China 1
In China viel ik van de ene verbazing in de andere. Beijing was een super moderne megapool waar we in het westen nog wat van kunnen leren. Ik keek mijn ogen uit, ook bij de Muur, het zomer paleis en de Verboden Stad uiteraard. Dit verslag telt 1.690 woorden, 9 minuten leestijd.
China, wat had ik me dat anders voorgesteld zeg. Zeker Beijing (het vroegere Peking). Als ik aan China denk, denk ik aan onderdrukte kleine Chineesjes die in armoedige kleine huisjes leven en elke dag droge rijst eten, blauwe saaie kleding aan hebben en niet weten wat er in de rest van de wereld gebeurt. NIETS is minder waar. Tenminste, voor Beijing, want over andere delen van China kan ik natuurlijk nog niet oordelen. Beijing is een hele moderne, super levende, alles te verkrijgen stad, met een oude maar efficiënte Metro, brede straten en veel nieuwbouw op zowel kantoor als winkel gebied.
Het verkeer is op zich redelijk chaotisch, maar dat komt omdat elke Chinese chauffeur een onbeholpen ongelikte beer is, wiens interesse alleen maar is om zo snel mogelijk daar te komen waar die moet zijn, ongeacht wie hij/zij er mee benadeelt.
Staat het verkeer vast, dan scheur ik toch gewoon over de stoep
Je auto midden op de weg zetten is dan ook heel normaal, of een brede weg oprijden zonder acht te nemen op de auto’s of bussen die er met een sneltrein vaartje aankomen, is ook heel normaal, onder het mom van ‘ laat hullie maar remmen’ .
Zoals ik al eerder had geschreven volgens mij, vinden er in Beijing in 2008 de Olympische spelen plaats. Het gevolg is een gigantische opruim operatie, die nu al 4 jaar bezig is. Alle krotten worden gesloopt, en moderne nieuwbouw word er voor neergezet. Soms wel jammer, maar het maakt wel dat Beijing er uit ziet zoals ik bijvoorbeeld Hong Kong verwacht zou hebben.
Zooo, die muur is lang
Ik had bij mijn reis een 3 daagse excursie pakket genomen, met rondleidingen bij de belangrijkste toeristische attracties (en dat zijn er nog wel wat) en inclusief Hotel en eten er bij (alles behalve ontbijt). Onze gids (ik zeg ons omdat Roel, een Nederlandse jongen uit Doetinchem hetzelfde pakket had als ik) hete Emily, en was een Chinese van een jaar of 25, aardig meiske. Ze bracht ons de eerst dag naar de grote muur (zeer indrukwekkend), naar de Lama tempel en een theehuis waar ze allerlei soorten thee lieten proeven (en hopen dat je koopt natuurlijk). Tweede dag naar het Zomer paleis (net buiten de stad) daarna het plein van de Hemelse vrede (moet iedereen nu toch wel kennen) en daarna de verboden stad, en avonds naar een Chinese acrobaten voorstellingen. Was erg vermoeiend die dag, maar wel gezellig.
Een stukje zonnetempel
De volgende dag (vandaag) naar de hemelse tempel, en een volksbuurt in geweest. Allemaal leuk, maar het programma zit er dus weer bijna op (nog even pekingeend eten vanavond) en dan moet ik weet voor mezelf gaan zorgen. Zal niet meevallen, want dat chinees is super moeilijk.
Ik ben echt aan het oefenen om wat woordjes chinees te brabbelen, want ik heb zo’n boekje er voor, maar de uitspraken zijn vaak zo moeilijk dat ze me niet verstaan. Misschien blijf ik nog een nachtje in het dure hotel, ik moet even kijken. Het is wel makkelijk want ik ken er natuurlijk de weg nu, en het is vlak bij de Metro.
Verder is het erg gezellig met Roel er bij, leuk als je een klankbord hebt waar je zo af en toe eens tegen aan kan lullen, dat zal ik straks wel missen. Ik zal van de week nog wat meer details gaan geven wat mijn Chinese plannen zijn, nu moet ik opschieten want de eend roept.
Die eend was wel lekker, die kop was wat minder
5 augustus 2003, nog steeds Beijing
Beijing is een verbazende stad, dat durf ik nu wel te zeggen. Behalve natuurlijk alle culturele dingen die te bezichtigen zijn zoals de muur, de verboden stad en vele andere tempels en oudheidkundige zaken, is het ook een hele drukke, volle en moderne stad om te winkelen. Ik ben vandaag voor het eerst in mijn leven verdwaald in een winkel centrum, nou dan snap je het wel denk ik. Alles wordt hier groots en modern opgezet, om alle Chinezen te kunnen bedienen, en die profiteren er met volle teugen van.. en ik begin respect voor ze te krijgen (wil niet eggen dat ik ze aardig vind).
Vandaag eerst om 8 uur in de ochtend afscheid genomen van Roel, de Nederlander die nu weer terug in het warme kikker landje is. Ik had me vandaag voorgenomen om wat eh administratieve dingen af te handelen. Zo wilde ik naar het postkantoor om een pakketje naar NL te sturen met me niet meer te gebruiken boeken over Scandinavië en Rusland en zo, samen met wat kaarten, en verzamelde souvenirs, en ook om een nieuw Hotel te zoeken, want ik zit nu te duur.
Overigens zit ik nu in een Chinees internet café, stuk of 60 PC’s, en alle Chinezen zijn aan het spelen tegen elkaar. Velen hebben een koptelefoon op, en schreeuwen er erg luid bij alsof ze vermoord worden, pakje sigaretten in de hand, flesje drank er bij, het is hier een gigantische herrie en puinhoop, heel apart.
Om 9 uur Hotel uit, met een zware rugzak vol op te sturen zooi, en eerst een uurtje gelopen richting een goed YOUTH-HOSTEL volgens de Lonely planet. Diverse malen aan Chinezen de weg gevraagd, en altijd wijste ze me ergens naar toe, maar ik heb het niet kunnen vinden. Maar doorgelopen naar het internationale postkantoor, waar ze heel efficiënt te werk gingen moet ik zeggen. Bij loket 1 moest ik een doos kopen, bij loket 4 een formulier invullen, bij loket 5 de douane in de doos laten kijken, terug naar loket 1 doos dicht laten maken, door naar loket 2 om de doos te betalen, terug naar loket 5 om de verzendkosten te betalen, en klaar is kees. Omdat ik vroeg was, ging het in een rap tempo, maar ik kan me voorstellen als er lange rijen staan, dan sta je dus 6 keer in de rij (nou ja… rij, je staat dan 6 keer te duwen). Voor 150 Yuan was mijn doosje op weg, met 3,8 kilo zooi. (9 yuan is 1 euro). Daarna weer een poging gedaan om het Youth Hostel te vinden en ik kwam er dit keer snel achter dat het hele ding was opgeheven (kut Lonely planet). Gelukkig kreeg ik een folder van een andere mee van die lui, en hub, de metro in want deze lag precies aan de andere kant van het centrum. Na wat zoeken, gevonden, en ik kon een kamer krijgen (voor de volgende dag pas, want vannacht blijf ik in het Hademen Hotel) voor 180 Yuan, met eigen badkamer. Das best redelijk geprijsd, dus gelijk maar een aanbetaling gedaan. Ook gelijk een fiets gehuurd bij dat nieuwe Hostel, een heel oud brik, wordt ie tenminste niet gejat, maar wel met goede remmen, en zo lekker door Beijing heen gefietst, dat is met wat goed uitkijken goed te doen.
In de middag, na een lunch van spaghetti en een schoonheid slaapje (was maar goed ook, want het stortte van de regen toen) met de fiets op zoek gegaan naar het station voor mijn verdere reis. Na wat omzwervingen en foute afslagen lukte me dat en dat station is net als alles in Beijing gigantisch groot.
niet echt een mini station
Er waren 50 loketten, maar geen één met Engelse tekst, dus na 10 keer vragen bleek het loket voor buitenlanders binnen in het station te zitten , waardoor je eerst een perron kaartje moest kopen (1 yuan) om bij het loket, wat helemaal ergens achterin verstopt zat te komen. Helaas sprak de miep achter het loket geen Engels (waarom is het dan een loket voor buitenlanders?) en was ze druk bezig met geld te tellen, dus veel info ontving ik niet van haar, maar ze kon nog wel naar een groot bord met tijden wijzen waar ook de Engelse benaming bij stond, zodat ik een aantal treinen en ieder geval de prijzen op kon schrijven, dan kan ik het hotel ze laten boeken (als ze niet te veel commissie vragen).
Mijn plan was om naar het plein van de Hemelse vrede te fietsen, maar onderweg kwam ik Wangfujing straat tegen en dat was een hele drukke winkelstraat, dus ik dacht, hier ga ik even kijken. Nou, dat heb ik dan ook gedaan, jeming de peming. Ik wist dat er veel chinezen waren, maar waarom ze nou ALLEMAAL TEGELIJK naar dezelfde straat moesten?
En het was niet eens gratis
Het was een super chaotische bedoeling (denk erom, gewoon door de weekse dag he) , stonden er in de straat die ongeveer 2 km lang was in het midden allemaal eten stalletjes, met internationaal voedsel. De stalletjes werden bemand door top koks van alle bekende restaurants, en de chinezen storten zich op die stalletjes alsof het gratis was. Ik had ook wel wat willen hebben, want sommige dingen zagen er lekker uit, maar het was zo gigantisch druk, en die chinezen duwen en trekken om maar eerst aan de buurt te zijn, dan is de lol er zo van af en ligt je voedsel op de grond denk ik haha (of in het gezicht van een chinees als ie te brutaal word). Langs de hele ene kant van de straat hebben ze een super modern winkelcentrum gebouwd, nog mooier groter en moderner dan in Bangkok (maar daar was meer sfeer, hier was het nog te steriel) met allerlei verdiepingen vol met voedsel tentjes (ja ook al) en moderne winkels. Dat was dus echt zo groot dat ik op een gegeven moment helemaal de weg kwijt was, en het bijna 20 minuten heeft geduurd voor ik weer terug bij de uitgang was. Toch maar wat gebakken rijst gegeten daar, en nu zit ik dus lekker te internetten (volgende keer neem ik ook muziek mee, wordt ik niet zo gek van die herrie). Kost hier 5 Yuan per uur, tegenover 60 in het Hotel.