Mongolië Express
Het leek mij vooraf zo spannend, met de trein door Siberië. Op zich was het dan ook, maar toch…. 5 dagen en nachten is best lang. 2.180 woorden, 12 minuten leestijd.
Door een, leek het wel doof stomme, taxi chauffeur werd ik dinsdags avond voor een station gedumpt, met het gebaar zo van… ´eh hier is het en zoek het verder maar uit´. Gelukkig was ik twee uur voor vertrek aanwezig, tijd genoeg dus. In de vertrek hal stonden tientallen treinen op het vertrek bord, behalve die van mij. Niet dat ik het bord kon lezen, maar wel de vertrek tijden, en die van 21:57 stond dus nergens bij. Tyfus dacht ik (dat mag ik nu wel zeggen) het gaat weer op zijn Russisch, weinig lachen en weinig informatie. Omdat ik met die 30 kilo op mijn rug liep te slepen, en ondertussen al twee keer het station rond was gelopen , had ik een wijze gedacht… laat ik eerst die rug-pukkel eens in de stalling zetten, dat zoekt wat makkelijker. Nou dat was al een heel karwij op zich, want er waren 4 verschillende afgeefpunten voor bagage, allemaal met verschillende open en sluiten tijden (om het makkelijk te maken). Toch lukt dit, en al wat lichter bepakt ging ik weer dat station rond. Een paar officiëren met grote petten mijn ticket laten zien, maar allemaal haalden ze hun schouders op, of zeiden ongrijpbare dingen. Ik begon me toch een beetje zorgen te maken nu, en na een half uur te hebben rondgelopen in het over drukke en chaotische station, vond ik een balie met een I van Informatie er bij. Tuurlijk sprak miep geen woord buitenlands (wie geeft er dan ook informatie aan buitenlanders, hahaha) maar.. maar, toen ik haar mijn ticket liet zien, duwde ze een schrift onder me neus waar een van de alinea’s ongeveer de volgende text las:
U bent op het verkeerde station. Uw trein vertrekt van station kjhsdfksdf en dat is niet al te ver… met daarna de loop richting.
Weer vol goede moed het station uit gelopen, aanwijzingen gevolgd, maar niks hoor, ik ben 25 stations tegen gekomen, maar niet die voor mij. Uit armoede maar weer terug gelopen naar de informatie balie, die alleen nog maar wees zo van… die kant uit eikel… en ik weer op pad.
Uiteindelijk heb ik natuurlijk wel gevonden , anders zat ik nu niet in Mongolië (jaja, daar schrijf ik dit), maar het was een perron, achter een ander perron, om de hoek, uit het zicht, en ik ontdekte het eigenlijk alleen maar omdat er zo verdacht veel mensen liepen. Snel me rug pukkel uit de stalling gehaald, en op naar de trein. Ik was ondertussen al wel weer kapot, maar ik had in me achterhoofd de wetenschap dat ik 5 dagen uit kon rusten, en dan is het wel uit te houden. Met een vertraging van 10 minuten vertrok mijn trein richting andere eind van de wereld.
Ik had me ticket ondersteboven gehouden en was bij wagen 9 ingestapt i.p.v. 6, nou ja, toen waren de Russische poppen aan het dansen (ja de denkbeeldige poppen natuurlijk he, niet de echte) en ik werd daar perestrojka Petra met een wuifgebaar weg gestuurd, iets zeggen was te veel.
Daar staat ze (nr9), mijn eigen ijskoningin
Na al deze ellende kwam ik bij mijn eigen eersteklas wagen aan, en daar stond, zoals we haar later gingen noemen, verschrikkelijke Vera, oftewel, de verschrikkelijke sneeuwvrouw al voor me klaar. Ze was dik, erg groot, en keek heel erg streng op me neer, op de manier van ‘ heb jij je handjes wel gewassen’ (insiders joke). Ik werd mijn hut ingepropt, die ik na vertrek heerlijk alleen had en wel erg basis maar wel te doen was. De zittingen die tevens als slaapbanken dienst deden waren wel erg hard, maar… Casper, niet zeiken en doorzitten.
Omdat het al redelijk schemerig was, ben ik maar gelijk gaan slapen. Ik kreeg van Siberische Sandra een stel lakens en een minuscuul handdoekje (wat later terecht bleek, want er was ook maar een minuscuul wasbakje) en kon zelf me bedje op maken, wat ik dan ook maar deed. Heb nog even met een wat ouder Australisch echtpaar zitten babbelen dat ook in mijn wagon zat, verder was het dus leeg (ongezellig). We hebben een wedje gelegd om te kijken of we kouwe Katrina konden laten lachen tijdens de reis, maar ik had er een hard hoofd in.
In mijn hut waren dus twee slaapplaatsen, er lagen Perzische tapijtjes op de banken en vloer, een paar lampjes en een raam uiteraard, wat je een stuk open kon krijgen van 20 cm, meer niet (ze zijn bang dat ik er uit spring denk ik).
Op 24-7
Heel erg slecht geslapen. Ik schrijf dit nu om 6 uur in de ochtend, en ik ben wel een triljoen keer wakker geweest. Ik had het ook wel verwacht, en ik hoop dat ik morgen gewoon beter slaap. Het landschap word momenteel ook wakker buiten, met mistbanken en fraaie bosjes, alles in een lichte glooiing. Het is best koud buiten. Steeds als ik iets moois wil fotograferen heb ik me camera in de tas zitten, en ben ik dus te laat, dat is wel jammer van zo’n trein. ze moesten herhalingen geven of zo. Iva de ijskoningin heeft helaas nog niet kunnen lachen, maar we werken eraan. Heb net in de restauratie wagen ontbeten, een pannetje met daarin een omeletje en wat worstjes en brood en thee, best te doen voor 70 roebels. Het bier is hier verder goedkoper dan het water, met 15 roebels voor een halve liter, wat een land. In de middag een bakkie met noedels op een station gekocht en met warm water uit de samovaar (een op kolen gestookte warm water reservoir) en een pakje cup-a-soup een heerlijke lunch gemaakt.
De Samovaar, heel belangrijk
In de avond was het landschap nog niet veel veranderd, en zat ik om me uppie rustig een boek te lezen. relaxen dus. Om 21:00 uur in de restauratie wagen vieze kip met natte rijst gegeten, en nu het weer donker wordt is het weer tijd om te slapen.
Het bewijs, dat je het maar weet
25-7
Vannacht een stuk beter geslapen, alhoewel ik nog wel vaak wakker ben geweest. Het was erg koud in de hut, ook al omdat ik het raam op een kiertje had staan, maar ik had het te koud om onder de deken vandaan te komen en het raam dicht te doen (je weet wel hoe dat is). Om 4 uur in de ochtend maar even gaan zeiken en raam dicht gedaan (zon scheen al, vond ik wel vreemd) en daarna tot 7:30 liggen ronken. Met veel pijn en moeite me gewassen en geschoren. Dat viel niet mee met zon illiepillie wasbakje en ijskoud water. Dan krijg je je scheermesje niet goed schoon. En dan ook nog zo’n kraan waar je van ONDER tegen moet duwen anders komt er geen water uit. Pech… 5 dagen geen douche in de buurt, zal wel lekker gaan gisten straks.
Ondanks deze en andere levens bedreigende zaken gaat het leven door en de trein ook. We waren ondertussen Omsk genaderd (Troijka hier, Troijka daar, overal zit paardenhaar… ). Er zijn ondertussen ook wat open stukken tussen de bossen door gekomen, en dat geeft een wat breder gezicht, je ziet veel minder huizen en mensen dan eerder, veel bloemen in de velden en het is een mooi landschap ondanks de halve bewolking. De trein gaat steeds erger hobbelen, alsof de vering aan het slijten is, en steeds vaker maakt ie ineens een hele rare bokkensprong, die je steeds verrast en je je thee-koffie-soep morst, en in de avond uit het bed gooit.
Het Australische echtpaar is vriendelijk maar afstandelijk, maar heb gister tijdens het ‘ luchten’ op een station gezien dat er meer Nederlanders waren in de trein, dus die ga ik morgen wel eens opzoeken. De ijsprincess warmt niet echt op. Ze zit veel in haar coupe, via een spiegel in de gang te loeren, om te kijken wie er loopt, verder gaat er weinig van uit, geen hulp of informatie, en het enige wat ze doet is je de trein in commanderen als je op het perron staat te luchten tijdens een tussenstop.
vandaag 4 HOMPEN met zuurdesem brood gegeten, met 4 hompen kaas en 4 ham, en een schraal stukkie boter, een lauw bakkie thee en dat voor 95 roebels was wat minder, maar het kan natuurlijk niet elke dag feest zijn.
Als sluitende opmerking van deze helft deel ik mede dat er allemaal handelaren in de trein zitten, die onderweg op stations dingen verkopen. En dan heb ik het over kleding, maar ook deo, elektra draad, en meer vage dingen. Deze mensen lopen de HELE dag door de trein met hun handel, van de ene coupe naar de andere te slepen, en dat is bijzonder irritant. Ik heb eens een half uurtje lopen tellen, maar toen kwamen er dus 39 keer een handelaar langs. En dat gaat vergezeld van bonkende deuren en geschreeuw. Maar verder gaat het wel hoor
Station betekend business
26 juli
Vannacht lekker geslapen, ondanks dat het ijzig koud was (voor mijn gevoel dan). Het was rond de 10 graden ’s nachts, en overdag is het nu (9:30) 15 graden, niet erg warm dus. Heb dan ook me warme trui en jas aangedaan.
Gister avond nog gezellig zitten kletsen met 2 Nederlanders en een Australische, en die hebben me gezegd dat ik me horloge aan moest passen aan lokale tijd, omdat het op plaats van bestemming 5 uur later is, en je dat beter in zones kan aanpassen. Ik weet nu dus bij god niet meer welke tijd wat is, want het trein schema staat in het ene boek in lokale tijd, de andere in Moskou tijd, en iedereen hanteert een andere maatstaf. We zien wel denk ik, het is gewoon tijd als het tijd is.
Ik begin mezelf langzamerhand toch een beetje te ruiken, ondanks een flinke poedelbeurt vanochtend. Maar met zo’n minuscuul klein fonteintje is maar weinig te doen.
Het weer is er niet beter op geworden. Het is nu vrijwel geheel bewolkt, met van die donkere wolken er tussen, dat belooft niet veel goeds, en zeker nu het zo koud is, is het geen prettige ervaring.
Het landschap is iets heuvel achtige, en veel berken bomen zijn vervangen voor dennen, teken van kou en/of hoogte volgens mij. Het bonken van de trein wordt steeds erger, viel vanochtend hard tegen de muur met me koppie koffie. Gelukkig niks bezeert.
5 dagen lang, tjoek tjoek tjoek…
het is ondertussen 12:30 en het regent. Ik heb kouwe voeten. Het landschap wordt steeds schaarser begroeit.
Het is ondertussen 20:00 uur (in welke tijdzone weet ik niet) , en het regent nog steeds. Miep de bitch heeft de verwarming zo waar aangezet, dus het is nu weer lekker behaaglijk in de tsuk-tsuk. Net lekker gegeten met de 3 anderen, een schnitzel met aardappelen . Was wel gezellig. Rita, de Hollandse vrouw is al wat ouder, maar een vlotte meid, Fred is een scout, en Patricia is een Zwitsers meisje.
super gezellig die restauratie wagon
27 Juli
Nog steeds bewolkt, maar wel droog. We rijden nu langs het Baikalmeer, al 2 uurtjes eigenlijk, en dat ziet er met deze grijze lucht erg guur uit. Vanavond gaan we de grens met Mongolië over, en de restauratie wagen verlaat ons rond 7′ en vanavond en dan zitten we zonder eten/drinken, dus zorgen dat er genoeg aan boord is om een hele nacht te overleven .
Verder weer erg slecht geslapen, misschien ook wel door dat tijd wisselen steeds. Verder was er veel herrie van voorbijgaande handelaren (we komen in de buurt van de grens en nu worden ze nerveus). Het was ook ineens erg warm (het is ook nooit goed he) en de wagon steigerde om de paar minuten zodat ik weer zowat uit bed viel. Ook stopte we een paar keer vannacht, en daar word je wakker van, raar he. Ik was nog steeds alleen in mijn coupe, wel zo prettig voor je privacy en zo.
Het is nu 23;20, en we zijn net, na lang wachten en controle, de Russische grens gepasseerd. Buitenlanders, inclusief mijzelf, controleerde ze wel, maar niet stevig, het ging ze vooral om die handelaren denk ik, dus het duurde allemaal erg lang (3 uur). En van geen Douane beambte kon er een lachje af. Na die drie uur werden we doorgestuurd, zonder de restauratie wagen, Mongolië in. Daarna over de grens, en na 2 km werden we weer stop gezet voor de Mongoolse douane, die al lachend aan kwam lopen, een heel verschil.
Heb in Rusland op het station nog een paar nep-schoenen gekocht van Adidas voor 250 roebels, want mijn goede kwaliteit Scapino bootschoenen begonnen al uit elkaar te vallen. Nou had ik ook wel veel gelopen de afgelopen tijd.
Na een uur of 2 mochten we ook van de Mongoolse douane door, en was ik snel ter slape, want het was 1 uur nacht, en de volgende ochtend arriveerde we vroeg in Ulan-Bator.