Door griekenland ging weer flot. Europese wegen. Totdat ik bij de boot naar Italië aan kwam, daar staakte ze. Verder door naar huis bleef het koud. Dit laatste verslag telt 4.996 woorden, 26 minuten leestijd.
Het was nu nog maar een kilometer of 35 naar Alexanddropoulos en om kwart voor drie parkeerde ik, na boodschappen gedaan te hebben bij de ‘Champion’ mega supermarkt (oh wat heerlijk) op de natte parkeerplaats van camping Alexandroupolos. Het leek wel of er hier een orkaan of Tsunami plaats had gevonden, heel veel water, ook op de camping, heel veel losliggende stukken hout, aangespoelde zooi tot ver in de camping, losliggende oude kleren, heel vaag allemaal. Heerlijke warme douche genomen, biertje gedronken, tukje gedaan (was om 5 uur op weet je nog).
N 40 50.749 E025 51.236
Hoogte 0 meter
Donderdag 24 februari 2005
Omdat het weer er goed uit zag vandaag maar begonnen met een mega strandwandeling met Brox, die de afgelopen tijd heeft moeten afzien, qua beweging dan. Dat ie het niet meer gewend was werd duidelijk, na een half uur liep mijnheer te huffen en te puffen. Hier moeten we wat conditie opbouwen geloof ik.
Kan ik hier mee spelen?
Daarna begon de zon te schijnen en stond ik met mijn camper precies in de schaduw. Ze hebben hier op de camping een soort betonnen platen, hele rijen er van, waar je je camper of caravan opzet en ik besloot om twee betonnen platen naar rechts te verplaatsen, dan stond ik en pal aan zee en in de zon. Je kon, zoals het hoort, via de straatjes naar de andere betonnen plaat rijden, maar je kon (dacht ik ten minste) ook even tussendoor steken. Tussen die platen was een zandstrook van een meter breed of zo, daar kon ik met mijn campertje toch wel even door heen scheuren, ik heb wel engere dingen gedaan. Tja, die beslissing heeft me mijn ochtend gekost want ik reed de zandstrook op en flots…. zakte zo tot mijn voorassen in de modder.
Tot mijn assen in de modder
Zo een geintje had ik al eerder gehad en er is maar een oplossing op, elk wiel opkrikken, steun onder auto, krik laten zakken (zodat de auto op de steun leunt), iets onder de krik leggen en zo de auto weer een stukje verder opkrikken, net zolang totdat je zoveel stenen onder de band kan leggen dat ie level is met de normale grond. Moeilijke bijkomstigheid deze keer was dat de plaats onder het krikpunt van de auto precies half boven betonplaat en half boven de modder zat zodat ik de krik heel moeilijk kon plaatsen. Omdat de auto zo ver in de modder gezakt is moet je dan eerst een gat graven anders kan je de krik niet onder de auto plaatsen.
Tweede rotte bijkomstigheid was dat als ik de krik op een steen in de modder zette en dan ging krikken, niet mijn auto omhoog ging maar mijn krik de modder in zakte. Ook hier maar een oplossing, bek houden en doorkrikken, als je snapt wat ik bedoel. ! Dat koste mooi een uur per wiel en ik zag er uit als een moddermonster, maar na twee uur stonden de wielen gestut door heel veel strand stenen op normaal niveau. Ik startte de motor om achteruit te rijden, gaf lekker veel gas, liet de koppeling gaan en de auto begon naar achter (dus uit de modder) te komen. Toen schoot de versnelling uit zijn achteruit en de auto zakte terug, de stenen waren ondertussen ook lekker in de modder gezakt en toen ik ging kijken was de situatie bijna identiek aan de eerste keer, alle stenen die ik gebruikt had om te stutten waren de grond in gezakt. De tranen schieten je dan in de ogen, maar je moet door gaan.
Bij de tweede poging heb ik grote tegels i.p.v. stenen gebruikt, die hadden meer draagkracht en zouden minder snel in de modder zakken dacht ik en na weer twee uur krikken en modder vreten lukte het me eindelijk te auto uit de greppel te rijden. Het was ondertussen 1 uur, koste me dus 4 uur dat geintje. Omdat het prachtig weer was geworden en de temperatuur in de zon de 20 graden naderde heb ik de rest van de dag er maar van genoten, wat boodschappen op de fiets gedaan, wat buiten gezeten en in het algemeen heel veel niks gedaan. Ben nog op bezoek gegaan bij een Duitse man die een Winnebago camper had, die had ik tijdens mijn ochtend wandeling had zien staan. Een Winnebago is een beetje een droom van een camper, komend uit Amerika, het lijkt een beetje op een bus, is dus erg groot en heel erg luxe. De badkamer doet niet onder voor die van een normaal huis en werkelijk alles zit er in (of kan je erin laten zetten). Oven en microwave zijn uiteraard standaard evenals een luxe tweepersoons bed, klerenkasten, zithoek met bank etc. Verder luchtvering die je auto automatisch recht zet als je parkeert (dus waterpass, zodat je eten niet van je bord rolt) en heel veel luxe technische snufjes.
De man bleek een ouwetje te zijn, en zijn camper was ook al 7 jaar oud. Toch reed ie elk jaar met dat ding naar Turkije en was er erg over te spreken. Had een diesel generator eronder hangen waar ook zijn airco en alles mee werkte dus hij was heel zelfstandig (waarom ie op een camping stond dan.. waarschijnlijk om lekker in de zon te zitten). Heb eens goed naar die camper gekeken, en behalve dat het erg mooie dingen zijn viel me wel op dat er heel veel auto achter de achteras zit, en dat is niet prettig. Als je dan over een hobbeltje rijd vliegt het achterste stuk staart een meter de lucht in, met gevolg dat alles door de lucht vliegt. Daarbij was alles van plastic, denk niet dat zo’n bak het over de Indiase wegen lang uit houd.
Had al eens op de website gekeken, in USA kosten die dingen $120.000 hetzelfde model in Europa kosten € 210.000. Veel teveel geld voor mij (ik ben maar een arme sloeber) en mijn inziens een slechte investering omdat de afschrijving op zo’n ding natuurlijk gigantisch is. Maar… als geld helemaal geen rol speelde, zou ik er toch wel nog eens over denken. (wie weer kan ik ergens een tweedehandsje op de kop tikken). Hee, je moet toch een droom over houden.
Nou, lekker land dat Griekenland. Ik ben er nu voor de tweede keer en wederom probeert het land me zo snel mogelijk weg te krijgen. Was het in april vorig jaar dagen lange regen gordijnen, nu is het een onvervalste Hollandse zuidwester storm die de zee tot op 5 meter van de camper doet naderen en ik stenen op de dakluiken heb moeten leggen in de hoop dat ze er niet afwaaien. Dit alles, gepaard met een af en toe striemende regen en een kachel die ik niet aan de praat krijg door teveel wind moet ik eerlijk zeggen…… mwaah, dat Griekenland… niks voor mij.
Ben hier in Alexandropoulos nu 3 dagen. De eerste dag dat ik aan kwam, vanuit Turkije, ergens in de middag was het wel droog maar zag het er erg dreigend uit. De tweede dag was heel lekker, rustig lente weer, lekker zonnetje er bij, in mijn gedachten stond ik hier nog wel een week. Gisteren (vrijdag) zag het er de hele dag dreigend uit maar hebben we het droog gehouden alhoewel de zon zich niet liet zien en vannacht begon het te tieren. Ik moest er uit om mijn zon/regen scherm in te rollen en de wind beukte tegen de zijkant van de auto en dat duurt nu al de hele dag zo.
Nu ik Griekenland toch onder de minder leuke landen heb geclassificeerd kan ik ook wel eens vertellen over die winkels. Ze hebben hier prachtige winkels, dat ben ik al een jaar niet gewend. Je kan hier alles kopen wat je hartje begeert, er is echter een probleem….. de winkels zijn nooit open. Heel raar, maar waar. De opening tijden van de winkels zijn absoluut ondoorgrondelijk en bij het middeleeuwse af (alhoewel die het beter hadden in die tijd denk ik). Wat ik er nu van begrijp zijn de winkels in de ochtend van 9 tot 1 open (de meeste dan). Dan gaan ze dicht, en dan zijn sommige winkels van 17:00 tot 20:00 open, maar dan alleen op maandag, woensdag en vrijdag, andere dagen blijven ze dicht. Ik liep dus vrijdag avond vol goede moed zo rond 6 ‘en de stad in, denk ga eens lekker strollen, helaas pindakaas, 99% van de winkels zijn dicht. Nah, ik was de dag daarvoor in de middag (3 uur of zo) ook al door de hoofdwinkelstraat gefietst, dooie boel dan hoor. Dus vanochtend (zaterdag) dacht ik, nu wil ik open winkels zien, ik ga zaterdag ochtend winkelen. Om 11 uur was ik in de stad, verwachte een drukte van jewelste want met zo weinig opening tijden moeten je er van profiteren. Tja wat zal ik zeggen, de meeste winkels waren inderdaad open, maar alles was uitgestorven. Winkeliers stonden verveelt met elkaar buiten te kletsen of binnen een krantje te lezen maar clientèle ho maar. Vaag, heel raar hoor. De enige tenten die vol zijn, of het in ieder geval druk hebben zijn de tientallen koffie c.q. lounge tentjes, waar mensen achter een bakkie troost een beetje naar buiten lopen te turen.
Goed, genoeg daar over, verder zijn de Grieken wel aardig hoor, en in de echte zomer zal het hier best wel uit te houden zijn.
Als het weer tegen zit ga ik morgen rijden richting westen om naar de westkust van Griekenland te gaan rijden, om precies te zijn het plaatsje Igemounitsa (spel ik dat goed?) waar de boten naar Italië vertrekken, maar als het zo waait als nu weet ik het zo net nog niet.
Brox moest in de avond nog even een potje vechten met een soort grote pitbull. Gelukkig had die hond meer verwondingen dan de mijne, het bloed spoot de andere hond uit zijn lip, Brox had een beet in zijn schouder, maar niet ernstig. Dit terwijl Brox helemaal geen vechtersbaas is, hij zal niet zelf beginnen, maar als een andere hond je aanvalt, tja, dan moet je terug bijten, dat heeft ie in India wel geleerd.
Zondag 27 februari 2005.
Toch maar gebleven, ik zag wat blauw tussen de wolken door. Achteraf spijt, het bleef hard waaien en het rotweer bleef met vlagen langs vliegen. Niet veel gedaan, wat geïnternet en zo.
Maandag 28 februari 2005
Had ik op Internet gezien dat er een enorme wolkenbrij deze kant aan kwam drijven en dat die vandaag hier zou zijn, dus ik had al besloten om vandaag nu echt weg te gaan. In de ochtend had ik Brox los lopen op de camping, zie ik een man met mijn hond er vandoor gaan. Maar het zag er heel raar uit, want Brox loopt nooit met andere mensen mee, zelfs niet aan de lijn, wil ie echt niet. En nu liep hij heel bedeesd achter een man aan, alsof ie verdoofd was. Ik schrok me een hoedje, dacht dat mijn hond gejat werd, pakte me fiets en scheurde er achter aan. Bij die man aan gekomen wilde ik net mijn bek open trekken toen ik zag dat het Brox helemaal niet was haha, het bleek een boxer te zijn van precies dezelfde kleur als Brox, ook bijna dezelfde grote, kort staartje, haha, was ik ff gefopt. Ik reed natuurlijk op de fiets door alsof er NIETS aan de hand was, onschuldig fluitend en de lucht in kijkend. Haha, domme Casper.
Toen ik vanochtend wakker werd was het stralend weer (wel beetje wind nog). Toch vertrokken (km stand 142053), ik dacht, als ik blijf zal het over een uur wel weer gaan regenen. Nou dat heb ik geweten, tot 300 km verderop geen wolkje gezien. Pas toen ik de bergen in ging bij Veria en Kozani begonnen de wolken de overhand te krijgen. Grrr, dat Griekenland fopt me de hele tijd, niet leuk.
Ook in Griekenland op de snelwegen nul komma nul benzine station of parkeer plaatsen. Heel vaag, als je wilt tanken of rusten moet je gewoon de snelweg af. De rit ging verder goed, was al om twee uur bij Tessalonika. Verderop de geplande weg niet genomen, omdat ik alle vrachtwagen chauffeurs de andere kant op zag gaan, heb ik dat ook maar gedaan. Bij Siatista (tussen Kozani en Grevena) omhoog en toen via Tsotille en Pendafolos richting Ioannini. Tja, daar ging het fout, want tegen de avond begon het ligt te sneeuwen. Plots moest ik een pas over, wist ik veel, en begon het natuurlijk hard te sneeuwen. De weg ging maar hoger en hoger, het verkeer werd steeds minder en ik wilde graag ergens stoppen. Het was al 6 uur, maar door de vele sneeuw was alles modderig, kon me auto nergens kwijt, of er lag een pak sneeuw zodat ik niet in kon schatten wat de ondergrond was. En wegzakken in de modder, dat niet nog een keer.
De weg kronkelde zich omhoog, de sneeuw kwam steeds harder naar benee, het tempo daalde naar 20 km per uur, zo haal ik het nooit. Deed me denken aan Turkije, daar maakte ik precies hetzelfde mee, en ik baalde als een stekker. Maar er zit niks anders op dan door gaan, en langzaam maar zeker bereikte ik de top, om, hoe kan het ook anders, aan de andere kant heel langzaam omlaag te gaan. Halverwege vond ik een lekker plekje om te slapen, maar ik stond nog maar net in een soort van verlaten steengroeve toen het keihard begon te sneeuwen. Ik dacht, als dat zo door gaat kom ik hier morgen vroeg nooit meer weg, dus toch maar verder rijden. Uiteindelijk gewoon op een bushalte gaan staan, er was toch weinig verkeer op de weg, nu stond ik recht, op bestrating en kon ik morgen, sneeuw of niet, gewoon weg rijden.
Gestopt om kwart voor 7 op km stand 142617, vandaag 564 km gereden. Waypoint N 40 14.166 E020 52.255 en dit is op 670 meter hoogte.
Getankt op km stand 142055 49,5 liter voor 40 Euro
Getankt op km stand 142472 51, 8 liter voor 42,5 Euro
Dinsdag 1 maart 2005
In de ochtend lag er een laagje sneeuw, maar de weg was gelukkig schoon. De lucht zag er niet al te gezellig uit, ik verwachte meer sneeuw. Omdat ik geen idee had hoeveel passen ik nog over moest of hoe goed/slecht de weg was vertrok ik maar vroeg, om 7:55. Het was nog maar 100 km tot Ioaninni maar als je maar 20 km/pu kan rijden doe je daar ook 5 uur over. Ik wilde die avond de boot naar Italië pakken dus wilde niet te laat in Igoumenitsa zijn.
De weg werd iets beter dan de vorige avond, en al om al viel het allemaal mee. Moest nog wel een paar keer flink stijgen om dan weer te dalen, maar dit allemaal maar tussen de 100 en 900 meter, bleef dus net onder de sneeuw grens. In de zomer zal dit een hele mooie weg zijn, nu had ik helaas alleen oog voor de eventuele gladde weg, en met af en toe regen er tussen door was het wat minder allemaal. Om een uurtje of 1 reed ik dan ook Igoumenitsa binnen en werd al gelijk overdondert door de vele reservering kantoortjes die met grote borden tickets naar Italië verkochten, blijkbaar een lucratieve business, waarschijnlijk de enige business hier.
Langs de weg vlak voor het centrum bij zo een agentschap binnen gestapt, ik was vol met achterdocht want in elk boek stond wel te lezen dat ze je een oor proberen aan te naaien, en na wat vragen ging de miep achter de balie bellen en kwam ze met de leuke mededeling dat er een staking was en ze geen tickets kon verkopen. Ik geloofde er natuurlijk geen snars van, dus reed door waar ik een km verder weer eens voor een reserveringskantoortje stopte en kreeg hier hetzelfde verhaal te horen. Mmm, dit werd toch irritant, besloot nog een keer een poging te wagen en stopte voor een enorm reisbureau. Ik dacht als ze me hier ook een oor aannaaien…. maar ja hoor, zelfde verhaal. Gadverdamme, heb ik daar nou voor door Griekenland gereden, had ik toch beter via Macedonië en die andere vage landen kunnen rijden. De staking zou nog 2 dagen duren, en niet alleen boten staakte, ook bussen en vrachtwagens en dan in het hele land.. Pff, het lijken wel Engelsen.
Had wel een mooi plekje om te wachten, maar ik wil naar huis !!
Tja, wat nu…. heb nog even op het punt gestaan terug te rijden. Terug naar Tessalonika en dan omhoog richting Bulgarije…. het zou kunnen. Dat zou 4 dagen zijn om naar Nederland te rijden, hier moest ik twee dagen wachten en dan nog 3 dagen rijden….. toch maar besloten te wachten. Had ondertussen een mooi plekkie gevonden om te staan, overkeek de hele stad, er was een strandje en weinig verkeer. Er lagen wel veel condooms en zo, dus blijkbaar een soort afwerkplek. Het verkeer wat langs kwam vond ik ook enigszins verdacht, maar dat kan mijn gore mind zijn die dat bedacht. Boodschappen gedaan, toch ook maar een ticket voor de overtocht op de avond van 3 maart gehaald (prijs viel me reuze mee, ben benieuwd of ik zelf moet roeien want de maatschappij was me geheel onbekend). Er stonden op mijn plekkie ook een Duits stel, een beetje norse man met een enorme bierbuik en een aardige vrouw. Die hadden na zijn pensioen zelf een auto in elkaar geflanst, op chassis van een 4 Wheel MAN truck, zag er eenvoudig maar erg netjes uit moet ik zeggen. Sprak af dat ik bij ze op de koffie kwam, maar ik wilde eerst de hond uitlaten en nog wat andere kleinigheden regelen. In de middag ‘per ongeluk’ in slaap gevallen, en toen ik in de avond om 8 uur bij ze langs ging liet de goede man blijken het niet te appreciëren, liever dan maar morgen zegt ie. Ok, mij fijn, dus lekker geslapen (wel weer pijn aan me rug). In de nacht veel regen gehad, nu in de ochtend ziet het er iets lichter uit. Het was niet koud, graadje of 12 of zo, ook in de nacht was het redelijk te doen, we hebben erger gehad.
Geslapen op Waypoint N 39 30.586 E020 13.248, gestopt om 14:00 met km stand 142826, vandaag 206 km gereden.
Getankt 46,4 Liter voor €38 op km stand 142875
Woensdag 2 maart 2005
Tja, wat doe je dan op zo een dag als vandaag. Niets te doen, het regent vrijwel de hele dag. Weinig keus. Heb wat boodschappen gedaan in het dorp/de stad, ben naar de Lidl geweest, uitgebreid met de hond gelopen, dat soort dingen. Ben ook bij Edith en Horst Klutsch in de auto geweest, de twee Duitsers die naast me staan (of ik sta naast hun). Moet eerlijk zeggen, ben jaloers op ze hoor. Ondanks dat hun cabine (=woongedeelte) best klein is, is het erg smaakvol gemaakt en alles zit overdacht, praktisch en handig in elkaar.
Horst heeft die auto helemaal zelf gebouwd in een jaar tijd, naast zijn werk dan, en toen is ie met werken gestopt, ze hebben hun huis verkocht en wonen nu al 5 jaar in deze auto. Turkije, Syrie, noord Afrika, die kanten zijn ze allemaal geweest, ze hebben geen haast, staan hier zo 10 dagen op dit saaie stukje grond. Zoals hun de auto hebben zou ik het ook wel willen, maar dan een klein stukje groter. Maar goed, das weer andere koek. Verder wel aardige lui, ondanks dat ze geen koffie wilde drinken.
In de middag begon het ipv te regenen gewoon te hozen en keerde daardoor weer een oude lekkage aan een van de boven luiken terug. Gadverdamme, kon ik er nog bij hebben. Provisorisch geprobeerd dat lek te dichten, maar als alles nat is kan je heel moeilijk kitten.
Ook nog een was ton gekocht, waar je de was in kan doen, dicht draaien en dan een dag laten staan waardoor het door de hotsende en schuddende auto schoon ge-wasmachiend word. Ik zal het testen vanaf Italië.
Getankt in Griekenland nog, 46,4 liter voor 38 euro, km stand 142875
Donderdag 3 en vrijdag 4 maart 2005.
Vandaag dan hopelijk eindelijk de boot, en Griekenland zou Griekenland niet zijn als het vandaag niet stralend weer was. Heerlijk in de zon (tussen de condooms) gezeten, in de middag aan het strand gaan staan en nog wat geinternet.
De boot zou om 9 uur vertrekken en mij was verteld dat ik 2 uur van te voren in kon checken dus ik vroeg gegeten en netjes om 7 uur naar de haven gereden. Tja, dan merk je dat je toch weer in een onderontwikkeld land bent, nergens bordjes waar je naar toe moest of wat de ingang van de haven was, alles was op zich netjes opgezet maar info ho maar. Uiteindelijk de ingang gevonden, dacht ik, en na een minuut of 10 gewacht te hebben op iemand, liep ik maar naar een politie kantoortje vlakbij. Hier werd ik weggewuifd, de man kon nog iets mompelen van ‘wait for police inspection’ en omdat ik mijn boot zag liggen en daar ook weinig activiteit te bespeuren viel maar rustig een bakkie gemaakt.
Om 8 uur begon ik me toch een beetje ongerust te maken dus weer liep ik het politie bureautje binnen, waar de zelfde enige agent het erg druk had met patience te spelen op de computer, me weer weg wuifde en zei dat ik dan maar naar een ander politie bureau moest. Ik had geen flauw idee wat ik daar mee aan moest maar ik denk, bekijk het maar, zak jij maar met je saki in een Griekse souflaki, ik ga wel iets anders doen, en reed maar weg. Wat verderop iemand gevraagd, daar kreeg ik het antwoord dat ik eerst haven-belasting moest betalen (zeker om GVD die twee daagse staking te betalen) en daarna gewoon langs de politie checkpoint en patience spelende agent door gereden. Terwijl ik het schip op reed kwam er zenuwachtig een ventje aangelopen die gebaarde dat ik moest wachten en voor het schip moest parkeren. Ik stapte uit en vroeg hoezo, het is half 9 en over een half uur vertrekt het schip. Neeeeehhh zei die, het is 9 uur Griekse tijd hoor, dus ik moest nog minstens 2 uur wachten. Ik snapte er niks meer van, bestudeerde mijn ticket nog eens goed, stond toch echt 21:00 uur op en mijn horloge gaf toch echt half 9 aan. Naja, ik stond 5 meter voor het schip geparkeerd, ik was de enige auto in de weide omtrek, zonder mij ging dat schip echt niet weg. Boek gepakt en gaan zitten lezen, en het duurde maar en het duurde maar.
Om 9 uur, geen activiteiten, 10 uur, nog niemand te zien alhoewel er nu wel wat vrachtwagens naast me waren komen staan en dat werden er steeds meer, om 11 uur keek ik weer naar buiten en zag ik enige beweging bij het schip personeel. Toen ik achter me keek schrok ik, want daar stonden wel zeker 50 van die twintig tonner vrachtwagens uit allerlei landen. Ik denk, dat past nooit op dat schip, onmogelijk. Men begon te gebaren van kom maar op dit schip rijden, helaas niet tegen mij. Bij navraag moesten eerst alle vrachtwagens erop, ik mocht pas als laatste. Nou ja, daar sta je dan weer, om 12 uur mocht ik het schip op rijden (heb dus 5 uur staan te wachten naast de 2 dagen van de staking), ben mijn hut op gaan zoeken en gaan slapen.
Ik had een hut voor mezelf, ondanks dat ik de goedkoopste 4-bedden hut geboekt had. Dit was een twee beddden hut die ik voor me zelf had. Helaas waren vele van de chauffeurs door het lange wachten erg luidruchtig geworden en de wandjes tussen de hutten waren dun, dus het duurde tot 3 uur voor ik sliep, en om 6 uur was ik al weer wakker door het gedeins van het schip. Overal hingen grote borden dat het ontbijt restaurant om 7:30 open zou zijn dus ik bleef nog wat liggen. Helaas, het was een Grieks schip; eerst wilde ik douchen, was er geen warm water; toen wilde ik gaan ontbijten, was het restaurant nog dicht (het was inmiddels 8 uur). Ja, was de uitleg, omdat we zo laat zijn, gooien we het restaurant ook maar laat open. Griekse logica hoor. Verder de hele dag maar niks lopen doen, af en toe Brox op het dek uitlaten maar die wilde in die harde wind en zonder boom ook niks doen. Beest moest het allemaal wel erg lang ophouden, de vaart duurde 12 uur, en om 4 uur !!! in de middag reed ik het schip af (i.p.v. de geplande 8 uur in de ochtend).
km stand 142890. Nog een km of 200 doorgereden, gas getankt en erg vroeg gaan slapen bij een tank station langs de weg om 19:00 Griekse tijd.
km stand 143091 en precies 200 km gereden vandaag.
Waypoint N 41 54.611 E015 10.170.
Getankt in Italië op km stand 143461, 50.5 liter voor 53 euro
Zaterdag 5 maart 2005.
Toen ik wakker werd regende het weer, het was vies, gelukkig niet zo koud. Vroeg op weg gegaan om 8 uur op km stand 143091 om vandaag eens lekker kilometers te draaien. De Italiaanse snelwegen zijn redelijk, alhoewel er af en toe wel eens een flink gat in de weg wilt zitten. Je komt dan wel leuke plaats namen tegen die je eigenlijk alleen op TV bij de afdeling voetbal hoort, zoals uiteraard Milano, Roma, Rimini, Foggia, Napoli etc. Je krijgt er haast zin in Pizza van. Naarmate ik verder naar het noorden kwam werd het weer iets beter, de wegen ook trouwens, en zonder al te veel bijzonderheden reed ik in de late middag voorbij Milaan. Ik dacht nog, net na Milaan ga ik stoppen om te eten en slapen, maar kon geen goede plek vinden en voor ik het wist stond ik voor de Zwitserse grens. Jeming, dat was nou ook niet helemaal de bedoeling, maar ook niet erg, want ik wilde liever niet in de bergen slapen want dat was vast weer erg koud. Ook hier vond ik het moeilijk een rustige parkeerplaats te vinden, die stonden of helemaal vol met vrachtwagens of het was zo klein en druk dat het niet rustig was. Brox werd een beetje nerveus er van, want die zat, met korte tussenpozen dan, ook al de hele dag vast. Plots zag ik een leuk veld net voor de grote berg passen begonnen, en daar, van de snelweg af, geparkeerd om 18:35, km stand 143899 (807 km gereden) net na Lucarno op Waypoint N 46 07.588 E008 55.347.
Getankt op km 143461 33.4 liter voor €35
Getankt op km 143747, 37.2 liter voor € 39
Zondag 6 maart 2005
Vertrokken om 7:30, al een heel stuk met de hond gelopen. Vandaag moest ik door de Gotthard tunnel heen, die is 17 km lang en nog iets wat kortere tunnel van 7 km. Het was prachtig weer en de weg was erg mooi. Al zingend “Met de vlam in de pijp, scheur ik door de Gothartd pas” reed ik die 17 km lange tunnel in. Ik heb altijd een beetje angst voor tunnels, vooral al ze niet goed verlicht zijn, maar deze tunnel was een koekie. Alleen toen ik er aan de andere kant uit kwam… dikke sneeuwbuien, sneeuw op de weg, een heel ander land gewoon. Dus hier was het voorzichtig rijden. Een poosje later de tweede tunnel van 7 km en toen ik daar uit kwam was de sneeuw alleen maar erger, er woede een heuse sneeuw storm.
Tja, zo op de snelweg is wel saai in vergelijking met het rijden in bijvoorbeeld India of Bangladesh, maar je schiet wel lekker op, zelfs sneller dan ik verwachte. In de middag gestopt voor een broodje, dit was al in Duitsland, 300 km voor de Nederlandse grens. Het was een worstenbroodje, die moet je warm eten dus zette ik het in een koekenpan met deksel erop op zacht gas en warmde zo het broodje op. Terwijl ik dat op het gas had staan dacht ik even snel de hond uit te laten. Op zich een goed idee, maar toen ik 5 minuten later terug kwam was mijn hele camper blauw van binnen. Ik bleek dus het gas niet op klein maar op volle toeren onder de pan te hebben aanstaan en ja, dan gaat de boel wel verbranden. Had ik nog geluk, want voor hetzelfde geld was de boel helemaal afgefikt, en dat zo vlak voor de eindstreep, zou toch een beetje zonde zijn.
Om iets over 9 bereikte ik het huis van mijn zus en zwager waar ook mijn moeder al op me stond te wachten. Uiteraard erg leuk mijn familie weer te zien na bijna een jaar maar erg gezellig was ik niet, want na zo een hele dag rijden ben je toch wel moe.
Getankt 33.85 liter Km 144011
Getankt 34,65 liter op km 144248
Maandag en dinsdag 7 en 8 maart 2005.
Beetje camper geruimd, boodschappen gedaan (ohhh wat is Nederland duur, niet mormaal), met me familie gekletst en de post van een jaar open gemaakt.
Woensdag 9 maart 2005
Om 9:26 vertrokken vanaf het huis van mijn zus met km stand 144807 richting eigen huis. Om 11 stond Marrit netjes klaar om me de sleutels te overhandigen, om 3 uur hielp Jonathan me met het terug verhuizen van de dozen, en in de avond zat ik (tussen de dozen) weer in mijn eigen huis. Voor nu… Heerlijk. Maar voor hoe lang…….