China begon een beetje op mijn irritatie zenuw te werken. Leuk land, fijn er geweest te zijn, wilde het voor geen goud missen. Maar, ik houd het niet langer uit hier, dus tijd voor actie. Maar, voor ik ga, nog even vertellen wat ik afgelopen twee dagen heb gedaan en welke druppel de emmer heeft doen overlopen .Dit verslag telt 2.778 woorden, 15 minuten leestijd.
Hangzhou is een van DE grootste toeristen attracties van China. Een mooie groene stad, met een groot meer in het midden en relaxed. Er is een bekend Chinees gezegde dat gaat als volgt:
In de hemel heb je het paradijs, op de aarde hebben we Hangzhou.
Ook de Lonely planet hemelde het klote gehucht op alsof het ik weet niet wat was, dus.. Casper niet te beroert, op 23 augustus de trein vanaf Sjanghai naar Hangzhou gepakt, het was maar 2 uurtjes.
Ik had al uit de LP een beetje bekeken waar ik wilde hotellieren, dus alles in kannen en kruiken. Voor die twee uurtjes trein boekte ik maar een ‘ hard seat’, dat is de laagste klasse plaats in de trein. Nou, dat was dan ook wel te merken zeg, jeming de peming, het puilde aan alle kanten er uit, maar ik zat prima op een stoel, aan het gangpad. Mijn schouders staken een beetje uit, het gangpad in (kan er niks aan doen dat ik groter ben dan de gemiddelde Chinees). ELKE chinees die langs kwam vond het nodig om tegen me aan te bonken (zonder uiteraard ook maar EEN keer een excuus), en dat waren er toch wel een stuk of 5 per minuut.
Maar goed, Casper heeft ondertussen wel in de gaten hoe die chinezen in elkaar zitten, stelletje ongelikte boeren, ik laat mijn goede zin daar door niet meer bederven (alhoewel af en toe een vloek wel op mijn lippen lag).
Aangekomen in die Hangzhou, (ik moest maar gissen dat ik uit moest stappen, gelukkig goed gegokt) bleek dat we niet in centrum maar in een afgelegen wijk op station EAST waren beland, daar de trein niet in centraal stopte. Ik zeg we, want er waren een paar andere toeristen die ik net zo zag stuntelen als ik, en sprak ze aan.
Het bleek inderdaad dat ze ook niet wisten waar ze waren. Na veel vijven en zessen met z’n drieën een taxi gedeeld (het was een Italiaans koppel) en ik noemde de naam van het Hotel dat ik uit mijn boek had. De Taxi chauffeur melde dat dat Hotel was afgebroken.
Vaag dacht ik nog, dus ik zeg tegen die Taxi chauffeur dat ie me maar in die buurt af moest zetten, want dat was een beetje de buurt waar alles gebeurde, het meer, winkels etc. Komen we daar aan, je weet niet wat je zag… een grote bouwput. Alles, hele wijk-blokken tegelijk waren afgebroken en men was druk bezig nieuwe moderne flat achtige gebouwen op te trekken. Bij het hele meer kon je niet komen en daar was toch de hele hype op gebaseerd. Je snapt, ik had hem goed hangen, en toen het ook nog eens overal superdruk was omdat het zaterdag was, en half China blijkbaar ook naar deze plaats was gekomen, het erg moeilijk was om een hotel te vinden, en ik die uiteindelijk vond tegen een best wel hoge prijs vond ik het steeds minder leuk.
Zo ziet het er in de brochures uit
´S avonds wat in de winkel straat rond gelopen en beetje eten lopen zoeken. Het is steeds moeilijker om een echt Chinees restaurant te vinden. Ik bedoel, op elke hoek een MacDonalds, een Kentucky Fried Chicken, steak-house, diverse bakkerij-tjes, etc, maar een echt normale chinees ho maar.
De volgende ochtend besloot ik om maar vast een treinkaartje richting Hong Kong te gaan kopen, of ieder geval die kant op, en in mijn Loney Planet boek stond waar het Ticket office van het trein bedrijf was gelokaliseerd. Op weg daar naar toe wilde ik een fiets gaan huren, een internationaal warenhuis bekijken, een of andere tempel, en een of ander park. Dus ik vol goede moed op weg gestapt. Nou, de fietsenboer was er niet meer, daar werd nu een groot gebouw neergezet. Na een half uurtje verder lopen, bleek dat het grote internationale warenhuis hetzelfde lot had ondergaan (grrr), het park was er wel, maar stelde niks voor, en die tempel heb ik links laten liggen, ik dacht, dat zal ook wel niks zijn.
Ik dus op weg naar het trein ticket kantoor, dat was nog een 5 minuten verder lopen, maar omdat er nergens straatnaam bordjes stonden, en op mijn vragen aan lokale bevolking, ik, of een appelig gezicht kreeg, of er maar een kant werd uitgewezen, en er zelfs een gast gewoon alles herhaalde wat ik zei, duurde het wat langer.
Ondertussen was het bloedheet geworden, en zweette ik me lam, na 3 kwartier zoeken, vroeg ik het een taxi chauffeur en bleek ik er pal voor te staan (alleen was het aan de andere kant van de straat als dat in het Lonely Planet boek stond). Nou ja, ik was al lang blij dat ik het gevonden had, dus ging ik naar binnen, en zag 2 loketten open met elk een lange rij, dus maar er in gaan staan. Toen ik na 15 minuten aan de beurt was, sprak de miep geen Engels, en ik met mijn kaart, woordenboekje en Lonely planet geprobeerd haar duidelijk te maken dat ik een kaartje naar het zuiden wilde, maar ze wilde het niet snappen (of ik niet) en ze keek me verveeld aan zo van… ga toch weg man.
Gelukkig kwam er een chinees me te hulp, en die vertaalde dat je hier alleen maar treinkaartjes kon krijgen voor over drie dagen, en niet voor vandaag of morgen (ggggrrr, dat hele tering stuk voor niks gelopen), Ik was het nu een beetje zat, ik was al 2:30 aan het lopen, en heb een taxi naar het station gepakt en had daar binnen 5 minuten een kaartje (1e klas) naar Hong Kong te pakken. Het was half twaalf, de trein vertrok om 14:00 uur, dus als een tiet naar mijn hotel met een taxi, alles in me rugzak geknikkerd, uitgecheckt (vinden ze nooit leuk in China) en hop naar Hong Kong, waar ik nu dus zit. Die trein reis duurde 28 uur, was enigszins saai, maar ik ben nu weer in de bewoonde wereld. Jemig wat een indruk maakt Hong Kong na dat China.
Mijn originele reisplan was dat ik terug naar China zou gaan en via het zuiden naar Tibet, maar eerlijk gezegd heb ik China wel gehad, en moet ik even kijken hoe ik mijn plannen ga aanpassen. Nog even wat bevindingen die ik in mijn boek had opgeschreven over China:
-Je kan beter met een stel varkens samen aan tafel eten dan met een stel chinezen. Ze eten minder, zijn minder luidruchtig en hebben betere tafelmanieren.
-Elke ochtend als je in China wakker word en je doet je gordijnen open kan je een ander uitzicht hebben, de ontwikkeling gaat hier zo snel.
-In elk treinstation mag je pas het perron op als de trein er staat, daarvoor word je in grote wachtkamers verzameld. De poorten gaan dan open als de trein is gearriveerd. Op dat moment zie je China weer zoals het is, een dringende, trekkende en duwende mierenhoop, die er alles voor over heeft om als eerste bij de trein te zijn. Men schuwt niets, en heeft nul respect voor elkaar.
-Chinezen nemen niet graag hun mobiel op, omdat een gesprek ontvangen hier ook geld kost.
-In de trein staat de HELE dag een speaker aan met onzinnige muziek, je kan hem niet uit zetten. Om 10 uur avonds gaat ie uit, om 6 uur in de ochtend weer aan.
-Chinezen staan vroeg op (tussen 5 en 6) ontbijten, lunchen dan om 12 uur, dineren tussen 6-7 uur in de avond, en liggen dan om 10 uur in bed.
-Bij zelfpak buffetten of saladbar zijn Chinezen net Nederlanders. Hoe hoger ze het op hun bord kunnen stapelen, hoe trotser ze zijn. Ik zag mensen met zowat de hele saladbar op EEN bord terugkeren naar hun tafel bij de Pizzahut.
27 augustus, Hong Kong
Jeming de Peming. Shop untill you drop; zo kan je Hong Kong ook wel noemen. Wat een stad zeg, dit is met niks te vergelijken.
Het is een wonder wat ze hier op zo een klein stukje land hebben gecreëerd. Machtig, ik mag het wel 🙂 .
Hong Kong… waar begin ik. Nou, laat ik beginnen met mijn Hotel kamer. Nou ja, kamer is een groot woord hoor. Het is een hokje van 4×1,5 meter, er staat een bed in (over de hele breedte), en ik heb een mini badkamertje, met douche en toilet. Als je onder de douche staat moet je heel voorzichtig je omdraaien want ik sta met me knieën tegen het toilet aan. De vouwdeur zorgt dat er geen water in de andere kamer loopt. Tussen badkamertje en bed zit 75 cm, daar kan je dan staan om je aan te kleden, . Oh ja, aan het plafond hangt een airco en een TV, en een noodlamp setje voor als de stroom uitvalt, maar die werkt natuurlijk niet dat snap je.
Mijn Hotel kamer, even groot als mijn bed.
Het hotelletje waar ik verblijf, het heet Satisfy Guesthouse, zit op de 5e verdieping van het 13 verdiepingen tellende Mirador Mansion, een gigantisch flat gebouw. Het hele appartement complex(want dat zal het ooit wel geweest zijn) van dit Satisfy Guesthouse is nu onderverdeeld in deze gevangenis achtige slaapkamers. En in het hele gebouw zitten er nog iets van 150 van dit soort guesthouses. Kan je het je voorstellen.
En alles is van ellende aan elkaar geplakt, leidingen over leidingen, honderden kleine gangetjes, deurtjes, het is een ware mierenhoop. Toch is alles (redelijk) schoon en verloopt alles redelijk ordentelijk, en betaal ik (na wat onderhandelen en dreiging ergens anders te gaan) 110 Hong Kong dollars (1 HK$=12,5 eurocent) per nacht voor dit uhum geriefelijk onderkomen. In Hong Kong is er schaarste aan ruimte, dus je moet wel. En erg is het ook niet, het is niet super luxe, maar je hebt een bed en douche en toilet (en zelfs een TV), dus ik klaag niet.
Zo maar een straatje in Hong Kong
Verder is Hong Kong EEN GROOT WINKELCENTRUM. Het is echt onvoorstelbaar. In de kleinste hokjes hebben ze een winkeltje gemaakt, of een restaurantje, of wat anders. Er zijn hier erg veel Pakistani en Indiërs, die erg veel handelen, en continu iedereen op straat aanspreken of je een pak wilt laten maken, of een echte (kuch) Rolex wilt kopen. Echt met rust word je niet gelaten. Verder is Hong Kong erg modern, en ook hier weer, vieze oude buurten naast hele moderne winkels, moderne bussen en een ok metro systeem.
Restaurantjes in alle wereld smaken, kleine 7-11 winkeltjes, straatverkopers, en veel, heel veel elektronica shops. De video camera’s vliegen je om de oren, en de winkeliers zijn meester om je iets te verkopen. (ik ben ook al voor de bijl gegaan, heb me Sony PSC9 ingeruild voor een model 10, en een groothoeklens erbij gekocht). Modellen computers en telefoons waar je in Nederland alleen nog over hebt kunnen lezen zijn hier al in de uitverkoop. Mekka dus.
Hong Kong gezien vanaf de overkant
Gisteren halve stad rond gelopen, met de ferry 2x naar de overkant geweest (1x in het licht, 1x in het donker) en erge mooie foto’s gemaakt, wat lopen informeren over vluchten naar Vietnam (en vandaag ook geboekt). Vandaag naar de Vietnamese ambassade voor Visum aanvraag en vlucht geboekt voor zaterdag a.s. Vanavond wil ik naar de night-market, enfin, genoeg te doen en te zien hier. Ik probeer maar niks meer te kopen, want ik ben al geruime tijd verlieft op de Sony P800 telefoon, maar ik probeer er vanaf te blijven.
Tja, over drie dagen dus naar Vietnam, even het gedeelte doen wat ik gemist heb toen ik er eerder dit jaar was, omdat er toen erge gevallen van SARS in Hanoi waren. En dan vandaar door noordwaarts weer China in op naar Tibet.
Shop til you drop in Hong Kong
Het is hier in het i-net café nog een luider dan in China. Gelukkig geen rochel en spuug werk. Maar hier heeft elke PC een vette speaker set naast zich staan, en men vind het blijkbaar stoer om die op vol volume te hebben staan. En om dan zelf boven de herrie uit te komen, moet de Hong Konger natuurlijk NOG harder schreeuwen, enfin je snapt het.
28 Augustus, Hong Kong (2)
Ik had beloofd nog even op Hong Kong terug te komen. Bij deze dan. Ik ken het nu wat beter, en het is echt een fantastische stad. Op shopping gebied is het een mekka, zeker nu ik in de fuk-wa straat (sorry, kan het ook niet helpen) in de wijk Sham-Shui-Po heb ontdekt, met name de Golden COMPUTER Arcade. Deze hele wijk is een grote computer winkel, en de Arcade is een heel groot complex vol met winkels, het doet een beetje HCC-Beurs achtig aan, maar geweldig. Ik heb er een hele middag mijn ogen uit gekeken, wat ideeën opgedaan voor de toekomst (moet ik ook aan denken he) en uiteraard weer geld uitgegeven.’, ‘Ik heb een USB harde schijf van 20 Gig gekocht, voor onder de 100 euro, incl. kabels en drivers etc., op vrijwel elke computer aan te sluiten. nu weet ik zeker dat mijn foto\’s veilig zijn, want ik heb ze op de camera, nu ook op me harddisk, en via de post regelmatig naar huis een backup CD. Ben ik niet meer afhankelijk van mensen die geen tijd hebben om back-ups te maken voor me, das wel een geruststellend gevoel.
Het is erg heet in Hong Kong . En omdat het een heel erg westers achtige omgeving is, heeft elke winkel een airco, die natuurlijk vol staat te loeien. Gevolg is dat je heel vaak van een bloedhete buiten omgeving (34 graden of zo) naar een ijskoude binnen temperatuur loopt. Zo af en toe is dat niet erg, maar je doet het heel vaak, en volgens mij is dat echt niet goed voor het gestel (niet dat daar wat mis mee is). Ander onprettige bijkomendheid is dat die airco’s water kwijt moeten. Dat laten ze dan op straat druppelen, en de flats er boven doen dat ook, zodat het op de stoep net is alsof het regent. Heel iri is dat als je ineens weer zo’n natte kledder boven op je kop krijgt, ik snap niet dat ze daar niks aan doen.
Aan de andere kant van Hong Kong is het veel rustiger
Hong Kong kent vrijwel geen fietsers, dat is een hele verandering met China. Ik denk dat ze hier te weinig ruimte hebben om aparte fiets straten/paden aan te leggen als in bijvoorbeeld Nederland of China, en op de straat fietsen is hier zelfmoord plegen. Verder is het overal super druk, op straat, maar ook in bus en metro, alle winkel staan vaak stampie, en op de trottoirs is het vaak hutje mutje.
De nieuwste rage hier is met iets om je hals lopen, dus of je mobieltje, met je mobiele oor plugje en microfoontje op, zodat het net lijkt alsof je in de lucht staat te kletsen, en als je geen mobiel hebt (hier ondenkbaar), dan moet je een mini-mp3 spelertje om je nek hebben hangen, want je telt echt niet mee anders. Verder loop half HK met een mobiel aan zijn/haar oor, zeer frappant.
Blijkbaar hebben Indiase restaurants het erg slecht momenteel, ik werd net zowat in stukken gescheurd door 6 of 7 restaurant eigenaren, die allemaal wilde dat ik bij hen kwam eten. Niet normaal, het leek wel circus. Ben van schrik maar eens 10 minuten gaan kijken wat ze allemaal uithaalde om klanten te werven, die lui schrikken ze op die manier alleen maar af, ze vechten echt om je, stelletje debielen.
Eerste probeersel met nieuwe camera, nog niet perfect
Kwam gisteren bij het reisbureau waar ik me ticket naar Vietnam boekte een Amerikaan tegen, ene Richard, die meteen met allerlei bijzonder rare verhalen, hoe die een schrijver was, en door allerlei geheime diensten werd achtervolgt omdat ie van alles heeft uitgevonden over geheime projecten en dat SARS door de Amerikanen is uitgevonden, het klonk allemaal heel spannend. Ik had een afspraak met hem gemaakt vandaag, want ik wilde daar wel eens wat meer over horen (kan ik ook eens lachen), maar hij kwam niet dagen.
Nou goed, verder morgen me visa ophalen en op een ander land even een bergje beklimmen, maar daarover volgende keer meer.