Ik liep nog wat rond in Mumbay en keek mijn ogen uit. Daarna de lange treinreis naar Calcutta inlcusief twee nachten in de kakkerlakken trein, maar het was een enorme ervaring. Calcutta, of Kolkatta is nog intenser dan Mumbay. Dit verhaal telt 2.395 woorden, 13 minuten leestijd.
Vandaag beetje nog door Bombay gelopen, en een ding was spannend. Ik liep op een marktje (alles is hier markt) en INEENS, zonder waarschuwing, sprongen alle marktkraam houders als een speer op, pakte hun tafeltje, stoeltje en handel, en stormde weg. Ik schrok me echt wezenloos, dacht dat er een schietpartij aan de hand was of zo, en wilde ook al wegduiken, maar ik zag de andere mensen gewoon doorlopen. Ik keek goed rond, en zag in de verte een Politie vrachtwagen aankomen rijden, die het blijkbaar op de marktverkopers gemunt had (blijkbaar niet helemaal legaal dus dat ze daar stonden), maar toen die was gearriveerd was iedereen al lang weg. Alleen Caspertje stond daar nog, met bonkend hart en open mond naar het schouwspel met te kijken.
Eten is op elke plek te krijgen
Een treinreis van 35 uur (werden er 39), van Bombay naar Calcutta, wat moet je je daar bij nou voorstellen. Nou gewoon… kedeng kedeng, 35 uur lang 🙂 . Ja echt, het was een leuke ervaring op zich hoor. Ik zal er wat meer over vertellen, nadat je weet dat mijn hotel me 250 roepies wilde rekenen als ik na check-out nog een douche wilde nemen en ik hem vertelde dat hij die in zijn behaarde oren kon stoppen, en ik dus stinkend en wel op weg naar het station ging :
Eerst al had ik geen idee of het ‘reisbureau’ waar ik de treinreis had geboekt me genept had, dus het was een verrassing dat ik mijn naar aan de buitenkant van de trein zag staan. Ze plakken hier namelijk de reserveringen via een uitgeprinte lijst aan de buitenkant van de trein, zodat je kan zien wie er waar zit. Op zich wel handig. Ik had verder specifiek om een bovenste slaapplaats gevraagd, en wel om twee redenen. Eerste omdat dat bed altijd beschikbaar is, (altijd uitgeklapt), tweede omdat ik langer ben dan de gemiddelde India-er, en mijn voeten dus buitenboord uitsteken. Als je dan laag ligt, loopt iedereen er de hele nacht tegen aan, en dat slaapt minder. Maar, tot mijn grote verbazing bleek mijn slaapplaats op de onderste laag te zitten, ik baalde dus best wel. Maar, ik had me voor genomen me nergens over te ergeren en alles maar te laten komen, dus me rugzak onder de bank gepropt, vastgeketend met een ketting en me geïnstalleerd naast het raam.
God was me gunstig gezind, want we waren nog niet vertrokken of er kwam een wat oudere Dame vriendelijk vragen of iemand met haar slaapplaats wilde ruilen, omdat zij de bovenste had, en ze niet kon klimmen vanwege een been-probleem. Naja, dat liet ik me geen twee keer zeggen , dus ik sprong als barmhartige Samaritaan onmiddellijk haar te hulp, en vertelde haar dat als ik haar kon helpen, ik dat zou doen. Ze was erg blij, en bood me aan mij bij aankomst in Calcutta te helpen. Zo had ik toch mijn bovenste slaapplaats.
Ik zat bij aardige mensen in een coupe, een wat oudere man die ging voor zaken, een jonge zeeman die vanwege een virus ziekte terug naar huis ging, en een groepje van veelpratende india-ers die alles prate behalve Engels.
Goed, opnieuw alles geïnstalleerd en vast geketend, wat lopen babbelen met mede reizigers en al gauw werd het tijd om te slapen (trein vertrok om 21:00 uur). Ook deze trein stikte van de kakkerlakken, ik had er al een stuk of drie doodgetrapt (volgens mij vonden mijn mede passagiers dat erg vreemd), maar heb toch een goede nachtrust gehad. Om een uur of drie werd ik wakker door het gehuil van 2 kinderen, maar verder no problemo.
De volgende dag bleek dat de trein een half uur te snel was, en we moesten dus op een stationnetje een half uur wachten. Verder was de treinreis overdag erg saai op zich, dus wat doe je op zo’n reis: Deur open maken en buiten hangen om naar het landschap te kijken, op elk stationnetje naar buiten stormen en wat rondlopen, wat kaarten met mede passagiers, beetje tukje doen af en toe, en veel naar buiten kijken.
Het landschap op zich is erg mooi, niet erg variërend, veel rijstvelden, veel graan, en altijd wel wat om te zien, dus in dat opzicht verveel je je nooit. Het landschap is wat dor en minder groen dan zuid India, de grond heeft rare kleuren rood en soms ook grijs. Af en toe zie je wat bomen, maar volgens mij hakken ze alles om voor hun vuurtjes. Er word ook veel aan het spoor gewerkt, altijd groepen met mensen die alles handmatig invetten, of rails vervangen. Het zijn dan vaak mannen vrouwen en ook kinderen die dat werk doen. Ook de Stationnetjes zijn altijd leuk, want altijd word je overvallen door de alles-verkopers, die langskomen met de gekste dingen, zoals : zoutjes, broodjes, pasteitjes, boeken, kranten en tijdschriften, eieren, speelgoed, tabak en kauw bladeren, thee, koffie, frisdranken en nog heel veel vage dingen.
Verder heeft de trein een Pantry, dat is een soort kombuis,
Als je het ziet wil je er niks van eten, maar ik heb er 6 maaltijden van gegeten en ben niet ziek geworden. Deze pantry zorgt voor de maaltijden aan boord, je geeft op wat je wilt eten (ontbijt, lunch en diner), en ze komen het dan langs brengen. Het is wel altijd hetzelfde, ontbijt een gefrituurd eummm geval, twee boterhammen met boter en een kop thee, lunch en diner altijd uit twee bakkies prut, twee pannenkoekjes, rijst en zure yoghurt. Eetbaar, daar niet van, maar geen haute cuisine.
Vaak word er net voor een groot station aan de noodrem getrokken, zodat de zwartrijders daar dan uit kunnen stappen, en de trein dan noodgedwongen 10 min stil staat. Dus ook in India hebben ze last van zwartrijders. Ze noemen het chainpulling.
Enfin, de dag kabbelt zo voort in de trein, en je praat met steeds meer mensen, tot je bijna iedereen wel gehad hebt, en dan eet je wat, hang je nog wat uit de trein (je denk toch niet dat de deuren dicht kunnen hoop ik) , wat lezen, GameBoyen (klote Zelda), en so on.
De tweede nacht heb ik mijn oordopjes ingedaan, en heb ik ook redelijk goed geslapen, alleen moesten mijn buren om 6 uur uitstappen, dus die vonden het nodig om 5 uur iedereen wel wakker te maken met hard praten en lichten aan/uit doen. grrr, lawaai maken kunnen ze allemaal goed, en daar zijn zelfs geen dopjes tegen bestand. Naja, ook maar opgestaan, de kakkerlakken van me afgeschud, en opgestaan. Bleek dat de trein dus ondertussen twee uur vertraging had opgelopen, en die eikels dus nog lang er niet uit hoefde, en ook dus niet hadden hoeven op te staan 🙁 Naja, de reis kabbelde voort, ontbijt… lunch, iedereen stapte zo’ n beetje langzamerhand uit, ik bleef vrijwel alleen achter, lekker rustig, en arriveerde om 15:00 uur in Calcutta, de grootste stad van India (in oppervlakte) en de springplank voor mij naar Bangladesh).
Calcutta
Calcutta …. zelfs nog viezer, armer, stinkerigerder en goorder dan de andere Indiase steden, maar wel een stad die leeft. Heb vandaag mijn Visa van Bangladesh op het Consulaat aldaar gehaald. Was nog wel spannend, want het loket was open tussen 10:15 en 10:30 (jaja dat zijn nog eens werktijden he, ik meen het echt hoor), en ik was er precies om 10:15.
Taxi’s onder de grote Howra brug in Calcutta
Ik kreeg (na bij 3 verkeerde loketten geweest te zijn) een formulier waar je de meest domme vragen moet invullen (ik bedoel.. wat moeten ze met de naam van mijn vader en mijn moeder? (Ma: je staat nu geregistreerd hoor 🙂 )), en dan weer terug geven aan de man achter het loket, die dan heel moeilijk kijkt, heel sloom terug komt lopen, en dan zegt dat ik een of ander ding verkeerd heb ingevuld. Enfin, na dat 3 keer heen en weer gedaan te hebben, kreeg ik de melding dat ik maar even 1700 roepies moest betalen. Nou had ik wel verwacht dat ik moest betalen, maar niet zo’n hoog bedrag, en ik had van andere gehoord dat je het ook in dollars kan betalen. Maar, dat kon vandaag niet (het was vast en zeker anti-dollar dag, maar het zal wel met de slechte wisselkoers van de dollar te maken hebben), dus ik moest gaan wisselen. Maar, het was 10:25 dus ik had 5 minuten, en toen ik me haastte naar een bank, daar geld wisselde (en ze me om me paspoort vroegen die ik dus niet kon geven want ie had de Bangali ambtenaar achtergehouden), en weer terug kwam, waren alle loketten hermetisch gesloten, en geen sterveling meer te bekennen. Maar ze hadden wel me paspoort, en dat vond ik minder natuurlijk, dus ik beetje heibel schoppen bij een of andere portier. Die wenkte op zijn ambtenaars (zo van… pfff, ik kan nog net me pols die kant uit bewegen, maar meer moet je niet van me verwachten) dat ik maar in een wachtkamer moest gaan zitten, maar dat heb ik lekker niet gedaan, en ben zenuwachtig voor zijn neus rondjes gaan lopen. Dat vond ie echt niet leuk, en hij bleef maar wijzen naar de wachtkamer, maar ik bleef maar wijzen naar mijn benen, zo van, ik kan niet zitten. Nadat een minuut of 20 vol gehouden te hebben, kwam de betreffende ambtenaar met mijn paspoort naar buiten, nam mijn 1700 roepies aan, en melde me dat ik maar na 4 uur terug moest komen. (pffff).
Zo gezegd, zo gedaan, en 15:30 pakte ik een taxi , vertelde waar ik naar toe moest, en die vent begint me een partij te scheuren door Calcutta heen, alsof zijn leven er vanaf hing. Schumacher zou hem niet bijgehouden hebben. Maar.. mijn inziens ging ie helemaal de verkeerde kant uit. Dat is echter moeilijk uit te leggen aan iemand die geen Engels kent, en na 2 pogingen gaf ik het op. Na een dolleman rit van 30 minuten stonden we voor een vreemd gebouw, wat na enige consternatie de Thaise Ambassade bleek te zijn. De man had me dus helemaal verkeerd begrepen.
Je snapt het al, na een dolleman rit terug van 20 minuten kwam ik dus 15 minuten te laat bij het Bengali consulaat aan, maar gelukkig toch nog me paspoort mee gekregen, met stempel erin.
Rijden op de cm, de oude tram bevorderd de doorstroming niet
Calcutta, het is de eerste stad waar ze loop-riksja’s hebben (maar je kan beter zelf lopen, dat gaat sneller, het verkeer staat continu vast), de eerste (en tot nu toe enige) India’se stad die een metro lijn heeft, de stad waar je qua gezichten veel meer Chinese/Japanse invloeden ziet, je veel Sikh’s met grote tulbanden ziet, waar ik de eerste wolken heb gezien van India (maar het was maar een nep wolk, want hij was snel weg). Calcutta, de stad waar ze in de (ik dacht) 70’er jaren miljoenen vluchtelingen uit Bangladesh op moest vangen, waardoor er hongersnood en veel ellende ontstond, de stad met een JOEKEL van een ouwe metalen brug over de rivier (ik zal zeker een foto plaatsen binnenkort), de stad waar ik constant hasj aangeboden krijg (heb ik nou zo’n junkie hoofd dan?), de stad waar ze een prachtig Brits museum hebben (qua gebouw dan). Ook hier leven veel mensen gewoon op straat, er zijn erg veel bedelaars, veel kinderarbeid, en veel armoede. Het verkeer produceert nog meer lawaai dan in andere steden. Ze hebben hier zelfs een tram, met rails midden op de weg, ala Amsterdam, maar behalve dat dat ding zo oud is, blokkeert het verkeer continu de trambaan, dus zijn ze aan het overwegen om het ding te schrappen. De Taxi’s zijn allemaal ouwe bakkies uit de tachtiger jaren, met drie metertjes, twee bediening knopjes, dit alles op een dashboard nog in het midden, en een heerlijk tjsokke-tsjokke geluid.
ALLES gebeurt hier op straat. Er zijn 3 winkel centrums , dat zijn dan grote gebouwen van 3 verdiepingen vol met kleine winkeltjes, die dan ALLEMAAL vrijwel hetzelfde verkopen. Je staat echt verstel, hoe kunnen die mensen in gods naam omzet maken, ik snap het niet hoor. Verder is alles straat werk. Elke idioot heeft wel wat te koken op zijn eigen vuurtje, of eten , of thee of koffie, of suikerriet uitpersen, of heeft wel wat zelf gemaakt om te verkopen, of heeft wel een scherp mes om een ander te scheren (alle kappers werken gewoon buiten op straat op een krant, met een spiegel en een schaar&mes), of probeert op een andere manier een stuiver te verdienen. Elke vierkante meter word ingenomen door een verkoper, en dat creëert zo’n mierenhoop effect, dat is gewoon niet voor te stellen, dat moet je gewoon meemaken. Daarbij komt dan dat het verkeer van alle kanten tegelijk er door heen loopt te pieren, al luid toeterend en rokend, en dan heb je de perfecte puinhoop. En gezellig dat het is… (maar wel ongezond).
Vandaag speelde Nederland Cricket tegen Pakistan, de aardsvijand van India. Overal staan TV’s aan, iedereen staat te kijken, het is echt ongelooflijk, en iedereen klappen voor Nederland, dat is wel leuk. iedereen is vol lof over het spel van Nederland (dat nog geen wedstrijd heeft gewonnen), want het schijnt het op zich wel leuk te doen.
Loop Riksja
Morgen ga ik de sites bekijken, en dan ga ik me zo richting eind van de week naar de kant van Bangladesh uit begeven, want mijn visum is maar 21 dagen geldig.
Verder is het jammer dat mijn website niet echt spectaculair bezocht word. Laten we maar zeggen dat ik deze verhalen dan vooral voor me familie en voor mezelf schrijf, dan heb ik nog wat voor mezelf om te lezen als herinnering aan deze reis.
Het is ondertussen half 9 ’s avonds, de Jansen-moeheid begint toe te slaan, van zo’n lange dag van drukke indrukken (ik was er om 7 uur uit vanochtend) word je snel moe. Dus, tot morgen allemaal, (voor diegene die het toch nog lezen) ik zal kijken of ik ergens me foto’s kan uploaden, maar tot nu toe nog geen PC met USB poort gevonden.