Reed van de bergen Delhi weer in om Visa voor Pakistan en Iran te regelen. Dat duurde bijna 2 weken en in Delhi parkeren is niet echt leuk. Toen alles geregeld was maakte ik dat ik weg kwam naar de grens met Pakistan. Dit verslag heeft 4.874 woorden, 26 minuten leestijd.
Was vanochtend rond 12 uur van Raison naar Manali gereden, dat is maar 24 km dus zo gepiept, en in Manali was het tijd voor de laatste voorbereidingen voor de lange tocht door Pakistan en Iran heen. Afspraak voor morgen bij de ‘garage’ gemaakt om mijn olie te verversen, mijn transmissie olie te checken (dat zit op een rotte plek, moet je voor onder de auto) ,mijn mistlichten te maken die het niet meer doen. Ook wilde ik nog een tube kit kopen om lekkages en andere nood reparaties te doen (en ik weet zeker dat ik dat nodig zal hebben onderweg). Verder hoopte ik dat mijn site het weer deed zodat ik wat leesvoer kon uploaden en wat mails kon beantwoorden. Zowaar was mijn site weer in de lucht maar Hotmail kon ik niet benaderen (al 4 weken niet vertelde de man van het internet café) dus e-mail kon ik niet beantwoorden.
Stonden zowaar twee vragen op mijn site over mijn reis, die zal ik bij deze trachten te beantwoorden. Een van de vragen was, als je kookt, wat kook je dan. Tja, dat is heel divers, ik maak vaak een stukje kip, met wat gebakken aardappels en verse groente, ook al omdat kip vaak als enig vlees te krijgen is. Ook chow mein of fried rice en spaghetti gaat erg vaak op het bord. Chow mein is gebakken noodles met groenten en stukjes vlees indien voorradig, Fried rice eigenlijk hetzelfde maar dan met rijst. De spaghetti is altijd wel heel lekker, alhoewel nu mijn geraspte kaas op is en ik eens kijken moet of dat hier ergens te krijgen is. Trouwens, de spaghetti is ook op, heb alleen nog wat macaroni uit Bombay.
Verder ontbijt ik vrijwel altijd in de camper, meestal gewoon brood, geroosterd op het gasfornuis, met wat kaas en/of jam, en een bakkie thee er bij. Als het te krijgen is eet ik ook wel yoghurt met muesli, maar die yoghurt is hier niet altijd zo lekker. Af en toe een gebakken eitje erbij doet het goed voor de variatie. ‘S middags maak ik meestal een bakkie cup-a-soep, waar ik er een ton van had meegenomen, met evt. wat restjes van de vorige avond of wat samosa (Indiase gefrituurde bladerdeeg met als vulling meestal groente en aardappelen, en kost maar 2 roepies per stuk) die ik langs de weg haal, of wat andere Indiase gefrituurde freubels, soms weet ik echt niet wat ik eet, en regelmatig gooi ik het ook weg omdat het niet lekker is of omdat ik de kwaliteit niet vertrouw. Toch is over het algemeen het Indiase eten erg lekker, en in de avond eet ik ook vaak buiten de deur. Dat is hier heel normaal en niet duur, voor 2-5 euro eet je je het schompes. Wel jammer is dat ze hier geen rundvlees hebben, zelfs varkens vlees is erg moeilijk te krijgen, dus kip is meestal de enige oplossing (want geitenvlees vind ik niet zo geweldig). En omdat Brox ook graag kip eet koop ik vaak een kilo kip in de ochtend (kosten tussen de 60-90 roepies, oftewel tussen de 1,20 en 1,80 Euro), snij er voor me zelf de mooi stukken borst af, en kook voor Brox de rest, samen met rijst en later bijgemengd met wat hondenvoer en of andere dingen.
In restaurants, tja, ik wijs vaak maar wat aan, want een menu hebben ze meestal niet en het is dan ook vaak een verassing wat je krijgt. Erg vaak is het groente met pannenkoekjes en evt. een stukje vlees er bij (kip dan). De pannenkoekjes gebruik je dan als een soort grijper, je scheurt er een stuk van af, pakt daarmee een stuk groente en stopt dat in z’n geheel in je mond. Met een beetje oefenen is dat goed te doen en maak je je vingers niet vies. Meestal is de groente best lekker, wel wat aan de spicy kant, en de kip, ach… kan ik ook maken.
Verder zijn dingen zoals frisdrank, chips, nootjes e.d. goed te krijgen overal, verse groente kan je overal kopen, en wat er is, is natuurlijk seizoen afhankelijk. Nu zijn er veel bloemkolen, witte kool, een soort lange radijzen (niet lekker) en verse erwtjes. Ook tomaten en uien en komkommer zijn volop te krijgen, en in de steden zelfs groene paprika en champignons. Dus, een beetje goochemerd flanst snel wat in elkaar met al dat aanbod.
Het is ondertussen 16 januari, zondag zelfs, en ik sta momenteel geparkeerd vlak bij de Pakistaanse ambassade in New Delhi. Heb daar met veel pijn en moeite de toezegging gekregen dat ik maandag mijn Visa op kon halen. Wilde ze me eerst niet eens geven, omdat ik volgens hun niks te zoeken heb in dat land, maar na wat aandringen kon ik, als ik een ‘letter of recommendation’ van de Nederlandse ambassade zou hebben, een visa krijgen. Het was vrijdag ochtend, en zaterdag en zondag zijn de ambassades dicht, dus ik als een speer naar de Nederlandse ambassade die gelukkig niet zo ver weg zat, en na wat aandringen hebben ze de twee brieven (ook een voor de Iraanse ambassade) ter plekke voor me gemaakt. Koste wel lieve sommetje van 30 euro, maar ja, moest het toch hebben. Als een gek met de brief terug naar de Pakistaanse ambassade, formulier ingevuld en de hele zooi inclusief paspoort en flink wat geld, bij de Pakistani’s achtergelaten voor de nodige stempels. Ben benieuwd hoe lang ik krijg, want ze deden erg moeilijk.
Ik heb de laatste paar dagen op mijn vaste stek op het New Delhi Railway station gestaan, maar had deze keer erg veel last van zwervers die me lastig kwamen vallen met bedelen. Misschien mijn eigen schuld. De eerste die kwam bedelen was een vrij jonge zwerver, en hij kwam eten vragen toen ik net zat te ontbijten, en die heb ik toen mee laten eten. Waarschijnlijk heeft die rond gebazuind en heb sinds dat moment kwamen er hele trossen met idioten langs. Op zich lastig maar nog wel te doen daar ik toch niet zo veel in de auto was, maar op een gegeven moment werd de sfeer grimmig omdat er eentje bij zat die aan de lijmsnuif (of eigenlijk is het hier correctie-vloeistof-snuif) zat, en zo over de rooie ging dat ik de hond op hem af stuurde. Dat werkte wel maar hij heeft op een afstandje een uur lang staan te schreeuwen, en later zelfs een steen gegooide naar de camper. Ben er op de fiets achterna gegaan en heb hem in de kraag gegrepen en naar de politie gebracht, maar de volgende dag liep ie er gewoon weer en verontschuldigde ie zich wel. Had echter geen zin in al die ellende, dus mijn auto verplaats richting de Pakistaanse ambassade. Het is daar een wijk vol met kantoren en ambassades dus wel wat rustiger wat aandacht betreft en ik sta naast een groot (Nehru) park waar de hond lekker te keer kan gaan, maar dan is er weer een heleboel verkeer. Het is ook nooit goed hé.
Op maandag middag om 5 uur mijn paspoort met visa (voor een maand) opgehaald, das 50% vast geslaagd. In de nacht toch lekker geslapen op het plekje naast het park, alhoewel er om 4 uur in de nacht iemand op de deur klopte. Ik hoorde het, maar Brox snurkte gewoon lekker door (prima waakhond, blaft pas als ik hem wakker maak), en zonder de deur open gedaan te hebben (want dat leek me om 4 uur in de nacht niet zo een goed idee) bleek het een idioot te zijn die me vertellen wilde dat ik hier niet mocht parkeren. Hem beleeft doch dringend vermeld dat als ie me niet liep slapen ik de hond naar buiten zou sturen waarna de man afdroop. Houd wel in de gaten dat er in India veel berovingen plaats vinden, meestal met een vuurwapen, en daar had ik niet zo’n zin in die nacht. Sorry, het klinkt saai, but that’s me…
In de ochtend op naar de Iranese ambassade en mijn auto illegaal voor de deur geplaatst. Het was er niet druk, alleen wat buitenlandse toeristen (raar, Iran is blijkbaar geen populaire bestemming). Een stel uit Zwitserland die in Goa waren geweest en een Fransman die ik ook op de Pakistaanse ambassade al ontmoet had, die met zijn hier in India gekochte Enfield Bullet motor terug naar Frankrijk wilde rijden (hij liever dan ik). Ook nog telefonisch contact met Niels gehad, een Belgische gast die ook met de motor hetzelfde traject aan het doen was. Die contacten vind ik belangrijk om dat ik liever het stuk Quetta-Iraanse grens niet alleen rijd. Ik bedoel, zal het wel doen als het niet anders is, maar een tweede rijder (of meer) er bij geeft toch wat meer security. Ze hebben in die contreien net weer eens een gasfabriek opgeblazen, dus helemaal rustig is het echt niet daar. Er gaan zelfs geruchten dat Osama er zit, nou ja, als ik die tegen kom zal ik ieder geval wat extra gas geven en ‘per ongeluk’ de controle over het stuur verliezen.
De beste Iraanse ambassade had een week nodig voor mijn Visa, er zit niks anders op dan nog langer hier in Delhi te wachten. Ik kon de maandag erop terug komen, dan moest ik geld gaan storten bij een bank, om dan dinsdag ochtend mijn visa op te mogen halen. Na lang zeuren werd mij een visa van twee weken toegezegd, terwijl ieder ander maar een week kreeg, ik mocht dus echt wel in mijn handen klappen.
Na de ambassade maar mijn auto weer op het station geparkeerd, en op dinsdag wat in een taxi rondgereden op zoek naar een betere parkeer plek, op woensdag naar kahn market geweest (in de ambassade buurt) en veels te veel geld uitgegeven aan Ipod spullen, lekkere dingen, en luxe items. Ook een katapult en een flinke erwten schieter gekocht om me van apen en ander tuig te verlossen. Ook wat geïnformeerd voor nieuwe banden, ze vragen 100€ per stuk gemonteerd en gebalanceerd, best wel duur. Zal straks op het net eens gaan kijken of dat te duur is, anders wacht ik wel tot in Pakistan of zo.
Donderdag de was laten doen en naar Super Bazaar geweest, maar die was gesloten wegens een staking (al twee maanden). Dus, tijd om te i-netten. En daar ik een snel adresje gevonden heb, wie weet kan ik er wat foto’s op plakken.
Het is al weer de 19e, maar ik heb niet zo erg veel te vertellen dus houd het even kort. Ik zit al bijna een week in Delhi, en moet het nog 5 dagen uithouden. Helaas duurt het steeds erg lang voor je een Visa geregeld hebt, maar je hebt ze nodig dus er zit niks anders op dan wachten.
De Pakistan visa is binnen, ik zit nu nog op die van Iran te wachten, en die jongens hebben daar een week voor nodig (*zucht*).
Ik sta ondertussen geparkeerd in Para Ganj op het New Delhi Station, en dat is erg lawaaiig en viezig, en heb nu erg last van bedelaars en apen. Tja, is weer eens wat anders, moet zeggen dat de apen zich beter gedragen dan die zwervers. Apen stinken, maar zwervers nog erger, en die kloppen ook op de stomste tijden op mijn deur voor eten of geld. Er zitten veel kinderen tussen, dat is wel een heel sorry gezicht, en ook die kids zijn allemaal verslaafd aan het snuiven van lijm of andere spul (typ-fout-correctie-vloeistof is erg in hier). En dan bedelen om eten, als je ze dan eten wilt geven willen ze alleen vaak geld hebben, dan weet je hoe laat het is. Al om erg triest gezicht, ik heb er geprobeerd eentje van de ondergang te redden, maar zoals met alle junkies…. niet te vertrouwen helaas..
Vul mijn tijd maar met nutteloze dingen, zoals het kopen van nieuwe banden, weghouden van de apen met mijn katapult, camper onderhoud, winkelen, hond wandelen etc. Ik zal binnenkort een wat meer gedetailleerd verhaal plaatsen, nu weten jullie ieder geval waar ik ben en wat ik doe.
25 januari 2005.
Na zo lang rond gehangen te hebben in Delhi was het eindelijk zo ver. In de ochtend me Iran Visa opgehaald, heb inderdaad zowaar 2 weken gekregen, tot verbazing van iedereen. Ontmoete gister op dezelfde ambassade een Duitser die hier met zijn zelfgebouwde truck/camper was, die had op hetzelfde plekje gestaan als ik, in Agonda Beach in Goa. Interessant gesprek mee gehad. Hij bouwde zijn eigen 4wheel-drive camper vrachtwagen. Hij gebruikte het tweede hands chassis van een brandweer wagen, die hadden namelijk weinig km gereden, hebben altijd binnen gestaan en zijn goed onderhouden. Op mijn, als grapje bedoelde opmerking van ‘kunnen we er niet twee bouwen, ook een voor mij’ zij hij gelijk dat het een goed idee was. Hij vertelde dat het veel goedkoper was zelf te bouwen en je kon het inrichten zoals je wilde. Hij had een ingebouwde generator, oven om brood te bakken (lijkt me ideaal) en alles om door Afrika of wat dan ook te crossen. Ik ga zeker contact met hem opnemen als ik terug ben, wie weet. Ook zit ik op internet naar die Amerikaanse camper-bussen te kijken. Jonge jonge wat een luxe, en voor in verhouding weinig geld.
Ook vandaag ontmoete ik weer diverse mensen op de ambassade die dezelfde route gaan nemen als ik, dus wie weet wordt het nog druk onderweg. Een Belgisch stel had hun motor in Iran laten staan omdat de Belgische ambassade geen ‘ letter of recomendation’ had willen geven om door Pakistan heen te rijden. Nu wilde Iran ze geen Visa geven, dus grote problemen voor ze.
Na verkrijgen van me Visa me camper rijklaar gemaakt, fiets opgehangen en naar Khan Market gereden om de laatste voorraden in te slaan. Het was heiig maar zonnig, fris maar wel lekker en km stand 134774. Lekker, sla en bruin brood kopen, yoghurt en ook toch maar een stukkie edammer gekocht (400 roepies!! Voor 300 gram). Vanaf daar de weg noord ingeslagen, en in een keer zonder fout te rijden Delhi uitgereden. Onderweg kwam ik nog een gigantisch park tegen langs de kant van de weg, me auto even gestopt om daarin rond te lopen, vond ik voor Brox wel een goed plan. Mijn auto 50 km van Delhi op weg naar Chandigar om kwart voor 4 op een zandveld aan de kant van de weg gezet. Wilde de volgende dag doorrijden naar Chandigar, daar me LPG tank volladen want gas kan ik tot Turkije niet meer krijgen, om daarna zo ver mogelijk door te rijden richting Amritsa (en Pakistaanse grens).
Waypoint N 29 03.432 E 077 03.996
Helaas ging het feest niet door, want ik stond nog geen twee minuten of de eerste bezoekers kwamen al aanlopen. Ik heb ze afgewimpeld maar de stroom bezoekers bleef aanhouden. Op een gegeven moment was ik het zat, dus ik ga met de hond een stuk lopen. Ik was 5 minuten weg, toen ik tussen de bomen door mijn camper zag. Wat ik daar zag deed me flink schrikken. Ik zag iemand boven op het dak staan, een ander stond alle deuren te voelen of er een open was (gelukkig was alles dicht), iemand stond zowat op de motorkap, helemaal geschoffeld. Moet je bij mij niet doen, want ik werd me onmiddellijk razend en nam een sprint richting auto, alle klooio’s zagen dit ook en sprintte weg, ik zette de achtervolging in met hond, maar dat is verloren zaak. Ze liepen niet alleen harder, ze kende het terrein en waren in een mum van tijd verdwenen. Ik had me de kleding van de eikel die op mijn dak stond ingeprent, en heb de hond in de auto gestopt en ben achter die gast aangelopen. Die zette het onmiddellijk wederom op een hollen en toen ik een groepje sukkels tegen kwam die alles hadden zien gebeuren vroeg ik waar het huis van die gast was. Men deed lacherig en verzekerde me dat ze die gast niet kende. Duhhh, ik werd alleen nog maar kwader. Melde dat die gast mijn auto had beschadigd door op het dak te klimmen en dat ik compensatie wilde, en desnoods naar de politie zou gaan, maar iedereen zweeg alsof ze dom waren. Nou, hier had ik genoeg van, had geen zin om de nacht door te brengen in de buurt van dit soort idioten, dus alles weer vastgesjord en stuk verder gereden. Dit keer tot Panipat, en daar mijn auto naast het townpark park (Tau Devi Lal Park) gezet, prima plekje, en heerlijk geslapen.
Waypoint N 29 25.493 E076 57.997.
Km stand 134890 en vandaag 116km gereden.
Getankt op km stand 134801, 38 liter voor 1000 roepies
Woensdag 26 januari 2005.
Het is vandaag republiek dag in India, en dat word erg groot gevierd. Heb al eerder geschreven dat heel Delhi opgeleukt word, de rest van India laat vlaggen zien en heeft vrij. Dat was een van de reden dat ik gister al Delhi uitgereden ben, want vanwege de parade zou de hele stad een gigantische verkeerspuinhoop worden.
Bij de pre-flight check om 8 uur die ik elke ochtend doe zag ik bij het openen van de motorkap een muis (of rat) wegsprinten. Schrok wel, want mijn vorige aanvaring met een van deze beesten heeft me heel wat ellende gekost. Voor de niet vaste lezers, een muis heeft veel van mijn eten voorraad aan lopen knagen, kabels doorgegeten, en heel veel schade aan de auto toegebracht door verwarming slangen lek te bijten etc. Ik hoopte dus dat deze muis toen ie weg schoot ook echt weg bleef. Enfin, de rit begon goed, maar naar 25 km begon het hard te misten, en werd het zicht op plaatsen niet meer dan 50 meter of zo. Tja, je rijd dan wel op een snelweg, maar dit is India, dus op die snelweg staan gewoon auto’s stil midden op de weg, of bussen om passagiers uit te laten (nee, niet op de vluchtstrook, kom, dan moet ik aan het stuur draaien, doe normaal) , lopen er koeien op de weg, rijden er idioten met een witte auto en dan zonder lichten aan, enfin je snapt het, levens gevaarlijk. Maar een oplossing, Guns ’n roses in de CD speler, volume 10 en maar turen en rijden en hopen…. Tijdens koffietijd ging ik even de motorkap open doen ter muis controle en gadverdamme, hij zat er nog steeds en schoot een hoek in. Ging een stok pakken om hem een flink dood te steken maar toen ik terug kwam was ie alweer ergens anders gaan zitten. Shit. Hier moest ik snel wat aan te doen.
Kwam vlak voor Chandigar een brug tegen en die was volgens een groot bord ‘under rehabilitation’. Vond het wel leuk, dacht nog bij mezelf, zou het een verslaafde brug zijn, zou die onder psychologisch toezicht staan?
De rit naar Chandigar was lekker snel, en daarna aangekomen snel gas (11 liter gas) en diesel tank vol gegooid, boodschapjes gedaan bij de supermarkt ernaast en om 12 uur reed ik al weer op weg naar Amritsa. Klein shortkutje genomen via Rajpura via Highway 64, dat was een goede weg. Kwam om 17:45 aan in Amritsa, vond zonder problemen weer het guesthouse van Ms Bandari. Het waypoint is echt N 31 38.515 E 074 50.949 en niet die ik op de heenweg vermelde. De muizenval onder me motorklep geplaatst en heerlijk gegeten (kippie met gebakken aardappelen en sla-tje haha) Km stand 135322 (432 km gereden, een record)
Getankt in Chandigar op km stand 135048, 23,82 liter.
Spijtig, maar dan moet je maar niet in mijn auto gaan zitten.
Donderdag 27 januari 2005.
Vandaag wat lopen klooien, met de hond gewandeld, de afwas gedaan, boodschapjes gedaan op de fiets, wat rond gefietst en geïnternet, enfin, the usual niks bijzondere dingen. Ik sta hier wel lekker, alhoewel het in de avond begon te onweren en regen, dat is lang geleden dat ik dat heb meegemaakt, en wel lekker voor een keertje. Had vannacht de muizenval onder de motorkap geplaatst met daarin een klein stukje Gouda kaas. Ik dacht, als er een muis zit, zal ie zeker die kaas wel willen, duur genoeg. En jawel hoor, vanochtend lag mijnheer te lellepoten met zijn koppie tussen de klem. Helaas was ie niet dood, dus hij had waarschijnlijk al een hele tijd te spartelen, naja, zielig maar het is niet anders, heb hem in het riool gedonderd, kunnen zijn soortgenoten hem opvreten.
Brox verveelt zich want ik weet zeker dat ie zich herinnert dat de vorige keer dat ie hier was, er twee honden waren waar ie dagen mee heeft lopen spelen. Een hond is dood, de andere heb ik nog niet gezien (schijnt wat aan zijn poot te hebben door een aanrijding met een scooter), die zullen ze ook wel angstig binnen houden. Het is erg koud voor India’se begrippen, alle honden die ik gezien heb hadden dekbedjes om, sommige zelfs mutsjes, erg zielig.
Nog wat losse flodders die ineens boven kwamen drijven vanuit mijn brein:
Ik zat in Delhi in een taxi, en die zag er slecht uit. Ik weet dat India’ers niet graag aan onderhoud doen, dus ik schatte dat die taxi een jaar of 5 oud was. Bank bekleding was gescheurd, spiegels eraf, veel deuken en krassen aan de zijkant enfin je kent dat wel, zo’n taxi waarvan je vermoed dat ie met de tweede wereld oorlog heeft meegedaan. Toen ik hem dan vroeg hoe oud ie auto was zegt die man….. 2 jaar.
Veel Indiërs hebben permanent hun buitenspiegels ingeklapt als ze die überhaupt hebben natuurlijk. Die gebruiken ze niet, want waarom zou je naar achter kijken, verkeer achter je is niet belangrijk. Tja, en dan kunnen ze er alleen maar afgereden worden, dus inklappen die hap. Staaltje van Indiase logica.
De laatste paar maanden valt het me op dat ze in India heel erg borstklopperig bezig zijn. Veel kranten melden allerlei sterke staaltjes van industrie of economisch wondertjes en vermelden dan dat India op weg is om een wereldmacht te worden. Men is er van overtuigd dat India over 10 tot 20 jaar samen met China de wereld zal gaan regeren. Het is erg onplezierig om te lezen hoe nationalistisch men in die artikelen is, het lijkt wel of ik in Frankrijk zit. Zo was het weekblad TIME (de Indiase versie er van) een paar weken geleden helemaal gewijd aan hoe goed India wel niet is, en hoe hard men groeit.
Er zit natuurlijk wel een kern van waarheid in, want India is hard aan het groeien en het is een onnoemelijk groot land met onnoemelijk veel mensen (een miljard, het gaat heel hard China achterna)maar ze hebben nog een hele lang weg af te leggen voor ze een wereldmacht zijn hoor. Ik bedoel… ze kunnen niet eens normale wegen aanleggen of normaal rijden en dat lijkt me toch wel noodzakelijk voor een wereldmacht haha.
Ik herinner me ineens die gebeurtenis in Bangladesh die ik niet vermeld heb. Ik werd bij een familie uitgenodigd om te eten, en terwijl ik daar zat te wachten werd het trouwboek uit de kast gehaald en moest ik trouw foto’s bekijken. Tja, zegt me allemaal niks, en de fotograaf had ook duidelijk les nodig, maar dat zeg je niet dus oh en ah wat mooi en zo. Blijkbaar speelde ik dit een beetje te goed, want plots werd me vermeld dat er ook een video van de trouwpartij was, en dat ik die zeker wilde zien. Heb ik toch 3 kwartier de meest afgrijselijke video band moeten bekijken zeg. Ze konden er zo een slaapvideo van maken, Jezus wat een slechte kwaliteit zeg. Half gemiste mensen, bewegende camera, onscherp (hoe krijg je dat voor elkaar in deze era van auto-focus) en minuten lange opnames van scènes waar niets maar dan ook niets gebeurde, twintig keer hetzelfde op de band, enfin, je snapt, ik word af en toe nog wel eens wakker, badend in het zweet…..
Om de een of andere vage reden doet me cruise controle het ineens weer. Ik heb hem al maanden niet gebruikt, want op Indiase wegen is dat gewoon niet mogelijk, maar de weg tussen Delhi en Amritsa is 450 km waarvan 380 dubbel baans, en zowaar, het ding werkt ineens weer, heel vaag.
Om te onthouden: Bloemkool=Ghobi
Wat was er eerder, de kruising of het dorpje ? (op elke wegen kruising is wel een dorpje, of is er bij elk dorpje een wegenkruising?)
Plan, voor diegene die het willen weten. Ik ga denk ik zondag Pakistan in rijden. Lijkt me een goede dag om de grens over te steken, blijf dan twee daagjes in Lahore, rijd dan in een dikke week naar de Iranese grens, blijf 1 dagje in Quetta rusten, en rijd dan Iran binnen. Dan in twee weken door Iran heen, een of twee dagen in Yazd stoppen, misschien een daggie in Esfahan, dan ben ik denk ik zo eind februari in Turkije, en hoop dan eind maart weer thuis te zijn.
Zondag 30 januari 2005
Vandaag was het de dag om Pakistan binnen te vallen. Het was erg koud in de ochtend, dus kwam wat langzaam op gang. Uiteraard nog even gebruik gemaakt van de douche bij het Ms Banhari’s guesthouse en om 10 uur verliet ik de mooie tuinen aldaar (km stand 135323 en erg koud), uitgezwaaid door het Zwitserse koppel dat de vorige avond vanuit Delhi was aan komen rijden, op weg naar Islamabad voor een nieuw India Visa. Ze hadden ook een hond bij zich, maar helaas was het zo’n opgefokte ‘gooi de bal-gooi de bal-gooi de bal’ hond, die werkelijk in niks anders was geïnteresseerd, dat het ook deze keer voor Brox geen leuk speelmaatje. Stopte nog even snel om kip voor de hond te halen, en dat schouwspel was erg onsmakelijk. Ik bedoel, normaal gesproken wijs je een kip aan, die wordt dan voor je geslacht voor je ogen uiteraard (anders zouden ze het kunnen omwisselen voor een oude soepkip), het vel eraf getrokken en de kip in stukken gehakt, in een zak gedaan en meestal gaan de stukken dan bijna nog spartelend met me mee. Maar dit keer hadden ze blijkbaar een grote bestelling. Moet je je het volgende voorstellen
Een klein houten hokje van 2×2 meter, dat is de kippenboer. Buiten voor het hok stonden de kippen in een traliewerk opgestapeld, hieruit kan je kiezen. Achterin in het hok stonden ze kippen de kop af te hakken om ze dan in een doos te gooien waar ze dan even uit kunnen spartelen. Het bloed vliegt in het rond maar ja. Een ander ventje trekt dan het vel eraf en gooit de huid met veren en al op de toch al bebloede grond, waar ventje drie dan de kip in stukken hakt, ingewanden eruit, bloed spettert wederom lustig in het rond, en diezelfde man verkoopt de kip dan. Met z’n drieën in dat kleine hokje, de bebloede veren ongeveer 20 cm hoog , daar staan ze dan op te trappen, in een hoek liggen dan nog alle afgehakte kopjes en in de andere hoek alle afgesneden poten. Het bloed zit aan alle muren gespetterd en gekleefd, tot op ooghoogte ongeveer. Mmmm, lekker ranzig he….
De weg naar Wagha (grens) was maar 20 kilometer, daar aangekomen nog wat zakken Lays chips gekocht om mijn Indiase roepies op te maken, waarna ik de Indiase kant van de douane maar lastig ben gaan vallen.
Ik had de dag ervoor al mijn alcohol lopen verstoppen, ik had meer dan ik dacht, 18 flessen bier en nog wat sterke drank. Tja, in Pakistan kan dat een probleem zijn. Heb bewust een fles bier in de ijskast laten staan, hebben ze iets om te vinden. De andere flessen heb ik onder de ligplaats van Brox verstopt, ik dacht, daar zijn ze het veiligst.
De Indiase kant ging zoals altijd in India, veel formulieren invullen, veel loketten af, maar alles gaat over het algemeen vlot en efficiënt. Het helpt dat die grens zowat uitgestorven is, maar dat betekende wel dat iedereen Brox weer moest zien, dus die kon weer tot 4 keer uit de auto komen om ‘getoond’ te worden. Vind het ook niet zo erg, geen haast en de zonnetje was lekker gaan schijnen, plus, het haalt de aandacht van de vele flessen alcohol af.
De Indiase douane kwam zowaar weer binnen in de auto kijken en maakte hier en daar een kastje open, maar voor hun was ik niet zo bang, want hun kan het niks schelen dat ik drank bij me heb. Verder smokkelwaar had ik niet, dus ze keken er maar op los. Na alle formaliteiten te hebben voltooid in ongeveer 45 minuten, kon ik de 300 meter tot Pakistan rijden (er word dan nog met de hand een hek opzij geschoven zodat je het land uit mag rijden) en het werd onmiddellijk duidelijk dat ik in een ander land was