In dit versdlag maak ik langzaam mijn weg noordwaards om de verkoeling in Nepal (en de rust) op te zoeken. Via via en uiteraard met de nodige India’se perikelen. Dit is een groot verhaal met 8.338 woorden, 44 minuten leestijd.
Ik stond al twee dagen op een pracht plek vlak bij Ajanta. Ondanks de rust die er hier heerste begon mijn (vers) eten en water op een laag peil te raken. Dus volgende dag begonnen met eerst het vinden van Highway 6. Dat viel nog niet mee, want mijn kaart en de feitelijke weg hadden blijkbaar 2 verschillende meningen. Volgens mijn kaart moest ik op een redelijke hoofdweg rijden, volgens mijn ogen en mijn gevoel reed ik op een zandpad met kuilen waar ze per ongeluk een vrachtwagen vloeibaar teer over heen hadden laten lopen. Met andere woorden, het schoot niet echt op.
Is het een mummie, een bandiet? Nee een Indiër die het koud heeft (en gaat poepen)
Ondanks dat ik al om half 8 uit Ajanta was vertrokken was ik pas om 11 uur bij Highway 6 aangekomen. Deze Highway was niet erg high. Ja, als je een joint rookte misschien. De omgeving was wel mooi. Het echte India’se platteland, waar katoen, suikerriet en andere vage gewassen zich afwisselde met stoppelvelden en dorren vlaktes. Het was makkelijk te zien waar er geïrrigeerd werd.
Ergens bij een dorp dat Khamgaon hete zag ik vlak voor het dorp een verboden ingang bord, maar er stond iets in Hindi onder, ik kon het niet lezen. Iedereen reed overigens gewoon door. Er staan hier in de binnenlanden sowieso geen borden in het Engels, dat maakt het navigeren wel iets moeilijker.
Het blijft een kunst om zo te parkeren
Maar goed, ik reed dus door, en kreeg ineens het vermoeden dat dat bord een verbod voor vrachtwagens was, en dat je daar dus af moest slaan om een bypass te nemen. Ik ging het voor de zekerheid bij een tankstation vragen, en ja hoor, ze rade me aan terug te rijden en de bypass te nemen. Zo gedaan, en toen ik de bypass op reed werd ik gestopt door een politie man. Tja, ik was de stad ingereden, en moest een boete gaan betalen. Feitelijk gezien had de man gelijk, maar er stond niks in het Engels op het bord, dus ik kon het echt niet weten. Na praten als brugman mocht ik toch door rijden, dat was wel even schrikken.
Hoorde net op de radio dat de verkiezingen in Bangladesh, waar ik naar toe aan het rijden ben, niet vlot verlopen en de grootste oppositie partij de verkiezingen gaat boycotten. Dat is slecht nieuws. Het gaat al op 21 januari gebeuren, en ik wilde 4 weken later daar zijn… dus ik moet dat goed in de gaten gaan houden.
Verder door rijdend naar het noordoosten was de rit door Nagpur heen weer eens een Indiase verassing in petto. In eerste plaats wilde ze me laten stoppen om een soort belasting te laten betalen, ik kreeg dan een gekleurde sticker op mijn raam geplakt. In eerste instantie snapte ik het niet zo en dacht dat de gast me versiering voor me auto wilde verkopen dus ik bleef maar nee nee nee zeggen en bleef langzaam door rijden. Hij bleef maar volhouden dat ik mijn auto aan de kant moest zetten, maar dat zag ik niet zo zitten, tot ik op een gegeven moment er genoeg van had en gas gaf. Achteraf bleek dat dus de belasting mijnheer te zijn, naja, pech voor hem. Eigenlijk wel blij dat ik niet gedokt heb, want er was een bloedjes mooie rondweg. En daar reed ik op. Mooi borden aangeven dat ik naar Jabalpur die kant uit moest….. totdat er een brug niet klaar bleek te zijn. Het bord, echt vlak voor de brug, zij dat ik rechtdoor de brug over moest, maar de brug was er echt nog niet. Het was ook met een hek afgesloten. Dar sta je dan met je goede gedrag. Dat is wel zó typisch India.
Ach, het blijft leuk
Na wat zoeken toch wel de weg gevonden, en dat was highway 7. Die loopt van zuid India helemaal naar Varanasi, dus ik verwachte een super drukke weg. Op de kaart stond dat die 4 baans was helemaal. Maar ja, het wordt vervelend ik weet het, maar dit is dus India. Van die 4 banen waren er twee zoek. Verder was de weg in het begin inderdaad erg druk, en nam het al mijn zintuigen in beslag. Tot zo’n 100 km na Nagpur de weg ineens super rustig werd. Ik kon echt me ogen niet geloven, want het was dan wel 2 baans, maar van een redelijke kwaliteit, en vrijwel geen verkeer er op. Ik vertrouwde het voor geen meter, en verwachte elk moment een kapotte brug of opstopping of wat dan ook tegen te komen waar ik niet doorheen zou kunnen en dus helemaal terug zou moeten. Maar ik reed maar verder en verder, door bossen en heuvels, het was een lust van jewelste. Later vermoede ik dat, omdat de weg door een natuur reservaat ging er waarschijnlijk geen vracht verkeer door mocht en daarom de weg zo stil was. Nou, geef mij maar meer van die reservaten hoor, wat een genot.
Die dag mooi 328 km kunnen rijden. Ook nog op de foto gegaan bij de mensen van de ‘mobile polution control’ die eerst mijn auto wilde controleren maar na weigeren van mijn kant wel met z’n alle op de foto wilde. Verder naar het noorden ontmoete ik nog een collega overlander. Die kwam ik ’s ochtends om 7:45 tegen op highway 7, net onder Jabalpur. Ze waren op weg naar Goa, naar Agonda beach. Haha, ik heb ze verteld dat het daar erg druk was. Kreeg wel van hun de info dat de weg er na Jabalpur niet beter op werd. Ik zat ernstig in dubio. Had eigenlijk wel besloten om terug naar Khajuraho te gaan, daar een week of twee te blijven om een aantal dingen te doen. Ten eerste eens lekker niks doen, ten tweede om eens te kijken of ik mijn zonnepaneel lader toch nog kon krijgen en ten derde om te kijken of ik van MAN op de ene of andere manier mijn schokdemper beugel kan krijgen, omdat de huidige toch wel enigszins vernagelt is in Pakistan.
Er waren echter diverse wegen die kant op. Tja, welke is de beste, of eigenlijk, welke is de minst slechte. Je kan in India beter iets omrijden en een betere kwaliteit weg hebben, dan een shortcut nemen en een zandpad krijgen. En daar had ik echt geen zin in. Ik heb al een week keelpijn, voel me nog steeds wat grieperig en wil eigenlijk het liefst even twee dagen slapen, en GEEN hobbelzandpad. Besloot dus om zolang highway 7 goed was daar op te blijven, en te kijken als het slecht werd waar ik af kon slaan naar links. Dat heb ik geweten, want de Indiase highway autohority (die verantwoordelijk is voor de wegenbouw en onderhoud) maakte er vandaag weer eens een soepzootje van.
Hé, me stroom doet het niet, hoe kan dat nou
Ik zal je de details besparen, maar wat er op de kaart stond, daar klopte dus geen zak van. Gevolg was dat ik Khajuraho net niet haalde. Het begon donker te worden en het was nog 80 km of zo, maar ik weiger om in het donker te rijden dus heb de auto maar in een veld gedumpt, zien we morgen wel weer verder. Terwijl ik dit aan het typen was kwam er een delegatie van mensen die iets liepen zeggen over dat er water door een kanaal ging. Ze gingen vuurtje stoken vlak bij mijn auto, en na 10 minuten er bij gestaan te hebben ben ik maar weer naar binnen gegaan, dit onder luid protest van de mensen, die geen woord Engels spreken. Wat ze nou precies aan het doen waren weet ik niet, maar na een kwartier of ze begonnen ze om drank te zeuren, en toen ik dat niet gaf dropen ze tien minuten later af. De volgende dag natuurlijk wel Khajuraho gehaald, weer geparkeerd op het terrein van Payall Hotel en eerst maar eens begonnen met een dagje uitrusten.
Daarna wilde ik mijn nieuwe Indiase mobiel gaan opwaarderen. Ik had in Bombay een nieuw nummer genomen van de provider HUTCH, ik hoopte dat die beter zou zijn dan Airtel. Ik kan je het antwoord geven, het zijn allemaal dieven. Een Indiase mobiel is leuk als je ergens bent en bljft, maar als je aan het reizen bent is het ellende. Eerst bleek er in de hele provincie geen opwaardeer mogelijkheid te zijn. Dichtstbijzijnde mogelijkheid was in Mehoba, uurtje of zo met de bus werd me verteld. Omdat ik toch ook wat technische dingen moest kopen wilde ik dat maar combineren. Ging om 10 uur naar het bus station om de bus naar Mehoba te pakken. Dat ging op zijn India’s, dus de bus vertrok om half 11, dat wil zeggen dan begint ie met toeteren, de motor te starten en de muziek héél hard aan te zetten. Dan rijd ie 100 meter, net alsof ie weg gaat, zodat iedereen in de bus springt. Vervolgens stopt ie op de eerste hoek en rijd dan heel langzaam al toeterend achteruit terug naar het bus station. Dat herhaalt zich een keer of tig, en om kwart over 11 ging ie dan toch eindelijk echt weg. Bij elk dorpje, gehucht, loslopende koe, zwaaiende debiel of kuil in de weg werd gestopt. Soms zelfs erg lang, met gevolg dat de rit niet 1 maar 3 uur duurde.
De moeder van Bathi
Eerst maar een bout gaan zoeken, daar was ik al een half uurtje mee bezig. Daarna de telefoon gaan opwaarderen. Tenminste, dat hoopte ik. Overal telefoon winkels, je wordt er mee dood gegooid. Binnen stappen en vragen of ze mijn telefoon willen opwaarderen. Geen probleem. Maar als ik dan zeg dat het nummer uit Bombay is zeggen ze allemaal ineens… oops, ja dat weet ik niet, neem maar een nieuw nummer. Na 6 verschillende winkels en zes keer hetzelfde ellende te hebben gehoord had ik het wel gehad met die Indiaase telefoon providers. Had ik je al verteld dat ik in Tamil Nadu mijn vorige nummer wilde opwaarderen? Nee he. Ik betaalde 250 roepies en kreeg daarvoor 40 roepies bel tijd. (210 roepies dus gewoon pleite). Die 40 roepies ware ook zo op, want mijn pogingen om de customer service aan de lijn te krijgen koste al 40 roepies. Nu ook zo bij Hutch, Ik belde hun ‘customer Care centre’. Ze kunnen het beter ‘money care centre’ noemen, want na 600 seconde in de wacht te hebben gestaan heb ik maar opgehangen en ter plekke besloten GEEN indiase mobiele nummer meer aan te houden. Dus, voor diegene die me wel eens bellen, jammer ik ben alleen voor mijn familie via mijn Nederlandse nummer bereikbaar, en verder alleen via mail.
De volgende dagen gespendeerd aan het wassen van de auto, het in de was zetten en weg polijsten van de krasjes die de bomen in Goa hadden gemaakt, en verder wat regelen dat ik reserve onderdelen krijg uit Nederland. Ook tevergeefs geprobeerd om mijn pakketje, wat nog steeds in Bombay bij het guesthouse ligt, deze kant uit te krijgen. De koeriers dienst weigerde elke vorm van service of medewerking, ondanks dat het hun fout is. Sterker nog, 80% van de telefoon nummers die ik kreeg klopte gewoon niet. Het guesthouse in Bombay weigerde ook elke vorm van medewerking. Ze hebben het pakketje liggen maar vinden het teveel moeite om het op te sturen. Dat is India. Als ze geen geld aan je kunnen verdienen zullen ze ook geen vinger uitsteken.
Ondertussen zijn we weer een paar dagen verder en zijn de ontwikkelingen in Bangladesh niet gunstig. De waarnemende staatshoofd is afgetreden en de verkiezingen zijn uitgesteld. Er is nu een machtsvacuüm en in een land als Bangladesh kan er nu van alles gebeuren, van een opstand tot een militaire overname of wellicht dat alles toch op zijn pootjes land. Toch vind ik het een beetje eng om nu dat land in te gaan rijden met mijn grote vette auto, dat is denk ik vragen om problemen. Het ziet er daarom naar uit dat ik de plannen ga wijzigen en Nepal in ga rijden. Daar is het net weer redelijk rustig en een nieuwe visa voor India kan ik daar ook halen. Kwa kilometers maakt het niet zo uit. Ik wacht het nog een dag of 10 af, en maak dan een beslissing, sta hier nu goed. Heb stroom, het is hier koel, in de nacht zelfs koud, geen muggen, geen ‘tension’ zoals ze dat hier noemen. Er staat weer eens een groot Hindoestaans feest aan te komen, dus ik heb wel weer wat om naar te gaan lachen.
Half Januari 2007, Het pakketje
Voor ik mijn relaas over pakketjes begin wil ik even reageren op een schrijven van Nita in mijn gastenboek. Blij als ik er mee ben, verbaasde het me wel enigszins. Nita heeft de indruk dat mijn reis van kommer en kwel aan elkaar hangt en ik er absoluut niet van geniet. Elk verhaal verteld over doffe ellende en ze krijgt eerder de indruk dat ik terug zou komen dan verder zou rijden.
Jeming, tja, zo heb ik er nog niet over nagedacht. Ik was niet bewust dat mijn verhalen die indruk wekte en het is helemaal niet mijn bedoeling. Bij het terug lezen van wat verhalen kan ik me er wel wat bij voorstellen, vandaar dat ik even het een en ander recht moet zetten. Ik geniet van mijn reis, ECHT WAAR. Dat er dingen gebeuren die minder leuk zijn, dat houd je ten alle tijden, zelfs ook al blijf je thuis. En dat zijn juist die dingen waar ik over schrijf. Ik laat de leuke dingen misschien wat te veel weg, en wek daarom de indruk dat ik van de ene ellende in de andere rol. Ook is het zo dat het schrijven over minder leuke dingen makkelijker gaat dan over leuke en misschien ook wel leuker zijn om te lezen?
Bij deze, geloof me, er gebeuren meer leuke dingen dan ellendige, en ik zal , NA DIT VERHAAL, wat meer aandacht aan leuke dingen besteden. Maar voor ik over leuke dingen ga praten, toch nog even wat ellende haha.
Reeds in vorige epistels heb ik u, beste lezer, verteld over de lotgevallen van ‘het pakketje’. Dit bewuste pakketje is een simpele zending afkomstig uit Europa, en zou indien mogelijk, mij moeten bereiken zodat ik er ook wat aan heb. Dit pakketje bevat onderdelen voor mijn auto, niks bijzonders, niks geheims, niet super groot zwaar of gevaarlijk. Er zit zelfs geen haarlak , chemicaliën, volgens de vliegtuigmaatschappijen tot gevaarlijke benoemde substanties, drugs, explosieven… nee echt, het is gewoon simpel een bout en een bevestiging knietje.
Ik heb al eerder erg veel problemen gehad om iets uit Europa naar India te krijgen. Iets wat jullie in Nederland maar geheel vanzelfsprekend vinden is hier een lijdensweg waarover Jezus zelfs nog zou zeggen als die keuze zou hebben… nee dat nooit, geef mij maar liever dat kruis. Die vorige zending is dan ook in het Indiase zwarte gat terecht gekomen en ligt nu waarschijnlijk ergens weg te rotten in een guesthouse in de binnenstad van Mumbai.
Maar om u, beste lezer, niets van al deze smakelijke ellende mijnerzijds te onthouden, zal ik het verhaal van pakketje nr 2 nog maar eens uit de doeken doen. Wellicht ook een leuke waarschuwing voor andere reizigers die denken dat bedrijven als DHL het wel even zullen regelen. Whaoaoaoaoaoaoaoaoa
Om iets te kunnen ontvangen moet je natuurlijk een adres hebben. Je kan moeilijk iets adresseren aan ‘Casper, ergens op Highway nr 12 richting Nepal, India. Ik kan je verzekeren dat dat dan niet aankomt. Raar maar waar. Dus, was ik terug gereden naar Khajuraho. Hier kon ik namelijk parkeren in het Payal Hotel, die een soort van campground heeft. Nou ja, je staat gewoon met je auto dan in de tuin van het Hotel, maar je staat dan tenminste achter een hek en op een redelijke rustige plaats, voorzien van elektra en water. Wat wil een mens nog meer. Ook ben ik dan voorzien van een adres.
Ik vond het niet zo erg, had zat op te ruimen, te fixen, te nixen en te luieren, en Khajuraho is daar een prima dorp voor (als je de handleiding van het dorp tenminste kent, maar dat is weer een ander verhaal). Het lag verder op de weg naar Bangladesh (waar ik toen nog naar toe wilde) en op mijn visa had ik nog twee maanden dus ala.
De MAN dealer in Vleuten mijn adres gemaild. Ze hebben een wereldwijde service voor onderdelen, ze zouden dus wel weten hoe ze het hier moesten krijgen.
Zowaar twee of drie dagen later kreeg ik van Rosier van den Bosch de vrachtbrief gescand en op PDF formaat toe gemaild, met de mede deling dat de zending verstuurd was, dit per DHL, die er 4 of 5 werkdagen over zou doen. Whaoaoaoaoaoaoaoaoa.
En toen begon de ellende. Ik heb netjes 5 dagen gewacht. In die tijd mijn auto gekuist, zowel van binnen als buiten, wat lakschade bijgewerkt, spiegels verzet, haak van de lier van mijn fietsdrager gerepareerd enzovoort, dus ik heb me best wel bezig gehouden. Het is hier overdag een graad of 25-30, zonnig, en in de nacht zakt het naar rond de 10 graden, ideaal weer voor al dit werk, en goed uit te houden dus (met andere woorden, ik heb er van genoten).
Na de 5 dagen dacht ik van kom, laat ik DHL eens bellen om te kijken waar mijn pakketje is. Had al via internet gezien (ze hebben daar op hun website een soort track&tracé functie) dat de zending wel India was binnen gekomen, van Delhi naar Mumbai was gegaan, en daarna naar een of andere regionale knooppunt waar het bleef steken. Vol goede moet naar het bel kantoortje gegaan. In het Hotel kan je niet bellen, die hebben alleen lokale lijnen. Dat is zoiets debiels in India, je kan alleen maar via STD, dat zijn nationale lijnen, naar andere delen in het land bellen, en al die lijnen zijn in handen van die bel kantoortjes waar er op elke hoek van de straat wel een zit. Gevraagd of ze een telefoon boek hadden waar ik het nummer van DHL zou kunnen opzoeken, maar daar keken ze me aan alsof ik om een porno versie van heilige Hindoeïstische scripten vroeg. Nee dus, dat was niet beschikbaar, daar hadden ze nog nooit van gehoord. Mmm, tja, dat werd wat moeilijker…maar, ze hadden er ook internet computers, dus maar even via internet naar de www.dhl.in gegaan om het telefoon nummer op te zoeken. Leuk he, internet, mooie site dat van DHL, alleen was er geen nationaal telefoon nummer te vinden. Shit, verder zoeken, en na een poos ontdekte ik de telefoon nummers van de regionale kantoren van DHL, waarvan er een stuk of 6 door heel India heen zaten. Ik schreef er drie op, Delhi, Mumbai en Chandigar.
Het eerste nummer dat ik belde, van Delhi bestond niet. Shit, zou ik het verkeerd hebben opgeschreven? Dan maar Mumbai nummer bellen. Kreeg een automatisch bericht dat dit nummer verandert was en dat ik maar informatie moest bellen voor het nieuwe. Uiteraard was het teveel gevraagd om dat nummer ook even te vermelden. Ondertussen was ik al een uurtje bezig hoor. Mijn laatste hoop, Chandigar, en ja hoor, ik kreeg iemand aan de lijn, maar aan de response te horen was dit niet het hoofdnummer. Mijn vraag over een pakketje gesteld, en ik half Engels en half Hindi kreeg ik te horen dat ik dan een ander nummer moest bellen. Dat schreef ik op, hing de haak op, belde het opgeschreven nummer….. bestond niet. Daar krijg je dan echt een sik als een Fakir van en het humeur van een Nepalese Maoïst in het paleis van de Koning. Weer terug gebeld naar het enige nummer wat ik tot nu toe had wat werkte, kreeg zowaar een ander persoon aan de lijn, en die gaf dan eindelijk het landelijke nummer van DHL,nog een gratis nummer ook namelijk 1800111345. Ik was weer back in business. Whaoaoaoaoaoaoaoaoa
Eerst 10 keer moeten bellen voor ik überhaupt contact met dat nummer kreeg. De elfde keer zowaar iemand aan te telefoon, de aardige dame het tracking nummer van mijn zending gegeven en gevraagd waarom ik het nog niet had. De lieve juf zegt… momentje, ik zoek het op, zette me in de wacht en is nooit meer terug gekomen. Nu weet ik dat ik wel eens een onprettige kant van mijn ‘personality’ heb maar dit was erg overdreven, dus maar opgehangen en weer na een keer of 6 bellen een andere hoogst aardige juf aan de lijn. Zelfde vraag gesteld, op een super aardige toon, ik was veel te bang dat deze dame ook in het niets zou verdwijnen. Na een seconde of 30 kwam ze terug, ze begon net uit te leggen waar mijn zending was toen plots de lijn verbroken werd. Gat ver de pielekes, dat was nou lastig. Nou ja, dit is India, het zal dus wel, het was toch een gratis nummer en helaas het enige ‘werkende’ nummer van DHL, volhouden dus. Na weer 14 keer gebeld te hebben kreeg ik dit keer een jonge man aan de lijn, zelfde verhaal, hij begon net te vertellen wat er aan de hand was en .. tut-tut-tut. Weer terug gebeld (ik was ondertussen al twee uur bezig) en gemeld dat de lijn steeds verbroken wordt, of ze een ander nummer hadden of mij terug konden bellen. Ja hoor, ze wilde mij wel terug bellen , ik geef het nummer van het bel kantoortje, maar, je raad het al, halverwege het opnoemen van het nummer…. Tut-tut-tut-tut.
Grrrr, ik begon nu enigszins geïrriteerd te raken, en na nog eens 34575 keer gebeld te hebben kreeg ik het zo ver dat het DHL kantoor me terug belde. EINDELIJK!! De aardige vrouw vertelde me dat het pakketje in Mumbai was, en richting Indore aan het gaan was. Nu was dat een beetje vreemd want Indore is 300 km hier vandaan maar goed, ik dacht, het zal wel. Wel vermelde de juf dat de Indiase overheid er een leuke invoerrechten , BTW en andere belasting op had geheven van maar liefst 5700 roepies. Dat is een bedrag waar je hier een half jaar van kan leven en ik vond dat erg veel. Het is 128 euro, de waarde van het pakket was niet eens zo groot dacht ik. Maar goed, ik was al lang blij dat het mijn kant op kwam.
Na weer twee dagen wachten nog maar eens DHL gebeld, wederom met dezelfde irritante ellende dat de verbinding steeds verbroken werd. Nu echter kreeg ik een dame aan de lijn die me een ander, niet gratis nummer gaf. Dit nummer gebeld, en dat ging goed. Alleen op de vraag waar het pakketje was werd me verteld dat DHL geen service in mijn omgeving had (slik) en dat ze het pakket aan een lokale koerier genaamd ASL gegeven hadden, die het bij mij zou afleveren. Er was alleen het probleem , ik moest die 5700 roepies betalen, maar dat kon ik in Khajuraho bij het kantoor van ASL doen. Dus geen probleem, men zou mij , of bij mijn hotel, terug bellen waar het kantoor van ASL in Khajuraho was.
Uiteraard hoorde ik niks meer die dag, dus de volgende dag wederom DHL maar weer gebeld. Duizend excuses, je kent het, en ik kreeg het nummer van die ASL in Indore, en die moest ik maar bellen. Op mijn opmerking dat ik eigenlijk niks met ASL te doen had, ik heb per DHL verstuurd werd ik met een kluitje het Indiase riet in gestuurd, ik moest maar bellen. Niks anders te doen dan ASL bellen, en die vertelde me dood leuk dat ze geen service in Khajuraho hadden, dus ik moest maar het geld per bank over maken, en dan zouden ze het pakket wel via een ander aan mij doen toekomen. Je snapt dat ik dat niet zo zag zitten, met al die slechte ervaringen in mijn achterhoofd. Het geld betalen is mijn enige houvast, want dat geld wilde ze graag hebben natuurlijk. Dus ik melde aan die beste mijnheer dat ik zou betalen als ik het pakje zou ontvangen, ter plekke cash. Helaas pindakaas, dat kon niet, ik moest eerst naar de bank om een bankers cheque te laten maken, die dan per post naar Indore opsturen, die zouden ze dan cashen (als die post aankwam, want in de Indiase post heb ik ook niet zo’n vertrouwen) , en als ze dat geld dan hadden, pas DAN zouden ze mijn pakje gaan sturen. Jaaa, ik ben niet helemaal van de pot gerukt, dus weigerde dat pertinent. Ik snap hoe dat gaat in India, straks ben ik en mijn geld en mijn pakje kwijt.
Toch maar weer DHL gebeld, en na veel vijven en zessen (en ondertussen bijna 200 roepies aan belkosten later) stelde ik voor het pakje naar de volgende plaats waar ik langs zou komen te sturen, dan zou ik het daar ophalen en betalen. Nou, dat werd geaccepteerd, en die mijn heer wilde mijn zijn email adres geven zodat ik hem kon melden waar het dan naar toe moest. Ik was het aan het opschrijven, en halverwege…. Tut-tut-tut, verbinding verbroken. Ik werd echt helemaal gek, want toen ik terug belde kreeg ik een ander aan de lijn en die had geen idee wie ik net gesproken had, het hele verhaal begon opnieuw. Uit ellende heb ik hem maar eens tut-tut-tut laten horen.
De zondag redelijk rustig doorgebracht met relaxen. Maandag na een bezoek aan Chattarpur weer de telefoon in geklommen. Na een gesprek met de koerier dienst in Indore, wat niks opleverde behalve hetzelfde verhaal van eerst betalen dan versturen we, maar DHL gebeld en hun verantwoordelijk gehouden voor de zending. Mijn voorstel om het pakket in Varanassi af te leveren viel in goede aarde, en ik kreeg zowaar een email adres en alles zou goed komen zegt de man….
Ondertussen is er ook een pakket via UPS vanuit Duitsland onderweg, en een brief die mijn moeder me stuurde met daarin of mijn ANWB kaart of mijn ANWB Visa credit card. Deze had hier ook al lang moeten zijn, helaas dus. Ik snap nu waarom er geen drugs smokkel vanuit India is. Alle pakketten raken zoek, lijkt me niet lucratief.
Na elke dag bellen, kreeg ik op een gegeven moment weer diezelfde daadkrachtige mijnheer aan de lijn bij DHL, eindelijk bleek mijn geluk aan mijn kant, want de telefoon verbinding bleef zo lang goed dat ik zelfs zijn email adres op kon schrijven. Zelfde dag nog een email met mijn waarschijnlijke Hotel adres in Varanassi door gemaild, en ja hoor, een dag later kreeg ik bevestiging dat mijn pakket daar naar toe onderweg was.
Ondertussen was het tweede pakket, deze dus afkomstig uit Duitsland en verzonden via UPS al dik een week in India maar nog niet bij mij. Ook UPS diverse malen gebeld, steeds kreeg ik te horen dat mijn pakket er snel zou zijn, maar dat was dan ook alle info die ik kreeg. Vrijdag de 26ste is Replublic day in India, soort van dag van de vrijheid, dar word groots gevierd met parades, veel herrie en feesten natuurlijk. Op die dag zou ik het pakket niet ontvangen, zelfs op die dag nog het UPS kantoor gebeld en kreeg een schoonmaker aan de lijn of zo. Je raad het al, want in India is alles onverwacht…. om 5 uur die avond, op Repunlic day, kwam er een ventje het UPS pakketje brengen, geheel tegen de verwachtingen in. Ik schrok er bijna van. Moest wel even 703 roepies belasting betalen, maar dat had ik er graag voor over.
Ik heb nu dus ¼ van de naar mij verzonden pakketjes ontvangen (die naar Mumbai tel ik natuurlijk mee, maar die is voorgoed weg). Het pakket van MAN zal wel in Varanassi liggen, de brief van mijn moeder met mijn Visa kaart, daar heb ik een hard hoofd in. Maar ik zal, tussen het toekomstige plezierige nieuws , je toch op de hoogte houden. Overigens wil ik dus nu via Varanassi naar Nepal rijden, en laat definitief Bangladesh letterlijk rechts liggen.
Eind januari 2007, richting Nepal
Op 30 januari begonnen met de rit naar Kathmandu, met een tussenstop in Varanassi, de heilige stad van de Hindoes.
Hier ben ik al 3 keer eerder geweest dus hoop daar wat kennissen tegen het lijf te lopen, maar dat is niet de reden dat ik die stad ga bezoeken. Ik ga daar namelijk (hopelijk) het pakket ophalen dat van MAN in Nederland gestuurd is, bevattende onderdelen voor mijn schokbreker. Ik had 24 dagen in Khajuraho gestaan, een record stilstaan voor me, echter was de tijd omgevlogen en schrok ik eigenlijk ervan dat het zo lang was. Had zelf meer het idee dat ik er 14 dagen was geweest maximaal. Zo zie je maar weer hoe de tijd vliegt, blijkbaar heb ik het toch wel naar mijn zin gehad, anders was ik vast niet zo lang gebleven.
Vandaag kon ik dan eindelijk mijn nieuwe mega claxon uitproberen die ik in Chatarpur had gekocht en zelf had gemonteerd op het imperiaal boven op het dak, met de 3 grote hoorns, fier vooruitstekend, wachtend op argeloze Indiërs. Haha, die heb je genoeg, dus ik had al heel wat voorpret. Die claxon was zo luid dat diegene die de volle laag kreeg er minimaal 1 dag hoofdpijn aan over hield. En zo vertrok ik om half negen in de ochtend richting het noorden.
De Highway 75 tot Rewar was belabberd, maar dat wist ik. Daarna highway 7, en die was niet veel beter. Het kon me echter niet schelen, en wel om twee redenen. Ten eerste omdat ik het van te voren wist en me er dus al op had ingesteld. Ten tweede omdat spelen met mijn nieuwe claxon super leuk was. Neem die taxi chauffeur die zijn auto midden op de rijbaan stil had gezet om passagiers uit te laden. Die wilde zelf ook nog een even midden op straat gaan staan, een stukje waar ik net langs zijn auto wilde piepen. Hij keek niet op of om, totdat ik mijn claxon liet gillen, de man sprong echt een meter de lucht in. YES!! Gerechtigheid.
Of die brommer/motor die in wilde halen terwijl ik er aan kwam, wat dus niet ging. Die schrok zo van mijn oorverdovende salvo dat ie pardoes om viel. Dat was eigenlijk wel gevaarlijk, want hij had zo onder mijn auto kunnen schuiven, gelukkig was iedereen ongedeerd. Die man heeft naast oorpijn ook wat fikse schaafwonden. Laten we hopen dat ie er van geleerd heeft (maar ik twijfel daar erg aan).
Optocht tijdens een moslim feest, uiteraard midden op de weg.
Onderweg ergens in een durpske, ik dacht Mauganj, was er plots een feest aan de gang. Ik wist dat het vandaag een moslim feestdag was, en blijkbaar woonde er hier erg veel, dus was de straat afgezet om een optocht langs te laten gaan. Ik moest van de politie de auto aan de kant zetten en zag in de verte al een paar vage praalwagens aankomen. Er was een gigantische menigte op de been, dus ik dacht, hier maken we even een paar mooie foto’s van. Ik stapte uit, er kwam gelijk een man op me afgelopen, die maakte een praatje met me, vertelde om welke moslim heilige het ging (maar ik ben al weer vergeten, ik dacht IED of zo). De man vertrok weer en ik ging naar de optocht kijken. Plots zag ik dat er voor de praalwagens uit, van die stokvechters liepen. Die stopte om de 50 meter en voerde dan een soort dans uit, een gevecht met stokken waar dan de goeie de kwaaie verslaat in een soort toneelstuk/dans. Er zijn dan meerdere slechteriken, en de goede weert dan alle stokslagen van de slechte (en dat is best knap) om ze dan vervolgens stuk voor stuk met een soort judo/stok-greep op de grond te leggen. Het was allemaal erg gespeeld en nogal amateuristisch maar wel vermakelijk. Echter terwijl ik stond te kijken werd het steeds drukker en begonnen er allemaal kinderen om me heen te staan. Nou is dat niks bijzonders in India, maar een idioot duwde een kind hard mijn kant uit, waardoor die tegen me aanviel, en iedereen begon te lachen. Ik vond het niet zo leuk, en liep wat weg, maar ik werd door de meute gevolgd en er gebeurde weer precies hetzelfde. Het werd wat minder plezant, en die kinderen begonnen allemaal dingen te roepen naar me die mijn inziens niet zo aardig waren. Ik liep naar de andere kant van de auto, maar de sfeer begon erg onvriendelijk te worden, ik werd vastgepakt en geduwd, er werd geschreeuwd en ik besloot in mijn auto te gaan zitten omdat ik me niet prettig voelde. Dat is voor het eerst in India eigenlijk. Al in de auto zittend werden er vage gebaren naar me gemaakt en ik was blij dat de optocht voorbij was en ik verder kon rijden.
Zou het iets te maken hebben met het feit dat het een moslim feest was en ik de enige blanke in de buurt? Ik weet niet, maar vaag was het wel.
In de buurt van Varanasi reed k eigenlijk volgens mij voor het eerst vet verkeerd. Ik volgde gewoon de weg, en omdat ik wat tussendoor was gestoken zat ik op National Highway nr 2, die maakt deel uit van ‘the golden triangle’ dat is de driehoek Delhi –Mumbai- Calcutta. En dat zijn eigenlijk de enige wegen in India die goed te noemen zijn. Dus zoefde ik lekker voort met een vaartje van bijna 70 (jaaaaahh, die durft), mijn nieuwe claxon blies de weg voor me vrij, en ik genoot van de snelheid.
Sadus op de snelweg, onderweg naar Varanasi.
Tot ik ineens op mijn GPS zag dat ik van de kaart weg aan het rijden was, dus niet meer op de weg naar Varanassi zat maar al richting Calcutta aan het gaan was. Shitie-de-poepie, had ik waarschijnlijk het bord met de afslag niet gezien. (ja, soms ben ik best naïef hoor). Bij navraag bleek de afslag 20 km terug te zijn. Helemaal terug karren en bij de afslag eens goed gekeken… nee hoor, geen enkel bord. Je moet dus maar gissen dat je er af moet, dat is nou India. Een perfecte snelweg, alleen vergeten ze wat borden te plaatsen. Die afslag leek ook nergens op. Normaal gesproken heb je bij een belangrijk kruispunt altijd wel winkeltjes, thee kraampjes, eten tentjes en veel bedrijvigheid, hier was niks…. Alleen een afslag. Ja dat ben ik niet gewend natuurlijk.
Bij aankomst naar het Surya Hotel gereden, maar die vonden mijn auto te groot (watjes) en werd doorgestuurd naar Hotel de Paris. Alleen al van de naam kreeg ik rillingen, en aan het uiterlijk te zien was dit een superduur hotel, grote tuinen erom heen, statig uiterlijk. Ik parkeerde mijn auto voor het hek en liep door de tuinen op het gebouw af en naarmate ik dichterbij kwam begon het er steeds minder duur uit te zien. De verf bladderde, de ramen sloten niet, er lag troep en het zag er allemaal heel armetierig en uitgeleefd uit. Op mijn vraag of ik mijn auto in hun mooie tuin mocht parkeren wist ik het antwoord natuurlijk al. Maar, India is niet zoals je verwacht, dus het antwoord was ja hoor. Voor 300 roepies per nacht mocht ik doen en laten wat ik wilde. Op zich best duur, maar ik sta dan ook wel erg mooi en rustig. In de middag mijn pakketje gehaald, het was zowaar aanwezig en ondanks dat het pakket open was zat er volgens mij alles in.
Als ik eens uit ga rekenen wat die grap mij gekost heeft, het pakket met de MAN onderdelen, dan had ik er denk ik een ticket voor naar Nederland van kunnen betalen. Ik bedoel, ben er wel 300 km voor omgereden (das al 60 liter diesel a 35 roepies = 2100 roepies (40 euro), 200 euro voor de onderdelen, 110 euro belasting, ik denk wel 30 euro aan telefoonkosten, en dan heb ik geen uren gerekend. Omgerekend 20.000 roepies, en idd, daarvoor kan ik heen en weer naar Nederland vliegen (dan wel met Aeroflot via Moskou, Irak en Afghanistan waarschijnlijk, maar toch).
Het blijft vies, wassen in die gore sloot
Varanassi is nog geen steek veranderd. De eerste keer dat ik hier was is denk ik bijna 4 jaar geleden was het al erg, nu is het dubbel zo erg. India is een mierenhoop, met overal mensen, verkeer, lawaai en bedrijvigheid, maar Varanassi is dat nog eens 5 keer zo erg. Al 4 jaar zijn dezelfde straten open gebroken. Al 4 jaar zijn er enorme files van riksja rijders, wordt je waar je ook loopt omver gereden of gelopen door een motorfiets, een riksja rijder of een koe, is er erg veel lucht verontreiniging en erg veel (geluid) vervuiling. Al 4 jaar is de stroom voorziening zo slecht dat elke winkel nog steeds een grote generator voor de deur heeft staan, die dan ook dikke vette uitlaatgassen walmen uitbraken. In die 4 jaar is alles nog eens zo druk geworden, en omdat het nu de tijd is om in de Ganges rivier te baden lopen er erg veel naakte Sadu’s door het land richting de stad en richting rivier (of zoals ze deze mensen in India noemen : Naked Baba). Een Sadu is een heilig man die alle bezittingen heeft afgezworen. Helaas heeft ie naar de kapper gaan en wassen ook afgezworen en op gezette tijden dus ook het dragen van kleding.
In Nederland zouden we er niet naar omkijken, hier worden ze als helden gezien. Ze mogen hasjiesj roken en doen dat dan meestal ook vol overgave. Er zijn ook westerse sadu’s , ik moet er af en toe wel om lachen. Geflipte westerse hippies die van zoveel hasj roken de verlichting hebben gezien. Tja, zo kan ik het ook…
Maar goed, dit zorgt er voor dat Varnassi héél erg druk overkomt, toch heeft de stad sfeer en is het plezierig er te zijn (maar ook plezant om er straks weer weg te mogen gaan). Ik sta erg lekker geparkeerd moet ik zeggen. Ik moet er best veel voor betalen in verhouding maar de locatie is perfect, in de rustige tuinen van het eens zo statige Hotel, kan het alle overlanders aanbevelen. Zorg wel dat je je ramen dicht houd ‘nachts, want het stikt hier van de muggen,. Kwam er achter toen ik om 4 uur in de nacht wakker werd, ik denk door te veel bloedverlies, en er wel 100 muggen me hongerig zaten aan te staren. Ik schrok er echt van, want een andere honderd hadden me al te grazen genomen en zaten volgevreten tegen de kastdeuren hun lippen af te likken. Heb ik met behulp van muggenspray toch even een massamoord begaan en 200 lijken verder kon ik helaas toch niet meer slapen. (zou een massamoordenaar daar ook last van hebben?)
Ook heb ik het idee dat iemand geprobeerd heeft in te breken in mijn auto, ik zag sporen van iemand die op het dak gelopen heeft. Kan ook zo’n idiote India’er zijn die zijn nieuwsgierigheid niet de baas is, zoals de meeste hier in India. Gelukkig was alles goed afgesloten, ik heb mijn lesjes wel geleerd hoor. Achteraf bedacht ik me dat het ook wel eens een aap geweest kan zijn, en misschien zelfs wel waarschijnlijker.
Was van plan de 3e naar Nepal te gaan rijden, tot de grens is het een dikke dag rijden, maar door aanhoudende onlusten rond Gorakphur en in de zuidelijke provincies van Nepal stel ik het een dag uit. Ook al omdat ik me de avond voor de 3e niet helemaal lekker voelde, ik dacht met een griep of zo geveld te worden. Misselijk, koortsig gevoel deden me om 6 uur in de avond naar bed gaan, en de volgende ochtend pas wakker te worden.
Als ik zo de kranten bij houd zijn er veel onrustige gebieden hier in het Noorden. Elk ongeluk veroorzaakt een massa protest, met in brand steken van auto’s of bussen van onschuldige mensen, gooien van stenen en relletjes. Er wordt dan een avondklok (of eigenlijk dagklok) ingesteld, massa’s politie worden aangerukt van andere delen van het land en na een paar dagen is het wel weer rustig. Het is dus wel de zaak niet in zo’n volks opstand terecht te komen. In Gorakpur werd er een marktkoopman vermoord door onbekende, hierdoor ontstonden er relletjes. De politie deed zijn werk, stelde de avondklok in en arresteerde tientallen mensen. Helaas was er een niet zo’n slimme populaire ambtenaar van de een of andere politieke partij die eens polshoogte wilde nemen, dit tijdens curfew tijd ging doen en prompt ook gearresteerd werd. Gevolg, meer relletjes en onrusten, nu ook in omliggende gebieden. Dat duurt al twee dagen zo, maar gister was de boel ‘onder controle’. India is niet zo rustig als iedereen wel doet denken hoor. Hier wat meer artikelen uit de krant:
Overval op vrachtwagen chauffeurs ; hier werden in een restaurant 6 vrachtwagen chauffeurs die er zaten te eten, beroofd van al hun bezittingen incl. de lading van hun auto’s. De ene chauffeur die verzette ligt in kritieke toestand in het ziekenhuis.
Of deze, nog steeds in dezelfde krant:
Overval op bestuurders op de openbare weg. Hier werden gewoon op een normale openbare weg een blokkade opgericht en iedereen die langs kwam werd ontdaan van hun geld, sieraden en andere waardevolle spullen. Bij verzet werd je in elkaar gerost.
Wat dacht je hier deze :
30 skeletten opgegraven uit een meertje. Omdat het water niveau in dit deel van India dit jaar erg laag staat door het uitblijven van de regens, word zo hier en daar in droog gevallen meertjes minder fraaie dingen ontdekt, zoals deze 30 skeletten. Onbekend is of dat het gaat om massamoorden, een oud kerkhof of iets nog luguberder.
Vorige maand zijn, niet ver hier vandaan, de lijkjes van een stuk of 30-40 vermoorde kinderen en vrouwen gevonden in een waterafvoerpijp onder het huis van een of andere politieke bons. Alle vrouwen als ook de kids waren in stukken gehakt en waarschijnlijk seksueel misbruikt. Hierdoor ontstond veel onrust in het land.
Ook in dezelfde krant, (het lijkt de telegraaf wel): Lid van politieke partij mannetje xxx hakt zijn rivaal van een andere partij in mootjes met een machete vanwege een onenigheid over het bouwen van een waterafvoer pijp. Tja, zo kan ik nog wel even door gaan, maar, om te eindigen waar ik mee begon, de relletjes.
In het zuiden van Nepal, waar ik dus straks doorheen moet, zijn rellen uitgebroken omdat men vind dat hun bevolkingsgroep niet goed vertegenwoordigt is in het nieuwe democratische parlement van Nepal. Wegen worden geblokkeerd, auto’s en bussen in de fik gestoken, enfin, je kent dat wel, beetje Parijse toestanden. Gezellig hè, dit deel van de wereld. Devies voor mij…… ramen dicht en gas geven..
Ik zat net rustig aan buiten op het gras een bakkie thee de krant te lezen vanmiddag, met een waterig zonnetje en een tempje van 25 graden (met andere woorden, goed uit te houden) toen er plots een MAN vrachtwagen het terrein op kwam rijden. Ik dacht eerst dat ik scheel keek, want hij leek, zeker van de voorkant, erg op mijn mannetje, maar het was een Duits stel met een opbouw van een andere firma.
Had mijn tweeling broer kunnen zijn
Veel geluk hadden ze geloof ik niet. Vandaag was hun spiegel eraf gereden, hun auto had al best wat schade, allemaal opgelopen in India, terwijl ze hier nog maar twee weken waren. Dikke kras in de zijkant, deuk in een van de portieren. De man stapte de auto uit, en na even gepraat te hebben vertelde hij me dat ie net uit Khajuraho kwam en 3 dagen over die rit gedaan had. Oops, dat is wel erg lang, ik vond mijn anderhalve dag al lang. Hij zag er ook erg moe uit en heb hun die avond ook niet meer gesproken. Ze gingen ook richting Nepal, dus ik zal ze wel wederom tegenkomen. Hij had echt geen geluk, want vroeg in de avond begon er een paar huizen verderop een enorm kabaal, waarschijnlijk een trouw partij of zo. Zijn Indiërs normaal al erg luidruchtig, bij een trouw partij trekken ze alle remmen los. Rotjes, keiharde tsonk-ke-tsonke-tsonke muziek, drums, schreeuwen gillen en krijsen, al het dierlijke komt in ze boven. Ik heb oordopjes om dat niet te horen, maar ik weet hoe erg het is als je jezelf eraan gaat lopen ergeren. Arme Duitser.
In de ochtend vertrok ik om even over 7 richting Nepal, maar bij de Duitsers nog geen leven in de brouwerij.
De weg naar Nepal was een beetje vaag. Eerst werd ik door een duidelijk bord, gewoon de verkeerde weg opgestuurd, waardoor ik minimaal 40km ben omgereden en een stuk minder mooie weg heb gehad (kwalitatief dan). De wegen waren super druk. Niet zozeer met verkeer, maar met mensen. Elke 2 of 3 km was er wel een dorp of gehucht, met alle oponthoud van dien. Heel veel fietsers (die uiteraard midden op de weg rijden, en als je toetert omkijken zo van, he wat raar, een auto), veel koeien en ander langzaam verkeer, waardoor het erg vermoeiend was. Daarna moest ik door Gorakpur heen, waar de afgelopen dagen die rellen waren. Ik had gehoopt dat er een rondweg was of zo, maar nee hoor, ik moest er dwars doorheen. En omdat er nergens borden stonden reed ik ook nog eens fout, waardoor ik er twee keer dwars doorheen moest. Er hing een nare sfeer. Wel veel mensen op de been, maar de meeste winkels waren dicht en op elke hoek stond politie of militairen in oproer uniform met kogelvrij vest aan en stok of geweer in de hand. Dit samen met de krantenberichten over overvallen en dergelijke maakte de rit wat krampachtig en reed ik met samengeknepen billen.
Het vinden van een slaapplek was derhalve niet eenvoudig. Aan de ene kant wilde ik niet zomaar langs de kant van de weg gaan staan, vond dat een beetje eng, maar ergens in een dorp gaan staan was ook geen alternatief want dan had je de hele nacht geen rust. Ik dacht, als ik een groot politie bureau zie vraag ik of ik daar binnen mag parkeren, of een groot bedrijf of zo. Maar ja, waar is de politie als je die nodig hebt? Uiteindelijk toch maar gekozen voor een rustige plek, bij een soort droog gevallen buffel drink/zwem plaats, afgeschermd door een oude vervallen muur, ongeveer 10 km van de Nepalese grenspost vandaan.
De volgende dag vroeg de grens over. Ik wilde echt vroeg, vanwege twee redenen. In de eerste plaats omdat een Engels stel wat ik ontmoete me waarschuwde voor de gigantische rij met vrachtwagens die voor de grens stond, waardoor ik wel eens problemen zou hebben met er door komen. Ten tweede omdat ik niet wist wat ik verwachten moest i.v.m. mijn scooter, immers had de Indiase douane daar erg moeilijk over gedaan.
Zo gezegd vroeg weg, en om 7 uur was ik bij de grenspost. De rij met vrachtwagens viel daardoor gelukkig mee, en met wat manoeuvreren lukte het me mijn auto pal voor de immigratie post te parkeren, 20 meter van Nepal vandaan. De mijnheer was nog niet helemaal wakker, maar toch werden al mijn papieren in record tijd ingevuld. Na uiteraard een kopje thee te hebben genuttigd bij de Indiase mijnheer van het carnet (die ook zowaar weer mijn motor en chassis nummer wilde zien) legde ik hem uit over de scooter, maar hij werd er niet warm of koud van, ragde ook een stempel in mijn paspoort en hoppa, ik kon gaan.
Niemands land over gestoken en in Nepal eest een visum moeten kopen (a ráison van 30 USD), maar kreeg zowaar een twee maanden visa, terwijl iedereen me vertelde dat 1 maand maximum was, maar het dat wel kan verlengen. Nu kwam het tere punt, ik moest mijn carnet in laten vullen, en dan zouden ze dus mijn scooter zien en er wellicht moeilijk over doen. Ik had me auto strategisch kunnen parkeren, zodat ze de achterkant vanaf het douane kantoor niet konden zien (had in Iran e.d. goed gewerkt). De man vulde alles in, zette de nodige stempels, en toen ie zij van ; ‘ik ga je auto inspecteren’ wees ik hem naar mijn auto die 100 meter verderop stond. Dat vond ie wel erg ver, dus hij vond het wel goed zo, alleen nog de handtekening van een hoge bons, en dan kon ik gaan. Ik heb nog even peentjes gezwoten, want die hoge bons ging persoonlijk naar mijn auto kijken, liep er om heen, maar maakte blijkbaar geen verband tussen carnets en scooters en tekende, ik kon gaan. In anderhalf uur door alle douane heen aan twee kanten, een record gebroken zowat. Zo zie je maar weer, wat een mens het meeste vreest gebeurt niet. (zo beredeneert kan je beter alles vrezen, dan gebeurt er niks) .
CASPER WAS IN NEPAL. En God wat een verademing zeg. Van de klamme deken van India, naar het rustige Nepal, waar niet iedereen aan je auto hangt en je aanstaart als je stopt, waar niet iedereen continu op de tutter hangt, waar mensen op de weg uitkijken voor ander verkeer, waar er VEEL minder verkeer en VEEL minder mensen zijn. Ik zal best wel wat te mekkeren hebben op Nepal over twee maanden (want een ideaal land bestaat niet) , maar nu is het een paradijs. Over de ervaringen in dit schone land bericht ik een volgende keer.