In februari reed ik Iran weer binnen, op de terug weg naar huis. Ik had me echter niet gerealiseerd dat het Ramadan was, en dat maakte de rit absoluut niet leuk. Kwam ook nog eens bij dat het stervens koud was. 2.726 woorden, 14 minuten leestijd.
Ook aan de Iraanse kant natuurlijk weer kantoortjes af en stempeltjes halen. Ik had in de ochtend mijn bier goed verstop en ook de alcohol die ik nog steeds uit Nederland heb weggeborgen. Maar, men kwam niet eens inspecteren en om 12:40 reed ik Iran binnen. Alles bij elkaar dus 2 uur, die formulieren en stempels heeft gewoon zijn tijd nodig, als buitenlander mag ik lekker voorkruipen anders duurde het vast nog wel een paar uur langer.
Kom ik Iran binnen rijden, denk ik nog, jaaaah lekker, ander land. Helaas dus, allemaal hetzelfde zand, alleen de wegen zijn beter.
Er waaide een enorme wind die erg gemeen was. Niet alleen omdat het dan gelijk zand stormt en mijn auto ‘lekker’ gezandstraald word, maar ook omdat het levensgevaarlijk is als je een truck als tegenligger krijgt Je maakt dan een zwieper van hier tot Pakistan, als je je auto niet goed onder controle hebt lig je zo naast de weg of tegen een tegenligger aan. Door het zand in de lucht leek het net alsof het miste, het zicht was soms niet meer dan 50 meter. Wat me ook gelijk opviel hier in Iran, is dat de wind duizenden plastic zakjes voort zwiepte, en die bleven steken in bomen, tegen hekken en prikkeldraad, een heel erg milieu onvriendelijk gezicht. Zonder veel moeite mijn Hotel van de heenweg gevonden (met weer een andere waypoint als voorheen, nu N29 29 288 E 060 52 153, naam was het Kavi Hotel) maar ze bleken helemaal vol te zitten. Bah, jammer, want ze hadden een goed restaurant. Nou ja, het is niet anders, ik had onderweg een kilometer terug het Zahedan Tourist Inn gezien, dus ik reed hier naar toe. Dit was een joekel van een steriel hotel, dacht eerst nog dat het dicht was, zo stil was het er, geen enkele auto op de parkeerplaats. Ik wandelde binnen en het leek echt wel uitgestorven. Maar het Hotel leek netjes, zelfs wat aan de dure kant. Er zat zowaar een pinguïn achter de balie (zo heten de zwaar gesluierde dames met zwarte gewaden), en die verzekerde me toch echt dat het hotel helemaal vol was. DUH!!! Je moeder is vol, maar dit niet. Blijkbaar wilde of mochten ze geen buitenlanders herbergen. Vaag. Bah, had ik zo uitgezien naar dat Kavi hotel en een lekker maaltje en een goede douche, wat nu.
De loney planet vermelde nog twee hotels tegenover elkaar in een ander deel van de stad, en met veel omwegen en verkeerd rijden (geen leesbare straatnaambordjes natuurlijk) bevond ik me plots pal voor de twee hotels. Ik zocht de minst dure uitziende uit, bleef waarschijnlijk toch wel in mijn auto slapen, maar wilde wel douchen en wat dingen opladen en zo. Nou, het Islami hotel was precies wat je verwacht van een Iraans hotel. Een vieze man achter de balie die geen Engels sprak, behalve dan de prijs, namelijk 7 Khomeinies (dat is 70.000 rials), ongeveer 7 euro. Hiervoor kreeg ik de beschikking over een erg kale kamer met 4 single bedden naast elkaar, verder niks, zelfs het raam kon niet sluiten (heb ik maar een van de slippers die onder een bed stonden voor gebruikt) en een badkamer met wat later bleek erg lekker warm water. Verder noppes, geen verwarming, geen tv of bedlamp of wat dan, heel Spartaans. Alle kamers kwamen op een lawaaiige gang uit, een gang met een hollige stenen vloer zodat het goed galmde, alles was koud en kil, in het midden van de gang een bidvloer om op je matje naar Mekka te mekkeren, de kamerdeur sloot lekker slecht zodat al die herrie goed je kamer binnen kon komen (trouwens, boven de deur zat alleen een ijzeren rooster naar de gang toe, dit was niet dicht. Mijn auto kon ik op een parkeerplaatstje achter proppen, goed afgesloten, daar was ik blij mee.
Het rechts rijden was wel weer even wennen na 8 maanden links rijden. Vooral bij kruispunten en rotondes moest ik even 2 keer nadenken. Hoop dat ik geen fout ga maken de komende paar dagen, daarna ben ik wel weer gewend.
Eerst maar even met Brox een ommetje gemaakt, en wat ik toen allemaal meemaakte deed mijn achting over Iran toch wel enige vette punten zakken. Iedereen, maar dan ook iedereen kwam uit hun garage (het was de garage buurt), het werk werd stil gezet, verkeer stopte, auto’s remde en gingen echt aan de kant staan, en iedereen begon blaf geluidjes en rare piep geluidjes te maken, het was bijzonder embarrasing. Tja, wat kan je dan doen… niet veel, de boel maar negeren, en zodoende liep ik daar met Brox, achtervolgt door een menigte die rare geluiden en blaf geluiden maakte.
Op een gegeven moment liep Brox blijkbaar te dicht langs een jongen die op een stoel zat op de stoep, en die maakte een schop beweging naar Brox. Moet je niet doen, hond deed niks, was zeker een soort angst reactie of zo. Ik maakte dus een schop beweging naar die jongen, zo van he, kom je aan me hond, kom je aan mij. Gevolg was dat ik 1 minuut later dus een baksteen naar me hoofd gegooid kreeg. Gelukkig miste die een stuk, want dat had me een flink gat in me kop gekost. Ik draaide me om en wees naar me hoofd, meer kon ik niet doen met 100 man die gewoon stonden te gapen, ik vermoede dat die jongen het had gegooid, maar ik had het niet gezien dus zeker weten deed ik het ook niet en ik had geen zin om een menigte binnen te stappen. Ik liep maar door, en 100 meter verder gooide iemand ineens een emmer water van 3 hoog naar bene, pal voor me voeten. Tja, of dat nu op mij gemunt was of toeval was, hoe dan ook, ik begon me echt niet lekker te voelen en besloot maar terug te keren naar mijn hotel. Niemand sprak enig woord Engels, dus jammer voor Brox.
In de avond, om 9 uur waren de straten uitgestorven en heb ik nog eens goed met hem gewandeld, geen hond die er toen naar me omkeek. Nog geprobeerd om in het restaurant te eten, maar ook hier vond ik de sfeer minder, en niemand deed ook maar enige moeite om me aan iets te eten te helpen, dus maar zelf gekookt. Voor straf, lekker varkensvlees gegeten en bier gedronken. Welkom in Iran.
Hotel Islam N29 30.590 E060 50.842. Vandaag 107 km gereden en eindstand was 137362
donderdag 10 februari 2005 Was al vroeg wakker vanwege het tijdverschil met Pakistan (anderhalf uur) en dus snel de hond uitgelaten voor al die gekken verschijnen, en besloten vroeg weg te gaan en buiten Zehedan lekker in de woestijn te gaan ontbijten. Zo gedaan, vertrok om half 7 Iraanse tijd en hierna doorgereden naar Bam. Heerlijk rijden zo die Iraanse wegen. Het stuk was 320 km, en er zaten twee hele kleine slechte stukjes tussen, maar zelfs deze slechtste stukken Iranese weg zijn beter dan de beste stukken Indiase weg. Diesel kon ik in Zahedan niet tanken, er stond een rij van wel twee kilometer voor de pomp, allemaal pick-up trucks, dus dat ging regelrecht naar Pakistan. Ik had iets meer dan een halve tank en twee reserve jerrycans, dus dat moest wel lukken. De hele weg een tankstation tegengekomen, die was dicht voor verbouwing (eikels). Wel dat dorpje ingereden en toen zag ik mensen voor een raampje staan en weglopen met grote verse platte brode, dus ik ook daar gaan staan, ik werd gelijk de bakkerij binnen gehaald en kreeg twee dampende broden in me handen, geld wilde ze niet, ik mocht het zo meenemen. O.k. Iran, mijn achting stijgt weer een puntje, ze kunnen toch ook zo aardig zijn he.
Mooi maar saai, dat rijden door Iran. Em dan die belangrijke borden…
Wel me kleine jerrycan maar vast in me tank gegooid. Ik heb nu dus Nederlandse, Pakistaanse en Iranese diesel mix in me tank zitten. Valt mee dat me auto het nog doet.
Overigens is Iran, in vergelijking met India en Pakistan net een land waar het continu zondag is. Je ziet weinig mensen op straat, winkels zien er allemaal dicht uit, veel huizen zijn geblindeerd, het is heel rustig overal, wel even wennen hoor.
Vlak voor Bam was er dan eindelijk een benzine station. Er stonden een vrachtwagen of 10 in de rij, maar ik kroop maar gewoon voor. Tankte snel even 48 liter, koste wel bijna een hele euro, bah bah wat een geld. Omdat de pompen geen automatische stop hebben als je tank vol is spoot de diesel alle kanten uit toen mijn tank vol was, maar niemand kijkt daar van op. Ach, het kost toch geen drol
In Bam aangekomen besloot ik eerst effen kip voor de hond en mezelf te kopen. Helaas was de markt die er de vorige keer was er niet meer, maar kwam een slager met rundvlees tegen. Ik wees aan wat ik hebben wilde, maar hij deed zijn best om me niet te begrijpen. Na 10 keer vragen had ik er genoeg van en liep weg. Iets verderop zat een groente mannetje, maar die groente zag er niet echt lekker uit. Ook weer verderop stopte ik bij een groente ventje, maar ook hij was te druk in gesprek om me te helpen en zijn groente zag er uit alsof het al weken zo lag. Ook maar weer weg gegaan, de moed zakte me een beetje in de schoenen. Terug gegaan naar de slager en het nog eens geprobeerd. Ik wees aan wat ik hebben wilde (een stuk runder rib met bot voor de hond en het vlees voor mij) en hij kwam aan met een kip (die er erg oud uit zag). Naja, maar weer weg gegaan, ik dacht er zitten zoveel buitenlanders hier in Bam, allemaal NGO’s die helpen bij het opbouwen van de stad, het UN camp zat (het was nu weg) 10 meter van die slager af, en dan spreek je geen woord Engels en doe je ook geen enkele moeite, laat maar zitten hoor. Gelukkig waren ze bij het Azadi Hotel weer wel vriendelijk en mocht ik op hun bewaakte parkeerplaats slapen. Arriveerde daar al om 14:00 uur, waypoint N 29 05 360 058 19 350 (weer anders dan op de heenweg, er klopt iets echt niet, ook op de kaart verschijnt de Waypoint aan de verkeerde kant van de weg!!).
Eind km stand 137702 en vandaag met gemak (maar wel saai) 340 km gereden.
In de middag een koplamp gemaakt, remvloeistof bijgevuld want het rode handrem lampje begon in de bergen te branden (verkeerde plek om zonder remmen te komen te zitten) en wat ander klusjes gedaan zoals het vastzetten van stuur kollom afscherming en claxon schakelaar en mistlicht schakelaar. Ook maar besloten morgen door te rijden naar Yazd, een slordige 550 km, maar het silk geusthouse daar is wel heel erg prettig, en heeft een goede parkeer plek voor de deur. Daar dan twee dagen blijven hangen of zo denk ik.
Overigens nog wat verhalen over Bam, zoals iedereen weet vond hier een aardbeving plaats die de hele stad verwoeste. De boel is nog steeds een zooitje, ondanks dat men drie jaar verder is. Het rode kruis heeft hier duizenden tenten naar toe verscheept, het verhaal gaat dat de diesel smokkelaars van Pakistan er daarvan minstens 20.000 naar Pakistan smokkelde en deze tenten dus niet op zijn plek terecht kwamen. Ook heel vaag was dat er in Bam, waar ik geloof de helft van de bevolking om is gekomen, 6 maanden na de aardbeving meer mensen woonde dan voor de aardbeving. Rara… zo zie je maar wat er met je goede geld gebeurt dat je aan goede doelen geeft. (begrijp me niet verkeerd, een hoop komt natuurlijk op zijn plek terecht, maar lang niet alles..)
Onderweg kwam ik weer van die vage brievenbus verkoop velden tegen, tenminste, dat dacht ik op de heen weg. Nu ging ik eens beter kijken, blijken het begraafplaatsen te zijn, waar ze als gedenksteen een soort constructie hebben gemaakt die tussen een brievenbus en een prullenbak lijkt. Tja, je moet natuurlijk wat verzinnen als je plots duizenden doden moet begraven maar dit ziet er wel heel raar uit.
Voor die mensen die naar Pakistan rijden vanuit Bam, de weg is goed, zorg dat je voldoende diesel/benzine hebt voor tot in Pakistan, want ook in Zahedan is het moeilijk te krijgen, dus voor totaal 700 km.
48 liter getankt 50 km voor Bam. (dus ongeveer km stand 137650) en dat koste bijna 8000 rials.
Vrijdag 11 Februari 2005.
Het is vandaag vrijdag dus toch alles dicht, laten we er maar een rij daggie van maken. Doel… Yazd. Vroeg vertrokken want het tijdsverschil had ik toch nog steeds niet verwerkt. 7:40 reed ik weg (Km stand 137702, het is koud, het heeft gevroren vannacht en het is bewolkt (en ik verwacht regen). Tja, wat moet ik vertellen, het was een saaie koude dag. De weg sneakte langzaam naar 2500 meter, de besneeuwde toppen waren op aanraakafstand zowat, de auto was niet warm te krijgen en de vele checkpoints hielden erg op, dan weer politie, dan weer leger. Iedereen houd me hier weer aan omdat ze de auto willen zien, ben maar begonnen om te zeggen dat ik een levensgevaarlijk hond heb, maar dan willen ze de hond zien (maar komen tenminste niet mijn auto binnen).
Zat zo te denken, als je door Pakistan en Iran wilt gaan rijden moet je de tijd goed plannen. Ik bedoel, zoiets doe je niet zomaar, je wilt er van genieten. In de winter is het te koud (vind ik), in de zomer veels te heet, dus je moet de tijds-frame strak inplannen. Je zou eigenlijk in maart in Iran beginnen, dan zorgen dat je half april Pakistan binnen komt om dan vervolgens in half mei of zo naar noord Pakistan de bergen in te gaan om de hitte te ontglippen. Ideaal zou zijn om vervolgens door naar India te gaan en ook daar snel noordwaarts de bergen in, om dan in oktober weer naar het zuiden te kunnen afzakken, rond de kerst in Goa te zijn. Dat even als advies voor toekomstige reizigers (en dat kan ik zelf natuurlijk ook zijn).
Anyway, langzamerhand begon mijn tank weer half leeg te raken, en ik wilde wel tanken. Het is zo vreemd dat in een land waar bij wijze van spreken de diesel zo de grond uit komt spuiten, ze zo weinig benzine stations hebben. In Kerman, toch een dikke stad van een paar honderduizend man, kwam ik er EEN tegen in het begin, met een dikke rij vrachtwagens die hadden de boel goed dicht gereden zodat ik niet voor kon kruipen. Verder twee pompen die alleen benzine hadden en dat was het. Gelukkig vond ik er 50 km verderop in een dorpje wel een waar het niet zo druk was (en ik toch voor kroop…. hee, 5 vrachtwagens in de rij, die allemaal even 800 liter willen tanken, sta je mooi een half uur te wachten in die kou).
Overigens, iedereen snapt neem ik aan wel dat mijn Indiase nummer niet meer (en nooit meer zal) werken, alleen me NL 06 nummer werkt, maar pas weer in Turkije.
Goed, in de winter vind ik Iran erg ongezellig. Behalve dat het koud, ongezellig en guur is, zie je zoals ik al eerder schreef weinig mensen op straat, alles lijkt gesloten, veel huizen en winkels zijn half afgebouwd en de meeste winkels zijn met dikke hekwerken en tralies gebarricadeerd alsof ze de Amerikanen elk moment verwachten. Nee, niet mijn land in de winter.
Kwam om 16:35 aan bij Silk Road hotel, Waypoint N 31 54.054 E054 22.208 (weer iets anders dan heenweg terwijl ik toch echt op exact dezelfde plek sta). Vandaag 571 km gereden, een half jaar record denk ik, km stand 138274 en een gemiddelde snelheid gehaald van 62,7 km/u, 7.5 uur gereden, 1.5 uur stilgestaan. Hoogte is 1237 meter en het is KOUD.
Getankt 33 liter op km stand 137930 voor 50 eurocent.
Ook vannacht was het erg koud, en toen ik naar mijn gas voorraad keek zag ik dat mijn tank al half leeg was. Dat gaat dus snel met die kou, want in Quetta wees de meter nog vol aan. Krijg je als je ‘s nachts de kachel aan moet laten. Ik vond vrieskou niet zo erg, maar mijn watertank en mijn zielig hondje vinden het denk ik niet zo leuk als de temperatuur binnen rond het vriespunt ligt. Watertank zelf zal niet zo gauw bevriezen, maar de lijdingen die zo rond en door mijn auto lopen des te sneller. Vanwege deze gas-ellende (in Iran kan ik geen gas krijgen, in Turkije wel) en omdat er vanochtend tijdens mijn ochtend wandeling met Brox weer iemand een schop beweging richting hond maakte dacht ik… bekijk het maar, ik ga naar Turkije.
Zo gezegd, zo gedaan, reed om 9 uur bij Silk road hotel weg (km stand 138274 en moest 2 khomeini (dus 2 euro) per dag betalen voor een dorm bed, die ik niet gebruikt heb maar wel de douche en de elektra). Kocht nog wat brood bij het wegrijden uit Yazd. Stopte bij een bakkerij en de man sprak geen woord engels dus via de miscommunicatie die dan ontstaat stond ik ineens met 10 van die broden in me arm (totale koste 10 eurocent) en ik moest weg want ik stond dubbel geparkeerd en de politie stond al op een fluitje te blazen. Jeming, wat moet ik met zoveel van die dingen, ja weinig keus verder, opeten, Brox de helft, ik de andere helft.
Na de nodige zoektochten naar diesel vond ik eindelijk een tankstation ongeveer 50 km van Yazd vandaan die diesel had en waar de rij met auto’s te overzien was. Ik kroop een beetje voor en ging achter een vrachtwagen staan, en stapte uit om te kijken welke pomp diesel had. Terwijl ik zo naar voren aan het lopen was zag ik ineens de vrachtwagen die voor me stond langzaam achteruit gaan. Ik schreeuwde naar de chauffeur, die had niks in de gaten, zat half te slapen, en prompt reed hij met zijn achterwielen een soort hobbel af waardoor zijn achterwaartse gang versnelde en BANG, tegen mijn auto aan. Ik schrok me het apezuur, want ik vermoede dat hij met zijn lading, die uitstak, mijn vooruit ramde. Als die gebroken was, dan had ik een dik dik probleem. Ik holde terug, schreeuwde nogmaals tegen die domme chauffeur en bij mijn auto aangekomen constateerde ik dat hij niet tegen mijn raam aan zat maar tegen mijn alkoof (het bovenste slaapgedeelte). Daar zat een dikke deuk in, en ook een klein deukje op de motorkap. Je snapt dat ik hier niet blij mee was, er ging zomaar een paar duizend euro van de waarde van mijn camper af, en ik nam maar gelijk aan dat die chauffeur dat niet kon betalen.
De man stapte uit, sprak geen woord engels, ik maakte het international geld gebaar zo van ‘wie gaat dat betalen’(he… ik ben Hollander), maar begreep als snel dat dat weinig nut had. Ik bedoel, ik kan die man om geld vragen of zijn verzekering (haha) en aan zijn reactie te zien wilde die best wel wat betalen, maar voor die man is 20 euro een maandloon en ik schiet er geen zak mee op, want die deuk repareren kost zo 300 of 400 euro’s in Nederland, en dit in Iran laten maken…..dacht het niet. Gelukkig was er verder niks aan de hand, de deuk was niet door en door zodat het niet kon gaan lekken. Er is dan maar een oplossing, uithuilen en verder rijden.
De rit verder was saai, het was tyfus koud met een ijzige wind. Af en toe sneeuwde het zelfs, en dat in de woestijn (nog steeds). Reed wel weer hele stukken langs een snelweg zonder dat ik er op kon komen, maar de weg waarop ik reed was ook goed dus was niet zo heel erg. Vond net voor het donker een parkeer plekje langs de weg om 17:38, met km stand 138765 (491 km gereden) en Waypoint N 34 35.235 E050 58.254\r\n
km stand 138686, 43 liter voor 7000 rial.\r\n
Dinsdag 15 februari 2005.
Het was ijzig koud vanochtend, en om half 8 weggereden om te kijken of ik voor de spits nog even Teheran door kan. Ik was al drie keer veranderd van route, en besloot nu terwijl ik reed om vlak voor de stad links af te slaan en via mijn GPS te proberen een route eromheen te vinden. Op zich ging dat allemaal wel aardig, toch duurde het een uur voor ik om de stad heen was gereden en de snelweg richting west gevonden had. Tja, dat vinden van die snelweg was niet zo’n probleem, er op komen des te groter. Het duurde echt bijna twee uur voordat ik op de snelweg kon komen, terwijl ik er steeds langs reed en de auto’s erop zag zoeven, terwijl ik op mijn B-weg veel stoplichten, slechte wegen en veel vrachtverkeer had. Eindelijk dan toch de snelweg op, dat is dan wel weer heerlijk rijden. Maar, helaas pindakaas, na een 100 km of zo was de snelweg afgesloten voor de een of andere vage reden die niemand wist (achteraf bleek men te denken dat de Israëliërs een dam hadden gebombardeerd) en ik moest weer op klote weg rijden. Ze hebben dus ook wel slechte wegen in Iran en al om schiet dat dus niet op, maar toch nog tot 50 km na Zanjan gekomen, ongeveer 500km van de Turkse grens. Eerst mijn auto voor de nacht onderop bij een riviertje geparkeerd, maar omdat het erg koud was en ik dacht.. als mijn auto de volgende dag niet zou willen starten kom ik er nooit weg (wat een slimme gast ben ik toch) de auto op een bergweggetje geparkeerd en na een wandeling met de hond het avond ritueel begonnen.
Gestopt om 17:44 op km stand 139308. Waypoint was N 36 49.331 E 048 11.547 en vandaag 530 km gereden. Hoogte is 1426 meter en gemiddelde snelheid vandaag 52 km
Om te onthouden
In Iran zeggen ze voor dank je wel gewoon Merci
Woensdag 16 februari 2005.
Tja, alle ellende komt in drieën zeggen ze wel, nou, ik kreeg ze allemaal tegelijk. Ik sliep net toen ik om 10 uur wakker werd door het getik van de elektronische ontsteking van de ijskast, die was er dus mee opgehouden. Op zich niet zo heel erg, want het was koud zat en ook zonder gas bleef de boel wel koud. Weer snel terug me warme bed in, om een half uur later wakker te worden van hetzelfde getik, nu van de verwarming. Enfin, conclusie… gas was op. En dit terwijl de meter nog steeds aangaf dat de tank 25% vol was. Blijkbaar was die meter defect, misschien wel vastgevroren. Resultaat was dat ik dus geen verwarming had, en dat was wel erg. Ik had nog een klein reserve gasflesje van 6 liter maar die was al zo goed als leeg en wilde ik niet nu al opmaken. Me dus opgemaakt voor een koude nacht. Het was ondertussen buiten denk ik -15 of zo, met een vieze koude wind die het nog erger deden aanvoelen.
Snel weer gaan slapen, om om 3 uur in de ochtend wakker te schrikken van het gehuil van Brox. Het was geen blaffen maar echt huilen. Ik me bed weer uit en kijken, tja, het was binnen -2 graden, dat beest lag er zonder enige warme bescherming dus die lag een beetje te bevriezen. Me kleren maar aangetrokken en naar buiten gegaan om de reserve gasfles aan te koppelen, langer dan 2 minuten kon ik niet buiten blijven want daarna werden de handen gewoon gevoelloos van de kou. In twee etappes dan maar de boel aangesloten en de verwarming aangedaan, in de hoop dat er genoeg in de fles zat voor de nacht.
Werd al vroeg in de ochtend wakker van de kou, en ik wilde vandaag Turkije halen dus wilde al om kwart voor 7 weg. Me gasfles hield het nog uit gelukkig. Na een pover ontbijtje, want brood had ik niet meer (ik had bijna geen Iraans geld meer en wat ik nog had, 4 euro of zo, wilde ik bewaren voor diesel) probeerde ik de auto te starten…..helaas pindakaas. Door de extreme kou wilde denk ik de gloei bougies niet goed werken, in ieder geval starten ho maar, en na een paar keer proberen was mijn accu ook nog leeg. Nou lekker. (had ik gisteren toch goed gegokt om niet bij dat riviertje te parkeren). Ik kreeg het lumineuze idee om de generator aan te zetten, die laad behalve de huishoud accu ook de auto accu op, en na een kwartiertje laden en wat pielen met het starten schoot de motor onder protest en met een grote roetwolk aan. Pfew, snel weg voor die er weer mee uitscheed. (km stand 139308).
Vond zowaar een stiekem zandpad dat me op de ernaast liggende snelweg bracht, helaas reed ik de verkeerde kant uit (terug dus) maar ik dacht, bij de volgende op/af rit keer ik wel om.
Ik was nog geen twee minuten op de snelweg of mijn auto begon steeds langzamer te rijden totdat ie er na 15 minuten er mee ophield. Daar stond ik dan, om 6 uur in de ochtend, vrieskou, geen hond te bekennen in de weide omtrek, mijn auto deed het niet, het gas was bijna op, ik had weer erge pijn aan me rug, geen Iraans geld, alle water leidingen in mijn auto waren bevroren, ik kon me niet wassen, ik kon niet afwassen, had niks voor de hond te eten en zelf ook niet veel, kortom, ik voelde me behoorlijk ellendig. Eerste maar even half uurtje gewacht, want ik vermoede dat er misschien een lijding bevroren was en hoopte dat door het kleine ritje me motor toch iets warm geworden was en de lijding ontvroorde (jaja, nieuw Nederlands woord). Helaas dus. Wat lopen morrelen aan leidingen, de dieselfilter schoongemaakt en zo, maar wat ik ook deed, resultaat bleef dat ik af en toe de motor kon starten, maar toeren maken wilde die absoluut niet. Omdat er weinig tot geen voorbijgaand verkeer was zo vroeg wist ik ook niet zo goed wat te doen, en dat zijn de momenten dat je wenst dat je nooit weg gegaan was en heerlijk in je eigen bed in Utrecht lag. Maar, het was niet zo, je moet je er over heen zetten (niet altijd makkelijk) en nadenken wat de beste oplossing was.
Eerst maar eens begonnen om een kilometer heen en daarna een kilometer terug te lopen in de hoop een praatpaal te vinden, die ze hier op sommige wegen wel hebben. ,mm, op deze snelweg dus niet. Weer een half uur verder. Besloot maar om maar iemand aan te houden die me naar het dichtstbijzijnde dorpje kon brengen om bij een garage een monteur te halen, er zat weinig anders op.
Als een hoer tijdens spitsuur langs de kant van de weg gaan staan wachtend op een van de sporadisch langskomende auto. De eerste paar auto’s reageerde niet op mijn zwaaien, na 15 minuten stopte er een grote touringcar. Ik liep er op af en vroeg of hij me naar een mechanica kon brengen. De chauffeur stapte uit, keek onder mijn rokken eh ik bedoel motorkap en begon gelijk van alles los te schroeven. Ik stond even verbaasd maar hield me mond, hij had er zo te zien verstand van.
Ondertussen kwamen er wat passagiers vanuit de bus naar buiten, het bleken allemaal Turken te zijn. De bus kwam uit Ankara en was op weg naar Teheran, een rit van 48 uur. De chauffeur was erg aardig maar na een uur lang pielen en proberen, diesel filter omzeilen etc, was het resultaat noppes. De chauffeur had er genoeg van, raakte denk ik te ver achter op zijn reis schema, en bromde zoiets van ga naar een garage, als je langzaam rijd haal je het, en daar maken ze het vast wel, en reed weer weg. Stond ik weer.
Mijn hoeren pose maar weer aangenomen, en na een paar auto’s reed er ineens een politie agent voorbij, die in eerst instantie voorbij reed maar toch omdraaide en terug kwam rijden. Er zaten twee agenten in, die gelijk mijn auto gingen starten, en na 5 minuten heb ik ze echt verzekert dat ik het al langer geprobeerd heb en dat dat echt niet ging. Na veel heen en weer gepraat, ik in Engels zij in Iraans, hielden ze een vrachtwagen aan die passeerde en sommeerde ze hem om mijn auto naar Zanjan te slepen, de enige plaats waar goede garages waren zeiden ze, en dit was 50 km terug. Ik had een sleepkabel bij me, en hoppa daar gingen we. Viel niet mee, want als mijn motor niet loopt doet mijn stuurbekrachtiging het niet en ook mijn rembekrachtiging niet. Dat eerste is overkomelijk, dat tweede was erger, want ik reed dus 3 meter achter een joekel van een vrachtwagen waardoor ik geen enkel zicht had op wat er gebeurde of aan kwam, en als die man ook maar even op zijn rem zou gaan staan en ik niet op lette was het boem. Daarbij deden mijn remmen het niet, dus ik zat met een hand aan de handrem met klamme zweethandjes naar de achterkant van die vrachtwagen te staren. De vrachtwagen chauffeur zette het op een gangetje, en met 50 a 60 km per uur reden richting Zanjan.
Alles ging gelukkig goed en heelhuids dropte de chauffeur mij op een industrie terrein bij een Iraanse garage, die er net zo shit uitzien als in Pakistan. De man wilde een vergoeding hebben, dat maakte ie wel duidelijk, en na wat gehandel bleek een fles wodka (eigenlijk dropshot) die ik al helemaal vanaf Nederland nog steeds bij me had, (ik ben niet zo’n zuiper, dat merk je wel) een goede vergoeding. Het moest allemaal hush-hush, want drank is hoogst illegaal, en dus veel geld waard. Prompt liep de man met zijn fles in zijn binnenzak weg of de bijrijder van die vrachtwagen kwam ook zijn beloning vragen, ik heb hem ook een fles gegeven van iets waarvan ik niet meer weet was het was omdat het label er af was, kan ook spiritus geweest zijn haha. Goed, toen de garage eigenaar. Die had, vertelde ie, 20 jaar ervaring in het vak, dus dat zat wel snor. Het was ondertussen 12 uur en Turkije zou ik vandaag dus niet meer halen. Anyway, de diagnose was na een uurtje dat mijn diesel bevroren was, en mijn tank moest onder de auto vandaan. Nadat dat gedaan was had men honger en verdween iedereen voor lunch, om een uur later pas weer terug te keren.
Bevroren diesel, 7 man werkte aan mijn auto
De tank werd daarna schoongemaakt, opnieuw met (dezelfde) diesel gevuld, en de gouden tip kwam toen: gooi ongeveer 8% benzine door de diesel, dan kan die niet bevriezen. Tja, dat was een regel die ik nog niet kende maar zeker zal onthouden. Ondertussen was er een broer van een van de monteurs komen kijken, en die sprak gebrekkig engels. Hij nodigde me uit om mee te gaan naar zijn Engelse klas die avond, ik stemde toe, want men was om 5 uur klaar met de reparatie (kosten… $20) toen was het al bijna donker en in het donker rijd ik niet. Toen ik toestemde glunderde hij van oor tot oor en ik werd prompt op het diner uitgenodigd bij zijn broer (de monteur dus).
Die Engelse klas was wel lachen, en wat mij opviel was dat veel van die mensen naar Amerika of Engeland wilde terwijl Bush een paar dagen tevoren Iran nog voor rotte vis had uitgemaakt. Ook was men vol over het westen, iets wat ik niet had verwacht. De les duurde anderhalf uur maar heb me wel vermaakt, en veel opgestoken over hoe de Iraniërs nu denken over het westen. Men vindt US een mooi land omdat je daar vrijheid hebt zeggen ze. Pff, ze moesten een weten…Ondertussen 14 vrienden gemaakt, alle studenten van die klas, email uitgewisseld en zo, je kent dat wel, daar hoor je nooit meer wat van.
Na de Engelse les mee naar het huis van zijn broer. Dat bleek een hele grote kamer te zijn (wellicht was er meer, maar dat kreeg ik niet te zien). Geen enkel meubel stuk, maar dan ook helemaal niks, op een kachel en een tv na, moest op de grond zitten, en na een kwartier werd er een tafelzeil op de grond gespreid, er kwam kip met rijst aan (erg lekker), hele vieze zure groente (had ik niet verwacht, het zag er lekker uit, en na de eerste hap…..) en het immer brood cq pannenkoekjes. Het was er erg warm door een op volle toeren draaiende gaskachel en dat in combinatie met het eten maakte me erg slaperig. Had de avond ervoor ook niet echt geslapen, en na het eten moest ik alle luciferhoutjes onder mijn oogleden zetten om niet in slaap te vallen. Na een half uurtje maakte ik kenbaar weg te gaan, het was al half 11, maar er kwam nog dessert aan met wat fruit en yoghurt, en om 11 uur reed ik , begeleid door de monteur in zijn Renaultje, terug naar het industrie terrein om mijn auto te parkeren voor de nacht, dat was immers vlak bij de oprit van de snelweg. Heerlijk geslapen in Zanjan.
Donderdag 17 februari 2005.
Was laat wakker, en op km stand 139397 en om half 8 reed ik richting snelweg om vandaag toch echt de tweede poging Turkije te doen. Helaas was de oprit maar aan een kant van de weg, dus ik moest eerst 7 km heen rijden om vervolgens aan de andere kant 7 km terug te rijden om de snelweg op te komen. Die snelweg was pas nieuw en reed alsof je over een donzen dekbed rijd, heerlijk. Tja, mijn geluk bleef niet want na 100 km was het over. De snelweg, waar er geen enkele op of afrit was sinds de start, geen pomp station, helemaal niets dus, hield op en ik moest terug naar de B-weg, die op zich ook wel goed was hoor. Door de sneeuw was de natuur prachtig, mooie bergen en heuvels, alles onder minstens 20 cm sneeuw. Hierdoor leek het landschap heel anders dan op de heenweg, net alsof het een andere weg was. De weg was bij tijd en wijle bergachtig maar goed te doen, heel stiekem steeg ik naar 2000 meter, en dan krijg ik dus echt de auto niet meer warm. Ik had spijt dat ik in India niet zo een lekkere lange onderbroek had gekocht die ze daar allemaal in de winter dragen. Verder hield mijn auto het goed uit en rond half 1 was ik bij Tabriz, de laatste grote stad van Iran. Ik raakte zoals gewoonlijk de weg kwijt, en reed dwars door de stad heen, koste me een uur, dat was minder want de grens was nog 225 km. Toch reed ik om 5 uur (Iraanse tijd) de grens binnen, en na de nodige papierwerk, zelfs een kleine inspectie aan Turkse kant, een Turks visum van €10 en een hoop hokjes afgelopen, reed ik net voor het donker Turkije binnen. In Dogabuyatz heb ik eerste gepind, daarna gas getankt (heerlijk, ik kon weer alles vet warm stoken en mijn lijdingen laten ontdooien) en naar Murats camping gereden boven op de berg waar ik om 7 uur (iraanse tijd nog) aankwam. Had nog wat moeite om de laatste heuvel op te komen, die was niet goed schoongemaakt van sneeuw en dus spekglad.