Na een kort bezoek aan Kumming, wat ik a kende van mijn backpackers bezoek, begon de laatste etappe door China, naar de grens met Laos. Dit was niet zo heel ver. Omdat het verhaal kort is, plak ik er de terugblik aan vast. Anders krijg je ontwennings verschijnselen. Dus is het toch nog 4.999 woorden, 26 minuten leestijd geworden.
Mijn eerste dag in Kunming was wat moeilijk. Het was de schuld van Ting Ting. Haha, ik kan nu lekker TT van alles de schuld geven. Maar serieus, dit keer echt. De avond er voor waren we met, naar later bleek een oud kaartje, in de hand door Kunming gelopen. Toen we bij een grote walmarkt en een KFC uitkwamen zegt ze kijk, we zijn nu hier op de kaart. En inderdaad, centraal in Kunming ligt een Walmarkt en een KFC. Dus dat was een mooie landmark voor me om de volgende dag een aantal bezienswaardigheden per fiets te gaan doen.
Ben die dag gigantisch verdwaald. Zeker in de ochtend ben ik overal Kunming geweest op mijn fietsje, maar niet waar ik wilde zijn. Later bleek dus dat de walmarkt en KFC waar we die avond geweest waren, een ander (nieuw) filiaal van beide winkels waren. Ja toeval, maar ze stonden niet op het kaartje en als je dan denk dat je ergens bent, terwijl je heel ergens anders bent, gaat natuurlijk alles fout.
Ondanks dat op een gegeven moment wel de dierentuin gevonden. Dat is altijd wel leuk in China. Niet vanwege de dieren, want die zitten zielig in betonnen hokken een beetje voor zich uit te staren of lopen voor het gaas te bedelen om eten. Nee, om Chinezen te kijken. Want de dierentuin is een soort ontmoetingsplaats waar oudjes hun Tai-Chi oefenen, vrienden een potje Mahjongen of kaarten, Oma’s en Opa’s met hun kleinkinderen naar de betonnen hokken staren, tantes met hun breiwerkje en grote hoeden op de das voor hun neefjes breien en iedereen een beetje gemoedelijk rond hangt of zit. Dat is de 10 yuan entree wel waard. Moet zeggen dat ze wel wat mooie beesten hadden ook, twee joekels van tijgers (een had er vorige maand een klein jongetje opgegeten. Ach, zo’n tijger wil natuurlijk ook wel eens Chinees), beren, struisvogels (die zijn groter dan ik) en de rest van het standaard assortiment.
Na de dierentuin was de Yuantong Si tempel, een boeddhistische tempel en een van de oudste in China met in het midden een vijver met honderden schilpadden en vissen. Erg ‘peacefull’ en wel mooi, maar ja, is niet mijn eerste tempel natuurlijk. Kocht nog wel paar pakken met nep geld. dat offert men hier, en is wel geinig. Op een biljet staat dat het geld is gemaakt door de bank van de hel. Vaag.
Na richting Cuihu Gongyuan park gefietst op zoek naar het French Café, wilde daar wel een stokbroodje eten. Het park was mooi, een meer met allerlei eilandjes en paadjes er door, maar het Franse Café was helaas onvindbaar. Heb nog geroken of ik misschien een sterke knoflook geur rook, kon ik daar op af gaan, maar helaas vreten de Chinezen meer knoflook dan de Fransen, dat had dus geen nut.
Het was wel prettig fietsen zo in Kunming. Weer was goed, niet te veel wind, hier en daar een heuveltje maar geen probleem voor een oer Hollandse doordouwer. Wat ze hier in China goed opgelost hebben zijn kruispunten. Op veel kruispunten kan je niet linksaf slaan. Dat doe je door rechtdoor te rijden. Een paar honderd meter verder hebben ze dan een omkeer baan gemaakt waar je om kan keren om dan dus gewoon rechtsaf te slaan. Scheelt een heleboel tijd op een druk kruispunt en werkt volgens mij erg goed.
Rest van de dag besteed aan het ontdekken hoe fout die kaart die ik had wel was. Veel plaatsen gezien die ik normaal niet gezien zou hebben (een McDonalds) maar de plekken die ik op het oog had niet allemaal gevonden.
Een poging gedaan om een mobieltje te kopen, die zijn hier echt spot goedkoop en er zijn wel 1000 winkels die het verkopen. Hele 4 verdiepingen tellende warenhuizen met alleen maar mobieltjes. Als je dan denkt dat je daar kan slagen, haha, het lijkt India wel. Voorbeeld, ga winkel 1 binnen, er liggen wel 500 verschillende mobielen, gegroepeerd per merk. Loop dus wat rond op zoek naar iets leuks, er komt een juf 1 meter achter me aan lopen, als maar Welkom zeggend in het Chinees . Ik weet hoe het klinkt, heb het Ting Ting gevraagd, het klinkt net alsof ze ‘good morning’ zegt. Op mijn vraag, in het Engels of ze mobielen met touchscreens hebben begint ze te giechelen en loopt hard weg. Ik geef het op en ga iets later een ander, vergelijkbare winkel binnen. Achter een van de balies een verkoper, ik wijs een mobiel aan achter het glas en vraag en gebaar of ik die mag zien. De verkoper probeert de la open te maken. Die zit op slot. Hij weet niet wat ie moet doen. Na wat appelig kijken wenkt hij me, ik volg hem, en hij drukt me een Nokia in de hand, iets wat absoluut niet lijkt op wat ik wilde zien. Ik loop dus terug, wijs nogmaals op het model wat ik wil zien. Hij lacht en blijft gewoon staan, doet niks meer. Niemand spreek een woord Engels of wil zich er aan wagen, dus geef na 5 winkels de moed op.
Bij de Walmarkt maar een opklaptafeltje gekocht, ter vervanging van de opklaptafel die ik op Schiphol heb moeten achterlaten en in de avond met TT gegeten. Na het eten toch nog een poging gedaan een mobiel te kopen, en zowaar, voor 95 euro een mobiel met touchscreen, pennetje, camera, twee accu’s, een externe lader, en van alles drop en dran gekocht. Van het merk Skyworth. Leuk ding, ben er erg blij mee. Skyworth is een Chinees merk, en niemand wil dat hebben hier. Men wil alleen Nokia en Sony-Ericsson want alle Chinezen merken zijn slechte kwaliteit zegt men. Goed staaltje marketing van die westerse bedrijven.
Volgende dag de hele dag aan mijn auto besteed. Behalve wassen (wat was ie zwart), de hoes over het reserve wiel getrokken, diverse piepjes en kraakjes onderzocht en waar mogelijk gefixed, binnenkant wat schoon gemaakt. Om drie uur in de middag had ik het wel gezien. Visa opgehaald, was opgehaald, fiets weer terug gezet op de drager en verder gerelaxt.
De 22ste weer gaan rijden, richting zuiden, richting grens met Laos. Ik had er drie dagen voor gepland. Het schijnt sneller te kunnen, maar kan maar beter te vroeg zijn. Als ik een dag te laat ben, zijn de problemen niet te overzien. Daarbij waren er volgens TT een aantal grens procedures veranderd, maar niemand wist wat. Spannend.
Het is nog steeds regen seizoen, ondanks dat het vandaag heerlijk weer was. Maar als het regent kan er van alles mis gaan. De weg kan zo maar een dag geblokkeerd zijn en dan sta je.
Bij het verlaten van Kunming was TT weer eens eigenwijs. Ik zeg nog, nee we moeten rechtdoor, richting vliegveld maar ze bleef beweren dat het niet zo was. Dat koste dus anderhalf uur. Trut. Fouten maken we allemaal, zelfs ik, maar dit is niet de eerste eer dat ze dit stuk rijd. En vragen maar ho maar, gewoon zeggen dat ik door moet blijven rijden terwijl ze weet dat het fout gaat.
Kwamen inderdaad ook vandaag, ondanks een pracht van een snelweg, diverse mega-land-slides tegen. Een stuk was er zelfs maar verkeer van een kant mogelijk. Gelukkig hadden ze het verkeer de andere kant op omgeleid en konden wij de snelweg blijven bevaren. Wat wel erg opvallend was op deze snelweg was dat ze een heel raar woordenboek hanteerde. Men had de Chinese tekst op borden waarschijnlijk via een woordenboek vertaald naar het Engels, maar daar denk ik een woordenboek uit 1710 voor gebruikt want ik kon er echt niets uit opmaken.
Op een geven moment een bord met de Chinese tekst “Pas op, lang daling van de weg, matig uw snelheid’. Het is jammer dat ik er geen foto van heb gemaakt, maar er stond iets van ‘warningpleaseverylongcarefuldrivespeedslow’. Ik lag echt in een deuk, en vergat daarom te stoppen voor de foto.
Na 400 km hield die snelweg op en veranderde de prachtweg in een lokaal hobbelpad, maar ter plekke besloten om maar gelijk te overnachten, kan ik morgen hobbelen. Ik denk vandaan wel zes keer van 700 naar de 1700 meter geweest, en natuurlijk weer terug. Dit ondanks de zeer vele tunnels in deze mooie weg.
En die brug was ook hoog
Volgende dag viel dat hobbelen wel mee. Eigenlijk zelfs wel een erg mooie weg. Hij was wat smal, en dat maakte het erg zwaar rijden. Maar toen er een stuk snelweg tussen zat net na Simao was het puur genieten. Begin met een uur lang door de thee plantages te rijden, Hier komt veel van de Chinese thee vandaan. Het laatste stuk van de snelweg zakte de weg naar een hoogte van 500 meter. De temperatuur sprong omhoog, de lucht vochtigheid ook en gelijk was het tropisch. Bananen, ananas, de hele santenkraam groeide er alsof het onkruid was. Kilometers ananas, dit na net dus kilometers thee gehad te hebben.
Dat is allemaal thee
Daarna kilometers banaan. Alles was ook groen en zowel de huizen stijl als de gezichten van de mensen veranderde een beetje. Huizen kregen Thaise invloeden met veel van die kleine dakjes en puntjes. De Chinese gezichten begonnen wat Thaise en Laos’e trekjes te krijgen. Dit was volgens TT absoluut niet zo, hier wonen Chinezen, niks anders. Pff, moe werd ik er van af en toe. De weg was eigenlijk net breed genoeg voor twee auto’s om elkaar te passeren maar als er een vrachtwagen of grote bus aan kwam was het passen en meten. Helaas was er zowel links als rechts een diepe goot dus kon je niet uitwijken. Sommige van die vrachtwagens en zeker bussen reden met debiele snelheden en het was dan soms ook echt kantje boord. Tot op 50 km van de grens gehaald, daarna in het plaatse Mengla een parkeer plek (en slaapplek voor TT) gezocht. Het eten bestond dit keer uit wat biefstuk met uien en een hele vage groente, die tot mijn verbazing in soep werd geserveerd. Maar hij was erg lekker. Bij navraag bleek het wortel bladeren te zijn. Ze hadden een wat noot-achtige smaak.
TT was zich al helemaal aan het verheugen dat ze morgen weer terug mocht naar huis. Heb ik toch maar even de kop ingedrukt, hardhandig. Heb tot de 28ste betaald, en ik zal dan ook tot dan blijven. Het is geen kattenpis wat het kost, dus je bekijkt het maar. Ga maar een paar dagen zitten duimen draaien of zo, dat doe je in de auto ook de hele dag. Ik schrijf het hard op, maar zei het niet zo hard hoor. Heb haar nog eens verteld dat ze volgens mij een verkeerd beroep gekozen had. Hoezo vraagt ze. Ik zeg, nou, morgen is het hier moon-festival. Je hebt al eens laten vallen dat dit een hele belangrijke feestdag is in China, maar heb je me al eens verteld wat het nu is, waarom het gevierd word, en hoe? Niks heb je me verteld, dus noem jezelf geen gids. Na 5 minuten stilte begon ze het een en ander uit te leggen, maar na wat doorzagen van mijn kant gaf ze toe dat ze het eigenlijk ook niet zo goed wist. Ta-Tsjing… Ting-Ting.
De 25 ste het laatste stukje naar de grens gereden, over smalle maar mooie en rustige weg dwars door de jungle. Het grensdorp was één straat, maar ze waren alles nieuw aan het bouwen, dit ivm de bijna affe snelweg deze kant op. Men wil dan de handel met Laos sterk gaan opvoeren.
In de middag begon TT met het papier werk. Ze liet weten dat er wederom dingen veranderd waren en ze nieuwe papieren moest regelen. Daarvoor moest ze terug naar Mengla. Ze vroeg of ik dat wilde rijden. Verzekerde haar dat ze beter met de bus kon. Ze liet ook vallen dat ze zich ernstig zorgen maakte over mijn scooter omdat die niet op mijn invoer papieren stond. Ze grapte dat ik die maar achter moest laten, maar kreeg het gevoel dat het minder grappig was dan ze deed voorkomen. Kaatste maar gelijk terug dat dat mooi haar probleem was en niet het mijne en dat ik het land niet zonder scooter zou verlaten. Misschien een beetje grootpraat, maar kan natuurlijk niet anders.
Bij het avond eten liet TT zich ineens ontvallen dat ze in dit restaurant hond serveerde. Tja, ik had al besteld, anders had ik dit wel eens willen eten. Nog nooit hond gegeten en je kan er pas over meepraten als je dat ooit geproefd hebt lijkt me. Misschien morgen.
Eindelijk rijk.
De volgende dag moest TT voor nieuwe papieren terug naar Mengla, dus was ik alleen. Kon ik vast wennen aan morgen. Had wel wat plannen om wat technische dingen te doen maar omdat het vrijwel de hele dag regende zijn die letterlijk in het water gevallen. Dus de dag besteed aan wat lummelen, wat verhalen naar het Engels vertaald (ik loop erg achter met de Engelse versie van mijn site). Ook nog wat Kips gewisseld. Kip is de nationale munteenheid van Laos. Alhoewel, volgens mij hebben ze geen munten, alleen briefjes. Maar die mogen er dan ook wel wezen. Ik wisselde 50 euro en kreeg 625.000 kippen, een heel pak. Kon me dat idd nog herinneren van vorige keer. Het zal uitkijken worden met al die nullen, makkelijk om je te vergissen. Met de waarschijnlijk onvoordelige wisselkoers bij de grens is een euro 12.500 kip.
Volgende dag melde ik me om 9 uur bij de grens, toch wel een beetje met een beklemmend gevoel. Waarom weet ik niet, immers kunnen ze allemaal de pleuris krijgen die Chinezen. Als ze mijn scooter willen houden ga ik het land niet uit en dan zoeken ze het maar mooi uit. Ik ga geen krimp geven. Bij aankomst ging het gelijk fout. Ik reed een meter te ver door, over de stop streep. TT begon te gillen als een Chinees dat ik terug noest rijden, er kwamen al 4 uniformpjes op me af lopen druk gebarend, dus ik reed rustig mijn auto 2 meter terug. Doe normaal joh. Het is geen oost Duitsland hier. Toch? De douane moest eerst de auto inspecteren, dat duurde 10 seconde. Daarna werd er druk over mijn scooter gediscussieerd. Ting Ting had het hoogste woord, geen idee wat ze allemaal aan het zeggen was, vertalen of informatie geven was ze nooit goed in. Maar, het wonder geschiede, na nogmaals het vertonen van allerlei papieren mocht ik, met een exit stempel in mijn paspoort, het land uit. Gaf TT een hand en een bedankje (niet de vette tip waar ze vast op gehoopt had) en reed China uit.
Onderweg kwam ik dit tegen, mooi, maar weet niet meer wat het is
Nog maar even wat dingen om te onthouden:
In China begraven ze de dooie op mooie plekken. De dooien moeten mooi uitzicht hebben of een mooie vijver in de buurt of zo. Zag begraafplaatsen op de mooiste stukjes van een stad soms, pfff ik zou die dooie mooi verhuizen.
Een bromfiets helm is om je hoofd te beschermen. Dat hebben ze in China niet altijd door. Vanwege de kosten besparing denk ik, of omdat ze het mooi vonden, zag ik mensen hier met een rieten helm op de bromfiets. Heel apart en zeer charmant (not) maar als er een ongeluk komt vraag ik me af hoeveel bescherming dat bied.
Kijk, dat mensen niet in de zon willen staan, ok, daar heb ik nog wel begrip voor. Dat ze daarom een paraplu op hebben, ok, nou ja, ben het langzamerhand wel gewend, maar dat ze dan de paraplu ook BINNEN IN DE BUS gewoon omhoog hebben, dat vind ik wel ver gaan. Meerdere malen persoonlijk gezien.
Kom binnenkort terug op China, dan zal ik vertellen wat ik er van vond. Maar ik denk dat jullie hem al aan voelen komen haha.
Omdat ik menu-items moet sparen plak ik mijn terugblik China hier maar neer. Het hele epistel wordt een beetje lang, het is niet anders.
Eind september 2007, Wat ik van China vond
China, het mysterieuze land in het oosten. Zo hete het vroeger, en zo zou het nog steeds moeten heten vind ik. Ik ben er 40 dagen geweest. Doorkruist van west naar oost en heb er 7000 kilometer gereden. Ben in Moslim gedeeltes geweest, in boeddhistische gedeeltes en in de stukken waar religie weinig tot geen rol speelt. Ben ik grote plaatsen geweest en in kleine dorpjes waar ze weinig tot nooit een buitenlander zien. In de jungle van het zuiden, in de woestijn van het westen.
Dit is mijn derde bezoek aan China. Twee eerdere bezoeken met de rugzak afgelegd, 3 jaar geleden (of is het al 4?). Toen was ik niet erg blij met China, sterker nog ben zelfs een keer ‘gevlucht’. Hoe is dat nu, wat vind ik nu van China? Vind ik het ‘ het geld en de moeite waard’ om er door heen te reizen met eigen vervoer? Hier mijn persoonlijke mening. Let op, persoonlijk dus!.
My route door China.
Om maar gelijk met de Chinese deur in huis te vallen, China is nog steeds een moeilijk en soms zelfs onprettig land om in te reizen. Dit vanwege de mensen, maar daar kom ik zo op terug. Er is veel te zien in China, dat maakt het reizen in dit land nog enigszins boeiend.
Op veel plaatsen heb ik een gevoel van onbehagen, het gevoel niet welkom te zijn en dat maakt voor mij het reizen in China niet bijzonder prettig.
Waarom vind ik China niet prettig?
In de eerste plaats denk ik omdat de gemiddelde Chinees niet van buitenlanders houd. Ting Ting, mijn gids, blijft volhouden dat dit niet zo is. Ze beweert dat Chinezen niet met buitenlanders spreken omdat ze zich schamen voor het niet spreken van Engels of omdat ze verlegen zijn. Ik geloof die uitvluchten niet meer. Ik zie beide eigenschappen nergens in deze maatschappij. Sterker nog, de Chinees is brutaal, luidruchtig en asociaal en absoluut niet verlegen. En de taal niet spreken, dat doe ik in veel landen niet maar kan daarom altijd met handen en voeten communiceren. In China is dat bijna niet te doen.
Als je alleen reist zoals ik, is het super belangrijk dat je (goed) contact met de bevolking hebt. Daar reis ik voor een groot deel voor. En dat kan je wel vergeten in China. Af en toe eens wat oppervlakkig contact, men wil bijvoorbeeld mijn auto zien of zo. Maar geen vragen van waar ben je geweest, waar ga je naar toe etc, alleen kijken en dan weer wegwezen. Dieper contact heb ik niet gehad in China. Sterker nog, de Chinees in het algemeen schuwt volgens mij het contact met de buitenlander. Misschien komt dat om dat ‘de buitenlander’ in het algemeen een negatief imago heeft. Iets uit het verleden wellicht, ik weet het niet
In de tweede plaats vanwege het gebrek aan Engels, Engelse kennis en Engelse tekst. Het is niet erg als men in een land geen Engels spreekt of kent (wel makkelijk). In India of Pakistan is dat veelal ook niet. Maar met wat moeite en gebaren kom je er dan toch wel uit. Die moeite en of gebaren, daar neemt men hier (meestal) niet de moeite voor. Sterker nog, men draait zich bot om, of loopt gewoon weg. Heb het meegemaakt in restaurants of winkels. Als ik mijn vertaal gidsje niet bij me had, en ik wil wat eten, dan doet men heel erg moeilijk en heeft liever dat je weg gaat. Omdat vrijwel niemand een woord over de grens spreekt of wilt spreken is het dan dus erg moeilijk.
Was gisteren nog in een winkel met auto onderdelen. Ik wilde een nieuwe antenne voor mijn auto, dus wees naar de antenne die ik hebben wilde. Stonden netjes achter glas, lijkt me kat in bakkie. De verkoper keek me aan zo van… wat wil je nu. Let wel op, deze winkel verkocht alleen auto radio’s, speakers en antennes. Tot 4 keer gebaren dat ik een (die dus) antenne wil kopen, wijzen, gebaren, men blijft je dom aanstaren. Ja, dan is weglopen het laatste wat je maar doet, maar het blijft onprettig.
In de derde plaats draait deze maatschappij om geld. Geld is de drijfveer voor vrijwel alles. Nu is dat in het westen ook wel zo, toch ligt het hier veel meer aan de oppervlakte dan in het westen. Geen geld, jammer, dan heb je niks. Geen geld… kom je het land niet in met je auto. Neem het voorbeeld van dat ik ging lunchen en mijn auto parkeerde op het gigantische grote LEGE parkeerterrein van een ander bedrijf er naast. Toen bleek dat ik daar geen business ging doen maar naar het restaurant er naast ging, kreeg ik de volle laag. Moest onmiddellijk mijn auto weghalen of heel veel geld parkeergeld betalen anders dreigde er oorlog.
De Chinese overheid vind de westerse automobilist een cash-koe. Gewoon dik dokken, anders kom je er niet in.
Ten vierde het grote cultuur verschil. Ja, denk je nu, maar daar ga je toch voor naar China toe, om dat verschil te zien? Dat is waar, maar de verschillen zijn soms zo abnormaal groot dat ze niet meer te begrijpen zijn, dat wij er met onze westerse mentaliteit geen begrip voor kunnen vinden (en de Chinees geen begrip voor de onze). Daarbij is cultuur verschil interessant als je ook goed uitgelegd krijgt waarom iets zo of zus gedaan word, waarom men zo denkt of hoe het zo gekomen is. Maar daar krijg ik dus nooit een goed beeld van, niemand, ook niet TT legt mij nou eens uit waarom de Chinees nou iets doet of nalaat. Zo is het nou eenmaal, krijg ik dan vaak als antwoord.
Het verschil in cultuur is soms te groot en veroorzaakt nogal eens onbegrip (bij mij in ieder geval) en irritatie. Lijkt me niet de bedoeling als je prettig door een land wil reizen.
Ten vijfde vind ik China niet leven. Ik weet niet, kan er niet goed een vinger opleggen, kan het dus ook niet goed uitleggen. De maatschappij is zo anders dat ik het moeilijk vind om het te beschrijven. Neem bijvoorbeeld kinderen. In alle landen waar ik geweest ben zie je kinderen overal in de maatschappij. Niet dat ik wat met kinderen heb (maar er ook niet tegen) maar kinderen zijn vaak een goede ingang naar de rest van de familie. Kinderen zijn vaak spontaan en onbevooroordeeld, spelen buiten en maken plezier (en lawaai). In veel landen kan je, door bijvoorbeeld een klein cadeautje aan een kind te geven, de harten van de ouders stelen en zo contact leggen. In China zie je geen kinderen boven de 5-6 jaar op straat. Boven deze leeftijd gaan ze namelijk naar school, en als ik TT moet geloven is dat niet mals. School begint tussen de 7 en 8 uur in de ochtend en duurt, afhankelijk van de klas en school, tot 8 of 9 uur in de avond. Dit minimaal 6 dagen per week. Die kids worden dus goed bezig gehouden. De vrije dag moet men huiswerk maken en wat er dan nog over is aan tijd met de familie besteed en aan sport. Vergeet niet, de kids zijn voor de Chinees de oogappels, hun trots. Zeker te meer omdat het vrijwel allemaal 1 kind gezinnen zijn. Dit maakt het opbrengen van kinderen heel erg streberig. Het gebrek aan kinderen in het straatbeeld geeft het wel iets van een steriel karakter.
In de zesde plaats, maar dat geld puur voor mensen die met de auto rijden, is het meenemen van een gids geen pretje. Had al eens zeer slechte ervaring met een verplichte ‘gids’ in Tibet, mijn ervaring deze keer is niet veel beter. Het is een verplichting iemand van Chinese nationaliteit mee te nemen, een verplichting die de overheid stelt. Heb het idee dat de overheid de toerist wel een leuke cash-koe vind. Nog steeds mag je niet in elk Hotel logeren, nog steeds moet je voor een aantal delen van het land (dure) permits aanschaffen. De gids, ach, je moet die flink betalen, maar geloof maar niet dat je er wat aan hebt. Je kan het natuurlijk treffen, maar uitzonderingen daar gelaten hoor ik van andere hetzelfde. Zet een zak zout in je auto en je hebt hetzelfde effect. Wellicht een goed advies voor de overheid in Peking, geef alle buitenlanders een 30 kilo zak met zout mee, teken er een gezicht op, klaar is Chinese Kees.
In de vijf en een halfde plaats (want het hoort een beetje bij het vorige) mag je niet overal met je auto parkeren omdat je buitenlander bent. Met andere woorden, ik MOET in een Hotel parking parkeren. En dat is nou net NIET waarom ik deze auto heb, die heb ik om overal te parkeren BEHALVE in een hotel.
In de zesde plaats worden veel van de leuke bestemmingen binnen China verknald door binnenlands toerisme. Ik weet het, als een plaats mooi, boeiend, interessant of leuk is, dan zullen er ook andere toeristen zijn. Daar valt niet aan te ontkomen. Maar in China is dat dan in zulke grote getallen dat je er als buitenlander een beetje door in de drang komt. Daarbij is dan vaak de hele infrastructuur opgezet voor de Chinees, en dat strookt niet altijd met wat wij westerlingen graag zien. Verder heffen ze soms toegangsprijzen waar ik als Europeaan ziek van word zo hoog (en onzinnig). Wellicht een methode om sommige af te schrikken.
Om een voorbeeld te noemen de rijen van toeristische winkels in Lijiang. Ting Ting vond ze allemaal leuk en wilde elke winkel binnen. Ik had zo van… nou, niet echt mijn producten die daar verkocht worden. Van de 1000 winkeltjes die er daar zijn, zijn er 200 die thee verkopen, 200 die gedroogd vlees en vruchten verkopen, 200 die kleding verkopen (vaak lokale klederdracht) en de rest verkoopt Chinese medicijnen, sieraden, bordjes met wijze Chinese spreuken (in het chinees natuurlijk he).De 5 winkels die er dan nog over zijn, nou, daar wil ik dan wel eens in gaan snuffelen maar ben meestal snel klaar.
Op de zevende plaats kleed de chinees zich slecht. Ok ok, ik hoor je al denken, is dat nou een reden om het land niet leuk te vinden. Klopt, het is een bijkomstigheid. 50% van de Chinezen, draagt een trainingspak. Dit waarschijnlijk omdat dit het verplichte school uniform is (elke school zijn eigen kleuren, maar wel trainingspakken). Jong geleerd, oud gedaan nietwaar. Maar of ik het nou mooi en charmant vind…. Nee. Het geeft de mensen hier een beetje een lomperige uitstraling.
Is er dan helemaal geen reden om naar China te gaan. Behalve dan om Myanmar te omzeilen? (overigens een land dat een bijzondere strategische positie heeft en de hele ontwikkeling van Azië tegen gaat door er geen verkeer toe te laten). Jawel, natuurlijk, want China is natuurlijk een land waar veel te zien is, een land dat gigantisch groot is. De positieve en leuke kanten die ik van China zie:
Ten eerste is er veel te zien. Vanwege de grote van het land kan je woestijnen, bergen, laagvlaktes, jungles en fraaie meren bezoeken. Wel goed kiezen wat je gaat zien, je kan bedrogen uitkomen.
Ten tweede is het eten erg lekker en gevarieerd. Soms wat vettig, soms wat heet, maar altijd lekker.
Ten derde vanwege de andere cultuur. Dit staat ook in mijn negatieve lijstje, maar het is ook een positief iets. Immers is het zien van een andere cultuur altijd wel boeiend en je kan er een altijd van leren. Al is het maar om je zelf in bedwang te houden haha.
Ten vierde denk ik is het goed om te zien wat China is, wat de Chinezen zijn. We krijgen met ons allen in de toekomst veel met die Chinezen te maken, daar ben ik van overtuigd. Dat zal niet makkelijk zijn, wie weet komt er ooit zelfs oorlog van. Dan is het nuttig om zelfs maar een beetje te weten hoe die Chinees in elkaar steekt. De werklust van de Chinees is ongekend, het land ontwikkeld zich vele malen sneller dan welk ander land dan ook. Wij zullen in de toekomst echt niet zo blij met China zijn. Dat is een voorspelling die zeker uit gaat komen.
Nu een antwoord op de hamvraag. Zou k de volgende keer weer door China rijden als ik de keuze zou hebben en alles hetzelfde zou zijn als nu. Het antwoord is helaas NEE. Ik vind het te veel geld voor wat het bied. Ik zou er voor kiezen om mijn auto te verschepen en met de rugzak het een en ander te gaan zien, maar ik zou niet meer door China heen gaan rijden. Als men de verplichte ‘gids’ eis zou laten vallen waardoor het en makkelijker en goedkoper zou worden, dan wil ik er nog wel eens over nadenken.
Verder denk ik dat wij in de toekomst erg veel moeilijkheden met de Chinezen zullen gaan krijgen. Er heerst momenteel een onbegrip voor elkaars culturen. De Chinees maakt het verder volgens mij ook niet zo veel uit, die gaan gewoon hun eigen weg. De economische ontwikkelingen gaan hier zo snel dat het niet lang duurt voor China met gemak andere hun wil op kan en zal leggen. En geloof me, men heeft daar geen enkele moeite mee. Men profiteert nu van het westen, men kopieert alle technologieën, men misbruikt de zwakheden van het westen. Als China straks met kop en schouders boven de meeste landen uit zal steken, dan zal het zijn wil opleggen. En dan zijn we nog niet jarig.