Dit verhaal is niet helemaal chronologisch omdat ik tussentijds in Cambodja rond reed. Maar het gaat er om dat ik in de MAN garage stond vanwege problemen met mijn versnellingsbak, die MAN kordaat en kostenloos op loste. Het koste echter wel wat tijd. Dit verslag bevat 4.373 woorden, 23 minuten leestijd.
Terug in Thailand maakte ik mijn weg langzaam richting Bangkok. Ik wilde in eerste instantie in Nong Khai gaan parkeren, daar hoorde ik van Piet, was een leuke boulevard. Maar al rijdende reed ik het dorp zo uit zonder een mooi plekkie gezien te hebben, dus reed ik maar door. Tijdens de lunch eens in mijn boek gekeken, en besloten om naar de Navel van de Mekong te gaan. Dat zou een draaikolk te zijn die nogal groot is en waardoor ze het de Navel noemen. Ik zou het het doucheputje genoemd hebben, maar goed. Om 3 uur was ik al bij die draaikolk. Er was een grote tempel gebouwd, met grote Boeddha beelden die naar de kolk zouden kijken. Dit was overigens ook de plaats waar voor het eerst de geheimzinnige vuurballen gezien zijn, daar over zo meer.
Gezellig kletsen met een plak-monnik.
Die tempels en omliggende grasvelden lagen echt PAL aan de Mekong, en het was er erg rustig. Ik zag eigenlijk niemand, zo rustig, niet eens monniken. Besloot dus maar mijn auto aan de rivier te zetten en eens wat te gaan navel staren. Het was heerlijk daar, beetje koel windje, mooi uitzicht op de navel. Die navel, nou, dat stelde niet veel voor. Heb er niet eens een foto van genomen. Je moet weten dat ie er is, wat fantasie er bij doen, en dan zie je het misschien. Wellicht is het in andere tijden van het jaar anders. Besloot te blijven staan voor de nacht. Tot 5 uur niemand gezien, toen kwam er eerst een tourgroep met jawel, een stel Hollandse Dames. (de Zwitserland club). Even gezellig staan keuvelen, maar ze gingen weer snel door. Daarna kwam er een eenzame monnik. Daar een tijd mee staan kletsen (hij kende geen Engels, maar we snapte mekaar wel). We hebben met z’n tweeën een half uurtje foto’s van China en India zitten kijken in de auto, daarna in de tempel wat foto’s genomen. Afscheid van hem genomen want het was een echte plak monnik, aardig hoor, maar hij wilde maar niet weg.
Daarna op de knieën voor Boeddha.
De nacht was super rustig. Geen blaffende honden, geen kraaiende hanen, zelfs de wind ging liggen. In de ochtend stond mijnheer monnik er weer, nu met twee pakjes koekjes, twee pakjes rijst in bananen bladeren en een groot brood. Dat laatste heb ik niet aangenomen, ik heb immers brood. Die koekjes waren lekker trouwens, echte monikkenkoekjes.
Langzaam weg nummer 222 af gezakt. Niet de grote Mekong loep genomen., Dat was erg lang en ik had eigenlijk wel genoeg Mekong gezien voor een poosje. Die weg 222 was niet spectaculair zoals de weg rond Loei. Nu geen bergen maar rijstvelden, uren lang. En het is oogst tijd, dus men was echt hard aan het werk,. Naast rijst kwam ik ook nog suikerriet en bananen tegen, allemaal geen verrassing dus. De weg zelf was slecht, voor Thaise begrippen dan. In India zou dit een super weg zijn. In deze weg zaten toch heel wat gaten, en dat ben ik niet gewend van de Thaïs. Het was dus vandaag een flinke hobbel partij.
Heb een heerlijk nagerecht uitgedokterd. Ik vind een toetje altijd wel lekker, maar om nou voor mezelf steeds pudding te koken of zo is ook zo’n gedoe. (doe het soms nog wel hoor, een bakkie custard of rijstepap is toch wel lekker). Nu pak ik wat chocolade poeder. Heb ik nog uit NL gekocht, bij de bio-winkel. Echte pure Choco poeder, niks suikers of andere toevoegingen. Daar meng ik twee theelepels van met wat zoete gecondenseerde melk (waar ze je hier dood mee gooien) en je krijgt een soort heerlijk Choco Mouse. Ik moet me inhouden altijd om niet te veel te nemen, het is o zo lekker.
Onderweg kom je veel dorpjes tegen die zich op een product specialiseren. Alsof ze maar een ding kunnen. Zo kwam ik bijvoorbeeld dorpjes tegen waar ze alleen maar Ananas verkochten. Er staan dan 30 of 40 standjes aan de kant van de weg, dezelfde producten en prijzen. Andere dorpjes verkochten sinaasappelen, houten stoelen en tafels, een dorp met beeldjes van Boeddha, tuinkabouters en beesten. Een dorp verkocht alleen maar worsten. Ik denk gerookte. Die hingen aan de kant van de weg over stokken heen, lekker uitlaatgassen te verzamelen. Verder gestoomd naar Bangkok, waar men hoop ik, mijn drie problemen kunnen oplossen. En waar ik ga feesten. Mijn drie problemen zijn banden, accu en versnelling. Werd aangehouden door een tros agenten op de snelweg. Auto aan de kant, rijbewijs inleveren. Men wilde dat ik de auto midden op de weg parkeerde maar dat vertikte ik, agent helemaal in zijn wiek. Die Thaise agentjes dulden geen tegenspraak hoor. Maar naar de tros agenten gelopen, een had mijn rijbewijs (de internationale, niet de originele natuurlijk) en hij kon wat Engels en had veel sterren en strepen op zijn pak. Het probleem bleek te zijn dat ik niet op de rechtse baan had gereden, dat klopte ook, ik was een bus aan het inhalen. En dat mocht niet. Na een vermaning mocht ik verder, maar ik zag hem met de gedachte spelen mij een bekeuring te geven.
In Bangkok, na een keer erg verkeerd te zijn gereden, bij de MAN garage geparkeerd en een erg rumoerige nacht doorgebracht. Had gehoopt dat ze het een en ander aan werk konden doen, had immers alles vooraf al door gemaild maar toen om 9 uur de volgende ochtend de Manager binnen kwam moest alles nog geregeld worden. Resultaat was dat men pas de maandag erop (het is nu vrijdag) kan gaan beginnen. Goede zaak is dat, na wat aandringen, ik misschien wel gratis 4 nieuwe banden krijg. Mijn dag maar besteed aan het (weer) uitbouwen van mijn badkamer dakraam. Weer alle kit verwijderd, dat is een monikkenwerk, en alles opnieuw gekit en terug gezet. Dat nam grootste deel van de dag in beslag, en in de namiddag mezelf maar verkast naar Kao-San road.
Nu ik toch niet zo veel spannends te lulle heb maar even wat huishoudelijke zaken. In het gastenboek werd me gevraagd om meer foto’s te maken, en ook welke camera’s ik gebruik. Helaas was er geen email adres bij, dus kon geen antwoord via mail geven. Dus maar zo.
De vraag om meer foto’s is begrijpelijk. Ik heb alleen dit jaar al 5000 foto’s gemaakt, en die kan ik natuurlijk niet op de site zetten allemaal. Vandaar dat ik wat pakkende foto’s neem en die er op zet. Staan toch nog wel gauw een 1000 foto’s op de site hoor. Maar goed, als iemand foto’s wil zien, kwestie van een mailtje aan me, dan stuur ik ze gewoon. Verder heb ik twee camera’s. Een canon klein pocket ding (de Ixus i7, 7 megapixels). Dat is makkelijk voor altijd mee te nemen, maakt goede foto’s. Als tweede camera heb ik een Canon eos 400D. Had een 350D maar die is vissen aan het kijken in een rivier in noord India. Met lenzen er bij is zo’n 400D een hele berg, die neem ik dus alleen mee als ik de toerist uithang, met andere woorden iets ga bezichtigen waar ik weet dat ik veel foto’s ga nemen.
Verder werd me gevraagd hoe oud ik was. Haha, wel een leuke vraag. Het schijnt nergens op de site te staan. Maar misschien moeten we daar maar eens een prijsvraag van maken 🙂
In de afgelopen maanden zijn er diverse publicaties geweest in diverse media. Ik wil jullie er niet van onthouden natuurlijk. Laatste verhaal was in bus&truck magazine van Thailand. Zoals Wim kranen al zei, leuke foto’s, maar het verhaal staat vol spelfouten:
Het is wachten op actie van de MAN garage. Dat vergde héél veel geduld. Onder het wachten kon ik naar de ratten staren en een flinke snuif nemen van de lucht, pis vermengd met uitlaatgassen. De koning van Thailand vierde zijn 80ste verjaardag, die verjaardag loopt als een gele draad door Thailand. Gegeten in het beste en duurste (en hoogste?) restaurant van Thailand. En gewacht, heeel veel gewacht. Maar uiteindelijk resulteerde dat in een nieuwe versnellingsbak, nieuwe accu’s en nieuwe banden.
Arriveerde vrijdag in Bangkok. Mijn heil gezocht in het centrum van de stad maar na twee nachtjes in Kao-san road, het backpakkers deel van Bangkok, had ik er al genoeg van. Wat een drukte. Vergeleken met vorige maand waren er minstens twee maal zo veel backpackers. Er waren terrasjes op de straat bij gezet en het aantal eten stalletjes was verdrievoudigd. De rook van de vele kip-bbq’s , gecombineerd met de uitlaatgassen van de taxi’s en tuk-tuks op jacht naar een onwetende toerist (liefst een die de normale prijzen niet kent) maakt het er niet plezanter op.
Ik was de volgende dag vroeg wakker en probeerde om 7 uur een ontbijtje te regelen. Zo lopend door net-wakker-wordend Bangkok zie je de resten van de vorige avond. In het tentje waar ik wat yoghurt met fruit at zat een Duitser jonge knul van een jaar of 25, met veel lege flessen om zich en een half volle in zijn hand, tegen zichzelf te praten. In het Engels ook nog. Hij kraamde allerlei onzin uit en dat was wel geinig maar toen ie begon over ‘I kill You’ en dat soort dingen werd het niet grappig meer en heb ik betaald en ben opgestapt.
Om de hoek ging er ineens een deur open. Een gebruinde toerist met blonde lokken stormde half aangekleed zijn hotelkamer uit, dook een steeg in en aan de geluiden te horen kwam de drank van de nacht er voor, en meer, gezellig naar boven. Good morning Bangkok. Daarna bezocht ik een internet café. Voor een van de computers lag een persoon te snurken. Het meisje van het internet cafe, dat 24 uur per dag open is, schudde heftig aan de gast, smekend van ‘please sir, it is morning, go your hotel’. Zonder resultaat. Toen ik een half uur later weg ging lag de man nog snurkend in dromenland en was het meisje bijna in tranen.
Ik hield Kao San twee nachten uit. Helaas is het alternatief ook niet zo plezierig. Want mijn auto staat bij de MAN bus garage, die is pal naast het noordelijke bus station. Zoals je kan vermoeden is een bus station voor een stad als Bangkok redelijk groot. Omdat het warm is en omdat het denk ik de gewoonte is, laten alle bussen hun motor draaien. Hiermee wordt de airco van de nodige stroom voorzien. En tegelijk word er natuurlijk de nodige vuiligheid in de lucht geblazen. Ik heb geteld. Op een rustig moment staan er ongeveer 120 bussen waarvan 100 hun motor hebben draaien. Als het druk is, in het begin van de avond (veel bussen zijn nachtbussen in Thailand) is dat aantal verdubbeld, er staan dus 200 joekels van bussen te dampen. Dan is de lucht echt niet gezond hoor, ik sta daar 100 meter vandaan met mijn auto.
Er is niks aan te doen, ik moet maar even vuiligheid happen, tanden (knarsend) op mekaar. Er is ondertussen iemand van de versnellingsbak afdeling bij me geweest, die bak moet er dus onderuit. Kost een week. De accu’s die ik moet hebben voor het huis gedeelte zijn eigenlijk niet geschikt voor dit klimaat (zoals ik al vermoede) dus zijn we op zoek gegaan naar een andere oplossing. Dat word een nieuwe accu bak onder de auto fabriceren en daar dan gewone accu’s in zetten, geen gel meer. Immers produceren gewone accu’s brandbaar gas en mogen die niet binnen staan zoals mijn oude accu’s
Dinsdag verkaste ik de auto naar Don Muang, daar zit onder andere het carrosserie gedeelte van deze tent. Maar niet alleen dat, het is ook het verkoop punt voor de Rolls Royces, de Bently’s de Jaguars en de Porsche’s. Dat soort auto’s staan hier in grote getale. De auto van de koning kwam zelfs nog even kijken. Je kan het wel raden, een gele Rolls. Hij zat er zelf niet in. Zal er vast wel meer dan een hebben. Mijn auto werd even vakkundig onder handen genomen. Het gaat hier om de schade, die bijna een jaar geleden in India ontstond doordat er een bus me van de weg af wilde drukken. Die bus had een groef getrokken in mijn zijkant. Had ik zo goed mogelijk zelf al gerepareerd maar dat zag er natuurlijk niet vakkundig uit. De jongens hier deden het in 3 uurtjes en je zag er niks meer van. Werkelijk als nieuw.
Even wassen en watergolven
Onder het wachten gingen de onderhandelingen over de banden verder. Ik had namelijk laten vallen dat ik wel een vergoeding wilde voor het aanwezig zijn op de opening. Immers ben ik daar een soort pronkstuk, moet een beetje mijn auto showen, er komen hoge omes uit heel de wereld. Ik zag 4 nieuwe banden als vergoeding wel zitten. Dat was ook al min of meer bevestigd dat men dat zou gaan proberen. Vandaag echter kwam de Marketing Manager van Azië even kijken, en die hield het een beetje vaag (en het komt uit zijn budget). Ik houd niet zo van vaagheden dus na wat heen en weer gepraat en rond elkaar gedanst te hebben, zoals dat gaat bij onderhandelingen in Azië, wilde ik wel mijn scooter ruilen voor die 4 nieuwe banden. Denk er om, een nieuwe band kost in Nederland 1000 euro. Hier zijn ze wat goedkoper, maar het blijft een bak met geld. En die scooter, ach, ik gebruik hem erg weinig. De hele scooter drager is een puist achterop die me zorgen baart. Bij elke hobbel kijk ik angstig in de achteruit camera of het ding er nog aan hangt. Bij de grens is het af en toe afzien voor die scooter, en al om ben ik hem maar liever kwijt. Zal er af en toe wel spijt van hebben, zeker, maar het zal zelden zijn en fietsen is wel zo gezond.
Oh trouwens, jullie zijn slechte lezers hoor. Billekoek. Ik las mijn vorige verhaal op de website terug en zag dat ik daar beloofde nog iets te vertellen over het verschijnsel vuurballen in de Mekong rivier. Maar ben dat vergeten. Niemand die dat even gemeld heeft. Bij deze dus.
Op gezette tijden komen er uit de Mekong rivier, vrijwel altijd op dezelfde dag (soms scheelt het een dag) van het jaar, in de avond, vuurballen uit het water oprijzen en die vliegen dan 100 meter lucht in. Dit verschijnsel is het eerst waargenomen bij de navel, de waterkolk waar ik een week geleden bivakkeerde. Ondertussen zijn die ballen op meerdere plekken gesignaleerd en iedereen, ook de knappe koppen, staan voor een raadsel. Niemand weet wat ze zijn, hoe het komt of weet op een andere manier het verschijnsel te verklaren. Dat is natuurlijk de kat om het spek binden voor de Godsdienst. Die noemen het de balls of Naga. Naga is een soort draak/slang achtig dier dat rivieren in deze gebieden zou bewonen en die zou deze vuur ballen spugen. De verschijnselen zijn er al vele jaren maar hebben een aantal jaren geleden door een TV reportage landelijk nieuws en dus landelijke bekendheid gekregen. Ergens in oktober stromen duizenden mensen dan ook richting Mekong om het verschijnsel te aanschouwen. Ik was een maand of wat te laat en moet de ballen dus voor volgende keer laten.
Na dinsdag werd het een lang wachten. Mijn auto werd woensdag gewassen en gepoetst, donderdag middag mocht ik, onder politie begeleiding, tezamen met een MAN bus en een rijdend MAN chassis verkassen naar het hoofdkantoor, midden in het centrum van de stad. In de avond was er een welkomst diner voor alle genodigden. Ben niet zo op dat soort officiële gelegenheden maar ik kon er moeilijk onderuit. Mijn goeie goed aangetrokken en in de avond naar ‘the dome’, het duurste en naar zegge het beste restaurant van Thailand.
Wat ik daar aan luxe, praal en decadentie zag was weer eens onovertroffen. Ik ben maar een simpel manneke, dus kijk al snel op van wat luxe. Hier was ik, in een restaurant, gevestigd op de 64ste verdieping van een Hotel midden in Bangkok. Boven op dat ding stond een ronde koepel. Onder aan de koepel een bar met uitkijkpost (foto’s nemen van de omgeving was verboden) en boven een super-de-luxe restaurant waar ik , tezamen met ongeveer 200 MAN bonzen werd getrakteerd op heerlijk eten, te harde (goede) muziek en een show van Thai Boxen. Onder het eten kon je rustig over Bangkok heen kijken. Het mocht allemaal wat kosten, en dat kon je wel merken ook.
De volgende dag was de officiële opening van het nieuwe MAN hoofdkwartier. Het nieuwe kantoor was op de 21ste verdieping, daar konden alle genodigden niet zitten dus werd het voorplein van het gebouw omgetoverd in een feest gebied. Wel beetje vreemd, met al het voorbij razende verkeer maar ach, bij ons in Thailand moet dat kunnen. Om negen uur kwamen er 80 Tuk Tuk’s voor rijden, met daarin de 200 gasten, allen in pak. Met een paar speeches, veel trom geroffel en een hoop lawaai werden de lintjes doorgeknipt, waarna het officiële deel van de opening voorbij was.
De officiële opening met olifanten en al
Er stonden wat MAN trucks rondgestrooid, waar onder die van mij, men mocht daar naar gaan kijken. Kreeg dus bezoek van Dhr Peter Erichner (dat spel ik fout), lid van de ‘board of directors’ van MAN in Duitsland. Hij kende Bocklet weer, en zo ontspon zich een leuke conversatie. Altijd leuk en handig dat soort kontakten te hebben. Kreeg van hem een mooi olifant (van hout hoor) met het MAN logo er op. Goed bedoelt, daar niet van. Jammer dat ze geen rododendrons hebben hier.
Later kwamen nog de directeuren van MAN Indonesië, MAN Filippijnen en MAN Taiwan op bezoek. Ook van hun heb ik visite kaartjes ontfutseld, je weet maar nooit..
Terug naar de MAN workshop bij het bus station. Op vrijdag gebeurde er niks meer, jammer dus. Op zaterdag en zondag ook niet, verloren dagen dus maar maandag begon met mijn versnellingsbak te demonteren. In de middag werd die bak naar ZF Thailand gebracht (de makers van die bakken) en op dinsdag morgen kreeg ik een telefoontje dat er een nieuwe bak onder moest. Hoe lang gaat dat duren was mijn eerste vraag. Tja, een week of twee. Het is vandaag de 4e december, mijn visum loopt de 19de af. Dat wordt dus krap.
De versnelling bak
Mijn auto staat op zo’n manier geparkeerd dat ik aan een kant uitzicht en uitreuk heb op een berg afval en aan de andere kant uitzicht op een muur van de garage. In de avond wemelt het hier van de ratten. Overdag vast ook wel, maar dan zie je ze niet. Die ratten ritselen tussen het vuil en als je even gaat zitten staren zie je ze bij trosjes lopen. Ben als de doods dat er een mijn auto binnen glipt, stel je voor, zo’n joekel als ongewenst huisdier. Moet er niet aan denken wat die allemaal kapot kan knagen.
Op 5 december viert Nederland sinterklaas, hier in Thailand is het de verjaardag van de Koning. En de Koning is hier immens populair, zeker zo na de staatsgreep van 1 jaar geleden. Toen stonden er tanks in de straat van Bangkok. En vele mensen denken dat de Koning hier zeker een rol in heeft gespeeld. De toenmalige premier Taksin, kon het niet goed vinden met de koning, en ondanks dat de koning geen officiële macht heeft, heeft ie, net als ons koningshuis, veel invloed. Deze Taksin bleek ook een zakkenvuller te zijn (zijn eigen zakken dan) en werd dus aan de kant gezet door het leger. Maar wie het leger heeft ingefluisterd…..
De koning is nu 80. En dat wordt gevierd met een vrije dag op 5 december voor veel mensen (alle winkels en zo zijn gewoon open), vuurwerk en veel plechtigheden. De goeie man is oud, komt ook net uit het ziekenhuis maar laat zich niet kennen. Hij ziet er uit als een zwak watje, maar schijn bedriegt. Overigens heeft ie wel voor heel wat commercie gezorgd. Ik had al eerder vermeld dat de kleur van de Koning geel is. Hij is op maandag geboren, en de kleur van maandag is geel. Zondag bijvoorbeeld is rood. Ok, beetje vaag allemaal, maar het maakt niet uit. 70% van de Thai’s gaan gekleed in een geel shirtje met daarop het embleem van de koning. De koning heeft gele Rolls, alle vlaggen in het land zijn geel, afijn, gele bedoeling dus. Wat gebeurt er nu, de koning komt twee weken geleden uit het ziekenhuis, en droeg geen geel maar roze. Complete paniek. Onmiddellijk worden de productielijnen voor roze shirts opgestart, die verkopen dan ook de dagen er na als warme broodjes. Ik weet niet precies wat de Koning voor een ziekte heeft, iets met te weinig bloed naar de hersens. En dat bleek wel, want een paar dagen later verscheen de vorst weer in het openbaar, nu in het hemels blauw. Algemene consternatie, de derde kleur in 7 dagen. Hoppa, de dag erna lagen de winkels vol met hemelsblauwe polo shirts. Je denkt het kan toch niet gekker. Jawel, een paar dagen later… in het knal rood en weer wat later in het groen. Thailand is de weg kwijt, want zoveel shirtjes kan je ook niet dragen natuurlijk. Gelukkig was iedereen op 5 december weer gewoon in het geel.
De kleurrijke koning
De tijd verstreek, en ik stond daar maar, in die afval hoop, met die stinkbussen vlak naast me en er gebeurde niks. Ik had nieuwe accu’s besteld. Zouden op dinsdag er zijn. Niks kwam. De versnellingsbak was onderweg, maar niemand informeerde mij wanneer die zou komen. Nieuwe banden waren in aantocht, maar de leverancier wilde cash hebben en de MAN garage had geen cash, dus dat duurde ook weer erg lang. Het werd 8 december….., het werd 10 december….. ik begon steeds pessimistischer en moedelozer te worden. Hier staan, terwijl er 8 monteurs de halve dagen niks lopen te doen. Begon kriegelig te worden en eindelijk begon men op vrijdag met het lassen van een bak om mijn nieuwe accus in te zetten. Maar het ging allemaal zo prutserig, zo langzaam dat ik er alleen maar nog kribbiger van werd. Ik heb me een aantal dagen echt in moeten houden, mijn handen jeukte en mijn tong wilde een paar k^t opmerkingen plaatsen. Heb me met veel moeite ingehouden. Blijven glimlachen. Was ondertussen druk aan het e-mailen met MAN in Europa. Wim Kraanen van Rosier van den Bosch deed moeite om de boel sneller af te wikkelen, maar hier in Thailand kreeg ik maar geen uitsluitsel en geen informatie. Steeds van ja maar, wellicht, misschien heel snel wel, over een poosje. Had al mijn zinnen gezet om maandag de 10e eindelijk de juiste antwoorden te krijgen en de mensen aan het werk te gaan zien. Maar maandag ochtend bleef alles stil. Er kwam niemand. Bleek het een nationale feestdag te zijn. Weer niks dus. Dinsdag de 11e kwam het verlossende nieuws. De versnellingsbak was in Bangkok geland, de banden zouden vandaag komen en mijn accu’s werden gemonteerd. Ik leefde weer op en zag het allemaal weer zitten. Ja, ahum, dit is dus Thailand. In de avond, nog steeds geen banden. Ziek wordt je er van. Niemand weet ook iets, zoek het maar uit. De volgende ochtend om 10:30 kwamen er eindelijk 4 mooie Bridgestone banden aan.
Mooie bussen, maar ze stinken wel
Ha denk ik dan, eindelijk actie. Maar nee hoor. Het bleek ineens dat het bedrijf wat ze moest plaatsen nu geen tijd er voor heeft, misschien morgen AAAAAhhhhhhh ik wilde iemand wurgen. Ook de andere 5 dingen waar ik om gevraagd had waren er niet. Simpele dingen hoor. Onder andere mounting paste, een ventiel ontluchter en een stuk schroefdraad van 17 mm. Bij navraag naar de mounting paste was het van… ja, het is er. Doorvragen, waar is het dan. Eum, oh jee, het ligt in de service wagen, en die is net weg. Mijn wurg coëfficiënt nam toe. De 12e in de ochtend kwamen de banden. En ik moet zeggen, mooie bandjes, niks mis mee. Ik liep naar de manager toe met de vraag wie en wanner ze er op gezet zouden worden. En ja hoor, daar begon het weer. Ja, nou, de mensen die het moesten doen, die konden eigenlijk niet, misschien vanavond, anders morgen vast wel. De versnellingsbak, oh ja, ik denk misschien vanavond, anders morgen. Wat kan je doen… niks, wachten dus.
En mijn auto hing daar maar te hangen .
Ben uit ellende maar naar Centre Plaza gefietst, een joekel van een modern shoppingcentre met een supermarkt, en toen ik terug kwam keerde mijn geluk. De banden ventjes kwamen in het eind van de middag inderdaad de banden monteren . De volgende dag kwam inderdaad de versnellingsbak binnen, donderdag de 13e leek alles af te zijn.
.
Proefrit. …die zouden we naar de banden balans man gaan doen, 15 km verderop. Hey, wat doet die versnelling raar, voelt heel anders aan. He, waar is de 1 nou, mmm, optrekken in de drie, vaag, de vier is er wel, de rest kan ik echt niet vinden, met andere woorden, met alleen de derde en vierde versnelling door Bangkok moeten scheuren. Wat bleek, de duts had we de horizontale aansluiting gedaan, niet de verticale. Had dus zelfs geen achteruit. Ik zal je besparen wat ik meemaakte allemaal, maar ben wel heelhuids weer bij de garage terug gekomen. Oh ja, inderdaad, raar, nou dat zullen we morgen dan wel even maken. Grrrr
Gelukkig kwam alles uiteindelijk nog goed. Tenminste, daar ga ik van uit. Ik ga morgen 15 december richting Cambodja rijden en dan zien we wel.
Als laatste wil ik in dit verhaal iedereen een prettige feestdagen toewensen. Ik weet niet of ik nog aan een verhaal toekom deze maand. Dus een prettige kerstdagen, een goede en gezonde jaarwisseling, en een super 2008 toegewenst vanuit warm Bangkok!!!