Ik was al eerder in India geweest, maar niet met de auto. En rijden in India is wat anders. Ik reed wat in de hitte rond en besloot de bergen in te gaan voor wat verkoeling. 5.239 woorden, 28 minuten leestijd.
Aan de Indiase kant werd er voor het eerst tijdens mijn reis de papieren van de auto gecontroleerd, samen met de motor en chassis nummers, ze wilde zelfs het paspoort van Brox zien (gewoon nieuwsgierigheid denk ik, maar toch, ook hier voor het eerst).
De grens overgang is verder erg fameus voor het haantjes gedrag van de sluiting ceremonie. Je wilt dan echt niet geloven wat er gebeurt. Vlak voor zonsondergang gaat de grens dicht, dit wordt gedaan door een stel militairen in grappige pakjes die zowel aan de Pakistaanse als aan de Indiase kant hetzelfde doen. Men wilt niet voor elkaar onderdoen, de militiaren lopen zo stoer mogelijk, en dit is in de loop der jaren uitgegroeid tot een ´Monthy Python Funny walk´ evenment. Voor diegene die dit niet kennen, loop in militaire pas met je benen zo hoog mogelijk de lucht in gooiend, of je knieën zo hoog mogelijk optrekkend, zo mooi mogelijk omdraaien, enz, alles zo overdreven dat je er bij in de lach schiet.
Zowel aan de Indiase als aan de Pakistani kant hebben ze tribunes gebouwd (ja echt), waar landgenoten de militairen aanjuichen, cheeren en klappen bij gekke loopjes. Het is en vertoning om je bij te bescheuren, maar voor de lokalen is dit bloed serieus. De andere kant zou toch eens stoerder lopen zeg… bah bah.
Ik nam vanaf de Indiase kant een Japanse toerist (backpacker) mee die ook naar Amritsar moest, 15 km van de grens overgang, en die Japanners blijven vreemde types.
Na wat gezoek het guesthouse van Ms Bandari gevonden, alwaar ik de auto in een prachtig onderhouden tuin kon parkeren en gebruik kan maken van hun douche, ijskast en zwembad. Ze hadden ook twee honden, en na wat gewenning heeft Brox tot laat in de avond gespeeld, een genot om te zien dat ie weer eens vrienden had.
Het was erg heet nog steeds, dus lekker op het dak van de camper geslapen, en om 10 uur was ik bewusteloos.
Vandaag 70 km gereden, eindstand 119595.
6 Juli 2004, Delhi en Noord india en bochtige wegen
Maandag 28 juni 2004.Amritsa India
Na het gebruikelijke ochtend ritueel en wat schoonmaak werk mijn brommertje gepakt om de gouden tempel van Amritsa te gaan bezoeken. De gouden tempel is datgene dat dit stink stadje beroemd maakt (plus het feit dat het de enige grens overgang naar Pakistan is in heel India), en volgens vele het bekijken waard. Met me pieremechocheltje door de stad gescheurd, en dat trof veel bekijks en bij de betreffende tempel aangekomen was ie inderdaad erg indrukwekkend.
Het is een gore plas met groen water met in het midden een machtige en prachtig gouden tempel, de belangrijkste en heiligste in de Sikh religie. In Punjab, de provincie alhier, is het merendeel van de bevolking Sikh. Sikh is een afgeleide van Hindoeïsme, maar wel degelijk erg anders. Zo mogen de Sikhs van hun geloof hun haar niet knippen, waardoor men een grote tulband op het hoofd draagt met daarin hun haar opgevouwen. Daaraan kan je makkelijk een sikh dus herkennen. Even terug komen op die groene plas met water, India zou India niet zijn als men niet vond dat dat water heilig was en allerlei geneeskundige krachten heeft, waardoor er dus ook ontelbare mensen een lege fles met goor drab vullen om het mee naar huis te nemen. Wat ze er daar mee doen is mij helaas onbekend.
De Atmosfeer in de tempel was gelijk die in Patna, waar ik vorig jaar was. Veel mensen, goedmoedig sfeertje, gratis eten, hoofddeksel verplicht en een hoop gelovigen.
Zonder hoofd deksel mag je het tempel complex niet in
De middelste tempel is inderdaad voor een gedeelte van goud. Binnen in zitten Sikjes 24 uur per dag uit de heilige boeken voor te lezen en lange rijen van mensen staan te wachten om even de tempel in te mogen om een heilig beeldje aan te raken. Bijna iedereen koopt wat etenswaar om te offeren. Dat is wel een raar gezicht, want alles wat geofferd word, word ook weer uitgedeeld, en wat er over is word aan de armen gegeven. Sterker nog, veel Sikh tempels geven gratis eten en onderdak aan arme gezinnen, en liefdadigheid is een hele business geworden in dit geloof.
Ik was om een uur of 1 in de middag terug bij mijn camper en heb wat boodschapjes gedaan en een heerlijk dutje gedaan onder de ventilator in de tuin van het guesthouse, want het was erg heet.
Na het koken van de hele kip die ik voor Brox had gekocht (70 roepies, die hond eet duurder dan ik) ben ik avonds lekker bij de pizza hut gaan eten (set meal voor 95 roepies) en sliep rond een uur of 10.
Dinsdag 29 juni 2004.Amritsa naar Delhi
Sliep erg slecht vannacht, en ik werd wakker met spierpijn. Toch begon ik de rit naar Delhi vandaag. Het was echter erg heet en heel drukkend en met die 45 graden hield ik het niet zo lang vol in die auto.
Het was maar 450 km, en de weg was zowaar redelijk, maar 150 km voor Delhi ben ik gestopt om een Airco hotel kamer op te zoeken. Ondank dat het nog geen avond is heb ik toch in de middag een heerlijk middag dutje gedaan in de koude kamer en wat gegeten in het fast-food restaurant bij de buren. Kon geen kip vinden voor de hond dus bestelde in het restaurant maar wat gebakken rijst voor Brox. Naast het hotel was er een machtig park en daar in de avond wat rondgelopen met de hond, maar zowel hij als ik wilde zo snel mogelijk weer terug naar de airco kamer haha.
Woensdag 30 juni 2004
De rest van de afstand naar Delhi gereden. Dat is natuurlijk een immense stad, en het koste me wel enige tijd en wat fout rijden voor ik in de buurt van Para Ganj was. Heb mijn auto op het parkeerterrein van de New Delhi railway station gezet en zelf een Hotelletje met airco in ‘main bazaar’ genomen (Lords hotel, na onderhandelen redelijke prijs en goed schoon). In de avond het Nederlandse elftal zien verliezen tegen Portugal, en ik vond dat ze slecht en ongeïnspireerd speelde, dus verdiend verloren hadden. Later in de kranten zag ik dat men in Nederland daar een andere mening over hadden, zo zie je maar weer.
Donderdag 30 juni 2004.
Wat rond gelopen in New Delhi, wat gewinkeld. Heb een nieuwe memo recorder gekocht, dus ik kan weer me verhalen inlullen onder het rijden. Ook wat goedkope (lees illegale) DVD’s gekocht. De Mac bezocht voor wat drink werk en ijs, vlees voor de hond gekocht (en de slager wilde me twee keer laten betalen).
Nog wat lol gehad door bij de roltrap te gaan staan op het station. Daar hebben ze één roltrap, en de doorsnee India ’er heeft zo’n ding nog nooit gezien. Je kan je de taferelen dus voorstellen als ze er ineens voor staan. Twijfelen, een voetje neerzetten, terug lopen, bijna vallen, kortom volkomen hilarische toestanden.
Later nog wat geïnternet. Het eerste internet café wat ik bezocht had momenteel geen stroom, toen ik een uur later terug kwam was er wel stroom maar geen verbinding en toen ik de derde keer terug kwam was de computer die ik wilde hebben in gebruik. Ze hadden maar een computer met een usb aansluiting voor mijn portable harddisk. De vijfde keer dat ik kwam was er eindelijk stroom , verbinding en een computer, maar toen was mijn site down, dus ik gaf het op voor vandaag.
Vrijdag 1 juli 2004.
Vandaag Pankaj opgehaald. Ik kende hem van Khajuraho van mijn vorige trip, en toen ie hoorde dat ik in Delhi was wilde hij heel graag een stuk met me mee reizen. Ik vond wat gezelschap niet erg, en toen ie om 6 uur in de ochtend per trein arriveerde hebben we mijn spullen uit het hotel gepakt en met de auto terug naar het noorden vertrokken, richting koele bergen.
Reed om 10:30 Delhi uit, met een begin km stand van 120465. Ik was al een paar dagen een beetje grieperig, spierpijn en algemeen ellendig gevoel, dus ik haalde het tot hetzelfde Hotel waar ik op de heenreis had geslapen. Ze deden wat moeilijk over Brox, maar na wat praat dreig en slijm werk was het toch goed.
In Delhi hebben ze veel ‘Fast Food’restaurants, maar op de weg vanuit Delhi naar het noorden zag ik een ‘Quick Fast food’plaats. Ben er maar niet gestopt, maar ik denk dat daar het eten zo je mond in waait als je aan komt rijden.
Verder is privacy in India iets wat je zelf moet creëren. Mensen komen te pas en onpas, gevraagd en ongevraagd je auto binnen stappen. Iedereen is nieuwsgierig en allemaal willen ze alles van je weten, of je er zin in hebt of niet. Het is in India duidelijk erger dan in Iran en Pakistan, daar hebben ze nog enig gevoel van privacy, in India is dat helemaal weg.
Zaterdag 2 juli 2004.
Verliet Pipli (zo hete de plek waar het Hotel stond) om 8:10 richting noorden. Begin km stand 120631 en het was al 34 graden.
Na uitvoerige bestudering van de boeken besloot ik om naar Shimla te rijden. Dit was de dichtstbijzijnde bergplaats die wat te bieden had en was volgens de Lonely Planet (dom dom dom) het bekijken waard. Het rijden ging wel wat beter vandaag, en toen de heuvels en later de bergen begonnen kwam gelijk de koele lucht de auto binnen en ik kan je niet vertellen hoe lekker dat was zeg. Na mijn Pakistaanse 55 graden en de Delhi hitte van 40 45 graden was dit paradijs. Elke 100 meter die we stegen ging de temperatuur een graad omlaag. Pankaj at wat Dahl (dat is erwten curry) in een vaag restaurantje dat waarschijnlijk niet goed meer was, want een half uur later stond ie de wc vol te kotsen. Hij ging hierna ziek op bed liggen, kon me wel voorstellen, en ik reed in me uppie verder naar Shimla. Arriverend in Shimla bleek dit een half Tibetaanse, half Indiaas dorp tegen een bergwand aan te zijn, met erg veel mensen, erg nauwe straatjes en geen parkeer ruimte. Zelf in het dorp zelf rijden was erg moeilijk, want de Indiase bestuurders zijn waarschijnlijk de lompste van heel de wereld. Ik had al ruzie met een chauffeur die me sneed, stopte, uitstapte en me uitschold omdat ik hem de gelegenheid tot passeren niet gaf. Pfff, die vent was echt zielig. Ik vertelde hem dat hij de slechtste rijder ter wereld was, maar hij reed snel door toen ie zag dat ik een links stuur had.
Om een uur of drie begon het heftig te regenen en de temperatuur zakte verder naar 25 graden. Pankaj, weer wat bijgekomen, kocht een hele kip (van mijn geld natuurlijk) , ik kocht wat groente en ik parkeerde de camper om 18:30 op de weg tussen Shimla en Bilaspur.
Waypoint N31.07.651 E077.05.608 op km stand 120865. Vandaag 232 km gereden.
Zondag 4 juli 2004.
Goed geslapen ondanks dat ik halverwege de nacht op moest om spullen binnen te halen vanwege de regen. In de ochtend probeerde Brox van alles om met wat loslopende honden te spelen, ondanks dat die met snauwen aangaven niet van hem gediend te zijn. Op een gegeven moment begonnen ze allemaal tegelijk hem aan te vallen. Brox vluchtte maar werd toch nog flink in zijn kont gebeten. Ik hoop dat ie er wat van leert.
Reed om 10:20 weg en het was 29 graden en lekker. Ik begon me een beetje aan Pankaj te ergeren, hij voerde geen zak uit. Ik moest eten koken, opruimen, afwassen en schoonmaken, hij speelde gameboy en sliep. Ik zal het er met hem over moeten hebben, anders gaat dat niet goed. Dat deed ik dus ook, en hij beloofde beterschap. De sfeer verbeterde en de weg naar Bilaspur was bochtig maar verder redelijk. Er waren wat aardverzakkingen vanwege de regen maar verder was het goed te doen, alhoewel de snelheid laag was vanwege de vele bochten. Om elke hoek kon je een debiele bus chauffeur verwachte die midden op de weg reed, dus ik deed het kalm aan. Parkeerde in de avond aan de kant van de weg en maakte gebakken aardappels en groente, en vroeg gaan slapen. Einde km stand 121025, waypoint N31.47.105 E076.56.167
Nog even een theorietje voor het slapen gaan. In India zie je overal, maar dan ook overal pissende mensen Zouden de India’ers allemaal blaasproblemen hebben?
Maandag 5 juli 2004.
Om 7:50 vertrokken richting Dharamsala, om precies te zijn Mcloud Ganj. Dat is een klein durpske in de bergen waar de Daila Lama woont en wederom volgens de lonely planet een bezienswaardig fenomeen. Morgen is de Daila’s verjaardag, dus er zal best wel wat te doen zijn en ik vond het gewoon even nodig om zijn hand te schudden. De weg was erg mooi en pittoresk, door prachtige bergen en groene valleien heen, vol met rijstvelden en alles rook fris en vers, geheel niet ala India waar normaal gesproken alles vies is en stinkt.
Wederom was de gemiddelde snelheid laag vanwege de vele bochten, 25 tot 35 km/u was wel het maximum. Het laatste stuk weg van Dharamsala naar Mcloud Ganj was erg eng en heel smal maar zowaar toch goed aangekomen en geparkeerd op een klein parkeer terreintje net onder het dorpje.
Hoogte was 1740 meter, waypoint N32.14.385 E076.19.14
Dinsdag 6 juli 2004, Mcloud Gangj
Geen rijden gedaan. Lekker weer, beetje regenachtig en 23-25 graden Mcloud Ganj bleek een soort ‘klein Tibet’ te zijn. Er zaten heel veel Tibetaanse vluchtelingen, die af kwamen op de Daila Lama die alhier zijn huis heeft. Dat op zich brengt dan weer een hoop toeristen op de been die er op af komen. Waarom ze dan komen, ik heb geen idee. Ik bedoel die Daila Lama die krijg je natuurlijk niet te zien en verder is er hier ook niet zo heel veel te beleven. Jazeker, het dorpje ligt in de bergen tegen een helling aangeplakt (en daarom dus lekker koel in vergelijking met daar beneden), het heeft iets mythisch met al zijn Tibetaanse bevolking, winkeltjes en goederen maar verder is er het niks bijzonders.
Ook hier weer de ever stoned en bezopen Israëlische gasten, maar daar was ik al voor gewaarschuwd, en ik kijk wel uit me daar mee te mingelen (of is het mengelen).
In de middag begon het weer eens te regenen en na wat zoeken een achteraf niet zo toeristisch maar net Tibetaans guesthouse gevonden. Lekker douchen en de was doen is toch wel lekker, er was hier vanwege de vele toeristen ook internet dus kon ik me verhalen lekker kwijt ondanks de slechte verbindingen. De verbinding ging heen en weer als golven op de zee, maar uiteindelijk lukte het wel.
Het was vandaag de verjaardag van de heilige Daila Lama. Dat betekende dat er veel mensen op de been waren. Dat betekende ook weer dat er weer veel stalletjes langs de kant werden opgezet voor de verkoop van etenswaar en goedbedoelde snuisterijen, want al dat gepeupel moet toch worden voorzien in natjes en droogjes, en de Tibetaanse medemens heeft zeker wel wat van de Chinese handelsgeest in het bloed zitten.
Dit alles maakte het erg druk en er was geen mogelijkheid om iets van de speciaal voor de Daila Lama gevoerde voorstelling van dans en toneelstukjes te zien door de hagen van mensen.
In de middag een beetje rond de auto gehangen. Had een meningsverschil met Pankaj, die zich te goed vond om wat water te halen. Hij moest er 40 meter voor de berg aflopen en dat was blijkbaar te veel moeite. Het blijkt dat Indiase mannen niets in het huishouden doen, daar is eerst moeder en later de vrouw voor. Alles kwam dus op Caspertje neer, en daar ga je (ik) aan irriteren.
Leuk hier in Mcloud Ganj is dat het verboden is om plastic zaken te hebben, gebruiken of bezitten. Het grappige er van is dat dat op zich wel een goed plan is, plastic word door koeien gegeten en is dus gevaarlijk, buiten dat het slecht voor het milieu is. Maar, dan denk je, probeert men de boel schoon te houden, NIETS is minder waar. De hopen met plastic bakjes, plastic bekertjes en vooral plastic flessen, huisvuil, afval en andere zooi liggen stapels hoog overal te rotten. Overal bordjes met ‘houd je dorp schoon’ maar het helpt absoluut niet. Erg jammer. En dan loopt zielige Casper met een net gekochte papieren zak met 2 kilo rijst daarin door de regen, en dan snap je wat er gebeurt. Papier in de regen…. er liep een spoor van rijst achter me alsof ik in het bos broodkruimeltjes aan het strooien was.
Ik werd vandaag voor het eerst door een bloedzuiger gebeten. Ik had er gister een in de auto gezien maar niet aan gedacht dat het een bloedzuiger was en het ding achteloos naar buiten gegooid. Vandaag zat er eentje op me voet (hoe en waar ie er op gekomen is… geen idee), Ik dacht eerst dat het een vuiltje was en wilde het afvegen, maar het was wat groter dan een vuiltje en voelde vies aan en wilde niet van me been. Met een mes heb ik het er maar afgeschraapt (de boeken over ‘hoe een bloedzuiger te verwijderen’ verschillen van mening over hoe het het beste te doen). Ik hield er een bloedige plek aan over.
Ik besloot de volgende dag maar naar Manali te gaan rijden, volgens de Lonely Planet was daar een hoop te doen. “s avonds gebakken noedels gegeten en vandaag getankt op km 121104, 23,6 liter voor 550 roepies.
Woensdag 7 juli 2004
Begon rond 9 uur de berg af te rijden. Het miezerde nog een beetje, en het enge smalle weggetje was om de een of andere reden makkelijker naar benee te rijden dan dat het op de weg omhoog was (toen hingen de wielen af en toe over de afgrond). Eenmaal de berg af begon de zon wat meer te schijnen en warmde het gelijk op.
De weg richting Manali had ik gedeeltelijk op de heenweg naar Mcloud Ganj ook al gereden dus dat was niets nieuws. Na zo’n 70 km gereden te hebben zag ik ineens een schittereden locatie om te parkeren. Een veld boven op een berg, weg van al het verkeer met een schitterend uitzicht. Ik kon me auto onder een paar dennenbomen zetten en de plek was ideaal om een rustig te staan. Er was maar een nadeel en dat was dat de weg terug naar de hoofdweg redelijk stijl omhoog liep, over een grasveld heen. Als het zou gaan regenen werd dat natuurlijk spekglad en zou ik vast komen te zitten. Echter, de hemel zag er redelijk zonnig uit en ik besloot hier eens lekker een daggie te gaan staan, lekker lui niks doen.
Ik was er nog geen uur geparkeerd of de regen begon met stortbakken uit de hemel te komen, niet normaal. Alles werd lekker vochtig maar de plek bleef ideaal. Er waren geen mensen die op me camper kwamen kloppen of me anderszins lastig vielen. Ik heb alleen een paar apen gezien, een ezel en een oude man die uit de verte vol ongeloof de auto aanstaarde maar later weer weg was. En de regen…… ach morgen zien we wel verder.
De GPS waypoint van de plek is N 32.02.119 E076.40.83 voor diegene die een lekker rustig plekkie in India zoeken.
Vandaag dus 72 km gereden en op km 121238 gestopt.
Donderdag 8 juli 2004.
Het was vandaag bewolkt en regenachtig. Het was nog wel droog, maar het stond op regenen, en de temperatuur was heerlijk. Manali was maar 250 Km ver, dus dat zou te halen moeten zijn. Helaas, plannen zijn maar plannen, en toen ik met volle vaart het grasveldje omhoog reed om bij de weg te komen slipte de camper, begon hij te schuiven en gleed de auto zo de helling af. Ik kon niks doen, en toen de auto eindelijk stil stond stond ie zo schuin dat het water de watertank uit klotste en ik bang was dat de hele boel om zou kiepen. Ik kon niet voor of achteruit, en na het toch even geprobeerd te hebben zakte mijn wielen door het gras de modder in en was ik nog verder van huis. Daar sta je dan, in the middle of knowhere.
Er was maar een oplossing en dat was Pankaj op mijn brommertje naar het dichtstbijzijnde dorp sturen om een takelwagen of zo te regelen. Terwijl ik het brommertje aan het losmaken was kwam er ineens een takelwagen van het leger langs. Ik zwaaien als een kluizenaar op een onbewoond eiland, de kolos stopte gelukkig. Het was een joekel van een auto die me er in 10 seconde bovenop trok als het moest, en Pankaj vroeg die militairen of ze me wilde helpen. Daar deden ze eerst heel moeilijk over en even later kwam de aap uit de mauw. Ze wilde 1000 roepies hebben (€20) om me op te takelen. Ik vond dat erg veel geld voor India, dus ik bood 500 aan. Ze weigerde echter en ze reden weg. Daar stond ik weer.
Een minuut later kwam er op de weg een tractor langs, en na wat heen en weer gepraat wilde die me wel helpen voor 500 roepies (een weekloon voor hem). Binnen een half uurtje stond ik weer op de weg en na de nodige modder onder mijn auto verwijdert te hebben kon ik de weg naar Manali aanvangen.
Het bleek vandaag helemaal mijn dag niet te zijn want de pijn in mijn rug die gisteren op kwam zetten was vandaag erger. Net alsof ik een spier had verrekt of zo. Dat maakte rijden wat moeilijk. Ook liet ik nog een hele pot koffie over de keuken heen vallen, met koffie gruis en filter en al en kwam ik vandaag erg veel irritante weg gebruikers tegen.
Ook in India doen ze aan hydro stroom
Vlak voor Kullu zijn ze een joekel van een dam aan het bouwen met tunnels door bergwanden en veel opgebroken weg, en daar was op een gegeven moment een weg versmalling. Er kan maar een auto tegelijk door, en dan komt het beste in de Indiase chauffeurs boven hoor. Dat betekend dus dat er een file is tot de bottleneck. Niet ernstig maar achterop komend verkeer wil dan niet wachten en rijd de file voorbij, om dan ook vooraan bij de bottleneck ook in de file te komen en zo beide kanten van de weg vast te zetten. Aan de andere kant van de bottleneck gebeurt precies het zelfde, met andere woorden, dikke file zonder dat er beweging in zit. Er valt dan maar een ding te doen en dat is wachten, en also geschiede. Totdat een van de mensen die de file (en mij dus) voorbij was gereden in zijn achteruit terug kwam om de weg vrij te maken en achteruit achter mijn auto in wilde steken. De sukkel had niet mijn fietsdrager gezien en reed daar in volle vaart tegen aan. Het metal schraapte op elkaar, en in plaats van te stoppen reed de sukkel gewoon door, onderwijl zijn hele auto bekrassend met het omgebogen metaal van mijn fietsdrager.
Ik werd me een partij woedend, en stormde naar buiten om de schade op te nemen. Zijn auto stond helemaal vast tegen mijn fietsdrager, en die sukkel wilde gewoon weer vooruit gaan rijden. Ik schreeuwde dat ie moest stoppen, sprong in mijn camper en reed mijn camper een halve meter naar voren. Daardoor kwam de camper los van zijn auto en kon de sukkel zijn auto alsnog aan de kant zetten. Echt kwaad werd ik pas toen ik de man aansprak op de schade en hij ijskoud tegen me zegt: ‘ach, die kapotte lamp, dat was al lang zo’ en weg wilde lopen naar zijn auto. Ik pakte mijn honkbal knuppel en verzocht de man vriendelijk hier te blijven. Ik denk dat het schuim op me lippen stond, zo boos was ik.
India is India, en al gauw stonden er 40 man om mijn en zijn auto en werd er lustig op los gediscussieerd. Er begonnen zich allerlei mensen mee te bemoeien en het werd allemaal heel onoverzichtelijk, dus ik heb die chauffeur van de tegenpartij maar gezegd dat ie mij een schade vergoeding moest betalen (verzekering zal ie vast niet hebben) en hij bood me 100 roepies (2 euro) maar ik eiste 1000. Alleen al het nieuwe achterlicht kost me in Holland 30 euro denk ik, maar dat wilden ze toch echt niet snappen. Enfin, na 20 minuten gediscussieerd te hebben zat er geen schot in de zaak dus ik pakte mijn camera uit de auto en begon foto’s te maken van zijn auto, de schade aan de mijn een ook van die man, onderwijl mompelend dat ik de politie in zou schakelen en ze me wel zouden helpen recht te krijgen. Dat hielp wel, maar helaas te goed, want de chauffeur werd bleek, stapte in de auto en reed snel weg, ik zag hem niet weer.
Na al deze onprettige ervaringen van vandaag arriveerde ik om 5 uur in Manali. Ik vond een redelijk hotel waar ik de auto voor kon parkeren en na een goede douche en een prima maaltijd voelde ik me iets beter,
Eind km stand 121426 (288 gereden).
Vrijdag 9 juli 2004. Manali, niet gereden.
Wilde vandaag niet zo veel doen dus lekker in Manali gebleven vandaag. Heb wat huishoudelijke zaken gedaan, auto schoongemaakt en met de hond gelopen in het mooie bos van het park alhier.
Pankaj en ik hebben gisteren besloten dat het beter was als ie weer terug naar huis zou gaan omdat het niet klikte tussen ons. Ik werd alleen maar gepikeerd op hem , en hij wilde alleen maar lui zijn en niets doen. Ik heb een bus ticket naar Delhi voor hem gekocht en hem 500 roepies voor een trein ticket naar huis gegeven, en ajuus gezegd. Ik voelde me wel niet helemaal lekker er door, maar het was wel het beste. Hij had de gift om ernstig op mijn zenuwen te werken.
Geparkeerd in Manali naast het parkje
Manali was best druk, ondanks dat het eigenlijk maar een durpske is. Omdat er veel Indiase toeristen zijn waren er ook veel bedelaars en verkopers van de meest debiele dingen, die je dan om de 10 meter aanklampte om wat te kopen. Zo liepen er wel 30 man rond die Saffraan verkochten, 30 man die een schaakspel van ‘sandalwood’ aan de man wilde brengen, 40 schoenpoetsers, er liepen verkopertjes van sieraden en noem maar op.
Wel heb ik medelijden met sommige bedelaars, zeker bijvoorbeeld het 7 jarige jochie wat zijn blinde vader rond lijd aan de hand, en overal even stopt om te bedelen. Die jongen heeft geen leven, toch is ie altijd vrolijk en lacht ie altijd. Voor dat soort gevallen wil ik nog wel eens de portemonnee trekken of wat te eten geven, waar men in beide gevallen dan ook altijd erg blij mee is.
Zaterdag 10 juli 2004. Niet gereden
Niet zo veel gedaan vandaag. Wel een nieuwe hoes voor het bed van Brox gemaakt omdat hij helemaal over zijn bed had gescheten vannacht. Hij heeft ook een open wond op zijn neus, zeker weer ergens ingezeten. Er kwam een bedelaar jochie van een jaar of 14 die geld wilde. Ik zei, als je geld wil moet je er voor werken dus vertelde hem dat als ie mijn badkamer goed schoonmaakte en de vloer in de camper ook hij 100 roepies kon krijgen. Voor mij slechts 2€, voor hem een weekloon. Dit was natuurlijk kinder arbeid, maar wel een goede soort, dus vond ik het niet zo erg. Beide partijen blij lijkt me toch? Hij deed zijn werk erg goed moet ik zeggen en was een happy gast, met een goed humeur, wilde graag leren en deed het met plezier. De badkamer was prachtig schoon. Hij vroeg me of ik morgen nog werk voor hem had, en ik zei dat ie maar langs moest komen, dan zou ik wel kijken.
Verder wat met Brox de hond gelopen, die nu weer vol energie zit nu de temperatuur weer normaal is, deed een middag slapie, wat boodschappen zoals yoghurt gekocht om de stoelengang weer op gang te krijgen etc.
Zondag 11 juli 2004. Manali, niet gereden.
De jongen die gister mijn badkamer schoon maakte heeft vandaag veel van de rest van de camper schoongemaakt. Hij was prettig gezelschap en deed zijn werk goed. Hij heeft me wat goede adresjes voor boodschappen gegeven, dat soort lokale informatie is goud waard. Hij kwam aanlopen toen ik aan het ontbijten was in de auto en hem dus maar mee laten eten van de Amerikaanse pannenkoekjes die ik gemaakt had. Ze vielen geloof ik niet zo in de smaak haha. De jongen adviseerde me ook een elektricien om het probleem met de compressor op te lossen. Het is hier de gewoonte niet om je auto naar de techneut te brengen maar om de techneut naar je auto te loodsen. Dat is wel handig hoor, en de man ontdekte dat tot mijn verbazing het probleem niet in de bedrading lag (zoals ik vermoede) maar in de compressor zelf, en dat hij die uit elkaar moest halen om hem te fixen. Dat kon ie niet ter plekke repareren en ik maakte een afspraak om dat over een paar dagen bij hem te komen laten doen..
Met de hond lopen in India kan erg makkelijk zijn. Dat de hond ergens kakt of piest vind niemand erg, gewoon lekker op de stoep schijten is geen probleem. Koeien en ezels, die hier overal los over straat lopen schijten ook overal, dus die kleine drol van Brox valt niet eens op. Je kan de hond ook gewoon los laten lopen want iedereen gaat vanzelf opzij. Terwijl ik dit nu schrijf vreet Brox een heerlijk bokkenpootje. Niet een bokkenpootje ala zoetigheid, maar een echt pootje van een geit, van hoef tot knie denk ik, de haren er af gebrand en Brox vreet het helemaal op. Het was het enige kluif materiaal wat ze vanochtend bij de slager hadden, en wel een succes dus.
Wat dingen om te onthouden. Verse melk word in zakken van een halve liter verkocht en kost gemiddeld 10 roepies (volle melk is iets duurder), 20 eurocent dus. Boter in pakjes van 100 gram en kost 15 roepies.
Ik probeerde het gesmolten bolletje Gouda kaas op te eten maar de smaak was zo ontzettend sterk dat het vies was. Ook is het erg moeilijk van een gesmolten platte schijf om plakjes af te snijden, dus ik denk dat ie wel richting prullenbak gaat. Wel zonde. Ik zal het nog eens door het eten (macaroni of zo) proberen.
Verder worden er hier veel natuurlijke snoepjes verkocht, vooral gedroogd fruit zoals aardbeien of mango zijn erg lekker. Wel raar is dat ze die dan eerst in de suiker gerold hebben (alsof ze al niet zoet genoeg zijn) en dan omwikkeld hebben met eetbaar zilver papier, heel vaag. Kan volgens mij nooit gezond zijn.