Vietnam was toch weer een verademing. Druk maar op een prettige manier. Bezocht Hanoi en maakte een georganiseerde trip naar Halong Bay. Dit verhaal telt 2.138 woorden, 11 minuten leestijd.
Vietnam is weer even wennen hoor, maar met plezier moet ik zeggen. Het land is druk, op elke vierkante meter gebeurt wat, het is lawaaiig, en in de stad erg veel lucht vervuiling, want iedereen, maar dan ook iedereen rijd op een Honda viertakt brommer. Het hele leven gebeurt hier op straat, maar dan ook alles. De winkels rijden in de ochtend hun spullen naar buiten, de restrantjes (vaak 1 tafeltje) zetten hun spullen buiten op de stoep inclusief mini tuin stoeltjes en kook gerei. De brommers parkeren ook op de stoep, dus je snapt dat daar niet meer op te lopen is. Dus dat doe je dan maar op straat, met alle gevaren van dien. Vandaag een brommer gehuurd, en dat is wel een heel andere manier van rijden dan in NL hoor.
Vietnam is druk, alles gebeurt op straat
Omdat het zo erg druk is op de weg, moet je je plek opeisen, dus dat betekend dat als je af wilt slaan, je dat gewoon doet, of er nou een tegenligger aankomt of niet, die moet maar om je heen sturen. Om de een of andere vreemde reden werkt het allemaal wel. Niemand rijd hard, en men kent het klappen van de zweep, dus er gebeurt vrijwel nooit wat. Iedereen toetert voortdurend, vaak meer om te waarschuwen van ‘ ik kom er aan… oppassen’ en alles gaat door elkaar. Voetgangers steken zo over, zonder te kijken, paard en wagen, vracht en personen verkeer, en opa met zijn wandelstok, alles op de zelfde plek. Je kan je dus wel voorstellen wat een puinhoop, maar alles gaat gemoedelijk.
De hocus pocus doctor geneest je midden op straat
En zo komt dit land ook over. Als je over straat loopt zwaaien de dames van de restaurants je al vrolijk van een afstand toe, met een brede glimlach. Het is natuurlijk om je bij hullie binnen te lokken, maar het komt gewoon heel vriendelijk over. Zelfde geld eigenlijk voor alles hier.
Aan de andere kant kan je ook flink genept worden. Zo had ik uit mijn Loney planet boek een Hotel uitgezocht waar ik wilde verblijven en de officiële Vietnamese Airlines bus, waarmee ik van het vliegveld naar de stad ging, had ik dit verteld en gevraagd of ze me daar konden droppen. Dit kon natuurlijk eerst niet, en ze wisten een veel beter Hotel, maar daar trap ik niet meer in, dus poot stijf gehouden. Enfin, ze dropte me af bij een Hotel, er stond geen naam op, dus ik vroeg nog in de lobby bij de receptie is dit het Camellia Hotel? yes yes, it is, welcome, breede lach etc.
Enfin, ik ingeboekt, prima plek hoor, niks mis mee, erg mooi Hotel, zeker voor (na afdingen) 13$ per nacht. Enige mindere puntje was dat er geen gordijn in de badkamer hing, dus als ik onder de douche stond kon heel Hanoi me bewonderen (of er nachtmerries van kreeg haha). Toen ik een rondje stad ging lopen, bleek dat het helemaal niet het Hotel was wat ik wilde, maar eentje in een buitenwijk. Grrrrrr, toen ben ik even boos geworden, maar ben wel de nacht gebleven, want ik had al betaald, en dat kreeg ik toch nooit terug.
Ben vanochtend alsnog naar het Camelia verhuisd, onder luid protest van het eerste Hotel. Zo word je dus genept waar je bij staat, het erge is dat ze gewoon tegen je liegen, en dat is minder (heb ik ze ook duidelijk en luid verteld).
Ga morgen voor 2 dagen naar Halong Bay. Vertrek dan 3e september in de avond met de nachttrein naar Vinh (ben ik al eerder geweest, heb daar een hele dag op het station doorgebracht, enfin, dat verhaal kan iedereen voor zich lezen als men wilt.) Ik ga me boel pakken, want ik word morgen vroeg om 7 uur opgehaald… leven is zwaar (zucht)….
2 September, Halong Bay, Vietnam
Halong Bay is een van de landschappen die op de lijst van beschermde dingen van de UNESCO staat, dus moest erg mooi zijn.
Halong Bay ligt in het noorden van Vietnam, tegen de Chinese grens aan, en is eigenlijk een beetje de delta van de Rode rivier, de rivier die ook door Hanoi loopt en inderdaad rood gekleurd is door de rode aarde waar ze doorheen stroomt. Deze rivier stroomt in de Golf van Tonkin uit, en heeft hele vreemde rots gedrochten gemaakt, dit in samenwerking met eb en vloed van de zee. Ik had een tripje van 2 dagen en een nacht geboekt, met het slapen op een boot, en werd netjes opgehaald bij mijn hotel om 7:15 in de ochtend, met een klein busje. Er zaten al een stuk of 7 toeristen in die bus en onze gids begon gelijk een toespraak te houden. Hij was bijzonder moeilijk te verstaan, want hij had een heel heavy accent.
We werden netjes in de airco bus naar Halong Bay gereden, er werd ons wat info over de provincies gegeven (tenminste, zo ver ik het kon begrijpen). Na een uur of twee rijden werden we bij de eerste toerist trap gedumpt, en dat voorspelde eigenlijk niet veel goeds. Een of andere handwerk plaats, waar je lokaal gemaakte snuisterijen kon kopen, of een drankje kon drinken (tegen behoorlijke prijzen), waar zowat elke bus blijkbaar stopte, want het was een drukte van jewelste (tsing-tsjing, commissie voor de Chauffeur en Gids), maar ik zag weinig mensen kopen.
Na een half uurtje pauze door met de bus, en om half twaalf kwamen we bij de haven van Halong Bay aan. Mijn ergste vermoedens werden bevestigd, het was een gigantische toeristische zooi. Honderden boten die mensen oppikte of afleverde, allemaal om naar dat vreemde natuurlijk verschijnsel te mogen kijken.
In de haven was het een drukte van jewelste om alle toeristen in bootjes te stoppen
Wij werden met z’n 9-en bij een restaurantje gedumpt voor een lunch, van rijst en waterige groente en onduidelijke andere dingen. Hierna lopend naar de aanleg plaats, en we beklommen het dek van een houten tweedecks mmm, boot, ja laat ik het boot noemen, maar wel een rare. Het was veel te groot voor 9 personen, dus er kwam nog een andere groep met Vietnamezen bij, die al (vrolijk) kwetterend het bovendek in beslag namen, en hup, afmeren en op naar de natuur verschijnselen.
Voordat we die te zien kregen mochten we nog twee grote grotten gaan bezichtigen. Ik moet zeggen, het waren erg mooie grote grotten, erg mooi uitgelicht ook, maar het was erg warm buiten, en nog warmer binnen, en omdat het druipsteen grotten waren, super vochtig. Je kan je voorstellen toen ik zag dat we een paar honderd trappen op moesten, ik spontaan in een zweetbui uitbarstte, die me een paar uur doorweekt heeft gehouden. Met stralen tegelijk. Daardoor is natuurlijk ook die druipsteen ontstaan, door al die zwetende toeristen.
De stalagmieten en tieten waren erg mooi uitgelicht
Verder weer op het bootje, met de bemanning die om de 5 minuten kwam vragen of je een bier wilde drinken, want daar verdiende de boot hun extra geld weer mee. De volgende stop plek was gelijk onze slaap plek (en zwem plek) en die tocht duurde 4 uurtjes, dwars door de vreemde rots vingers die uit de zee omhoog staken. Het is erg moeilijk te beschrijven, je moet maar op de foto’s kijken als die ge-upload zijn.
Hier is ook een James Bond film opgenomen
Om een uur of 4 kwamen we bij een plek aan waar we konden zwemmen (andere plekken waren niet veilig volgens de kapitein, ivm haaien), heerlijk van het schip af geplonsd in het warme zoute water. Gedeelte van de mensen werden van het schip geloodst omdat die in een hotel sliepen (was een slimme move van ze geweest) , wij overblijvers mochten ook even het land op gaan. Na vertrek voor anker in een baai. Er werd diner geserveerd, verse vis, net gevangen, en rijst en wat groente, niet geweldig, maar het vulde de maag, dit uiteraard vergezeld van een biertje of twee.
Er was verder eigenlijk niks te doen op het schip, dus we zaten mekaar een beetje aan te gapen. Een Spaans stelletje, een stille dikke Fransman, en een Israëliër. Het was ondertussen donker geworden, en de bemanning was al de slaap spullen aan het klaarzetten. Er bleek beneden een paar hutten te zijn, waar we moesten slapen, maar het was er zo warm en bedompt, dat zag ik dus niet zo zitten, en op mijn verzoek werden de matrassen naar boven gehaald en op het bovenste dek neergelegd. KIJK, das nou nog eens lekker slapen, onder een super mooie heldere sterrenhemel (ik zag weer een vallende ster) in een baai, in de Zuid-Chinese zee, met alleen de kabbelende golfjes…..
Dat duurde dus precies 10 minuten. Toen kwam er een ander schip aan, die voor anker ging 20 meter van ons vandaan, met een joekel van een generator, die de hele nacht niet uit geweest is. Hoe kan je iemand zijn plezier verpesten zeg.
Voor het slapen gaan nog even in het donker gezwommen, en het leuke was dat er lichtgevende algen ronddreven. Elke beweging in het water gaf dus licht, en dat was een heel raar gezicht, lichtgevende handen en voeten onder water.
Rest van de nacht weinig geslapen, ondanks de mooie sterrenhemel. Het was erg warm, en die K^T generator, daar ergerde ik me aan (en dan kan je niet slapen).
De volgende ochtend om 6 uur ontbijt, van een stuk droog brood, een vet gebakken eitje, kopje vieze thee. Meer kregen we niet, meer was er niet. Om 8 uur kwamen de hotel gangers weer aan boord, en vertrokken we richting bewoonde wereld, waar we om 12 uur weer aankwamen bij het restaurantje van vorige dag, en na een 4 uur durende bus rit (en een toerist-trap) werden we om 4 uur in de middag netjes bij ieder´s hotel afgeleverd. Einde reis. Leuk dit gezien te hebben, maar ik moet toch eens wat verzinnen om niet zo’n massa toeristen tripjes meer te doen.
12 September 2003, van Hanoi richting Kumming
Rare mensen die Romeinen, oh nee die Chinezen, maar dat wisten jullie al.
Ik stapte woensdag avond de 10e op de trein van Hanoi naar Lao Cai, een plaatsje aan de Vietnamese/Chinese grens. De Lonely Planet schreef dat er twee maal per week een trein rechtstreeks door naar Kumming in China was, maar iedereen die ik het vroeg vertelde me iets anders. Of de trein was een jaar geleden al gecanceld, de trein reed niet vanwege het regen seizoen, de trein reed wel maar op andere dagen, enfin, er was geen peil op te trekken. Dus ik dacht, ik pak zelf de lokale trein naar de grens, steek de grens over, en dan pak ik een lokale trein naar Kumming. Makkie toch?? Jaaaaa, maar zo makkelijk is het natuurlijk noooit…
De trein reis was voorspoedig. Het was zowaar droog de rest van de avond. De trein vertrok om 10 uur in de avond, wat een prettige tijd is moet ik zeggen. Ik had een top-bunk, dus bovenste bed, en heb eerst nog wat zitten kletsen met een aardig meisje uit Bolivia (die kom je niet vaak tegen uit Zuid-Amerika) en een stuk of 30 kakkerlakken dood gemaakt (denk, komen die me vannacht ieder geval niet pesten). Na een redelijke maar korte nachtrust om 6 uur opgestaan. Ik had de avond daarvoor aan de conducteur gevraagd hoe laat we aan zouden komen, en die zei rond 6 uur, dus kon maar beter klaar zijn om te vertrekken. Er was weinig te eten in de trein, en vond nog een stuk oud brood in me tas, na lang zoeken een warm water reservoir drie rijtuigen verder, dus ik kon koffie met brood eten als ontbijt.
De trein kwam niet om 6, maar om 8 uur aan. Tja, wat weten die Aziaten van tijd, niks dus. Ik wist dat de grens een kilometertje van het station was verwijdert. Een taxi brengt dan uitkomst en na veel geharrewar, onderhandelen en duw en trek werk, achter op een brommer gesprongen die een redelijke prijs vroeg, op naar de grens post.
Het weer was een stuk beter, ik zag zelfs kleine stukkies blauw tussen de wolken.
De Vietnamese grenspost was aan de ene kant van de rivier, de Chinese aan de andere, en de brug was niemands land. China had Vietnam nog niet zo heel lang geleden aangevallen (eind 70’er jaren geloof ik), dus veel liefde is er niet tussen die twee landen. De formaliteiten bij de Vietnamese kant duurde lang, maar waren niet moeilijk. Paspoort inleveren en wachten. Na 20 minuten kreeg ik hem terug, werd bestempeld, en ik mocht oprotten naar China.