Jonathan, een goede vriend, kwam drie weken met me mee rijden van Kajuraho naar Mumbai. Eerst vierden we Diwali en reden toen aan. Dit verhaal is door hem geschreven en bevat 8.825 woorden, 47 minuten leestijd.
Op 06-11-2006 was het dan zo ver, naar Casper toe met het vliegtuig. Het waren mijn eerste vliegtuig ervaringen in mijn leven , dus wel een beetje spannend .
Na 30 uur reizen en met een uur vertraging land ik dan op het vliegveld van Khajuraho. Ik kijk om me heen….. Waar moet ik heen of beter gezegd: Waar is Casper. En ja hoor ineens hoor ik achter mij roepen. En gelukkig het is Casper die daar met een mooi bruin kleurtje en een grote glimlach op me staat te wachten. Ik pak mijn koffer we gaan samen op de Scooter naar de buitenwijk van Khajuraho.
Voor dat we daar aankomen kijk ik mijn ogen uit. Mensen die in hutjes wonen, op straat lopen zonder te kijken, overal hele kleine winkeltjes en heel veel getoeter, slechte weg, heel veel glimlachende gezichten en nog veel meer maar met geen pen of in dit geval met de pc te beschrijven bijna. Bij mezelf dacht ik op dat moment: wat moet ik hier mee en wat is hier de structuur. Maar voor ik er echt verder over na kon denken waren we bij de camper gearriveerd. Casper vertelde me even hoe het met hem ging en ik vertelde over me vlucht hoe het was geweest. Al gauw besloten we het dorpje op te gaan zoeken dat vlak bij was . We gingen lopen en voor ik het wist liep ik naar mijn idee in zeer arme wijk met zeer kleine woningen. Het stonk echt overal heel erg en niks was schoon. Ik zag bergen (naar mijn idee) afval langs de weg, heel veel poep en het stonk naar pis ook waren er overal dieren (honden koeien schapen enz.) Maar iedereen die je tegen kwam was even aardig, de dorps bewoners begroete je en kwamen lachend naar ons toe.
In een van die smalle straatjes waar ik liep met Casper, zag ik iemand gewoon plassen tegen een woning aan. Casper zegt tegen me dat ze dat ‘nummer 1’ noemen. Dat was heel normaal en dat doet iedereen. Dus ik vroeg hem: wat is nummer 2 dan? Het antwoord was niet moeilijk, hij wijst naar iemand die gehurkt, gewoon midden op straat zit te poepen. Ik wist niet wat ik er van moest denken omdat alles zo snel op me af kwam met andere gewoontes van de mensen in India dat ik er ook niet te lang bij stil kon staan. We komen aan in het dorpje waar we een thee bestellen. De thee is een combinatie van thee dus met buffel melk en veel suiker. Was heel lekker en zeer goedkoop ( 4 euro cent ).
Het eten is hier wat anders dan in Nederland
Ondertussen komen er allemaal mensen naar ons toe die ons van alles willen verkopen, maar Casper is ze snel de baas en vertelt ze dat hij alles al heeft en mijn gids is. Na een beetje rond gelopen te hebben over de markt en langs een paar winkeltjes gingen we weer terug naar de camper en daar kon ik even bij komen van alle drukte dacht ik. Maar al gouw stonden er weer mensen langs de hekken te kijken. Bij mezelf dacht ik dat die mensen niet helemaal normaal waren, maar al gauw kreeg ik door dat wij blanken in India een soort dierentuin apen zijn of zo iets. we gingen naar een restaurant om even iets te eten en na het eten zijn we weer terug gegaan naar de camper en om 21 00 (India tijd) dus 17 00 (Nederlandse tijd) ben ik me bed ingedoken.
Dag 2 (08-11-2006)
We gaan wat tempels bekijken in het dorp. Tja ik hou niet zo van tempels maar ze waren wel leuk en het was een mooie plek om even rustig zonder mensen om je heen rond te lopen. In de tempels waren uit de stenen mensen figuurtjes uitgehakt die allemaal sex standjes aan het doen waren, het was een hele gewaarwording voor me en zelfs ik kon er nog iets van leren.
Na de tempels zijn we op bezoek gegaan bij Beau die een restaurant had net buiten het dorpje. Beau kon erg goed Nederlands praten en had ook gewoond in Nederland. Hij heeft echt lekker eten en een prima plek om even bij te komen. In de avond zijn we richting het huis van Banti gegaan. Banti is een vriend van Casper die ook woont in het dorp.
De moeder van Banti had gevraagd of we mee wilden eten, en dat wilden we wel. Het eten ging even anders als verwacht. Het was namelijk de dag van de goden of zo iets dus we moesten mee doen aan de ceremonie waar ik niet echt op zat te wachten (Puji). Het duurde allemaal heel lang en ze vonden me op een vrouw lijken dus misschien ben ik iets te gay. Het eten was lekker en het was ook gezellig uiteindelijk.
Ik voelde GOD gewoon binnen komen.
Na een lange tijd lekker eten gingen we terug naar de camper en zijn meteen gaan slapen.
Dag 3 (09-11-2006)
In de morgen hebben we een gesprek gehad of we nog langer wilden blijven, en al gauw hadden we besloten dat we niet langer wilde blijven in Khajuraho. Ik wilde meer zien van India en had een tijdschema waar we naar toe moesten werken. Voordat we weg konden gaan moesten we eerst alles inpakken en vastbinden dus daar moesten we even tijd in steken overdag. Ook wilde alle vrienden die Casper daar had gemaakt nog even doeg daag en de mazzel zeggen. We hebben nog voor een arm jongentje wat kleren gekocht omdat hij veel had schoongemaakt en op had geruimd. Dag was snel om en we gingen vroeg weg dus ook vroeg naar bed indien we de volgende dag een lange reis voor de boeg hadden.
Dag 4 (10-11-2006)
even wat kilometers rijden
Op weg naar Orcha (wat de nieuwe bestemming was) was voor mij weer een nieuwe spanning. Met de grote vrachtwagen van Casper over de slechte wegen van India. Ik had er wel vertrouwen in tot ik zag hoe de mensen in India rijden. De mensen in India rijden zo anders vergeleken als in Nederland dat ik het idee had dat ze het gewoon niet konden.. De auto met de grootste toeter en het grootste voertuig heeft voorrang en voor de rest zijn er lijkt het wel geen regels. Indien de wegen ook slecht zijn kom je ook vaak bijna tegen elkaar en is het ook vaak millimeter werk. Na een dag rijden moest ik zeggen dat Casper een zeer goede chauffeur is en dat ik zeker blij ben dat ik met hem mee rijd i.p.v. een India chauffeur. We waren dus dan ook aan het einde van de dag in Orcha aangekomen en daar wist Casper nog een parkeerplek te vinden.
We parkeerde de vrachtwagen en gingen op stap om iets te eten. We liepen nog geen minuut of er kwamen weer allemaal kinderen vragen om geld. We hebben gezegd dat we niks hadden en gingen een restaurant binnen waar we iets gingen eten. Was weer lekker en weer niet zo heel duur 5 euro ongeveer voor ons samen. Na het eten gingen we terug om even te zitten voor de camper wat niet zo een goed idee was. Voor we het wisten stonden er weer mensen dus dat was weer einde van de rust. We zijn weer naar een meer gelopen en weer terug. Toen we terug kwamen zijn we gaan slapen omdat we weer vroeg er vandoor moesten indien dit een tussen stop was.
Dag 5 (11-11-2006)
De weg naar Agra was een slechte weg met veel gaten en kuilen. Hoe dichter bij Agra hoe drukker de weg was. We moesten echt elke minuut 20 keer op de claxon drukken en ik moest van Casper op zoek naar onzichtbare kuilen en vluchtdrempels die niet zichtbaar zijn.
Ook moest ik aangeven wanneer de grote vrachtwagen ons in konden halen. Omdat het verkeer hier net zo rijd als in Engeland (links dus) zit Casper aan de verkeerde kant met zijn stuur. Na een hoop in het NL schelden (waar de chauffeurs alleen maar om moeten lachen) en een hoop ongelukken gezien te hebben, belanden we in druk druk maar dan ook echt druk Agra. We vinden al snel een parkeer plek waar we centraal staan.
Onderweg gewoon wild (pl)wassen langs de weg.
We laten ons brengen met een riksja naar een groot fort wat niet open blijkt te zijn als we er aan komen (het is dan ook al avond). We lopen er een beetje om heen en dan besluiten we terug te gaan. We vonden weer een riksja die ons aan het einde van de rit flink wilde afzette. Als we terug komen dan gaan we snel slapen omdat we weer door willen naar Jaipur. Maaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaar het slapen wil niet werken. Ik word belaagd door muggen en kan niet slapen daar door, dus ik heb de hele nacht wakker gelegen op 1 uur na. In de ochtend blijken er wel 200 muggen in de camper te zitten, rara hoe dat kan.
Dag 6 (12-11-2006)
Op weg naar Jaipur was de weg in het begin niet zo goed maar hoe veder we gingen hoe beter we kregen. Na Jaipur stopte we de auto in een groot veld wat echt lekker rustig was en zeer mooi. We koken daar even buiten iets en gaan dan een beetje chillen met een biertje. Na een tijd komt er een man met een paar schapen aan. Even met de meneer gepraat maar hij sprak niet echt engels dus het werd een kort gesprek.
Wel knap rijden dat hij die boom kan raken
De man gaat weg na een minuut of 10 te staan te staren, en daar voor in de plaatst komen weer 5 andere mensen die komen kijken. Soms wil je even rust maar die word je niet veel gegund in India. Het lijkt wel of de mensen overall vandaan getoverd worden, waardoor je nooit alleen ben bijna. Na een tijd gaan we slapen en de mensen gaan dan vanzelf weg om denk ik ook hun rust te houden.
Dag 7 (13-11-2006)
Weer een dag met veel rijden. Dit keer gaan we naar ( Jodhpur ) waar we een tijdje zullen staan . Ik weet niet precies wat we daar gaan verwachten. De weg naar Jodhpur is erg goed, om het zo maar even te zeggen de beste weg tot nu toe. Dus voor ik het wist waren we er al en we moesten alleen nog even een plekje vinden voor de auto. We naderen het centrum waar een agent op een druk plein auto s de weg aan het wijzen is. Ik snap niet echt zijn aanwijzingen dus we negeren hem een beetje. We rijden door naar het centrum waar weer een druk kruispunt is. We denken dat we naar rechts moeten omdat naast de klok tower een goede plek lijkt om de auto te stoppen.
Maar ineens staat er een zeer boze agent die ons tot stoppen brengt. Hij wijst ons naar een plek waar we de auto neer moeten zetten. Casper parkeert de auto daar en de agent nadert ons vrij snel. Hij begint tegen ons aan te praten in het half Engels en half Hindi. Maar na even snappen we het probleem dat er geen vrachtwagens in de stad mogen komen. Hij wil de papieren van Casper zijn auto zien, waarop Casper zijn papieren geeft aan hem. Ineens zegt ie dat hij ze in beslag neemt en dat Casper de volgende dag langs het gerechtsgebouw moet komen om zijn papieren op te halen. Casper geeft aan dat de agent in het begin van de stad had gezegd dat we er wel in mochten omdat wij toeristen waren (dat was niet waar natuurlijk). en dat we het echt niet wisten (we waren dus even de domme Nederlander die niet kan rijden). Maar de man wil de papieren toch hebben om mee te nemen naar het bureau. Casper zegt dat we het in de camper het wel uitpraten met de agent (en dat wil iedereen wel in de camper van Casper). Casper geeft hem een rondleiding in de camper en al snel geeft hij de papieren terug. Hij geeft zelfs aan, dat we mogen parkeren op de plek waar hij ons heeft neergezet met de camper zonder dat we iets hoeven te betalen.
Ja zo maak je wel omzet
Het eerste wat we doen is een biertje nemen om dat te vieren. Na het biertje gaan we lopen naar de klok tower. Bij de klok tower zijn heel veel mensen die je van alles willen verkopen omdat wij buitenlanders meestal rijk zijn. Nu heeft Casper honger en ik ook dus gaan zitten op een dakterras waar we overzicht hebben bijna over de hele stad. De bediening was wel goed en het uitzicht was al helemaal goed. Ook hadden we uitzicht op het grote fort van Jodhpur wat normaal altijd word verlicht, maar natuurlijk wanneer ik het wil zien niet. Na het eten lopen we door de stad waar we met de zwervers daar nog een beetje dollen en dan gaan we de nacht te gemoed.
Dag 8 (14-11-2006)
In de ochtend gaan we het fort bekijken wat niet echt een hobby is van me maar Casper raad het me aan. We nemen een riksja naar boven en komen aan bij het mega fort. Bij de aantree staan ze opnames te maken van een nieuwe bollywood film (indien ze geen hollywood films hier hebben en ook geen porno films, hebben ze hier in India dus bollywood films hahaha) We gaan op de foto met de figuranten, en daarna gaan we naar binnen.
Voor die stoere snorren ben ik niet bang
De entree was 250 roepies (dus 5 euro). 5 euro is erg duur qua prijs in dit land dus ik hoopte dan ook echt dat het de 5 euro waard is. Als je er ook heen gaat neem dan we een krediet kaart of een identiteitskaart (borg) mee i.v.m. gratis tape met info over het fort. Het fort was echt heel mooi, schoon en een geweldig uitzicht. Ik raad het zeker aan (als je naar Jodhpur gaat) om het fort te gaan bekijken.
In de middag gaan we naar een park en spelen we cricket met een paar mensen. De mensen vonden dat heel leuk en ik ook moet ik zeggen alleen op den duur staan er dan zo ongeveer 50 mensen om je heen te kijken en dan vind ik het genoeg. Dus we besluiten om te gaan. In de avond hebben we echt zin om pizza te eten. We pakken een riksja naar een pizza tent en eten ons helemaal vol. We nemen ook weer een riksja terug en ik voel me super goed na het eten, maar Casper niet zo.
Met van alles op de weg schiet het niet altijd op
We gaan een rondje lopen over de markt maar ineens worden al de uitlaatgassen (die echt te veel zijn in die stad) mij te veel. Ineens krijg ik enorm last van mijn keel door de uitlaatgassen. Ik wil niet ziek worden dus we besluiten te vertrekken naar een andere stad.
Dag 9 (15-11-2006)
We pakken alles in en gaan naar Udaipur. De weg was mega slecht daar ze er weer op aan het werken waren moest je over allemaal omwegen en zo. Op den duur reden we door de bergen en was de natuur echt ook heel mooi. We besloten om er een nacht te gaan slapen bij een daba (eet tent). NA het eten biertje gedronken en even opgeruimd toen bedje in.
Dag 10 (16-11-2006)
Casper en ik worden wakker na een goede nacht rust waar we echt van genoten hebben, genoten van de rust en frisse lucht. Geen last van uitlaatgassen, geen treinen langs je en geen zwervers. We besloten in de ochtend niet naar Udaipur te gaan, maar nu echt een stuk rijden. De bedoeling was nu om in 1 keer door te crossen naar Mumbai. Dat was waarschijnlijk een aardige rit, met veel spanning op de weg, en een paar tussenstops.
effe een poepje laten
We pakken alles in en rijden richting Vandorara. We gaan dwars door Udaipur en langs allemaal kleine dorpjes. Op den duur is Casper moe en besluiten we de Camper langs de weg stil te zetten om een nacht rust te nemen. We nemen een afslag die niet erg druk en zeer smal is. We komen op den duur uit bij een groot meer waar we mogen parkeren van een bewoner. We zetten de wagen neer en gaan buiten zitten en natuurlijk komen de bewoners even kijken. Om 18 00 uur (India tijd word het donker) en iedereen gaat richting huis. We steken een lamp aan en al gauw merken we dat het geen goed idee was om dat te doen. Er komen duizenden vliegjes op af en een paar muggen. Om de lamp was het een kerkhof geworden dus we gaan snel naar binnen en zetten de air conditiën aan. Na een biertje gaan we maar slapen daar we nog ver moeten rijden richting Bombay.
Dag 11 (17-11-2006)
In de ochtend nemen we een ontbijtje en gaan weer weg van de plek waar we hebben overnacht. We karren flink door om zo ver mogelijk te komen bij Bombay. We stoppen bij een grote stortplaats voor zand, waar al een paar chauffeurs staan die daar ook gaan overnachten.
Zomaar ergens onderweg
Na iets gegeten te hebben lopen we het dorpje in en kijken een beetje rond. We zijn op zoek naar melk en dat is geen makkie dus Casper vraagt het aan een jongen. De jongen kon heel slecht engels maar al snel staan er 5 jongens waarvan 1 goed engels spreekt. We lopen richting de melkboer en onderweg komen er nog meer jongens bij. Bij de melkboer aangekomen schat ik dat we zo 60 mensen om ons heen hebben staan. Ik wist niet echt meer hoe en wat maar we kopen de melk en lopen terug naar de auto. In Nederland zou iedereen weer verder gaan met waar je mee bezig ben als er iets aparts gebeurt maar hier loopt iedereen helemaal mee naar de auto. Het was echt een optocht met mensen die achter ons aan kwamen en alles maar reuze interessant vonden. Ik kreeg het idee dat we de rattenvanger van hamelen waren. Na een uur sturen we ze weg omdat het gewoon te druk is en daarna gaan we ook slapen.
Dag 12 (18-11-2006)
We worden wakker en al gauw horen we de motoren starten van de grote vrachtwagens die naast ons stonden. Dus wij maken ons klaar om te gaan en we hopen vandaag dan vlak bij Bombay te komen, zodat we de laatste kilometers richting Mumbai in de volgende ochtend kunnen doen. Het is een saai dagje met veel kilometers maar uiteindelijk stoppen we zo ongeveer 150 kilometer voor Mumbai in een groot veld waar een groot vervallen gebouw op staat. Er komen zo als altijd weer mensen op ons af gestormd “gaap”. En zoals altijd de zelfde vragen waar je niet op zit te wachten maar goed het is niet anders (welkom in India, denk je dan :D) We duiken echt vroeg alweer ons nest in omdat morgen de grote en spannende dag is…. Bombay inrijden !!!
Dag 13 (19-11-2006)
De laatste kilometers naar Mombai die we gaan rijden (om daar een week te parkeren) verlopen prima. We hadden ook zo de planning gemaakt om op zondag ochtend de drukke stad in te rijden i.v.m. minder verkeer op de weg. Het idee was niet eens zo gek, we croste er zo doorheen zonder ook maar 1 file te hebben en zelfs geen opstopping in het verkeer.
Het bewijs dat ze echt niet kunnen rijden
We komen rond 12 uur aan op plaats waar Casper al eerder heeft gestaan. De parkeerwachter probeert ons een oor aan te naaien en vraagt per nacht 1500 roepies om te parkeren aan de straat. Casper had de vorige keer 100 per nacht betaalt en wilde ook dit keer dat betalen. De parkeerwachter deed erg moeilijk en ineens uit het niets komt er een jongen aan die Casper nog kende van zijn vorige trip. Hij praat met die parkeerwachter en na wat lullen kunnen we parkeren voor 100 rupees per nacht. We gaan de vrachtwagen op zijn plek zetten en proberen hem een beetje recht te zetten. Het valt niet mee indien iedereen kijkt en “helpt” waardoor het alleen maar langer duurt.
De wagen staat eindelijk en Casper gaat met mij op zoek naar een hotel waar ik ga slapen. De vriend die ons heeft geholpen met de prijs helpt mee zoeken alleen dat is niet echt makkelijk. We vinden uiteindelijk zelf een hotel en brengen mijn spullen er heen. Ik wil niet te veel betalen en het maakt me ook niet echt uit hoe de kamers er uit zien. Ik krijg een kamer van 1,5 bij 3 meter waar een bed en een ventilator in staat en ook een stopcontact aanwezig is. Naast mij zijn nog 40 van dat soort hokjes waar andere mensen slapen. Er was 1 ding waar ik me een beetje zorgen over maak, en dat is brand ! Er is 1 lift naar beneden, dus als zo iets gebeurt dan heb ik pech en dan ben ik de lul. Maar goed ik ben een Nederlander dus ik betaal graag 5 euro per nacht en dan mag ik niet klagen hahahah. Na alles naar de hotel kamer gebracht te hebben gaan we iets eten. Eten was een stuk duurder als op het platte land en smaakte wel het zelfde.
Laat me met rust
Casper en ik gaan met de brommer naar het strand na het eten. Het strand, dat een afval berg is met een zee er naast is lang niet zo als in Nederland. Gewoon heel vies en zwarte rotsen en stenen die zwaar vervuilt zijn. Na het “strand” gaan we het duurste hotel in (Taj Hotel) om daar vers bruin brood te halen. De kamers kosten dan ook 600 dollar en is mega duur vergeleken met de rest van de hotels. We gaan nog een beetje rond lopen en Casper laat mij de eerste McDonalds zien. We nemen daar nog snel even een frietje en iets te drinken en gaan weer lopen. Ook komen we langs allemaal kraampjes waar handelaren troep verkopen en je proberen af te zetten. De avond is er al weer en ik ga naar mijn hotel waar ik probeer te slapen.
Dag 14 (20-11-2006)
Na het wakker worden en het eten gaan we SHOPPEN !!! In Bombay is een winkelstraat van ongeveer 1 km lang met allemaal kleren winkeltjes langs de weg (Fashion street). De kleren winkeltjes verkopen vrij wel bijna allemaal het zelfde maar is heel leuk om te zien. Ze vragen ook allemaal te veel geld en er kan bijna altijd meer dan de helft af soms wel nog veel meer. Ook als je er langs loopt dan spreekt elke verkoper je aan en zullen alles doen om je in hun shop te krijgen. Ook al ben je een man zullen ze je proberen rokken te verkopen en baby kleren en ga zo maar door. Ik heb een beetje het idee dat ze het ook niet willen snappen dat een toerist daar niet op zit te wachten. Op den duur gaan we weer terug naar de camper en rusten een beetje uit van het shoppen. Na een tijdje gaan iets eten bij een restaurant waar ze vlees en bier hebben. We gaan zitten en doen onze bestelling maar het duurt erg lang voor we iets krijgen. Uiteindelijk komt het eten en ik neem een hap er van en het eten was zo heet gepeperd dat ik de hik kreeg en niet een beetje ook. Ook kreeg ik de slappe lach en de obers zaten me aan te kijken of ik gek was (ben ik ook).
Na het eten gaan we naar 007 Casino royale, een film van James Bond die in de bios hier draait. De film is Engels gesproken en niet ondertitelt maar wel erg leuk om te zien en redelijk te volgen. Maar ook hier zag je in de film als jams bond weer zo een geil sletje heeft niks gebeuren (dus alle erotische stukjes waren weer geknipt). Heel raar allemaal maar goed het kaartje was 2 euro en het was een redelijke bios. Na de bios gaan we slapen.
Dag 15 (21-11-2006)
Het is 08 00 uur in de morgen en ik word wakker na een goede nacht rust in het hotel. Ik ga snel even douchen en aankleden omdat we vandaag naar olifanten eiland gaan. Voor ik naar Casper zijn camper loop breng ik nog even mijn was bij de wasserette. Het wassen is hier 2 euro voor 1 tas vol, en buiten de stad is het meestal 1 euro per tas. Ik loop na het wegbrengen van mijn was naar Casper. We drinken een bakje koffie in de camper en gaan richting de boot.
Bij het loket kopen 2 kaartjes voor 120 roepies per stuk. We stappen in de boot waar 12 reddingsvesten hangen voor ongeveer 61 meevarende klanten. Dat is dus ongeveer 1 reddingsvest voor 5 mensen. Casper wilde op het boven dek gaan zitten maar moest er 10 roepies voor betalen. We bleven maar beneden zitten en dachten laten we maar braaf zijn. Na een dik uur varen komen we op olifanten eiland waar weer 10 toeristen afzetters staan te wachten met een boekje wat je dan kan kopen waar fotos in staan over het eiland. We hebben echt zo iets van rot op en we waren er niet echt in de stemming voor dus duwde we ze weg. iets veder op staat een trein waar iedereen in ging en weer 8 roepies voor moest betalen. We besloten om niet het treintje te pakken maar om te lopen. Je kon niet zien hoe ver het treintje ging dus ik was benieuwd hoe ver we moesten lopen.
Na ongeveer 250 meter lopen langs het spoor zag ik dat de rail op hielden. Ik dacht bij mezelf dat ik gek aan het worden was. Maar goed 8 rupees voor 250 meter lopen, tja wie weet als ik oud ben doe ik het ook. We lopen weer een stukje door waar een poort is gemaakt waar je weer moet betalen. Dit keer moesten we 5 roepies betalen maar ik verdom het dacht ik bij mezelf. Ik loop langs die man en negeer volkomen wat ie zegt. Alleen Casper staat nu met die man te praten dus ik hoop dat hij ook niet betaalt. Even later komt Casper naar me toe en ik vraag aan hem wat ie heeft betaalt. Hij zegt tegen me dat ie heeft gezegd dat ik het geld had dus dat we zo komen betalen, wat natuurlijk onzin was Ik moet lachen en we betalen natuurlijk niet en lopen door.
We komen weer bij een kraampje waar ze water verkopen. Ik wil een flesje kopen en op het logo staat de maximale verkoop prijs die 7 roepies bedraagt. Ik vraag aan de vrouw hoe veel het kost en het antwoord is 14 roepies. Ik leg op de kraam gepast 7 roepies en loop gewoon weg. De vrouw loopt te gillen achter me maar ik doe weer of ik haar niet meer hoor. We lopen langs ongeveer 40 kraampjes waar ze je allemaal aanspreken om domme troep te kopen wat 10 keer te duur is. Eenmaal boven gekomen staat er weer een bord met een bedrag van 250 roepies die je moet betalen om binnen te komen. Ook een video camera kost 100 roepies en 25 roepies kost een foto camera. Als bewoner van India betaal je dus 10 roepies en als toerist dus 250 ! Ik denk ik verdom het weer en laat me niet een oor aan naaien dus we proberen met de man te praten om er een normale prijs uit te halen. De man die wil niet mee gaan met een normale prijs en blijft maar 250 roepies vragen. Casper loopt een stukje terug waar hij een pad naar boven ziet. We besluiten om daar naar boven te lopen om te kijken wat daar is en al gauw zien we een sluip pad om naar binnen te gaan. We sluipen naar binnen en gaan alles bekijken wat er was te zien (in mijn ogen vond ik er geen bal aan). We gaan via een ander pad weer naar beneden en zien dat we er zo gewoon weer uit kunnen zonder problemen.
Grof geld voor een domme tempel, denk het niet
Op de weg naar beneden beginnen we een beetje trek te krijgen en zien een kraampje met een bord (in het Hindi) dat je daar iets kan kopen voor 5 roepies. Casper zegt dat hij er 2 wil hebben en de man vraagt of we er ook een broodje bij willen voor 2 roepies. Casper zegt dat op het bord staat dat het broodje gratis is en dat de man ons niet moet belazeren (Casper kon heel het bordje niet lezen maar goed hahaha) De verkoper gaat snel voor het bordje staan en zegt dat het toch 7 roepies kost. Nu word Casper boos en vraagt waarom de man liegt tegen ons, maar de man lacht gewoon dus wij lopen weg. Tja als we weglopen heeft hij helemaal niks verkocht dus hij roept ons terug en we krijgen als nog de broodjes en de rest voor 5 roepies per stuk wat iedereen zal betalen als hij het bord kon lezen. We eten het op en lopen terug naar de boot en zien dat er op de boot een discussie aan de gang is. Casper kijkt er naar en weet al snel waar het over gaat. De 3 mensen die boven zitten verdomme het om 10 roepies extra te betalen om op het bovenste dek te mogen zitten en gaan niet naar beneden. Ik zeg tegen Casper als die man niet kijkt dan ga ik ook naar boven en ik ga ook geen 10 roepies betalen om boven te zitten.
We varen weg en al snel loopt de man even weg om iets te doen. Ik sprint naar boven maar ze proberen me meteen te pakken. Ik ben ze net te snel af en sta boven, toch krijg ik 3 mannen op me dak die alle boos beginnen te praten in slecht Engels. Maar ik kijk boos terug en zeg dat ik niks nada noppes ga betalen om boven te zitten en ik ga ook niet naar beneden. Ineens zie ik een kale kop ook naar boven komen (CASPER) die ook niet wil betalen. De mannen stormen op hem af en grijpen hem beet, maar Casper geeft de man een duw en word echt boos. Casper zegt dat de man met zijn gore handen van hem af moet blijven en dat hij op de heen weg al had betaalt om boven te zitten (was dus niet waar, maar goed) We lezen op de ticket dat je ook helemaal niet voor boven hoeft te betalen maar dat de schipper gewoon nog een extra centje wil verdienen. We zitten de hele rit heerlijk op het bovendek, maar de brandende boze ogen van de bemanning voelen we in ons rug boren. Eenmaal terug gekomen besluit ik om nog even een middag dutje te doen van een uurtje of zo.
Ik val direct in slaap en word pas om 20 00 uur wakker en dat was niet helemaal de bedoeling. Ik trek snel me kleren aan om Casper te zoeken omdat hij me over een uur zou wakker maken. Ik ren me kamer uit en zie dat Casper me staat op te wachten. We gaan even iets eten en lopen nog over de markt. Nadat we daar mee klaar zijn ga ik naar me hotel kamer om nog even te computeren en dan nog een tijdje te slapen.
Dag 16 (22-11-2006)
Op naar de groente markt is de planning in de ochtend. We gaan met de benen wagen omdat het niet zo ver lopen is. Casper sleurt me voor ik het weet een steegje in en gaat mijn maag even testen op de vroege morgen. Ik had mij al voorbereid op het ergste maar India is nooit zo als je het verwacht, dus ook nu weer niet. We lopen in een heel vies steegje waar het ruikt naar lijken, aan de rechterkant is een slager. Ik kijk, ik ruik en kan bijna niet meer ademen, het is zoooo vies hier dacht ik. Ik zie ratten lopen en vlees hangen met miljard vliegen, er is ook geen koelkast te bekennen.
De kippen hoefden ze niet te slachten, die gingen vanzelf dood door de stank
Ik loop snel door voor ik moet kotsen van de stank en wat ik zie. Tussen het vlees liggen ook honden en katten (levende dan he, die het afval opeten). We lopen naar de andere kant van het gebouw waar ze een kipslachterij hebben en het ook meteen verkopen. Het stonk allemaal zo erg en overal waar je keek was het zo vies.
Ik denk dat je het niet kan begrijpen als ik het zo vertel maar je moet het eigenlijk met eigen ogen zien en vooral ruiken. We gaan er snel weer uit en lopen veder over de groente/en vis markt waar het ook niet veel beter en schoner was. Ik dacht dat ik het ergste had gezien maar we waren er nog lang niet. We lopen door een paar steegjes heen die 1 meter breed waren en vol met vliegen zaten. Aan weerskanten wonen mensen in mini huisjes, twee verdiepingen hoog, elke verdieping een gezin. Na een stuk lopen door die steegjes komen we bij de zee uit. En nu komt echt iets wat nog steeds op mijn netwerk van mijn ogen gebrand staat. Zelfs Casper die al veel vieze dingen heeft gezien die had dit ook nog nooit zo erg mee gemaakt. We zien een strand met een berg afval waar de huizen tussen staan en waar ze vis aan het schoonmaken zijn. Tussen dat alles zitten mensen te schijten (ik zie zo de dunne stront uit iemand zijn reed glijden) ook zitten er mensen de was tussen te doen en noem maar op. De mensen zien niet eens meer hoe vies het is. Ik wil weg uit dit alles dacht ik maar we waren al een stuk gelopen en we konden ook niet zo maar terug.
Ik stond op het punt om te kotsen maar de zee zorgde elke keer weer voor een beetje lucht waardoor het net goed ging. We liepen hard door en gelukkig waren we er net op tijd uit. Ik heb besloten om nog een keer terug te gaan voor de lezers om foto s te maken op een afstand om jullie een idee te geven wat ik daar heb gezien. Na dit alles lopen we terug en moet ik even bij komen van alles. Nadat ik bij was gekomen ben ik gaan shoppen bij de klerenwinkels en heb een aantal broeken gekocht en een t shirt. In de avond zijn we naar McDonalds gegaan om te eten wat me niet echt lekker viel. Daarna nog een game gespeelt in de camper en toen weer terug naar de hotel kamer om te slapen.
Dag 17 (23-11-2006)
Als je met de auto naar India gaat heb ik hier een lijst met weetjes over het verkeer en de weg !
• Het verkeer in India beweegt zich net zo voort als in Engeland.(links dus) • 90 % heeft geen spiegel dus ziet je nooit aankomen !!!
• De grootste wagen NEEMT meestal gewoon voorrang
• De wagen met de hardste toeter krijgt meestal meer ruimte
• Als er een wagen links van je rijd en je wil rechts inhalen is de kans groot dat de wagen gewoon ook ineens naar rechts gaat zonder te kijken.
• Als je in wil halen moet je eerst toeteren
• De kans op spookrijders is zeer groot, alleen het is heel normaal hier
• Als er iemand de weg op komt kijkt ie NOOIT wat er aan komt
• De weg is van iedereen dus pas op voor honden koeien fietsers en mensen, ook op de grote wegen en voor ons snel wegen
• Er is geen verlichting langs de meeste wegen
• De meeste vrachtwagens hebben geen verlichting dus zullen met handen gebaren (soms) maken wat ze gaan doen.
• De kans dat een vrachtwagen voor je door zijn assen gaat is groot.
• Veel vrachtwagens met pech of wat dan ook stoppen midden op de weg al is er ruimte links of rechts
• Bij tol wegen proberen ze je altijd af te zetten, Dus maak foto van tol borden langs de weg of bekijk de prijs en vecht er voor dat je niet te veel betaalt
• Er zijn heel veel mensen die je proberen te laten stoppen maar beter kan je gewoon door rijden
• Politie probeert ook veel je te laten stoppen maar niet te snel stoppen (ze willen geld waar ze geen recht op hebben) maar als blanken mag je meer dan een persoon uit India
• De weg in India is zeer slecht dus verwacht er niks van zelfs niet als je een kaart voor je heb
• Als je een dorp in gaat pas heel erg op mega verkeer drempels
• Als ze aan de weg aan het werk zijn is het meestal geen 10 meter maar 50 kilometer
• De weg is 1 grote gaten kaas en als ze de gaten vullen dan is het nog slechter
• India is druk met nieuwe wegen dus heel veel wegwerkzaamheden op dit moment
• Als je een stad in gaat is de weg nog slechter dan er voor
• Geen stoplichten bijna
• Heb je honger en je ziet een A1 restaurant ga er eten meestal zijn ze goed bij A1 kan je ook drinkwater halen
• Je kan bijna in ieder grasveld parkeren zonder problemen
Een paar weetjes over India • Het lijkt net of mensen hier af en toe op pauze staan en dan weer op play omdat ze uren naar je kijken en ga jij lopen, lopen ze met je mee
• Mensen willen alles aan je vragen en ze vragen ook allemaal het zelfde
• One rupees / one chocolat / one schoolpen zijn vragen die je krijgt van arme mensen
• Elk marktkraampje probeert je water te verkopen.
• Je ziet bijna nooit iemand boos de mensen lachen bijna altijd
• Er bestaat hier geen auto zonder deuk of krassen
• Stroom uitval is best normaal
• Drink altijd water uit flessen
• Er is geen normaal brood te koop
• McDonalds en pizza hut is alleen in de grote steden
• Een supermarkt is ook alleen in een grote stad
• Het is hier normaal om je prullenbak en afval op straat te gooien beter gezegd het kan niet anders.
• Jongens lopen hier bijna allemaal arm in arm of hand in hand
• Er is bijna geen koffie te koop in India (ja vieze nescafe)
• Sigaretten zijn erg goedkoop maar ook niet echt heel lekker
• De mensen hier proberen je ook overall mee te helpen, alleen nuttig is het niet
• Op bijna alle producten staat een maximaal verkoop prijs wat je dus moet betalen, dus betaal niet meer !
• In India lijkt alles zo te gaan zoals je het niet verwacht.
Deze vragenlijst hieronder heb ik gemaakt om duidelijk voor de lezer te maken hoe ik denk over India:
Vraag 1:
Wat vond je van je vakantie in India :
Mijn vakantie is echt een groot succes geweest. India is een land voor mij om op vakantie te gaan en mijn ogen uit te kijken naar dingen die je in Nederland nooit zal zien. Ook de mensen zijn hier over het algemeen veel vrolijker en aanhankelijker. Ik zou hier nog wel een keer heen willen gaan om de rest van India te kunnen bekijken. Daarbij ben ik erg blij geweest dat ik met Casper ben gegaan om veel te kunnen zien van dit land en snel alles op te kunnen pakken qua cultuur.
Vraag 2:
Wat mis je het meeste hier.
Ik mis Brox (mijn hond) echt heel erg. Ook het voedsel van Nederland vin ik lekkerder en mijn bed is beter hahaha. De wc zijn hier niet alles en de douches zijn ook niet even schoon. Ook is het wel lastig dat je geen drinkwater uit de kraan heb maar altijd drinkwater uit flessen moet drinken. Wanneer je met de auto gaat hoop je soms wel op een lang stuk Nederlandse goede weg.
Vraag 3:
Wat is echt het mooiste wat je heb gezien in India:
Ik was erg onder de indruk van het Ford in Jodhpur. (En even voor de lezers er waren nog 100000 andere dingen die mooi waren)
Vraag 4:
a Wat maakt India zo anders:
Hun cultuur.
Jonathan is weer weg, ik ga weer door. werd op woensdag de 29ste al vroeg wakker, zoals ik ook al gehoopt had omdat ik wilde proberen voor de spits Bombay grotendeels te verlaten. Ik kon me herinneren van vorige keer dat het eindeloos duurde voor ik Bombay uit was en als ik dat in de spits moet doen gaat het een halve dag kosten. Nou is tijd niet in zo een gebrek, maar een halve dag in de stinkende uitlaatgassen en de hitte meer stil staan dan rijden, dat zag ik niet zo zitten.
Ik had op de kaart gezien dat er een Eastern Expressway was, die via Trombay en een brug een heel stuk af snee naar de kant die ik op moest, alleen wist niemand me er iets over te vertellen, zoals altijd in India. Je krijgt altijd veel onbruikbare en ongevraagd advies, maar als je eens echt wat info nodig hebt weet niemand wat. Enfin, na een kort ontbijtje en alles vastgezet te hebben ging ik tegen mijn principe in, om 6 uur in de ochtend in het donker rijden. In Bombay durfde ik dat wel (maar wel heel voorzichtig) omdat ze hier en daar straatverlichting hebben. Met God en het geluk aan mijn kant (ik weet niet welke beter hielp) reed ik een een keer naar de aflag richting Trumbai (een wijk in Mumbai) en vandaar in een keer naar de overkant van het water en richting Goa. Dat scheelde zeker een paar uur met vorige keer en ik was erg in mijn nopjes.
Vanaf het begin van National Highway 17 (bij Panvel) was het 546 km naar Goa dus dat moet in twee dagen te doen zijn. Het was in de ochtend ook bewolkt (voor het eerst sinds maanden dat ik wolken zie) maar tegen de middag begon het zoals gewoonlijk erg warm te worden. Hoe verder ik van Mumbai af kwam hoe rustiger het werd op de weg en nadat men me weer eens probeerde af te zetten bij een tol-brug (het bord zei duidelijk 15, men vroeg 60) parkeerde ik de auto in een verlaten steengroeve voor de lunch. Ik was nog niet uitgestapt of de eerste kijker kwam al aanlopen, een moslim man met een wit petje op. Zijn eerste woorden/gebaren waren “ik ben arm, heb geen eten, geef me geld”. Wat is dat met die Indiaers, ze hebben echt het idee dat elke blanke een rijdende bank is of zo. Het om geld gevraag word ook steeds erger. Vorige keer was het ook wel, maar lang niet zo erg. Nu komen er veel mensen op je af, zeggen niet eens hallo of iets anders maar gelijk ; geef me 10 roepies’ of zo. Ik snap echt niet waar dat vandaan komt. Ik negeerde de man gewoon, en deed op een gegeven moment de deur maar dicht, hij liep daarop weg. Toen ie uit zicht was deed ik de deur weer open, en na 3 minuten stond ie weer voor de deur. Ik deed demonstratief de deur in zijn gezicht dicht waarop ie weer weg liep. Toen hij weer uit gezicht was en ik de deur weer open deed stond ie 5 minuten later dus weer voor de deur en hij begon nu echt irritant te worden. Ik smeet de deur weer dicht, waarop ie begon te schreeuwen dat ie geld moest, want ik mocht hier niet parkeren (let wel op, een verlaten steengroeve) en anders moest ik maar weg gaan. Toen schoot ik toch even uit mijn slof, wat denkt ie wel dat ik een domme Nederlander ben of zo. Dus ik heb hem met verheven stem (en in het Nederlands) gezegd dat ie heel snel op moest rotten want anders kwam ik hem even een paar tikken geven (ik word in dit land soms echt agressief, heb ik anders nooit) Hierop droop de man weer af, maar mijn lol was er af, dus heb voor straf mijn toilet leeg gegooid (had die man toch nog een cadeau) en ben weer verder gereden.
Omdat ik al om 5 uur op was wilde ik niet te lang door rijden. De weg was best vermoeiend vooral omdat het veel heuvels of eigenlijk kleine bergen tegen kwamen. Toen ik om 3 uur de parkeerplek van vorige keer tegen kwam heb ik mijn auto daar neergezet en ben buiten heerlijk een biertje gaan drinken. Wat wel jammer was dat ondanks er weinig gestoord werd, er toch een idioot kwam vragen wat ik hier deed, want het was hier erg gevaarlijk. Die verhalen ken ik, maar toch sta je dan minder lekker.
Overigens is Hindi in India de officiële voertaal maar ik heb wel gemerkt dat dat in praktijk niet klopt. Elke streek heeft zijn eigen taal. Gujerati , Tamil of Maharati zijn zo wat dialecten en dan is Hindi mooi taal nummer twee. Dat is wel irritant want soms weigert men gewoon Hindi te leren (men vind het een opgelegde taal van de overheid) en dan is communiceren erg moeilijk. De volgende dag verder afgezakt over highway 17. Dit stuk is erg bochtig maar bijzonder fraai. De palmbomen komen langzaam opzetten en de omgeving is erg groen met veel begroeiing.
Op een gegeven moment zag ik water van een berg af komen, dat uit een pijpje als een kraan die altijd maar open stond de weg op stroomde. Hier parkeerde ik mijn auto en vulde mijn watertank. Na het water eerst geroken en bekeken te hebben. Op zich wil dat niet alles zeggen maar het zag er goed uit en ik moet toch ergens water vandaan halen. Terwijl ik net weg wilde rijden kwam er een vrachtwagen aan. De chauffeur stopte om water te drinken en ging met zijn rug vlak bij mijn uitlaat zitten. Ik had dit niet in de gaten en startte mijn auto waardoor het witte shirt van de man helemaal onder de zwarte roet kwam te zitten. Ik ben toch maar weg gereden, want dit is India haha.
Naarmate de dag vorderde werd de weg steeds smaller. Ook de kwaliteit werd steeds minder en in de buurt van Kudal boog de weg ineens geheel af van wat er op de kaart stond. Het bleef ook wel highway 17, maar het was duidelijk een tijdelijke weg of zo, want het was erg nauw en heel hobbelig. De weg boog binnendoor naar savantvadi en richting Banda, en daar werd de weg zo smal en slecht dat ik het ergste vreesde. Een aantal keren toe was het echt millimeter die er tussen mij en de tegenliggers zaten, en de meeste hiervan, grote dikke vrachtwagens, roste gewoon door. In mijn gedachte zag ik al mijn zonnescherm er af gereden worden, of gewoon een dikke botsing. Ik heb echt peentjes gezweet. Dat duurde wel een uur zo, en met veel kunst en vliegwerk (en een beetje geluk) ben ik er zonder kleerscheuren vanaf gekomen. Maar als iemand dit leest doe ook die weg rijd, pak in godsnaam de weg via Vengurla, want dit was super eng.
Niet iedereen kon zo goed rijden als ik
Ik moet eerlijk zeggen dat voor dit enge stuk, highway 17 een heel aangename weg is, erg mooi, door groene heuvels, veel palmbomen en water, het was echt een pretje.
Net na Banda was er de staatsgrens met Goa, en de weg verbeterde tijdelijk. Ik had van een Nederlander in Mumbai de tip gehad om eens bij Kerri Beach te gaan kijken, dat is het aller noordelijkste puntje van Goa, en omdat ik mijn lieveling parkeerplek vandaag toch niet meer kon halen reed ik die kant op. Dat heb ik wel geweten, die weggetjes zijn zo smal dat ik met mijn dikke auto er met moeite door paste. Als er een tegenligger aankwam was het al helemaal een probleem en moesten er allerlei halsbrekende toeren worden uitgehaald om elkaar te passeren. Dat duurde dus allemaal heel lang en toen ik eindelijk bij een badplaats aan kwam lag ik twee minuten later in de warme zee. Hiervan terug gekomen zocht ik een parkeerplek voor de nacht maar die kon ik niet vinden en toen ik eindelijk met veel pas en meetwerk op een stuk duin stond kwam er iemand doodleuk vertellen dat dat niet kon omdat het privé terrein was. Uit ellende maar door gereden en vlakbij Mapusa aan het water gaan staan.
De volgende dag na nog 3 kwartier kleine landweggetjes bereden te hebben weer op Highway 17 terecht gekomen om die vervolgens weer naar het zuiden te volgen. Ik kon me de weg niet meer zo herinneren van vorige keer, maar het leek echt veel smaller dan 2 jaar terug. Mijn auto is niet veel breder dan toen maar nu moest ik echt al mijn stuurmanskunst gebruiken om tegenliggers te ontwijken omdat de weg zo smal was op sommige stukken dat het gewoon eng was. Het verkeer was erg druk. Bij Margoa de gebruikelijke puinhoop die ik ook van vorige keer me nog wel herinnerde. Er is blijkbaar wel een bypass, want op een geven moment stond er een bord ‘verboden voor vrachtwagens. Dus ik denk, dan sla ik de bypass in, maar na 10 km hield die weg gewoon op. Toch weer terug en door het centrum van Maroa heen, waar je met al het verkeer door de nauwe straatjes van de stad moest en deze nauwe straatjes dan ook nog eens moest delen met een optocht (het was blijkbaar vandaag wereld aids dag), weg opbrekingen en bussen die vonden dat de nauwe straatjes een prima plek was om eens rustig passagiers in of uit te laden. Je snapt, Margoa passeren duurde even en hierna werd de weg weer een slagje slechter en smaller. Het verkeer werd wel iets rustiger gelukkig, Ik zat ondertussen wel een beetje in de rats, want ik liep me echt te verheugen op het mooie parkeer plekje aan het strand in Agonda, waar ik vorige keer 3 heerlijke weken heb gestaan, maar begon in mijn gedachte ernstig te twijfelen of deze grote auto wel door het smalle dorpje paste, of het smalle bruggetje de 9 ton wel kon verdragen, of et etc.
Het strand van Agonda, nog steeds een paradijs
Alle zorgen waren echter voor niets. Ik reed in een keer het strand op. In die twee jaar was er wel een hoop bij gebouwd, maar het stukje waar ik naar toe reed was onveranderd. Er was wel een soort van poort gebouwd, en er stond een bord waaruit ik kon opmaken dat ik moest betalen. Tja, dat is India, als ze ergens de toerist geld kunnen ontfutselen dan zullen ze dat zeker doen. En India zou India niet zijn als het onverwachte niet zou gebeuren.
Toen ik het stukje strand opdraaide zag ik het gele gevaarte van Kees&Els geparkeerd staan. Laatste wat ik van hun had vernomen was dat ze naar Nepal zouden gaan, dus hoe ze nu hier ineens verzeild raakte was wat bizar. Ik nam me voor me niet aan ze te ergeren en ze gewoon te negeren, helaas ging dat wat moeilijk want ik had mijn motor nog niet eens afgezet of ze stonden al voor me neus met minder aardige opmerkingen. Waarom had ik dit geschreven, waarom had ik zus gedaan… bla bla. Ik heb het maar me ene oor in en me andere oor uit laten gaan, ik denk als ze me niet eens de tijd gunnen om te parkeren zit het ze blijkbaar erg hoog, en dan is er helemaal niet mee te praten. Daarbij had ik daar op dat moment ook geen behoefte aan….
Ik neem me voor ongeveer een week a 10 dagen hier te blijven, wat te klussen en te genieten, om dat vervolgens mijn weg te vervolgen. Ik ben hier niet mobiel bereikbaar, maar neem me telefoon mee als ik eens in de twee dagen boodschappen ga doen in Caracoam. Sms’en blijven dan wel aankomen geloof ik, en mail is altijd welkom natuurlijk.