Dit is het begin van wat uiteindelijk een 10 jarige wereldreis zou worden. Met een begin in Sri lanka, om te wennen. Dit artiekel heeft 5.162 woorden, 27 minuten leestijd.
Daar zit ik dan. Net een uur onderweg vanuit Amsterdam in een Boeing 747-200 van Transavia (best wel een oud bakkie trouwens).
Zowaar op tijd vertrokken. Vluchtplan is eerst 6 uur naar Sjarha in de Verenigde Arabische Emiraten, daar een uurtje bijtanken en banden oppompen en zo, en dan in 4 uur door naar Colombo. Eerste half uur hadden we best veel turbulentie, en die mensen die me kennen weten hoeveel plezier ik dan heb.Het is nu weer redelijk rustig, en heb alle mazzel met stoelen, want ik zit op een rijtje van 3 stoelen, en de gast die in hetzelfde rijtje zat is ergens anders gaan zitten (had ik verkeerde deo op misschien). Ik ben dus de enige met 3 lege stoelen naast mekaar (rest zit redelijk vol), dat word languit dadelijk whaoaoaoao. De film is een oudje (about a boy), die heb ik al ooit eens gezien, dus nu niet meer nodig.
We vliegen richting Arnhem, dan Praag, Hongarije (bestaat dat nog?) Turkije, langs de grens van Iran (ohhh jeee) en dan op Sjarha aan. Helaas is het donker, dus niks te zien, zelfs geen sterren.
Net het eten achter in de keel gepropt, kip met rijst en groente, niet vies, maar ook geen 5 sterren. Appie Heijn menu’s zijn lekkerder, misschien een gouden tip voor Transavia. Het biertje er bij koste 2,50 euro, en ging er ondanks de prijs lekker in..
Ik heb nu behoefte om een echte ranzige scheet te laten in dit vliegtuig, maar mezelf toch maar ingehouden. Maar ja, als ik het toch doe heb ik misschien straks het hele staartstuk voor me alleen… naaaahhh, das ook maar zo alleen. Daarbij, stel je voor dat iemand ineens het raampje opent, vanwege de stank, lijkt me erg koud met -52 graden buiten.
Mijn zus had zich uitgesloofd met lekker eten afgelopen middag voor mijn vertrek, dus zijn we met de bijna tout-a-la-familia bij haar lekker wezen fressen. En Emelie, als je dit leest…, de worstjes zijn binnen gebleven hoor.
Ondertussen zijn we nu geland op Sjarha, lokale tijd 5:50 in de ochtend (gaap), de luchthaven is als zovelen in dit soort landen, steriel, wit, saai. Wel vaag was dat er midden in de vertrek hal een Bedoeïenen tent (als ik dat goed spel) staat uitgestald, en dat daar zo in het openbaar allemaal mensen in liggen te slapen (het leek wel Hoog Catharijne). Verder is er weinig te beleven, het is buiten half bewolkt en 15 graden, we gaan zo snel weer door hoop ik…
Het is nu 11:00 lokale tijd onderweg naar Colombo. We lopen al een uur te Turbuleren, GADVERDE GADVER..ik haat dit. Elke keer als je denkt dat het voorbij is dan WHAMM komt het weer terug. De piloot had ons al gewaarschuwd, en lult wat over draaiende wind, maar het is gewoon hoge sluier bewolking waar we doorheen gaan en hij heeft geen zin om een paar honderd meter hoger te gaan vliegen (of lager). En we mogen ook niet van onze stoel af, en ik moet naar de pleee….
Het is nu nog 30 minuten vliegen naar Colombo, we zitten boven India, wat een mooi land van boven zeg… jeming. Hele mooie bergketens afgewisseld met diepe dalen met groene en rode akkers, meertjes en rivieren, het ziet er gezellig uit (ik zal wel anders praten als ik er ben haha).
Yeaaaaahhhh, veilig geland, vlot door de douane en paspoort controle, alles als een speer. Reismiep stond al te wachten, nog snel even wat roepies gewisseld (1000 roepies is 10 euro), dus een roepie is een euro cent ongeveer.
Het busje naar het Hotel bevat 5 mensen totaal, heeft airco en is ook nog best nieuw, chauffeur rijd ook nog rustig, alles dus wat ik NIET verwacht had van Azië. But that is about to change…..
Mijn Hotel ligt op 40 km onder Colombo, het vliegveld is 40 Km boven Colombo, dus we moeten 80 Km doen, daar doen we dan 2 uurtjes over. Verkeer is hier een redelijk georganiseerde chaos, maar dat is wel bekend.
Azië zou Azië niet zijn als aangekomen in het hotel bleek dat het hotel vol was. Geen plek dus voor moei Caspertje zijn voetjes, en dat terwijl het er schitterend uitzag aldaar. De andere mensen in de bus hadden een kamer op de begane grond geboekt (een vrouw kon geen trap lopen) en ook dat was niet geregeld, dus algemene paniek (niet bij mij natuurlijk).
Na heel veel praten en zo was er een kamer vrij in een hotel 2 KM verder op. Niet zo een ramp hoor, maar dat nieuwe hotel (Tangarine Beach Hotel) was wat ouder en minder sfeervol. Na zo’n reis wil je liefst gewoon rust hebben, dus maar het aanbod aangenomen van dat Hotel, en onmiddellijk na aankomst alles uitgedaan (naja, bijna alles) en het strand op gehold. Daarna heerlijk gedoucht, super heerlijk gegeten (debiel grote buffetten met eten) , een flesje bier er bij (naja, flesje, die dingen zijn 0,6 liter hier, wellicht een Engelse Pint) en vroeg gaan proberen te slapen. Natuurlijk was er niks om mijn klamboe aan op te hangen, dus eerst daar een constructie voor moeten maken met waslijn via de airco en een raam hendel.
27 Januari 2003
Heerlijk geslapen (naja, meer bewusteloos zijn) tot 9 uur vanaf 8 uur avonds, dus dat was een echte 12-uurtje (ok 13 dan). Ik lag dus om 9 uur in diepe slaap toen eerst de telefoon ging, en daarna op de deur gebonsd. Ik dacht dat de oorlog was uitgebroken of zo. Ik wist niet eens dat ik een telefoon had, laat staan waar die stond, maar hij rinkelde wel hard. Kan je je voorstellen hoe dat gaat, als je in paniek op moet staan, in het pikke donker, onder een hermetisch afgesloten klamboe moet proberen uit te komen, in een onbekende kamer een onbekende telefoon zoeken. Tja, dat ik toen niet een ledemaat of twee gebroken heb valt reuze mee. Maar het resultaat…. toen ik eindelijk de telefoon had werd er net opgehangen, en aan de deur stond de ober met een briefje dat ik vergeten was het biertje af te rekenen. Ik heb hem op mijn meest sarcastische manier en met de vuilst mogelijke blik in mijn halfdichte slaperige ogen toegesist ‘tommorow my friend’ en de deur in zijn gezicht dicht geslagen. OK, achteraf verdient dat geen schoonheidsprijs en daalt de achting van de NL toerist alhier waarschijnlijk weer 5 punten.. maar ja…. moet je me maar niet wakker maken. Ik heb de volgende dag de zielige man gezocht om me te verontschuldigen, maar kon hem niet meer vinden. Deze ochtend heerlijk ontbeten, ook hier weer van die debiel grote buffetten met de meest waanzinnige voedsel voorzieningen. Ik had wel keelpijn, hoop niet dat ik keelontsteking van mijn andere zus heb gekregen, dat zou minder zijn.
Net voor het eerst in de zee gezwommen hier. Als ik geen Atheïst was had ik gezegd : ” God bestaat” . Dat water is super warm, hoge golven er bij , precies zoals ik het goed vind. Koffie op het strand gedronken, 50 roepies.
Om 1 uur middags even bij de miep van het reisbureau geweest om te kijken of er nog wat met dat hotel te regelen viel (ik bedoel, als iemand wat fout doet moet ik er toch wat uit kunnen slepen lijkt me) en na veel soebatten kwamen ze aan met een excursie naar GALLE, plaatsje 50Km verder op. Dat heb ik maar afgeslagen, want dat doe ik zelf wel. Het is nu 15:00 en ik lig weer aan het strand… het leven is zwaar….
Heb een club sandwich in het Hotel gegeten voor 200 roepies, zoals ze die alleen maar hier kunnen maken, 8 lagen (20 Cm) hoog, met van alles er tussen. Daarna een heerlijk strandwandeling gemaakt van 2 uur. Ik heet nu geen Casper meer, maar Bon.
Dat roepen al die K-kinderen als je langs komt, BOB-BON?. Eerst dacht ik dat ze me uitschelden voor kale of zo, maar het bleek de Franse bonbon te zijn die tot hier zelfs bekend was. Gek werd ik er van, en als je dan zegt dat je geen bob-bon hebt vragen ze om een school-pen. Pfff, ja hoor, die groeien op me rug.
’s avonds weer heerlijk gegeten en omdat er weinig te doen was om 10:00 gaan slapen, wat niet lukte vanwege die stomme Tunesische muziek (dat is zo’n twee mans bandje die allemaal van die ouwe muziek op hun voorgeprogrammeerde keyboard spelen, en dat is saaaaaaaaiiii).
28 januari
Tot 7:00 uur geslapen, dus toch nog redelijk, maar het blijft wennen zonder waterbed ik heb nog geprobeerd of het in mijn rugzak paste, maar helaas). De klamboe heeft het gehouden, en ik heb zover ik weet nog geen muggenbulten yeaaaahh. Na weer een gigantisch ontbijt (even een paar dingen die er dan liggen: Pannenkoeken, worstjes, gebakken aardappelen, Bacon, Curry, Soort Vis ragout, 3 soorten ei, Bonen, 8 salades, 4 soorten stokbrood, allerlei taartjes, Cereals, Yoghurts in 6 smaken, croissants en warme broodjes, jammen, chutney, en ik vergeet de helft geloof ik).
Om een uur of half 10 naar de hoofdweg gelopen (1 km) en daar op goed geluk bij een rij mensen gaan staan die leek alsof ze op de bus stonden te wachten. En ja hoor, na 3 min kwam er en stopte er een bus. Ik instappen, proppie vol natuurlijk, kwam zich een ventje door de meute heen wringen en die vroeg wat, dus ik zei maar Kalatura (het dorpje in de buurt) en hij liet met gebaren taal weten dat dat 3 roepies koste (3 eurocent, wat een geld). Na een ritje van een minuut of 10 stapte ik in Kalutera uit. Dat is een lange straat met aan weerskanten winkeltjes, kraampjes, mensen, honden, koeien etc., en je word dan overvallen door de( niet altijd plezante) geuren de kleuren, de herrie en het verkeer. De cultuurschok dus. Je moet het meemaken om te begrijpen.
Tevergeefs naar een Internet Café gezocht, en na een uurtje was ik wel uitgekeken daar. Flesje water en een pakje zoute koekjes gekocht (70 roepies) en de weg terug aangevangen. Ik dacht eerst, ik ga dat lopend doen, maar na ff was het toch wel erg warm (en dan had ik niet eens me grote rugzak bij me) en besloot ik toch maar een tuk-tuk (zo’n 3 wielertje) te nemen. Ik wist dat dat ongeveer 100 roepies moest kosten naar het hotel, maar ik had al een stuk gelopen, dus ik dacht… dat kan goedkoper. Haha, wel leuk dat pingelen hoor, maar die gast wilde eerst 200, toen 150 en bleef steken op 100 roepies. Mmm, ik zeg dus, jammer, ik ga wel lopen. Maar die tuk-tuk-ker (?) bleef me achtervolgen. Dus ik zeg tegen hem, terwijl ik al bij de bushalte was aangekomen, dat de bus 3 roepies kost, en ik die wel neem. Prompt springen er een paar inboorlingen op me af, die me vroeg waar ik heen moest en aanboden om de taxi te delen. Haha, dus toch voor 50 roepies naar het Hotel gebracht. Het is hier tot nu toe ongeveer 30 graden overdag, lekker licht briesje er bij goed toeven.
Tja, dan vraag je je af, wat doe je verder op zo’n dag…. goede vraag, ik weet het ook niet. niks eigenlijk. Ik verveelde me de schompes om een uur of twee ’s middags, dus ben ik maar eens het straatje achter het hotel in gelopen. Na 100 meter heb je dan wel 2 gasten aan je kont hangen, en komen alle gebruikelijke vragen weer boven (hierover later meer). Een van die gasten had geen tanden, maar ja, ik verveelde me, dus bleef beetje met ze praten; van het ene punt kwam het andere , en heb ik een biertje voor ze gekocht, en werd het best wel gezellig.
Zit je gezellig met zijn 3′ en aan een flesje (nou ja, -je) bier, dan worden het snel 9 man. Ik ga hier een stelregel van maken, die heet:
De Wet van de vreemde verrassende Aziatische ventjes Vermenigvuldiging (oftewel de WAV).
Deze wet heb ik zelf ontdekt, en houd in dat als je met een iemand praat, er een vermenigvulding factor van 3 optreed over een periode van tijd (die ik zal bestuderen) waardoor je ineens dus met 3 maal zoveel mensen om je heen staat.
Verder nog even geholpen met het op het strand trekken van een vissersboot die net binnen was. Toen ik terug in het hotel was kwam ik tot de ontdekking dat ik VET verbrand was op hoofd en schouders… dom dom dom.
Ik had ondertussen met die 2 gasten afgesproken dat ik om 8 uur nog een biertje met ze zou doen, komen er prompt twee andere poepeltjes opdagen hahaha, land van surprises, maar was nog wel leuk.
Om 10 uur mijn nest in gedoken.
29 Januari 2003
Vanochtend de 29ste netjes om half 8 opgestaan. Voor het eerst met oordopjes ingeslapen, dat is een coole uitvinding. Ken je die stress-balletjes, die je in kan knijpen en die dan weer in hun originele vorm terug keren, zo zijn die soort oor-kegeltjes ook. Je knijpt ze fijn, stopt het kegeltje in je oor, en dat zet dan weer uit tot het je gehoorgang afsluit, zonder veel druk er op te zetten. Perfect.
Oké, het was geen miep, maar hij zong wel als een
Het plan was om een boot naar India te gaan zoeken, dus om 9 uur richting station gaan lopen (ik dacht, ik pak de trein wel), zie ik hem in de verte al aankomen, terwijl ik nog minstens een kwartier te lopen had, dat ging ik dus niet meer halen. Dus, rechtsomkeer naar de hoofdweg, en het geluk lachte me weer toe, er kwam net een bus aan, en die ging ook nog naar Colombo. Ik stapte in, moest 16 roepies betalen (steeds verbaas ik me over de lage kosten van openbaar vervoer). En.. het was nog een snel-bus ook.
En met snel bedoel ik niet dat ie er snel was… nee, ik bedoel dat de chauffeur heel snel kan toeteren (zo’n 120 decibel claxon) en de bus ook heel SNEL vol was, m.a.w. dat werd een ritje staan. Niet zo erg op zich maar die chauffeur wilde ook het wereldrecord toeteren-terwijl-je-zo-hard-mogenlijk-wil-rijden-op-plekken-waar-je-dat-niet-moet-doen breken, evenals het record inhalen-terwijl-er-een-tegenligger-aankomt en het wereldrecord hard-remmen. Alle records werden uiteraard verbroken, die man staat echt in het Guinness Boek wat mij betreft.En dan hang je aan die hang-stang en voel je je net een natte vaatdoek aan de waslijn. Je voelt je net een gewichtsloos sardientje. Toch goed aangekomen (je moet gewoon niet op het rijgedrag letten heb ik al door), en onmiddellijk daarna een tuk-tuk (driewieler) naar de toeristen office genomen, alwaar een schone dame me met schotels van ogen aankeek toen ik vroeg om de boot naar India. BOOT???? Haha, hoe kwam ik er bij, nooo, only plane…
Nou , die info had ik al van verschillende andere kanten ook gehad, dus dan maar een ticket zoeken. Ook dat viel niet mee, maar daarover later meer.Terug wilde ik met de trein, die ervaring was qua drukte nog erger dan de bus. Die trein was zo vol dat mensen buiten MOESTEN hangen om nog mee te kunnen (je snapt dat geen enkele deur of raam dicht gaat). Daar was je pas een super-sardien, maar… niemand die klaagde of sjaggie was, sterker zelfs, de sfeer was joviaal en er waren zelfs 4 scholieren die in de drukte al staande stonden te kaarten en de grootste lol hadden. Nog sterker dat er om de 5 min er zich wel een verkoper van het een of ander eetbare door de mensen massa wrong, en iedereen rustig vieze stinkende pepers ging eten, haha, weer een ervaring rijker.
Tot mijn spijt moet ik bekennen in Colombo een Mac-bezoek te hebben afgelegd, terwijl ik me voorgenomen had dit niet te zullen doen en alleen maar inheemse honden, slangen, maaien en dergelijke te eten… het vlees is zwak…. de hamburger dan he.
Verder weinig uitgevoerd die dag, dus weinig boeiends te melden.
30 januari 2003
Ik hoor iedereen denken, ALWEER een verhaal. Haha, ik profiteer er maar even van, want nu heb ik de locatie en de tijd, vanaf zondag ben ik onderweg door India en zal het wat moeilijker worden en vraag ik me af of ik dan net zo vaak wat zal plaatsen als nu. De tijd zal het leren.
Wat heb ik de 30ste gedaan? Lees maar …
Wederom geprobeerd om een ticket naar India te krijgen, en dat is dan vandaag (de 31ste) eindelijk gelukt. Het is jammer dat je zoveel tijd in het organiseren van transport moet steken, want ik had liever lekker door Colombo gebanjerd en allerlei rare marktjes bekijken, tempels zien, mensen spreken of gewoon op het strand liggen, dan dat ik bij Air Lanka zit te wachten tot ze tijd voor je hebben.
Mensen vinden hier telefoon belangrijk, dus als die gaat, nemen ze ook onmiddellijk op, ook al zijn ze net hevig met je in gesprek of zijn ze iets anders voor je aan het doen, dan moet je dus wachten. Je krijgt daar wel eens de rillingen van, maar….een van de regels in dit land is nooit iemand anders laten merken dat je geïrriteerd bent. Ook zorgen dat niemand ooit gezicht verlies lijd, of iemand beledigen. Dat zijn regels die wel prettig zijn, en die helpen ook mee met het creëren van de prettige en plezierige sfeer die hier altijd hangt, en de super-aardig heid van de mensen al hier.
Maar goed, een ticket heb ik dus net (nu de 31ste) gekocht naar Trivandrum in Zuid India (30 minuten vliegen) en koste 5000 roepies dus was nog te doen. Zondag om 8:15, en ik moet 2 uur van te voren aanwezig zijn, en het is minstens een uur naar het vliegveld, dus dat word met de rugzak om naar bed gaan de dag er voor. (lijkt me rot liggen)
Verder nog een stel korte broeken laten maken, met ingebouwde geheime zakken aan de binnen kant voor paspoort en geld en zo, op maat gemaakt voor 8 euro per stuk. Ik kan ze vanavond ophalen, dus ik ben benieuwd.
Het uploaden van de foto’s op de site vlot niet echt, elke foto duurt 15 minuten dus daar moet ik wat anders op verzinnen.
Net als ik dacht met het openbaar vervoer alles gehad te hebben, wordt het weer overtroffen door een nog ergere ervaring. Ik bedoel, ik wist dat je bussen erg vol kan proppen, maar vanochtend was het dus echt lepeltje-lepeltje-staan, niet echt een prettige ervaring. En dan laten ze gewoon ook nog eens 8 extra mensen binnen, en is er niet eens genoeg plek om je vast te houden. En als je dan zo tegen elkaar aanstaat begint het natuurlijk lekker warm te worden, je kan het resultaat wel ruiken… eh raden bedoel ik. Wederom, niemand klaagt, en je komt waar je wezen moet (wel wat vermoeiend).
Ondanks dat de zon hier altijd in het water ondergaat, en je dus prachtige zonsondergangen zou moeten kunnen krijgen, is dat helaas nooit het geval. ’s avonds en ’s ochtends is het heel heiig door allerlei vuurtjes die gestookt worden, en hangt er een grijze mist over het hele land, en een bedompte- beetje-wierook-achtige lucht. Misschien doen ze het wel tegen de muggen. In ieder geval krijg ik het er s’ avonds Spaans benauwt van, en lig ik in me bed een beetje astmatisch te piepen. Overdag is het dan weer over. Ik heb ook een of andere allergische reactie ergens op, want er zitten allemaal bultjes op mijn armen. Wie weet is dat van hetzelfde, en laten we hopen dat dat in India weer weg gaat.
Nou, dat was het dan wel weer voor vandaag, volgende bericht zal vanuit India komen , voor de mensen die zich zorgen maken… vlucht OL161 van Colombo naar Trivandrum op 2-2-2003 8:15. (het is een airbus 203 vliegtuig).
3 Februari 2003
Pff dat was een vermoeiende dag vandaag. 7:00 wekkertje afgelopen, 7:30 aan het ontbijt, 8 uur stond ik op de hoofdweg op de bus te wachten, 8:10 hing ik lepeltje-lepeltje in de bus aan de railling. In Colombo was er een plek vrij in de Economy class voor de vlucht naar Tivendrum (India), dus die opgehaald voor iets van 4300 roepies , dan nog 500 surcharge, 1000 luchthaven belasting en 3000 voor de taxi naar het vliegveld, al om al nog dure grap dat vliegen. Daarna nog snel 3 foto’s op het net gezet, en de bus terug naar het hotel opgezocht. Omdat ik de bus zomaar op straat pakte, en niet op het bus station was het even gokken welke bus ik moest instappen/aanhouden. Toch ging dat goed, al was het dan de stop-bus, die duurde er wat langer over, maar ik kon zowaar voor het eerst zitten in de bus, en dat maakt zo’n ritje alleen maar perfect (en dat helemaal voor 8 roepies= 8 eurocent)
In het Hotel lekker burgertje gegeten, daarna aan het strand geweest, en botste tegen een Srilankaanse familie aan die, na de gebruikelijke where-are-you-from en what-is-your-name maar bleef zeuren dat ik bij ze op bezoek moest komen bij hun huis. Nu, maar eens gedaan, dus met ze meegelopen, en na een kwartiertje door allerlei straatjes , zandpaadjes, nauwe bruggetjes en zo, kwam ik bij hun huis, midden in het oerwoud. EENVOUDIG niet normaal. Eigenlijk maar een kamer met een tafel en achter buiten een keuken, verder eigenlijk niks. Er was een soort altaartje met wat kitsch beeldjes en een paar glazen. Prompt kreeg ik een glas limonade in mijn hand gedrukt, van dubieuze herkomst, maar ja, weigeren kan je niet op zo’n moment. Ook kreeg ik onmiddellijk 3 foto boeken in me klauwen, en ik moest alle foto’s van de hele familie, elke trouwpartij etc bekijken (*saai*). Ik had echt moeite om mijn “oh what a nice baby” en ” what a nice wedding dress” enigszins oprecht te laten klinken, maar ja, je moet wat om de conversatie gaande te houden. Het duurde maar even, of er brak ineens een discussie los, en voor ik er erg in had stond de vrouw des huizes met een van de kitsch porseleinen beeldjes, want ik moest die hebben vond ze. Ik heb alle excuses uit de kast moeten trekken om het lelijke gedrocht niet mee te hoeven nemen. Uiteindelijk geloofde ze mijn argument dat dat ding in mijn rugzak zeker stuk zou gaan en ik me dan de hele reis erg schuldig zou voelen. Ohhh, wat kan ik liegen. Nou ja, toen kwam het hoge woord er uit, of ik de volgende avond bij hun zou willen blijven eten. Dit heb ik niet gelijk afgezegd, want aan een kant leek het me wel leuk, maar toch even de boot afgehouden en verteld dat ik het de volgende dag zou laten weten. Heb nog een paar foto’s van de familie gemaakt, en toen moest ik weer weg, want ik moest mijn op maat gemaakte korte broeken ophalen. Ik stapte nog geen 10 cm het huis uit, of de buren pakte me bij mijn hand, en sleurde me mee naar hun huis, want dat MOEST ik ook zien. Daar aangekomen werd zoon van 14 de boom in gejaagd om een kokosnoot voor me te plukken.
Ik moest verplicht in het nog armertierigerdere huisje zitten. En voor de goede lezers van mijn verhalen, ook hier sloeg de WAVV regel weer toe.
Nadat ik me eindelijk losgewrikt had van deze echt super sympathieke mensen, ging ik onderweg naar de bushalte. Helaas kwam de halve familie als een elastiek achter me aan (ik dacht nog, die gaan tot de bus stop) maar ook de bus stapte ze in. Had ik honing aan me kont? Nee geld denk ik. En ik ging alleen maar me broek ophalen.
Terug vanuit het dorp met de broek onder mijn arm denk ik, ik loop terug naar het Hotel (5 km), zullen ze weten ook dat ze meegekomen zijn haha, maar het resultaat was weer anders dan gepland, het werd een hele leuke wandeling, langs plekken waar je normaal nooit komt, zoals in een boeddhistische tempel, en kleine achterstraatjes, en het gesprek was dan wel niet geweldig, de wandeling wel. Ze bleven zeuren over dat eten, (ze nemen geen NEE, dat snappen ze echt niet), en toen er ineens iemand wat over lunch zei, merkte ik op dat dat misschien een beter idee was, i.v.m. mijn vlucht de volgende dag. Ik wist toen nog niet dat die opmerking mij erg rot deed gaan voelen de volgende dag.Teug in het hotel was het douchen, tukje doen, eten, spullen inpakken, en gezellig met Loes en Fred (2 Hollanders) zitten praten onder de koffie. Er was een culturele show nog, maar je kent mij… cultuur barbaar eerste klas.
De volgende dag op het strand, om 10 uur. Na 30 minuten kwamen er twee familie leden aan bij wie ik de dag daarvoor geweest was. Ik had me , ook op advies van derden, voorgenomen alles te weigeren, want als ik ziek op reis zou moeten gaan zou dat wel erg zijn. Ik vertelde ze dus dat ik niet kwam eten, en ze keken daarop wel wat verdrietig en ongelovig, maar ja, na 7 keer zeggen snapte ze het wel, ze keken me aan met van die bruine honden-ogen…..
Toen ik vroeg waar de rest v/d familie was, werd me verteld dat die bezig waren de lunch te maken voor mij. Ik voelde me rood worden, maar ja, ik kon nu niet meer terug, en vond het wel heel lullig voor ze. Uit schaamte heb ik wat spullen die ik niet meer zou gaan gebruiken (een korte broek, een riem, een rugzakje en nog wat klein spul ingepakt en ze cadeau gedaan, meer had ik ook niet. Rest van de dag wat spullen verzamelt, en wat geslapen want moest de dag erop vroeg weg. Het weer was ook wat bewolkt, af en toe een druppel zelfs (maar wel 28 graden) . Avonds 2 glaasjes ARAQ (soort cognac uit kokosnoten, is lokale drank) gedronken met Loes & Fred, en vroeg gaan slapen
2 februari Inderdaad om 3:45 nachts opgestaan, en om 4:30 de taxi gepakt naar het vliegveld. En dan kijk ik 10 keer de kamer na om te zien of ik niks vergeten ben en dan ben ik nog zo dom om de waslijn met metalen knijper voor de klamboe te vergeten. Dom Jong.
De vlucht naar Tivendrum was netjes, 40 minuutjes. (Tivendrum heet dus eigenlijk Thiruvanathapuram, snap je dat ze dat afkorten?) .
Op de luchthaven de gebruikelijke rijen voor de douane. Sommige van die India-ers die kruipen voor, niet normaal. Ik laat ze lekker voor gaan, tijd zat.
Vanuit het vliegveld een tuk-tuk genomen (dat noemen ze hier een riksja, maar is gewoon een bromfiets driewieler), en gezegd dat ie me voor het station af moest zetten, anders zou het hotel meer gaan kosten ivm commissie die hij op zou strijken. Via boek hotel gevonden voor 390 roepies. De Indiase roepie is 2 eurocent, dus dat hotel koste 7,80 euro, zonder airco, en zonder warm water, maar wel met TV. Daarop hoorde ik dat de Columbia shuttle was gecrashed, rot voor ze. Gelijk maar Tivendrum in gaan lopen, ,maar omdat het zondag was was er erg veel dicht, en er was alleen veel verkeer en dus stank overlast. In tentje een pannenkoek met vage soort curry saus&groente gegeten, wel heel lekker, ze noemen dat hier een chapatti. Ook de lokale thee er bij, hele zoete sterke met veel melk gemaakte thee. dat heet Chai en is ook erg lekker. Ik verbaas me er over wat ik al durf te eten, ben benieuwd hoe lang het duurt voor de race-kak eens op bezoek komt. S’middags naar de lokale dierentuin geweest, daar onder andere de breedbek kikker gezien (zie foto als ik het er op krijg) en veel gelopen, veel gezweet. Daarna in de lokale toren van Pizza een bakkie ijs koffie genomen, een nieuwe rugzak gekocht (zo’n dag rugzakkie voor op mijn buik voor 350 roepies) en om 6 uur gaan eten op het dakterras van hotel safari alwaar prompt de elektra uit viel. Maar toch een lekker spies met vlees en ui gegeten, en weer een rotti pannekoekie erbij.
Vooralsnog doet India me veel aan Sri Lanka denken, de bevolking is iets minder spontaan en knikt iets vaker met het hoofd (het bekende ja/nee geschud) en het is er verder viezer en lawaaiiger. Maar.. als dat zo door gaat kan ik daar zeker wel aan wennen.
Tuttut, wat kunnen die lui in Azië toeteren zeg, (claxonneren dus), dat was eigenlijk wel bekend. Maar… wat je hier hoort de hele dag gaat mijn stoutste verwachtingen ver te boven. Het zijn niet alleen de auto’s die toeteren, ook de vrachtauto’s, de riksja’s en tuk-tuks, fietsers, bussen (toeteren voor 2), treinen, en de koeien natuurlijk. Ik dacht dat ik het ergste wel gezien had in Sri Lanka, toen mijn taxi chauffeur me om 4 uur snachts wegbracht, geen kip op de weg, en dan TOCH om de 100 meter tut-tut, Misschien wel om boze geesten te verdrijven, of om zelf wakker te blijven, ik snap niet waarom hoor.
Vanochtend 5 uur kwam de toeterende kakafonie me al goedmorgen wensen, niet iets om blij mee te zijn. Zeker de treinen en de bussen hebben van die 56994584 decibel toeters, als je voor zo’n bus staat en hij toetert, ,blijf je er in volgens mij.
Ik snap de logica niet (Spock: its not logical captain). Als je ziet dat het verkeers licht op rood staat, heeft toeteren toch geen zin? maar toch doen natuurlijk. Of als je ziet dat het verkeer vast staat en niet kan bewegen, dan kan iedereen wel op de toeter drukken, maar veel nut heeft het niet, maar ja, toch doen he. Met het gevolg dat het verkeer hier een gigantische lawaai maakt, en naast mondkapjes van de vervuiling je eigenlijk ook oordopjes moet dragen, maar of dat de veiligheid ten goede komt….
Tja, toch zal ik er aan moeten wennen. Ik vermoed dat als er een India-er bij ons op bezoek komt, hij ook raar tegen bijvoorbeeld het luiden van klokken , en het slaan van de kerkklok elk uur aan kijkt, en denkt dat we gek zijn (we have digital watches).
Ondertussen moet ik maar wennen aan:
is het stoplicht rood : tuteren
steekt een hond over : 2x tuteren
zie je de buurvrouw: 3x tuteren
Steekt er een mug over: 5 keer tutteren
last van jeuk : 6 keer tuteren
tutert er iemand anders : 7 keer tuteren.
en zo is het klokje weer rond