, maar het beest was net 15 cm hoog, dus dat ging echt niet, heb hem dat ook verteld. Vandaag was die gast er weer, en weer deed ie het verzoek. Ik denk, hij zoekt het maar uit, en vertelde hem dat ie zijn gang maar moest gaan. 15 minuten later was ie terug met een piepklein vuilnisbakken rasje, en onder veel hoongelach en toeschouwers moest Brox weer laten zien dat dat tegen de natuur was en dus niet mogelijk. De man probeerde alles, zette zijn hondje zelfs achterstevoren op een stoel terwijl hij de staart uitnodigend omhoog hield. Brox wilde wil en probeerde wel, maar het was gewoon onmogelijk.
Naja, dat was wel zo het hoogtepunt van de dag ware het niet dat ik op weg naar het dorp , al lopend, aangevallen werd door een groep van 3 grote honden. Ik was er niet op voorbereid, totdat ze steeds dichter bijkwamen en bijt bewegingen maakte. Een hond beet naar mijn been en omdat ik snel draaide schampte hij maar haalde nog wel even mijn been open. Toen maakte ik een schop beweging waardoor ik in mijn schoen gebeten werd, het begon echt serieus te worden. Met drie van die honden doe je weinig hoor. Ik had me rugzak om, haalde hem snel van mijn rug en begon ermee te zwaaien richting hond, dat was het enige wat ik kan doen. Mijn geschreeuw werd gelukkig door de eigenaar gehoord vanuit een huis 300 meter verder, en die kwam hard aanlopen en haalde zijn honden weg. Een sorry kon er niet van af. Was even een erg benauwd moment.
Zondag 20 februari 2005
Had al besloten om vandaag te gaan rijden. Het plan was om naar Van te rijden, ook al omdat ik een stel Nederlanders tegen kwam op Murat Camping die net in Van geweest waren en volgens hun was het daar niet zo koud. Vanaf Van wilde ik dan langzaam zuidwaarts langs de Syrische grens, om dan ter hoogte van Ankara naar boven te steken, dan door naar Istanbul en daar langs de middellandse zee naar Griekenland, om als het even kon, een paar dagen op de camping in Alexandropoulos te blijven.
In de nacht begon het hevig te stormen, zelfs zo erg dat de deksel van mijn top-box er helemaal af woei. Kon hem gelukkig wel weer (met veel moeite) op zijn plaats krijgen, maar de wind gepaard met regen deed me wel enige zorgen baren. Immers moest ik op de weg naar Van over een pas die best hoog was en waar ik niet over heen zou kunnen als er veel sneeuw lag. Ik heb geen sneeuwkettingen of iets van die aard en heb een hekel aan gladde wegen, krijg dan het gevoel dat ik niet meer de controle over mijn auto heb. Laten we er maar het beste van hopen.
Om 9:23 uur reed ik bij Murat camping weg (km stand 1400045), nog even in het dorp vers brood gekocht, geld gepind en diesel en gas gehaald, om daarna door te rijden naar Van. De weg naar de pas was mooi en droog, de zon scheen en de klim begon op 1800 meter. Aangekomen op 2300 meter sneeuwde het en was de weg door een dik pak sneeuw bedekt, het zag er eng uit en stonden er allemaal vrachtwagens langs de kant van de weg die blijkbaar niet verder konden of durfde. Tja das balen, want dan valt mijn plannetje in duigen. Het is niet anders, dan maar terug en rechtdoor naar Ankara rijden, in de hoop dat die weg beter is, en zo snel mogelijk door Turkije heen. Helaas was de kwaliteit van de weg niet geweldig, erg veel los grint op de weg (levensgevaarlijk), veel onverwachte gaten en veel smeltwater op de weg. Het weer werd er niet beter op, het bleef heel erg hard waaien af en toe (zo hard dat het water van mijn ruiten pieser niet meer de ruit haalde), sneeuwen en/of regenen en het was geen pretje om te rijden.
De weg naar Ankara was 1100 km, als alles mee zat zou ik dat in twee dagen kunnen halen. Helaas pindakaas, het zat niet mee. Het begon er mee dat mijn auto wederom begon in te houden. Dat euvel kende ik nu wel, dat was bevroren diesel, domme Jansen had bij het tanken vergeten even er wat benzine bij te gooien als antivries. Dat nu alsnog gedaan, in de hoop dat het iets hielp, maar na 100 km bleef het euvel hetzelfde. Tja, diesel word heel dik als het bevriest, en ik denk dat er veel van die dikke zooi in mijn diesel filter zit, dat los je niet zo maar op. Als noodoplossing mijn diesel filter maar weer kort gesloten en dat hielp wel iets, ik kon de snelheid weer tot 75 opvoeren, maar toen begon het dus te sneeuwen als een gek. Het zicht werd heel slecht maar zolang de weg redelijk schoon bleef ben ik blijven rijden. Op een gegeven moment werd die vieze pap op de weg witte koek en ben ik bij een benzine station maar voor de nacht gestopt. Het was nog wel een beetje vroeg maar beter dat, dan ongelukken maken. Het was bij het plaatsje Askale, wel toepasselijk.
Gestopt om 16:00 uur op km stand 140423, vandaag 378 km gereden.
Waypoint van de pompstation is N 39 56.279 E 040 44.006
Maandag 21 februari 2005
Ik werd wakker met een halve meter sneeuw voor de deur, de ijspegels aan de camper, de antenne geheel ver-ijsd, mooi gezicht, maar minder leuk om te rijden.
Omdat ik helemaal door vrachtwagens ingeparkeerd was kon ik niet weg en was het of minimaal twee van die lui wakker maken of gewoon rustig wachten. Daar de conditie van de weg niet best was (pak sneeuw erop, lekker platgereden, dan weet je het wel) wachtte ik rustig af. Eens ‘lekker’ gedoucht, India style (mandi) en de afwas gedaan, je merkt, allemaal nuttige zaken.
Om 8:50 kon ik weg, (km stand 140424)en na mijn handrem die vastgevroren was los geslagen te hebben met de bezem begaf ik mij op een gladde weg richting westen. Ik had gehoopt dat mijn diesel toevoer probleem wel opgelost zou zijn, niks er van, de motor bleef nog steeds erg haperen en van enige hoge snelheid was geen sprake. Nou was dat op zich ook niet mogelijk met deze weg conditie maar toch.. Na een half uurtje kwam er een pas waar ze gelukkig een stuk van de weg hadden schoon geschraapt en/of gestrooid, en hierna was het heel lang en ver berg afwaarts. Helaas, ‘what comes down has to come back up’, dus de volgende pas diende zich aan. Het was ondertussen al wat later dus men had tijd gehad de boel te ruimen en zonder al te veel problemen nam Cas ook deze pas (ok, met de vlam in de pijp). Bij de derde pas baalde ik zo van die haperende motor dat ik het diesel filter eruit geschroefd heb en toen liep de boel weer als een naaimachientje, ik weet dus nu waar het probleem zit. De conditie van de weg was afwisselend klote en redelijk, iemand moet die Turken toch eens leren wegen te bouwen (alhoewel, neem eerst die India’ers maar onder handen dan want die staan met ver boven aan de ladder op de nr. 1 plaats van slechtste wegenbouwers van de wereld).
De wegen hier zijn wel erg verlaten, ik heb hier in Turkije altijd het idee dat ik de verkeerde weg heb genomen. Het gebeurt regelmatig dat ik een kwartier of 20 minuten geen enkele auto of überhaupt een mens zie, niet eens een tegenligger of wat, en krijg dan het idee dat het een doodlopende weg is of zo. Ook ben ik vandaag wel drie keer of zo van 1500 naar 2200 meter gereden, en weer terug, dat voel je toch wel aan je oren hoor.
Om 5 uur in de middag begon het weer bijzonder hevig te sneeuwen, ik zag geen hand voor ogen maar kon geen lekker parkeer plekje vinden. Doorgereden tot ik uit de sneeuwbui kwam, heel raar, heel plots en 15 km verderop bij een benzine station gaan staan.
Gestopt om 17:30 op km stand 140909, vandaag 485 km gereden, plaatsje (5 huizen en een moskee) heet Ekecik) het is nog 380 km tot Ankara.
Waypoint N 39 48.165 E036 09.973
Dinsdag 22 februari 2005
Redelijk geslapen vannacht, ondanks de continu blaffende honden. Denk dat ik daar aan gewend raak. Zelfs de moskee heb ik niet gehoord en die was toch niet ver af. Het was koud geweest vannacht, maar niet zo erg als de afgelopen 2 nachten. Ben begonnen om na het ontbijt mijn diesel filter, die ik gisteravond helemaal gedemonteerd had en lekker een nachtje binnen had gelegd om op temperatuur te komen, weer te monteren. Daarna getankt en om 8 uur weggereden met als doel zover mogelijk voorbij Ankara te komen. Geen idee hoe de wegen zouden zijn, dus geen idee hoe ver ik zou komen.
Het weer hielp mee vandaag, het was half bewolkt en af en toe scheen de zon aangenaam. Hoe verder ik richting hoofdstad kwam hoe minder sneeuw er lag. De wegen hielden te wensen over, hoewel er ook hele goede stukken tussen zaten maar die waren helaas in de minderheid. Ik zal je nog sterker vertellen, ik heb nieuw aangelegde weg gezien met de gaten er al in. Dus… in Turkije maken ze weg met gaten en al, dat hoort blijkbaar gewoon zo.
Zo 100 km voor Ankara begon ik weer groen (en veel bruin) te zien, en hield de sneeuw op. Ik heb dus tussen Teheran en Ankara alleen maar wit gezien, das minstens 1500 km denk ik. Das veel wit hoor.
Net na de middag bereikte ik Ankara, tenminste, de buitenste rondweg, die loopt ver buiten de stad. Deze rondweg is een plaatje van een 4 baans snelweg, met weinig verkeer en ondanks de steile heuvels en dus steile weg was het een genot. Je ziet weinig van de stad, maar dat neem ik graag op de koop toe. Maar weinig gestopt vandaag, want ik dacht, als ik vandaag in de buurt van Istanbul kan halen dan kan ik morgen avond op de goede camping aan het strand van Alexandropoulos staan en dat zag ik wel zitten.
Brox en mijn rug hadden er het meest onder te leiden, alhoewel ik voor me rug een trucje met scheef zitten gevonden heb zodat het wel gaat. Terwijl ik zo zat te rijden dacht ik aan een lekkere vette big mac menu, dat had ik al maanden niet gehad. Had ooit in Bangladesh nog eens een poging gedaan maar daar was het niet te vreten. In India eten ze geen koe, dus ook geen lekkere burgers. (herinner me ineens dat die gasten in Manali in India me vol ongeloof aankeken toen ik vertelde dat ze in het westen gewoon een koe eten. Dat wilde ze echt niet geloven). Mijn gebed werd echt verhoord, want toen ik om 7 uur stopte op een snelweg parkeer plaats (jaja, vanaf Ankara is het snelweg, en een beste ook) vlakbij Izmit en ze hadden er een Mac zitten. Het Mac menu smaakte prima, dat heb ik ook weer voor 4 maanden genoeg aan. (toen ik in de ochtend weg reed zag ik dat ze op de volgende rustplaats een Burger King hadden….grrr)
Gestopt om 18:25 (het was tegen mijn principes in al donker).
Km stand 141616 en dus 690 km gereden (een record dit jaar). Gemiddelde snelheid vandaag was 66 km p/u.
Waypoint N 40 43.684 E030 04.52
Het was lekker tempie, niet erg koud en het is nog 100 km tot Istanbul, en daarmee nog maar 100 km tot Europa, gossie, daar had ik nog niet bij stilgestaan. Alexandropulos is tussen de 520 en 630 km ver weg, afhankelijk welke weg ik neem, dat besluit ik morgen wel. Moet ineens denken aan toen ik vanuit Griekenland Turkije binnen kwam rijden, dacht, jee wat een zooi hier op de weg. Nu ben ik in India en Bangladesh geweest en weet ik hoeveel erger het kan. Vind dan ook de Turkse rijder heel keurig, raar he hoe je je grenzen verlegt.
Verder valt mij in Turkije op dat er heel veel mensen arm zijn en hun geld verdienen met simpele dingen zoals schoenen poetsen of papieren zakdoekjes verkopen maar dat het levensonderhoud erg duur is. Ook valt me op dat de bussen die er hier rijden, en dat zijn er veel, allemaal dure vette mercedessen en Volvo’s zijn, hyper modern, die dingen kosten drie ton euro per stuk of zo.
Woensdag 23 februari 2005.
Vandaag is het precies een maand voordat ik weer mijn huis in kan. Nu ben ik al bijna in Griekenland, dus ik zal het iets kalmer aan moeten doen anders sta ik volgende week al ineens voor me eigen (dichte) deur. Werd om 5 uur wakker van de vertrekkende vrachtwagens en besloot ook maar vroeg te gaan rijden (km stand 141617 na tanken).
Het was nog maar 100 km tot Istanbul en dan zou ik wellicht de spits kunnen vermijden. Reed in het donker over de snelweg die langs de straat van Marmara (of zee van marmara?) reed, met aan de overkant van die zee bergen met steden en veel lichtjes, een erg imposant gezicht. Istanbul is een grote stad en het vermijden van de spits is dus helaas niet helemaal gelukt, want om half 7 stond ik in de file voor de Bosporus brug. Dat koste me wel een uurtje helaas, maar om 10 voor 8 viel ik Europa binnen. Daarna ging het voorspoedig, weer was lekker en de weg zoals verwacht. Besloot ter plekke de slechte maar veel kortere weg te nemen, omdat ik niet wist of de langere nou veel beter was. Die weg was inderdaad erg slecht, en naar mate ik dichter bij Griekenland kwam lag er meer water op de weg en op de akkers, zo erg zelfs dat 5 km van de grens de hele boel blank stond en het ook subiet begon te regenen.
De grens was snel gevonden, en ik ben nog nooit zo snel een grens over gegaan. Om 12:43 reed ik de Turkse kant binnen. Die kant was snel gedaan, papieren invullen, stempeltje bij de politie halen en door rijden.
De Griekse mijnheer had net een heftige discussie, al arm zwaaiend en schreeuwend liep ie wel 5 minuten lang te tieren, en toen was ik aan de beurt. Ik dacht oh jee, daar komt een super inspectie maar mijnheer zag Brox, riep (of blafte) in het Duits “haben sie papieren fur hund?’ ik slikte en knikte van ja. Ok, zei die, wegfahren of zoiets, en ik kon Griekenland inrijden om 13:10, in de stromende regen (kreeg een déjà vu van een jaar geleden). Dat is dus 27 minuten door twee grensposten heen, kan wel merken dat ik weer in het westen was. In India of Pakistan zou het minimaal een uur per kant zijn.