Mijn laatste bestemming was zo van… ik heb nog tijd over. Het waren geen bestemmingen die hoog op mijn lijst stonden. Dit verslag telt 1.721 woorden, 9 minuten leestijd.
Zit al een dag in Udaipur, hier gekomen per bus vanaf Jodhpur. Udaipur is volgens de lonely planet de meest romantische stad van Rajastan (de provincie alhier), maar ik weet dan niet zo goed wat ze onder romantisch verstaan.
Misschien de bijzonder irritante winkeleigenaren, die blijkbaar allemaal niks te doen hebben , en buiten hun winkel aan de rand van de straat staan, al spugend, rochelend en aan hun handel kriebelend (dat is wel een gore gewoonte hier in India, alsof ze het ding nooit wassen, of allemaal schaam vlooien hebben) en terwijl ze dat doen, elke toerist die langs komt lopend toespreken op irritante toon om ze te bewegen hun winkel binnen te komen. Overigens niemand doet dat, want toeristen worden er gek van, want er staan om de 5 meter van die ventjes.
Of misschien is het romantische het half opgedroogde meer midden in de stad, waarvan een gruwelijke stank komt, vanwege de uitwerpselen en het vele wassen wat de mensen er in doen.
Van een afstandje is het meer wel mooi
Hoe dan ook, ik vind het niet bijster romantisch, dat moge duidelijk zijn.
Ok, het moet gezegd worden, in het midden van het meer ligt een heel mooi hotel-eiland, waar de film Octopussy (James Bond) is opgenomen. Dat laten ze je hier dan ook wel weten. Zo was de mooiste kamer van het Hotel waar ik verbleef kamer nr 007.
Udaipur is nog toeristischer dan alle andere steden die ik ken. In elk hotel en restaurant, draaien ze om 7 uur in de avond de film….. Octopussy, dus die film zie je vrijwel elke dag minimaal een keer.
Op zoek naar een hotel werd ik door een taut al onmiddellijk vanaf de bus een autoriksja ingesleept. Ik vond het best, want hij bood me de rit goedkoop aan, en dan was ik lekker gelijk waar ik wezen moest, het centrum waar al de Hotels zijn. Toen ik de kamers of te duur of te vies vond, werd me een ‘Fuck Off’ toegesnauwd, dat is eigenlijk voor het eerst dat ik een onprettige ervaring heb hier in India, en wel kenmerkend voor de hele stad eigenlijk.
Ik heb gisteren een brommertje gehuurd en ben wat rond de stad gescheurd, maar er is hier zoveel luchtvervuiling dat na een paar uur me tanden knarsten en me neus dicht zat. Toen maar wat rond het meer gezeten, gezorgd dat ik uit de wind zat i.v.m. de reuk, en het Indiase leven aanschouwd Mensen die de was in het meertje doen, zich zelf wassen of hun behoefte er in doen, spelende kinderen, de nodige beesten en het meer met het Octopussy huis, er is altijd genoeg om naar te kijken in India.
Gisteren waren veel winkels dicht, omdat de uitslag van de paar dagen eerder gehouden verkiezingen uitkwam. Er was veel politie op de been (en dit was soms wat angstig, want ze hebben allemaal grote stokken of geweren in de hand) en erg veel mensen op straat, sommige met vuurwerk. Al om was het toch altijd al zo rumoerige India, er dubbel druk om.
Ik heb gister lopen dubben waar ik hierna naartoe zou gaan, en er was eigenlijk niks wat heerlijk aansloot. Ik kon naar het zuiden gaan, maar zou dan nog verder van Delhi raken en zoveel was er niet te zien, dus ga ik vanavond met de nachtbus (gadver, maar er was geen andere optie) naar Indore. Deze stad ligt ten zuiden van Agra, en Delhi is goed bereikbaar vanaf daar. Het is een stad die niet op de toeristische lijsten staan, dus misschien dat ik dat wel leuk vind dan.
7-12-2003, Indore en Bhopal
Ik maakte de afgelopen paar dagen twee domme beginnersfouten. De eerste was eigenlijk bewust, namelijk het geloven van de gast van het reisbureautje, die me verklaarde dat de nachtbus van Udaipur naar Indore een super hemelijke bus was, waar ik heerlijk in zou slapen. Hij liet me foto’s zien van een bus.. (nog maar twee weken oud zei die) die er inderdaad goddelijk uit zag. Ik ken India langzamerhand, en ook die gasten die van alles beloven om een kaartje te kunnen verkopen, dus ik was al met geen enkele verwachting naar die bus gegaan, en ja hoor, 20 jaar oude rammelbak.
Op zich niet zo erg hoor, maar ik had een bed geboekt, een enkel bed, en deze bus bleek alleen dubbele bedden te hebben. Ik zou dus een bed (van nog geen 1,50 breed) met een vreemde moeten delen, en dat zag ik niet zitten, want met mijn geluk was het een stinkerige ongewassen oud lijk, die de hele nacht scheten zou laten of zo.
Na een hoop stampij te hebben gemaakt, kreeg ik een bed voor mezelf, en ik moet zeggen, op zich comfortabel……… totdat de bus ging rijden( om 8 uur in de avond), want dan vloog je in je bed alle kanten uit.
Al om al veilig aangekomen in Indore om 4:30 uur in de morgen, na, denk ik, 30 minuten geslapen te hebben, meer zeker niet.
Daar sta je dan, in het donker, in Indore, een vreemde stad, geen idee waar je naar toe moet of kan. Gelukkig stond er in de Lonely Planet een kaart van de stad, dus heb met wat kunst en vliegwerk gelopen naar een hotel dat open was op dat uur. Daar maakte ik de tweede domme fout, door niet goed na te denken, want het hotel was naast het bus station. Een gouden regel die ik hanteer normaal gesproken, is proberen geen hotel naast trein of bus station, naast moskee of tempel te nemen, je kan er anders vergif op innemen dat je vroeg (4 of 5 uur in de ochtend) wakker bent.
Nou, dat was dus ook zo, en ik besloot dan maar om de lokale bus naar Bhopal te nemen, immers was het busstation naast de deur, het Hotel was schijt (met dank aan lonely planet), in de stad kon ik ook geen bezienswaardigheden ontdekken en ik sliep dus ook die nacht weer weinig.
Om half 7 in de ochtend zat ik in de lokale rammelbak naar het 175 km verderop liggende Bhopal. In de stad Udaipur waar ik dus de nacht had doorgebracht was weinig te beleven. Tussen 6 uur s’avonds en 9 uur in de ochtend was er nooit elektra, waardoor iedereen vette generators voor de deur aan ging zwengelen en alles dus in zwarte roet en rook gehuld was.
Liet ook nog eens een flesje met aftershave in de plee vallen (ik had mijn toilettas erboven hangen), een verkeerde beweging en floeps. Heb met me hand alles geprobeerd, maar kreeg het kreng er niet uit, dus de plee daar ruikt voorlopig wel lekker en mijn hand niet.
Bhopal is bekend van het ongeluk met een gifwolk een jaar of 20 geleden geloof ik, waar duizenden aan zijn gestorven en nog steeds duizenden de last van ondervinden.
Maar goed, ik stapte die rammelbak van die bus in, de chauffeur, die eruit zag alsof ie zo uit Hoog Catharijne junken tunnel kwam, waar ik hem nog geen kwartje zou geven, bleek een heel schappelijk man, en hete mij met zijn enige Engelse woorden die hij kende welkom : “You are most welcome in my bus, please sit down here, en hij wees me de ere zitting aan, net achter de stuurhut zeg maar.
Verder sprak hij geen woord Engels, maar onder het rijden keek ie steeds om naar me, en lachte erg vriendelijk. Ik kreeg ook een handje zoutjes van hem, soort zoute erwten. Ik had nog niks gegeten, dus heb ik maar aan de zoutjes als ontbijt gezeten.
Op het dashboard brandde een stuk of 10 wierook stokjes, waardoor de bus van binnen blauw stond, maar het rook er wel lekker. De rit was erg enerverend, altijd wel wat te zien in India, zoals mensen die langs de weg hun olifant staan te wassen, of mooie landelijke gebieden, ik kom altijd ogen tekort in een bus. (overdag dan).
Als er op de wegen in India geen koeien zouden lopen (en andere vee en/of dieren) zou dat denk ik de rit tijd van elk voertuig 20 % verkorten, en daardoor de economie hier als een pijl doen omhoog schieten. Helaas, het is India, de koe is heilig, en het gaat al eeuwen zo, dus veel remmen, veel weer optrekken, en net als je op snelheid bent…. je snapt het, de volgende loslopende koe, ezel, hond, kameel of wat dan ook.
Mierenzoete koekjes
Om 12 uur was ik in Bhopal, en daar is ook niet zo veel te zien, maar ik wilde daar de trein naar Varanassi pakken. Ik was daar al eerder geweest, maar vond het een leuke plaats. Lopend naar het trein station gegaan, was maar 2 km of zo, en ik belandde in de rij van het trein reserveringen kantoor . Na het nodige duw en trek werk (ik begin daar echt goed in te raken, die Indiërs kijken lelijk op hun neus) werd me gemeld dat er officieel geen plaats was in de trein en ik op de wachtrij zou komen. Zo gedaan, en helaas vertrekt de trein (als ie op tijd is) om half drie vannacht, dus ik heb een hoop tijd te vullen, en weer een slechte nachtrust in het verschiet.
Het is nu bijna 9 uur in de avond, ben net naar een Bollywood film geweest om de tijd wat te doden, tja… van al die muziek en dans word je wel wat simpel, toch is de kwaliteit best goed (ik versta er alleen zo weinig van). En nu zit ik dus dit verhaal te typen.
Ik krijg steeds meer zin om met een camper door Azië te gaan crossen, en loop in me hoofd al van alles te plannen. Ik weet, niet slim, maar toch…. Zat in die rammel bus vandaag en dacht, oh oh als ik dit toch eens met een camper kon doen, zou ik hier stoppen, en hier, en hier….
Ontmoete een Fransman (ja getver ik weet het) die met een Motor vanuit Frankrijk was gekomen, en die vertelde dat het een peulenschilletje was. Het kriebelt….heb al op www.campersite.nl lopen kijken…