Ik heb niks te melden en toch een hoop. Moet natuurlijk wel mijn ei weg schrijven, mijn ervaringen eruit gooien, anders verdwijnen ze in het zwarte gat der vergetelheid, en dat is zonde. Nu dus gewoon nog wat opmerkingen, bedenkingen en ervaringen in het rumoerige Nepal. Niks spannends, maar wellicht toch boeiend. En dat in 4.143 woorden, 22 minuten leestijd
In Nepal worden veel Chinese dingen verkocht. Logisch natuurlijk, de landen grenzen aan elkaar. Helaas is vrijwel alles imitatie. Ik had geen idee dat er zoveel nagemaakt werd. Dat de bekende North-Face jassen die hier in Nepal op elke hoek worden verkocht niet echt waren dat is bekend (en ook logisch voor een prijs van 15 euro) , maar er is meer, veel meer.
Zo stond ik in een elektronica winkel met Leo, die zocht nieuwe oortjes voor zijn muziek geval. Na 5 verschillende te hebben geprobeerd zeg ik ‘probeer die originele Apple dingen, die zijn wel goed’… waarop de verkoper zegt… nee, dat zijn geen originele maar imitatie. Let wel op, in origineel lijkende verpakking, Apple logo er op en alles. Maar het kan nog sterker.
Ik houd van een bepaald chinees snoepje. Die zijn niet makkelijk te vinden dus had er wat zakken van ingeslagen in Pokhara. Toen ik in Kathmandu deze snoepjes ook zag, voor een 25% betere prijs kocht ik ook maar twee zakken. Die avond kon ik het niet laten om er een paar te eten maar bah, die smaakte heel anders. Terug in Pokhara bestuurde ik ze eens goed, bleken het imitatie snoepjes te zijn. Kijk maar, als het is net een ‘zoek de 5 verschillen’ puzzel.
Hetzelfde, maar toch anders
Heb ik jullie al verteld over mijn evolutie theorie? Nee hè, daar moeten we maar snel eens wat aan doen.
Ik geloof stellig in evolutie. Het enige wat mijn geloof daar in zou kunnen veranderen is als bewezen werd dat de mens lang geleden op aarde is gezet door een ander buitenaards volk, maar daar ga ik nu even niet van uit, maar zou wel cool zijn. Mijn idee van evolutie is dat er héél lang geleden simpel leven op aarde ontstond, wellicht door een komeet. De eencellige beestjes zijn onze voorvaders. Maar hoe komen we van eencellige beestjes naar mensen? Heel simpel, door wat we nu afwijkende geboortes zouden noemen. Laat ik als voorbeeld de vis nemen, die plots bij een van zijn eitjes een soort van afwijkend kind kreeg, eentje die ook adem kon halen in de lucht. Of de aap die een kind kreeg met een ‘kromme rug’ wat het in staat stelde om rechtop te lopen. Deze afwijkingen zijn stappen in de evolutie. Het kind met de ‘kromme rug’ blijkt veel beter te kunnen lopen dan de op vier poten lopende aap en plant zich dan ook voort. De evolutie ging dus steeds in sprongetjes en het heeft natuurlijk héél lang geduurd voor we zijn waar we nu zijn.
Deze evolutie is gebaseerd op twee belangrijke dingen. Een is variatie. Evolutie maakt op allerlei fronten kleine stapjes, een van die fronten heeft geleid tot de mens. Twee is het principe van de stapjes, dus zeg maar afwijkende nakomelingen, die zich dan verder ontwikkelen als een nieuwe soort.
Alles leuk en wel, echter zijn wij nu bezig evolutie te stoppen. Elke afwijking in menselijke geboortes, afwijking in plant of dier word door ons als onwenselijk gezien en afgemaakt (geaborteerd, omgezaagd, weg gemaaid). Tweede grote probleem is dat we met z’n alle bezig zijn de variatie danig in te perken. Hele dier/planten soorten worden om zeep geholpen. Natuurgebieden worden om zeep geholpen, het aantal dier en planten soorten worden elk jaar drastisch minder. Ook zijn we wereldwijd ons best aan het doen om iedereen en alles hetzelfde te maken, hetzelfde te laten eten, hetzelfde te laten ontwikkelen. Ik bedoel de ontwikkeling van de mens in Bangladesh is millennia heel anders geweest dan de ontwikkeling van de mens in zeg Europa. Zou best kunnen dat er uit een van de twee volkeren een nieuwe stap in de evolutie zou komen. Maar, we zijn ten eerste hard bezig om het volk in Bangladesh hetzelfde te maken als het volk in Europa (dezelfde voedsel patronen, dezelfde omgang met andere, zelfs dezelfde tv programma’s hehe), en tegelijkertijd zouden we, als bij zwangerschap onderzoek blijkt dat er een afwijking is, de zwangerschap beëindigen. Met andere woorden, we zijn bezig de evolutie te stoppen. De overheersing van de westerse maatschappij is natuurlijk wel een deel van evolutie (de sterkste overwint) maar misschien wel tegelijkertijd de ondergang daar van.
Over evolutie gesproken, dit is Leo (uit Mexico)
Ik vermoed dat er in de (nabije?) toekomst een epidemie zal komen die het gros van de mensen uit zal roeien. Alleen een aantal zal overleven. Dat zullen diegene zijn die, vanwege evolutionaire reden immuun zullen zijn voor deze epidemie. En dat is dan een evolutie stap.
Dan maar even heel wat anders. Zo maar wat dingen uit de krant in Nepal. Opmerkelijk is dat Nepal het land van water is. Denderende rivieren klieven door het land, regen, smeltend sneeuw, het komt met bakken uit de bergen. Toch is er een tekort aan water, vooral in de grote steden. Schoon water bedoel ik dan. En dat is al jaren zo in dit land en redelijk onbegrijpelijk. Zo stond er in de krant dat het nieuwe water beleid, Kathmandu in 11 districten heeft opgedeeld. Sommige districten krijgen eens in de twee dagen wat water uit de leiding, maar meer districten eens in de drie of vier dagen, en sommige zelfs maar eens in de 7 dagen. En dan heb ik het niet over een volle dag water, nee, een paar uur, soms zelfs maar 3 kwartier. Er is een district dat eens in de 7 dagen, 45 minuten water krijgt…. tussen 2 en 3 uur in de nacht. En dan moet je weten dat de meeste huizen geen kraan hebben maar bij de gemeenschap kraan water via jerrycans, kruiken en emmers moet halen. Zo’n hele wijk in 45 minuten bedienen gaat natuurlijk niet, en al helemaal niet om 3 uur ’s nachts.
Maar, het is niet alleen water wat een probleem is en blijft in Nepal. Nog steeds staakt Jan en alleman voor de meest domme reden (en soms minder domme redenen). Zo zijn hier de brandstof prijzen in verhouding erg laag, maar toen de regering probeerde die wat op te krikken (er is maar één staats-olie maatschappij) lag in no-time het hele land plat door stakingen en weg blokkades. Er restte de wat slappe regering niets anders dan de prijs verhoging weer ongedaan te maken.
Kopen voor een dure prijs en weer verkopen voor een lage, dat houd je niet lang vol. Duurde niet lang voor de olie maatschappij de rekening aan India niet meer kon betalen, resultaat, vrijwel geen leveranties meer, benzine tekort, lange rijen voor de pompen. Dat heeft een flink aantal maanden geduurd, en nu heeft de bevolking eindelijk door dat het zo niet langer kan. Eindelijk heeft de regering dan nu toestemming gegeven voor het verhogen van de benzine prijs. Het kost nu 100 roepies (1 euro) per liter. Gevolg is wel dat de bus maatschappijen en vervoersbedrijven nu ook hun tarieven mogen verhogen, iets wat in het verleden onherroepelijk tot het dicht gooien van alle wegen zou lijden. Zo zijn er meer voorbeelden van dommigheid, of misschien kortzichtigheid, van de bevolking of wellicht het niet goed verkopen van beleid van de overheid en het voor elke scheet demonstreren van burgers.
Himalayan Times van 12 juni. Modder en zand komt uit de kraan:
In het district ABC zijn bewoners gestopt met het drinken van water uit de kraan nadat er modder, zand en in een geval zelfs een kiezelsteen uit de kraan kwam. Ongeveer 10.000 huishoudens zijn de dupe. De waterleiding maatschappij geeft de schuld aan de 40 jaar oude waterleiding die aan het roesten is. Vanwege te weinig geld kan het probleem niet worden opgelost.
Himalayan times van 12 Juni.
Butwal. Consumenten hebben het kantoor van Nepal water maatschappij in Butwal belaagd en via kettingen op slot gedaan. Dit van zowel het kantoor als de kas afdeling. De protesterende mensen, veelal studenten eisen dat er drinkbaar water uit de kraan komt. Er is meestal geen water, melde men, en als er water is, is het vies en bruin van kleur. De water maatschappij legt uit dat het probleem ontstaat omdat de levering van elektra steeds onderbroken word zodat men geen water uit de waterputten kan pompen.
Himalayan Times , 15 juni. Kathmandu.
De koning heeft het paleis verlaten. (Nepal is sinds kort een republiek, en de koning is aan de kant gezet). Echter, hij heeft geprobeerd de auto, die zijn vader van Hitler had gekregen, te verdonkeremanen. De auto, een Daimler Benz uit 1938, stond binnen de muren van het paleis. Midden in de nacht kwam er een kraanwagen om de auto het paleis uit te takelen maar de security liet de wagen niet toe. Men wil van het paleis een museum maken en de auto zal een van de pronkstukken worden.
Himalayan times, 12 juni.
Hetauda.
4 mensen zijn in het verkeer omgekomen in 3 verschillende ongelukken gisteren en vandaag. Dhr X werd op zijn brommer door een vrachtwagen geschept en overleed ter plekke. Zijn familie blokkeerde 15 uur lang de (enige) oost-west highway. Ongeveer op dezelfde plek werd de volgende dag de 7 jarige Mangal door een vrachtwagen geschept en overleed ook ter plekke. Zijn familie blokkeerde in protest dezelfde (snel) weg vanaf 6 in de avond. Om 3 uur de volgende middag werd de weg vrij gegeven, maar 3 uur later blokkeerde dezelfde mensen opnieuw de weg. Verder kwamen er twee mensen om die in een jeep die frontaal op een vrachtwagen botste.
Even een foto om het luchtig te houden
Himalayan Times, 13 juni.
Oosten van Nepal last van stakingen. De steeds populairder wordende trend om wegen te blokkeren ten einde je stem hoorbaar te maken, resulteerde in erg veel overlast voor inwoners van het oosten van Nepal. Zeven districten in het oosten hadden last van een of andere vorm van blokkade in de afgelopen maand. Stakingen/blokkeringen duurde tussen de 30 minuten en 30 uur. In de afgelopen maand waren er maar drie dagen staking/blokkade vrij.
The Kathmandu times. 13 juni.
Taxi chauffeurs blokkeerden de weg in Maharajgunj vandaag, omdat een van hun collega’s afgelopen week door een gewapende man werd neergestoken. Hij werd dood verklaard in het lokale ziekenhuis nadat hij geen medische aandacht kreeg omdat niemand de 500 roepies onderzoekkosten (5 euro) kon betalen.
Himalayan Times van 21 juni.
Kathmandu. Studenten en vervoersbedrijven blokkeren hoofdwegen in en rond Kathmandu.
Studenten blokkeerden hoofdwegen omdat de regering de bus tickets gemiddeld met 25% heeft verhoogd. De transporteurs blokkeerde andere hoofdwegen omdat ze claimt dat de regering de prijs op eigen houtje heeft verhoogd en omdat ze 25% niet genoeg vinden. De vakbond van transporteurs heeft verder een staking aangekondigd voor onbepaalde tijd vanaf morgen in en rond Kathmandu. De studenten vakbond heeft een nationale staking afgekondigd voor 27 juni.
Zou jij in dit oh zo wonderschone land willen wonen? *zucht*
Gisteren waren er erg veel voetbalspelers op het veld waar ik stond, terwijl het donderdag was, normaal gesproken een schooldag. Bij navraag bleek een 10 jarig meisje te zijn verkracht ergens, en alle scholen doen dan uit protest de deuren dicht. Misschien voor een dag, misschien voor een week, niemand weet het. De schooldeuren waren ook al een week gesloten omdat er geen schoolboeken waren, twee weken gesloten vanwege gewone vakanties, een week gesloten vanwege examens, een dag gesloten vanwege de verjaardag van de een of andere bekendheid. Heb het idee dat de Nepalese kids meer thuis zitten dan op school. Zo kom je er niet Nepal.
Wilde eigenlijk langzamerhand Nepal gaan verlaten, dus besloot de 22e even flink wat boodschappen te gaan doen voor de rit. Vlees (vooral rund, want dat kan je in India niet krijgen) en verse groenten, wat blik groente en zo, allemaal prettig voor onderweg. Toen ik bij de bushalte stond en er maar geen bus kwam besloot ik vast te gaan lopen, maar na 15 minuten lopen nog niks gezien. Bij navraag bleek vandaag landelijk alle bussen te staken. Pff, onverichterzake maar weer terug gelopen, zal het morgen maar weer proberen. Maar het wordt wel vervelend zo.
Had een gesprek met het Duitse meisje wat ik op de Poon Hill trek tegen kwam. Die werkte voor een bedrijf in Bangladesh dat deed aan ontwikkeling hulp. Nou heb ik wat met (of liever gezegd tegen) al die ontwikkelingshulp, dus ik begon het kind wat te jennen. Het bedrijf waar ze voor werkte was semi-overheid en probeerde de positie van de vrouw in Bangladesh te bevorderen. Leuk en aardig, maar, zo begon ik, waarom moet een westers bedrijf onze ideeën opdringen over de positie van de vrouw. Wij vinden dat de vrouw gelijk is aan de man, (en ik heb daar geen problemen mee,) maar in Bangladesh is dat niet zo. En dat is al eeuwen niet zo. Waarom moeten wij dan onze normen en waarden aan hun opdringen? Waarom moet dan een westers bedrijf hun gaan leren hoe wij vinden dat zij met hun vrouwen om gaan. Ik vind dat klinkklare onzin. Laat die mensen zelf hun ontwikkeling bepalen. Ok, Bangladesh is niet zo ver ontwikkeld, maar wat dan nog. Is het daarom een slechter land? Dat er mensen honger hebben en erg arm zijn, ja dat is heel vervelend voor die mensen, maar dat is wel hun keuze. Dat de boel daar vrijwel elk jaar onder stroomt, dat doet het al jaren en jaren, en veel mensen houden daar rekening mee, leven zelfs van die overstromingen. Dat wij ze eens helpen door het bouwen van een dijk (of beter, door hun te leren hoe ze een dijk moeten bouwen), tja, daar kan ik nog wel inkomen, maar dat wij moeten gaan dicteren hoe zij hun vrouwen behandelen, dat vind ik onzin. Enfin, het aardige, maar zeer rechtlijnig denkend Duitse meisje had het op een gegeven moment niet meer en werd wat boos, maar mij er van overtuigen kon ze niet. Jammer, zo blijf ik anti ontwikkelingshulp.
Afgelopen nacht was het dan zo ver, de eerste wedstrijd van Nederland in de knock-out fase van het EK. Ik had nog geen wedstrijd gezien maar hoorde van alle kanten zulke ophemelende verhalen over het Oranje van nu. Nou neem ik dat meestal wel met een korrel zout want de Nederlandse pers noemt Oranje al kampioen als ze één keer de bal hebben weten te raken maar zelfs de buitenlandse pers deed lovend. De wedstrijd van Nederland tegen Rusland begon lokale tijd om half een in de nacht. De wekker gezet en om 12 uur mijn bed weer uit (ik ben een vroege slaper) en in het pikke donker door een verlaten Pokhara op naar een plek met een TV. De eerste kroeg waar ze de wedstrijd zouden laten zien had de TV niet aan en melde dat ze vandaag geen voetbal zouden laten zien. Een reden wilde ze niet geven.
Een paar honderd meter verder op zat Club Amsterdam. Ondanks dat alles hermetisch was gesloten hoorde ik binnen TV geluid en na wat kloppen op rolluiken werd ik binnen gelaten. Tezamen met nog 6 andere Nederlanders keek ik naar het oh zo fantastische Oranje. Bah bah. Het leek wel een elftal uit de jeugd D of zo. Enige communicatie tussen spelers leek niet bestaand en de Russen hadden duidelijk de betere kansen. Toen Nederland dan ook een goal tegen kreeg werd het voetbal van Oranje alleen maar paniekeriger. Met een ‘ieder voor zich’ mentaliteit en een dosis mazzel lukte het van Nistelrooy toch nog een (fraaie) goal te scoren. In de verlenging voelde je het debacle al aankomen. Het was puur slecht voetbal wat Nederland liet zien, zoals zo vaak de verwaande jongens die, als het ietwat tegen zit de koppen laten hangen, de druk niet aankunnen en er dan een zooitje van maken. Petje af voor Guus Hiddink, de coach van Rusland. Jammer voor Oranje, ik had beter kunnen weten.
Op maandag de 23ste regende het. En het bleef regenen. Mijn plan om desnoods met de fiets maar boodschappen te gaan doen viel dus in het water. Veranderde dus maar mijn plannen. Ik ga morgen de 24ste maar rijden en voor het wegrijden even langs de supermarkt met de auto.
Eind Juni 2008, van Pokhara (Nepal) naar Manali (India)
Het was vandaag de derde dag van de staking, blijkbaar eentje van onbepaalde duur. Op dag één van de staking reden er alleen geen bussen, op dag twee en drie reed er niks. Geen bus, geen taxi, geen auto. Alles met meer dan twee wielen stond aan de kant. Ik had zoiets al vaker meegemaakt in Nepal. De bevolking schikt er zich in, maar ik vond het niet leuk. Ik had ook al in de krant gelezen dat de studenten vanaf volgende week gingen staken en ook van alles zouden gaan blokkeren, dus koos voor de optie om op dinsdag de 24ste te gaan rijden, staking of niet.
Had nog geprobeerd de dag ervoor wat verse groenten en zo in te slaan maar de markt had niet veel bijzonders meer. Ook zij hadden last van de staking. De staking overigens , die door de transport vakbond is afgekondigd, omdat ze toestemming willen hebben om hun tarieven met méér dan de overeengekomen 25% te verhogen. Kan me voorstellen dat de regering daar niet op in gaat, want zelfs over de verhoging van 25% dreigt veel ellende.
Dinsdag ochtend regende het, en aan het verkeer te horen, was er nog steeds staking (met andere woorden, ik hoorde geen verkeer). Vertrok toch om 7 uur, en inderdaad, de straten zijn leeg. Ik verwachte elk moment een blokkade op de straat maar waarschijnlijk zijn die stakers niet zo vroeg op. Reed rustig richting Butwal, geen idee hoe ver ik zou komen. Voor hetzelfde geld werd ik ergens gestopt en moest ik er een week lang blijven staan. Met lood in de schoenen reed ik zo verder. Ik was helemaal alleen op de weg, kwam werkelijk alleen hier en daar wat brommers tegen en in elk dorp werd ik aangekeken of ik gek was. Het volk zat langs de kant van de weg uit de neus te eten. Er was geen school (geen schoolbus) en veel winkels waren ook dicht vanwege gebrek aan personeel (die konden niet komen) of gebrek aan goederen. Zo nagestaard reed ik maar door, en achter elke bocht verwachte ik het ergste. Het bleef echter maar goed gaan. Tot in Tansen, om een uur of 1. Daar zat een slagboom over de weg. Jazus. Ik leun uit mijn raam en een heel onprettig mannetje zegt met een zuur gezicht dat ik 350 roepies moet betalen aan tol (3.5 euro). Ik doe in eerste instantie alsof ik er niks van snap, want ik had ook wel door dat die gast me probeerde te flessen. Behalve dat ik hier nog nooit iets aan tol heb hoeven te betalen, is 350 roepies een schandalig bedrag. Hij drukt me een reçu in de hand, waarop alleen in het Nepali van alles stond. Zag wel bedragen staan, van 100, en 150 en ook 350, maar ja. Stap uit, loop naar een ander ventje die wat aardiger leek, en zette het, na wat onderhandelen op een akkoordje. 150 roepies en geen bon. Ik kon dus verder. Het was geen staking maar een ordinaire tolheffing.
Alles bleef goed gaan ondanks dat er steeds vaker mensen me met handgebaren waarschuwde dat ik dadelijk nier verder kon. Net voor Butwal, op exact hetzelfde punt als waar ik op de heenreis ook vast stond, was het raak. Aan weerskanten van de brug vrachtauto’s overdwars, boel geblokkeerd. Ik had al een plan gemaakt, en parkeerde mijn auto in het zicht van alle stakers, pal voor de barricade. Stapte uit, breed lachend en begon rustig te vragen wie er staking leider was.
De boel geblokkeerd
Toen ik die vond schudde hij alleen maar zijn hoofd. K^t, dat ging niet goed. Ander manneke gezocht, en die bleek wat sympathieker. Ik vertelde hem dat ik wel langs die geblokkeerde vrachtwagens kon glippen als hij me maar toestemming gaf. In eerste instantie schudde ook hij zijn hoofd maar toen ie mijn auto zag mocht ik er toch langs. Al om koste dit een half uur.
In de stad Butwal, bij de kruising links, en 300 meter verder weer een blokkade. Een bus en een vrachtwagen waren zo neergezet dat er alleen brommers , riksja’s en fietsen door konden. Maar Riksja’s die goederen vervoerden werden tegen gehouden. Het was immers een transporteurs staking. Ook nu weer, auto voor de blokkade neergezet en breed glimlachend op de blijkbaar organisatoren afgestapt. Ook nu weer nul op request, maar na overleg met een agent, ging deze hulp halen van de echte staking baas, en na 20 minuten kon ik ook hier weer door rijden. Na een uur naar het westen rijden was het wederom geblokkeerd, maar hier was het in 5 minuten bekeken, en dat was tevens de laatste van die dag. Parkeerde voor de nacht op een plek waar ik al eens eerder had gestaan een jaar geleden. Ergens midden in de bush bush.
Maar berusten in de file, stoel er bij
Ergens was er wel een dorp in de buurt en al snel bleek weer dat ik in de buurt van India kwam. Er kwamen hordes mensen aangelopen. Na al deze weggewerkt te hebben erg slecht geslapen. In de eerste plaats waren de kikkers bijzonder luid. Maar ze waren dat bij vlagen, ze hielden allemaal op hetzelfde moment op. En ze begonnen dan allemaal een paar minuten later weer tegelijk. Het hield me steeds uit de slaap. Wel fraai waren de vuurvliegjes die allemaal in een boom zaten, op die manier creëerde ze een kerstboom van jewelste. Het tijdstip was wat verkeerd, maar ik had de vorige twee kersten gemist, dus dat heb ik bij deze ingehaald.
De volgende ochtend werd ik om 4 uur gewekt door stemmen. De voetstappen liepen door, dus ik dommelde weer in, maar om kwart over vier, weer hetzelfde. Om half vijf en vijf uur wederom bla bla voorbij mijn auto. Ik kon de slaap al lang niet meer vatten. Achteraf bleken dat schoolmeisjes geweest te zijn. Omdat er een transport staking was moesten ze om vier uur lopend van huis om op tijd op school te zijn. Om kwart over vijf bleef er een aantal opgeschoten jongens voor mijn open raam staan kletsen. Op mijn verzoek om ergens anders te gaan staan werd niet gereageerd. Ik had het nu helemaal hangen. Besloot het ontbijt niet eens te doen maar te vertrekken en naar India te rijden. Ik wist dat dat in een dag te doen was maar bleef toch steken bij een heel mooi grasveld in het Bardia National park. Ook hier overlast van hangjongeren maar die had ik snel onder controle en na een biertje met de eigenaar van het guesthouse waar ik twee jaar geleden een week of wat had gestaan begon het te regenen en was het heerlijk stil op mijn plekkie.
Hier in Bardia is het insecten leven zo groot dat het irritant is. Als je een licht aan doet is het net alsof je een super insecten magneet aan zet. Zo wilde ik buiten gaan douchen en in het donker kan je natuurlijk niet alle plekjes wassen. Met een zeer klein 12 volt lampje aan, vlogen er in een mum van tijd zoveel supergrote vliegende insecten tegen me aan dat ik het op gaf. Het was zelfs zo erg dat er een me oog in vloog, en ik heel snel weer naar binnen ging. Maar ook daar was het niet pluis, want ondanks dat ik maar kaarslicht aan had, was het licht van de mijn laptop scherm genoeg om alle insecten zo debiel te maken dat ze zich bijna door mijn muggen gaas heen vlogen.
Na Bardia was het nog maar een half daggie rijden tot de grens met India. Geen problemen hier, behalve dan dat ik uit voorzorg probeerde wat diesel te krijgen maar overal een nee antwoord kreeg. Was ik blij dat ik vol gegooid heb toen ik nog in India was 2 maanden geleden. En met 500 liter kom je wel een heel eind.
De grens over zonder problemen en parkeerde op het grasveld net aan de andere kant van het water. Had nu dus voorlopig voor goed Nepal verlaten en was er aan een kant wel triest om. Het is een heerlijk land, met heerlijke mensen maar het richt zichzelf ten gronde. Alle stakingen en onenigheden maken het land zo onrustig dat het in de afgelopen jaren alleen maar verder naar beneden is gegleden. En ik heb niet het idee dat er snel verandering in gaat komen…. We zullen zien.