Ik begon erge problemen met mijn rug te krijgen en twijvelde wat te doen. Uiteindelijk toch gaan rijden, de hitte in. Dit verhaal heeft weinig foto’s maar 7.263 woorden, 38 minuten leestijd
Mijn rug problemen bleven aanhouden, de ene dag wat meer dan de andere, en ik werd er een beetje erg moe van. Behalve dat je anders gaat lopen, daardoor je spieren anders gebruikt voelde ik me steeds erg moe en af en toe misselijk. Het eten ging wel, alhoewel niet enthousiast, maar dat is een kwestie van jezelf verplichten te eten. Ik bleef een beetje rond het plaatsje Manali hangen, om uit te rusten en me rug wat rust te geven.
Wat me toekomst plannen zijn? das een goeie, ik heb wat moeite om te besluiten. Ik wil richting zuiden/midden India rijden, dus naar Mumbai (Bombay) en dan afzakken naar Goa en daar wat blijven op het strand. Vandaar wil ik dan India doorkruisen richting Bangladesh, dat nu compleet onder water staat, en daar zit gelijk mijn probleem. De moesson is aangebroken en dat geeft veel erg nodige regen, maar vaak veels teveel tegelijk En daar heb ik natuurlijk geen zin in. Ik kan wat westelijker afzakken, maar dan kom ik weer in woestijn gebied, met temperaturen van 40-50 graden.
Dus, mijn plan is om naar Uttaranchal te gaan, dat is de provincie die aan Nepal grenst, een stuk oostelijker van hier. Ik verwacht dat het een beetje op het gebied waar ik nu zit lijkt (ik zit in Kullu Valley in de Himachal Pradesh provincie). De temperatuur zou dus ook goed moeten zijn, en tegen de tijd dat ik daar ben uitgekeken is het wel weer redelijk veilig om naar zuid India te gaan qua temperatuur en regen. Sprak gister iemand die in Goa woont en die zegt dat rond september de regens in zoverre zijn afgelopen dat het weer lekker is om er te zijn. Later word het daar drukker met toeristen, en dus niet leuk meer. Kan daar paar weken relaxen en dan langzaam land oversteken richting Bangladesh.
Ondertussen zit ik dus wat af te wachten en ik zal zal een beetje de highlights aanhalen (niet dat die zo high zijn).
Mijn camper stond geparkeerd in New Manali. Dit is een klein plaatsje in de bergen, de uitlopers van de Himalaya, op een hoogte van 2000 meter. Het plaatsje zelf stelt niet zo veel voor, is erg toeristisch, en daarom erg goedkoop vanwege de hevige concurrentie tussen Hotels. Ook op restaurant gebied is er veel keuze en zitten er erg goede tussen die ook erg goedkoop zijn. Verder groeit hier de hasj gewoon aan de kant van de weg, en wel in zulke grote hoeveelheden dat je er de hele Nederlandse bevolking volgens mij van kan voorzien. Dit trekt dan weer een bepaald soort toeristen, die dan niet altijd even geliefd zijn bij de lokale bevolking (Israëliërs vooral).
Het dorp is onder verdeeld in Oud en Nieuw Manali, en er zijn er nog wat rand dorpjes, de bekendste is Vashist, waar de meeste Hippisch verblijven (en veelal blijven hangen) en de hele dag hun stickie roken en niks doen. Dus, ik voel me een beetje in Nederland hier. Ook qua temperatuur en regen lijkt het erg Nederlands, het regent vaak, maar vooral nachts. Het komt dan ook wel met bakken naar benee. Overdag is het meestal droog en vaak zonnig, de temperatuur loopt dan snel tot 25-30 graden op, prima dus. Naast de deur een enorm park met joekels van dennen bomen en mooi aangelegde wandel paden waar meestal geen hond loopt, dus ideaal voor Brox om uit te laten. De bergen rijzen erg stijl op vanuit het dorp, en in de winter ligt er hier meestal sneeuw. Ook nu is de sneeuw op de toppen rondom te zien.
Er komen veel toeristen uit Delhi, maar er wonen ook veel mensen uit Rajastan en andere meer zuidelijke provincies, die hier dan voor een paar maanden de hitte ontvluchten in hun eigen gebied, hier een tent opslaan en werk zoeken of schoenpoetser of zo gaan spelen, om dan weer in oktober terug naar hun eigen huis te gaan. Beetje nomadisch bestaan, maar wel begrijpelijk met die grote hitte in het zuiden. Dit alles maakt het dorpje erg druk want iedereen heeft wel wat te slijten of verkopen.
Als je binnen komt rijden dan springen alle Hotel tauts je al op de nek en door deze concurrentie heb ik dus een kamer met warme douche en TV met BBC news en een paar film kanalen voor tussen de 250 en 350 roepies (5 en 7 euro). Ok, het tapijt is dan wel gerafeld, het bed niet geweldig (matras van 1 cm hoog) en af en toe erg luidruchtig, maar wat wil je voor dat geld. De auto staat op straat tegenover het Hotel dat ik had genomen aan de overkant. Dit was erg makkelijk, zo kon ik ook af en toe een gietertje water meenemen voor mijn water tank, maar het open riool stroomde pal onder mijn voordeur door, of het erg gezond was daar ….kweet niet.
Indiërs hebben de onhebbelijke gewoonte om overal te pissen (dit heb ik al eerder aangehaald maar het blijft een vieze gewoonte), en toen er dan ook een gast pal voor mijn deur (15 cm er vandaan) zijn blaas stond te legen schoot het me even in het verkeerde keelgat en stuurde ik Brox naar buiten, waardoor de man al pissend en met zijn handel nog naar buiten op de vlucht sloeg. Ik hoop dat ie flink over en in zijn broek heeft gezeken, kan ie zelf ruiken hoe vies dat is. Ook kwam ik eens terug van hond wandelen (strompelen) toen er een zwerver op de grond zat en die had mijn vuilniszak (die ik altijd aan de buitenkant van de camper heb hangen) op de grond uitgespreid en zat de mango schillen uit die zak af te likken. Hij had er een echt zooitje van gemaakt, dus ook hier, hond er bij en zeggen dat ie zijn zooi op moet ruimen. Het maakte allemaal weinig indruk op hem, hij was ver heen.
Ik vermaak verder me dagen een beetje met niks doen, een dag heb ik een loop tocht naar een waterval gemaakt (er mooi), met de hond wandelen in het park en wat lanterfanten.
Ik leerde een Canadese professor kennen (Prof. Bell), die hier zijn pensioen kwam slijten, hij had een huis gehuurd en was er pal naast een nieuw eigen huis aan het bouwen. Erg mooie locatie met uitzicht over de hele vallei. Hij kende weer een echtpaar waarvan zij Nederlands is (of was) en hij Indiër, en hij beloofde me mee te nemen op bezoek bij deze mensen. Ik vond alles goed, want had toch niet zo veel omhanden en op mijn eerste bezoek aan de prof liet hij me zijn eigen gemaakte bier proeven, en dat smaakte perfect. Hij maakt ook wijn en andere sterke dranken maar bezwoer me dat hij geen alcoholist was, toch zaten we 5 minuten nadat hij dit zij met een grote pul bier voor de snufferd om half twaalf in de ochtend. Ik heb een keer bij hem gegeten, wat overheerlijk was, de man kon zeker wel koken, en dat gecombineerd met zijn bier? Hemels.
Het was de 21ste dat ik naar zijn huis ging met een riksja, en arriveerde om 6 uur, waarna we rond half acht naar deze Ned/Indiase familie zouden gaan. Ik had dus anderhalf uur door te brengen, en dronk een paar glazen bier van Prof Bells eigen productie. Voelde me daarom al een beetje vrolijk toen we bij de Hollandse vrouw aan kwamen, en daar werd weer bier geschonken. We aten Spaghetti met een super lekkere saus er bij, sla en aardappel salade, al dit eten was door prof Bell gemaakt en meegenomen. Het was een gezellige avond, waar veel gekletst werd in geloof ik wel 5 talen door elkaar. Engels, Nederlands, Hindi, Frans en sommige spraken nog een of ander lokaal dialect. Behalve dan de twee kleinkinderen van hun, die vanuit New York over gekomen waren voor een bezoek aan Opa en Oma. Deze twee (meisje van een jaar of 12 en broer van 18 of zo) hebben het gepresteerd om de hele avond NIKS te zeggen. Als er wat aan ze gevraagd werd dan wende ze gewoon het hoofd af of gaven een zo kort mogelijk antwoord (meestal alleen Ja of Nee). Heel vreemd, maar het verpeste mijn pret niet, en na een heel gezellig diner met pudding toe en een bakkie koffie er achteraan, was ik erg moe en blij dat ik rond tienen door hun chauffeur werd terug gebracht naar mijn Hotel/Camper. Ik had vroeg op die avond een flinke Ibuprofen genomen voor mijn rugpijn, en dat, in combinatie met het bier, zorgde voor een pijn vrije avond.
Ook kwam ik een Nederlands echtpaar uit Zeist tegen, een heel aardig stel, waarvan zij een kinder fysiotherapeute was, en die heeft me geheel belangeloos eens naar me ruggengraat gekeken en zag van allerlei foute posities. Ze heeft een gewricht in me bekken lost gemaakt en wat oefeningen meegegeven, ook voor als ik in de auto zit. In ruil hebben ze echte Hollandse koffie met speculaas bij me gedronken. Het was een leuk stel, ze waren erg onvoorbereid afgereisd, maar dat is misschien wel de charme van zo met je rugzakkie rond gaan.
Ik heb nog bijna een echte trektocht gehouden op 22 juli. Kwam een Indiase familie tegen die me uitnodigden om met hun mee te gaan (of zij met mij eigenlijk). Ik accepteerde dat, we zouden naar hun grootouders gaan die in de bergen woonde op een hoogte van 4000 meter. Omdat ik die mensen verder ook niet zo goed kende besloot ik eerst een nacht op de campground te overnachten die 25 km van Manali lag, ook al om even te kijken wat voor een vlees ik in de camper ehh kuip had. Kan ik altijd nog terug als het niet goed gaat. Nou blij toe, want al na 2 km bleek dat ze geen rode cent bj zich hadden. Dat vond ik wel vreemd. Ze maakte het ook erg lastig voor me omdat ze alleen maar Hindi onderling praten, en een van de familie leden presteerde het om helemaal niets te zeggen. Ik voelde me dan ook meer hun chauffeur, dus in de ochtend heb ik ze verteld dat ik niet verder ging en ze maar met de bus moesten gaan. Daar keken ze wel van op, en na intern beraad hebben ze me een uur lang gesmeekt om toch te gaan, maar ik zag het niet meer zitten.
Verder moest ik constateren dat mijn rugpijn nog steeds erger werd, en na weer een paar dagen gelanterfant te hebben besloot ik toch maar om op zondag de 25ste naar het ziekenhuis te gaan. Die bewuste zondag was de pijn weer erger en het ziekenhuis bleek vlakbij. Jammer genoeg was het op zondag gesloten en alleen voor noodgevallen open, en mijn rugklachten hoorde niet tot de ernstige gevallen, dus onverrichter zaken keerde ik weer huiswaarts. Die zelfde avond lag in bed, rond half 11 of zo, toen de telefoon ging en me door de receptie verteld werd dat mijn vrienden gearriveerd waren en of ik maar beneden wilde komen. Ik had geen flauw idee wie dan die vrienden zouden zijn, en toen ik benee kwam zaten daar Charlotte en Jon, het Deense stel waarmee ik van Iran naar Pakistan ben gereden. Ze hadden mijn camper zien staan en zochten ook een Hotel, dus kwamen ze ff bij mij koekeloeren. Leuk stel die twee, en ik vond het prettig ze weer te ontmoeten. Ze hadden 12 uur gereden die dag, dus ze waren moe en ik heb ze lekker laten slapen, ik was ook wel moe.
De volgende dag wilde ik om 8:30 bij het ziekenhuis zijn en Charlotte, die ook wat kwaaltjes had wilde ook mee voor een check up en een second opinion, dus we spraken of om half 8 op maandag ochtend (26 juli). Zo gezegd, zo gedaan, en die ochtend was mijn rugpijn verschrikkelijk pijnlijk, ik kon bijna niet meer lopen van de pijn, voelde me net een oude man (ben ik ook wel, maar nog nooit zo gevoeld). Het ziekenhuis was niets meer dan een groep van stenen huisjes waar ze in elk huisje een specialiteit hadden, en een centrale huisje waar je je moet registreren en 25 roepies (50 cent) moest betalen als bijdrage in de kosten. Hierna moesten we redelijk lang wachten want ondanks een heel prettig nummer systeem ging alles erg langzaam. Toen het mijn beurt was zat er een sympathiek jonge doctor op me te wachten in een chaotisch kamertje waar iedereen maar heen en weer en in en uit liep. Het probleem met hem besproken en na wat klein testjes had hij in de gaten dat wat ik ook al wel vermoede, een rug amputatie moest snel gedaan worden.
Haha, nee zonder dollen, er was een zenuw klem komen te zitten ergens in me rug, en die zou daardoor ook nog wel eens gepaard kunnen gaan met een ontsteking. Hij gaf me wat pillen, een ontsteking remmer en een pijn stiller (diclorenac en Trigan-D) en al strompelend verliet ik het ziekenhuis. Aangekomen bij de camper stonden er wederom 15 mensen te gapen met open mond, en dat schoot me zo vol dat ik ter plekke besloot om Manali te verlaten en de rustige campgrounds 24 Km verderop te bezoeken, waar ik al eerder was geweest en lekker relaxed kon gaan uitzieken. Ik hoefde daar Brox niet uit te laten want hij kon daar vrij los lopen en ik kon dan me rug goed laten rusten. Aldaar aankomen lekker op het gras aan de beek geparkeerd en die dag verder weinig gedaan.
In de avond werd mijn rugpijn zo ernstig dat ik me vrijwel niet meer kon bewegen zonder gigantische puin scheuten door bil, rug en boven been heen te laten schieten. Ik lag om 11 uur in bed, maar kon liggend ook geen pijnvrije positie vinden dus na 250 keer van positie te hebben gewisseld maar weer opgestaan, een Ibuprofen en een paracetamol tegelijk genomen, maar het had allemaal weinig effect. Ik schreeuwde het af en toe uit van de pijn, het was echt verschrikkelijk, nog nooit zo iets pijnlijk meegemaakt. Liggen lukte niet, zitten ook niet en er was maar een positie waar ik de pijn kon verdragen, dat was hurken en me rug krommen, helaas houd je dat ook maar een paar minuten vol.
Rond twee uur vond ik een positie waarin de pijn in zoverre dragelijk was dat ik in slaap viel. Ik werd om 6 uur wakker en wonder boven wonder, ik was geheel pijnvrij. Ik snapte (en nog steeds niet) niet hoe dit allemaal kon, heb ontbeten en weinig verder gedaan behalve een heel voorzichtig rondje met de hond langs de rivier gedaan. In de middag begon de pijn toch weer terug te komen maar op een andere manier. Me been werd nu pijnlijk en tegelijk koud alsof het niet genoeg bloed kreeg. Snel me medicijnen genomen en rustig gaan zitten. Dat had snel effect, en na een middagslaapje voelde ik me wel weer top. Hoe een super pijnlijke rug waar ik toch drie weken goed pijn van heb gehad, ineens zomaar weg kan zijn, ik snap het echt niet.
Ben echt ernstig blij dat het de goede kant uit gaat want ik moet me niet indenken dat de pijn die ik gister avond/nacht heb lang aan zou houden. Als je dat elke dag hebt, kan ik me voorstellen dat er mensen zijn die er gek van worden. Mijn rechterbeen voelt nog steeds koud en slaperig aan alsof de bloeddoorloop niet goed is, maar dat zal ook wel weer over gaan hoop ik.
Verder heeft me Piaggio het maar weer eens begeven. Nu echt denk ik. Hij wil niet meer starten ondanks dat hij wel benzine heeft, de bougie vonkt, het enige wat ik nog kan checken is de timing, maar ja, als die verkeerd staat zou die op zijn minst toch af en toe moeten stotteren, en zelfs dat doet ie niet meer. Ik heb hem naar een monteur gebracht, en die claimde onmiddellijk dat de zuiger stuk was. Erg ongeloofwaardig, en toen ben ik maar weer gegaan want hij had er dus geen verstand van.
Ik zit ondertussen nu al weer twee dagen op de campgrounds tussen Manali en Kullum en helaas, ook hier weinig privacy. Ik heb stoel en tafel buiten staan en mensen komen gewoon zonder te vragen en gaan op mijn stoel zitten. En ook hier natuurlijk de VVVVV (weet je nog? de Vermenigvuldigings Vactor van Vreemde personen van Vijf ) dus al gauw zitten er dan toch weer mensen om je heen. En wegsturen? je kan het proberen maar het heeft weinig nut want ze komen toch terug. Zo stond ik aan de bromfiets te sleutelen en dan staan er zo 10 man om je heen om goed advies te geven. Gelukkig ben ik erg eigenwijs.
Brox heeft hier op het gras de tijd van zijn leven want hij loopt los en heeft wat vriendinnetjes rond lopen die hem komen uitdagen. Ik heb hem wel al twee keer aan de overkant van de weg moeten wegplukken, zelf de straat over is dus levens gevaarlijk hier, zeker voor Brox die geen idee heeft van het gevaar van auto. En de auto’s hebben geen idee dat de hond dit niet weet dus die verwachten dat ie aan de kant gaat. Goed het effect kan je raden, platte Brox.
Ondertussen zit ik nog heerlijk op de camping 25 km onder Manali. Het is hier lekker toeven kan me wassen in de rivier (nee, deze is schoon? denk ik) en beetje klungelen, lezen, filmpie kijken, ook eens eindelijk mijn generator gebruiken enz. Je loopt toch tegen wat lokale bevolking aan, dat kan gewoon niet anders in India, en all in all is het relaxen geblazen.
Zaterdag 31 juli ben ik weer terug naar Manali gereden, omdat mijn been toch nog raar aanvoelde, net alsof het steeds in slaap was, en ik wilde daar toch door een doctor na laten kijken. Die deed dat maar verzekerde me dat er niks aan de hand was en dat dit vanzelf wel weg zou gaan. Nou, blij toe dus. Ik loop nog wel wat te hinken, maar de pijn blijft weg.
Dat waren zo mijn belevenissen van de afgelopen drie weken, niet erg spannend. Ik zal wel in de komende dagen af gaan zakken naar het wat zuidelijkere Chandigar, om daar mijn LPG tank (die nu toch echt bijna leeg is) aan te laten passen aan de Indiase Gas-vul systeem, en dan weer terug richting Nepalese grens. Denk maar zo, geen nieuws is goed nieuws, er is hier niet altijd internet beschikbaar, maar ik laat vanzelf wel van me horen.
Dinsdag 3 augustus 2004. Van Manali richting Chandigar.
Het had gister de hele dag geregend. Nou was dat niet zo erg want ik was toch niets bijzonders aan het doen, maar alles wordt nat en vochtig. Bijkomend vervelendigheid is dat de beek dan 2x zo hard gaat stromen, en daardoor erg zanderig en vies word, zodat een zwempartij er niet in zat. In de avond had ik, leek het wel, een partijtje van alle mensen die toevallig langs liepen, of toevallig de basketbal de kant van de camper uit gooide etc. Hoe dan ook, ik hield er een naar gevoel van over, ook al omdat ik sommige mensen eten gaf, en ze dan zonder iets te zeggen weg liepen. Doe ik ook niet meer. Mijn Gameboy leek wel een hoer in een soldatenkamp, die ging van hand tot hand en heb ik goed in de gaten moeten houden, ook hier kan geen dank je wel af van diegene die hem (of is het haar) misbruikte.
De hele nacht stroomde de regen uit de lucht, en om 7 uur in de ochtend stond mijn camper in een grote plas met water en besloot ik ter plekke om vandaag maar te gaan vertrekken. Het moest er toch een keertje van komen. Ik hing al in en rond Manali vanaf 8 juli, dus al zowat een maand. Niet dat ik er spijt van had, in tegendeel, ik heb me kostelijk vermaakt en heerlijk uitgerust, ben van me rugpijn af (en heb er een slaapbeen voor terug), het moment van vertrek moest toch eens komen. Toch viel het zwaar, want ik was een beetje in het ritme van het luie leventje geraakt, heb er mensen leren kennen, waarvan sommige goed, wist ondertussen de weg goed, de juiste adresjes voor goed brood, lekkere dingen, de krant etc, veel mensen kende Brox en het was allemaal erg gemoedelijk, nu zou het weer buffelen worden dus.
Reed met een brok in me keel weg, en ik weet niet waarom, maar ik was er toch wel een beetje triest om, het huilen stond me nader dan het lachen. Misschien ook wel vanwege het super trieste weer, grijze koude lucht, net iets hardere regen dat motregen, alles nat en vochtig, kweet niet, ik moest weer even wennen denk ik. Ook Brox had het moeilijk, want zijn hormonen zijn op piek niveau geloof ik. Zijn ‘vriendin’ liet alles toe, behalve datgene wat ie zo graag wilde, en als ie het probeerde werd ie flink door haar gebeten. Brox bleef volhouden, en bleef gebeten worden, zodat nu zijn wangen en kop onder de littekens en bulten zitten (die gaan wel weg) , maar ik weet zeker dat hij ook nog wel een paar weekjes had willen blijven.
Mijn plan was als volgt. Ik wil naar Chandigar rijden, dat is de dichtstbijzijnde grote stad op ongeveer 300 Km rijden. Daar wil ik de vulopening van mijn LPG tank laten vervangen voor een Indiaas type (of er bij laten zetten zou nog mooier zijn) zodat ik mijn gastank kan vullen en weer voldoende brandstof heb om te koken en warm water te maken, om dan weer voor een paar weken de bergen in te trekken, deze maal richting Nepalese grens. Een ander plan speelt er door mijn hooft, namelijk om richting Khajuraho te gaan rijden, dat vond ik wel een relaxed stadje (dorpje). Voordeel is dat ik daar wat mensen ken, alles vrij goedkoop is, en ik rustig nog een paar weken op het verloop van het regenseizoen kan wachten. Nadeel is dat het een tering eind rijden is en de weg er naar toe waarschijnlijk de slechtste van heel India is en dat het daar nu nog warm is. Genoeg geluld, om 9:30 uur reed ik weg vanuit mijn (Waypoint N32 04.335 E077 07.828) campsite, om over de super slechte weg via Mandi af te zakken. Begon Km 121554, het is 19 graden en regenachtig en de weg naar Mandi was bekend, die had ik immers al eens gereden.
Na Mandi werd het nieuwe koek, en de weg voerde door woeste jungle met diepe dalen en hoge toppen, veel apen op de weg en zoals altijd, veel aso vrachtwagen chauffeurs die vinden dat de hele weg van hun is. Het aantal landslides (dat zijn aardverschuivingen die dan prompt de weg blokkeren) was vanwege de regens van de laatste dagen enorm, en het leek mij een soort Russische roulette, want het zal toch eens gebeuren dat er een partij modder de helling af komt zetten (of een partij stenen) net als ik er onder door rijd. Snel afkloppen maar. Gestopt op een zand zij weggetje van de hoofdweg, wat later een weg naar een heli-pad bleek te zijn (voor emergencies of zo?). Er was niks in de buurt, maar zoals altijd in India, komen de mensen gewoon uit de grond. Niemand was gelukkig lastig, en ik werd met rust gelaten (ook al met dank aan Brox).
Waypoint N31 13.808 E076 41.601
121755 gestopt om 17:15 en vandaag 200km gereden (en daar wel 7 uur over gedaan).
woensdag 4 augustus 2004. Rond Chandigar
Warm weer, rond de 35 graden.
Nou, ik kon wel merken dat ik de bergen uit was. In de ochtend, het was stralend weer, was het gelijk raak. De zon scheen al vroeg, en ondanks dat ik al om kwart voor zeven op stond was het toch al warm. Na het gebruikelijke ochtend ritueel (ontbijten, wassen en plassen, poepen en pakken, hond wandelen en pre-flight check) reed ik al vroeg richting Chandigar, wat ik om een uur of half twaalf bereikte. Mijn missie was tweevoud, probeer LPG gas te vinden, en indien nodig, pas de aansluiting aan aan de Indiase zodat ik me tank kon vullen.
Weer terug uit de bergen was het wel weer even wennen aan het chaotische verkeer waar alles van alle kanten tegelijk komt, en er zoveel verschillende weggebruikers zijn die allemaal tegelijk de weg opeisen dat het in het begin even weer acclimatiseren is hoor.
50 km voor Chandigar ineens politie op de weg, fluitje in de mond, en een stop gebaar. Ik deed niks verkeerd, dus ik denk bekijk het even en rijd gewoon door, de goede man helemaal over de rode op zijn fluitje, maar wat kan ie doen. Helaas, 100 meter verder nog zo’n gek, en die gaat midden op de weg staan, dus ik moest wel stoppen. Komt ie boos op me af, drukt me een pakketje in de hand, en daarna geeft ie me een soort ticket met de prijs van 150 roepies erop. Ik denk wat is dit nou, en kijk eens goed, is het een soort nummerbord en een boekje met daarom de tekst ‘houd je aan de verkeersregels’. Nou ja, die zijn gek, geen Indiase ezel die zich aan wat voor een regel dan ook houd, ik geef die man het pakketje terug en zijn ticket, en zeg in het Nederlands ‘nee dank je wel’ en rijd gewoon weg. Rare mensen die chinezen hoor.
Bij het eerste benzine station reed ik naar binnen en vroeg om CNG (Compressed Natural Gas, zoals ik vermoede dat het hete) maar de man staarde me appelig aan, en een klant riep ineens dat ik daar voor naar Delhi moest, hier was dat niet te krijgen, Mmm, dat zou niet fraai zijn want ik had geen zin om naar het nog hetere Delhi te gaan, dat was nog eens 300 Km rijden. Ik denk, weet je wat, ik laat me niet kisten, ik kan me niet voorstellen dat ze in een grote stad als Chandigarg niet EEN station hebben die dat verkoopt, dus hup, ik naar een volgend station, wat meer richting centrum, en op de zelfde vraag kreeg ik een ander antwoord, namelijk dat ik in Sector 33 van de stad dit kon krijgen. Vol goede moed, ik naar de kaart kijken, de politie gevraagd en op naar sector 33. Die was snel gevonden, en verdomme zeg, bij de eerste benzine pomp al gelijk raak, niet eens CNG, maar officieel zelfs LPG autogas genaamd, reed ik blij naar de pomp toe om te kijken wat voor een aansluiting ze gebruikte. Gadver de pielekes zeg, zelfs nog een aansluiting waarvoor ik een tussenstuk bij me had, nou het feest kon niet op natuurlijk, dus ik stond dat tussenstuk er al in te draaien toen er een bediende op me af kwam om me te vertellen dat er geen Gas was, de pomp was stuk. Jasses nog aan toe, nou ja, ik vragen wanneer die gemaakt werd, zegt ie… tja, na drie uur, maar met zo’n gezicht dat ik er geen snars van geloofde. Op de vraag of er een andere pompstation was die het verkocht dirigeerde hij me twee sectoren van de stad verder.
Hup, ik naar het andere pompstation, en na wat zoeken zag ik inderdaad weer een LPG pomp, dus ik parkeerde me auto er netjes naast maar weer pech, gas was op zei de bediende, morgen misschien. Op de vraag waar dan, had ie geen antwoord, dus ik denk, ik rijd de stad wel rond, als er 2 pompen zijn, zullen er toch ook wel drie zijn. Zo heb ik twee uur lang die K-stad rond gereden, bij wel 20 benzine stations gevraagd, maar helaas. Goed, dan maar weer terug naar het eerste station, ik denk, tot 3 uur kan ik wel wachten (het was inmiddels 1 uur) en toen ik me auto daar parkeerde en ik nogmaals de vraag van wanneer komt het gas er aan stelde, sprak ineens niemand meer Engels en wilde niemand me meer helpen. Na een half uurtje ben ik maar weg gereden, ik denk krijg maar een XXXXX, ik red me wel met het gas dat ik nog heb en ik heb nog een 10 kilo fles. En dan tank ik wel op de terug weg of zo, het was mij te warm om in die stink stad te blijven hangen.
Dus… hup, omkeren en terug naar de bergen, nu echter meer oostelijker, de kant van Nepal op. Dus de weg richting Shimla genomen (had ik al eens gereden), en bij Solan rechts af naar Nahan, en dan door naar Dehra Dun. Dit laatste stuk weg was super spannend, want het was een B-weg over de bergkammen heen, door prachtige natuur, dennen bomen, jungle, watervallen, alles heb ik gezien. Zeker, de weg was niet denderend, erg smal, maar met zo een mooie natuur en geen haast, is het niet moeilijk om langzaam te rijden, en dan is een slechte weg niet zo erg. Maximaal 40 km heb ik gehaald geloof ik, naja, als je maar leut hebt. Ben halverwege Nahan blijven slapen op deze stille weg gewoon langs de kant, tussen de naald bomen en met een soort meertje naast de deur (achteraf minder goed idee, Brox vond het wel leuk dat modder water, en de kikkers maakte tering herrie). Hoop dat het morgen ook weer zo’n prettige weg word.
Overigens, had ik al verteld dat ik alles heb meegenomen, behalve de blik opener. Haha, heel stom. Er lag namelijk een blik opener van de vorige eigenaar, dus ik had zonder meer aangenomen dat dat wel zou werken, en toen ik voor het eerst een blik wilde openen (ben niet zo een blik eter, dus het was ergens in Iran of zo) viel dat ding in me handen uit mekaar. Gelukkig kun je met improviseren en een zakmes heel wat doen, maar het was wel stom.
Geslapen op Waypoint N030 49.221 E 077 05.139
223 km gereden denk ik
Donderdag 8 augustus 2004.Naar Derah Dune
Lekker weer, 22 graden. Weet je, soms kan zo een mooie plek om te slapen gewoon een nachtmerrie worden, en dat werd het ook. Ik was voor het slapen gaan erachter gekomen dat de ketting van mijn name-tag, die ik de laatste anderhalf jaar om mijn hals heb gedragen en waar mijn naam en adres op staat voor noodgevallen, gebroken was en alleen de ketting lag nog om me hals, de tag zelf was pleite. Ik dacht nog, als dat maar geen teken aan de wand is…
Ik lag heerlijk te slapen, lag er vroeg in (half 10) en om de een of andere reden werd ik om 10 uur al weer wakker en zag ik het flitsen van een zaklamp door het open bovenraampje. Ik schrok een beetje, want ik stond in het midden van nowhere, dus wie staat er dan met een zaklamp voor me deur. Stilletjes draaide ik me om om naar buiten te kijken, en daar zag ik twee hoofden, die naar mijn deur stonden te kijken, en daarna de hondenbak aan het bekijken waren en volgens mij voelde ze ook aan de deur. Dit alles gebeurde in alle stilte, ze waren duidelijk met niet goede dingen bezig. Ik had mijn zeer sterke zakklamp in de hand en zette die aan en riep zoiets van ‘Hallo what are you doing’ en de twee hoofden holden hard weg. Ik kon niet zien of het volwassenen of kinderen of spoken waren, maar ik zat er wel een beetje mee. Ging toch weer liggen, om 5 minuten later weer te schrikken van die zaklamp. Ik werd toch een beetje bang, want er gaan dan allerlei dingen door je hoofd , immers stond ik daar in het midden van nowhere op een smal bergweggetje, met een meertje naast de camper aan de ene kant, en een afgrond aan de andere kant van de weg. Ik bedoel, als er mensen waren met kwade bedoelingen, zou het makkelijk zijn om me te laten verdwijnen, geen hond die me ooit nog vind. Ook geen hond die me komt helpen trouwens als ik hard zou schreeuwen, dus, ik moest het alleen klaren. Ik denk, ik zal ze eens flink laten schrikken, dus ik spring uit bed, gooi de deur open, stuur Brox de deur uit met het commando te gaan zoeken (dat vind ie leuk, dus die sprong naar buiten) en ik er achteraan met mijn felle zaklamp. Een ding werd al gelijk duidelijk, de drinkbak en etensbak van de hond waren verdwenen, de twee (als het er twee waren en niet meer) kozen het hazenpad, en wel zo snel dat ik ze niet eens meer kon zien. Dat was wel vreemd, want ik had goed zicht, dus ze moesten ergens verborgen liggen, of achter ene boom staan. Brox was geen speurhond, dus die liep maar wat heen en weer te kijken, en ik scheen met mijn zaklamp goed rond de camper om te laten zien dat ik er was, en ging daarna weer naar binnen, na de rest van mijn spullen binnengehaald te hebben. Tja, toch ga je dan niet lekker meer liggen, en van slapen kwam dus niet veel meer. Elk geluidje, elk piepje, elke beweging van Brox deden mij in een stuip schieten want dan dacht ik weer die lui te horen. Van allerlei rare dingen schoten door mijn hoofd. Van ze gaan de boel in de fik steken, of ze gaan straks schieten, ze steken de banden lek, etc etc. Achteraf, als het weer licht is, lach je er om, maar in het donker denk je anders. Brox lag alleen maar te snurken, en ik bleef maar rare geluiden horen de hele nacht. Een keer of 4 ben ik er wel weer om met mijn zaklamp rond te schijnen, zonder overigens wat te zien. Rond 4’en dommelde ik in, en om 6 uur was ik weer wakker, weer door vreemde geluiden. Nu het licht was kon ik de boel gaan inspecteren, en er was zowel van binnen als van buiten niks vreemds te ontdekken, toch bleef ik die vreemde ritsel geluiden horen. Ik vermoed nu, dat ik een muis of rat in me camper heb. Ik had al eerder keutels onder de motor kap gevonden (op de accu) en de verklaring voor die vreemde geluiden zou heel goed een rat kunnen zien, die zich tussen de sandwich panelen heeft genesteld, en zachts lekker aan het knagen is en rond aan het schuiven. Dat zou ik verder uit moeten zoeken, nu wilde ik eerst van die nare plek (die gister nog zo mooi was) weg rijden.
Zo gedaan, en om 7 uur, na ontbijt en leging van mijn toilet (ik denk, zal toch een cadeau achter laten haha) reed ik de zeer fraaie weg op richting DerahDune. Km stand 121979 De weg bleef erg smal en vol gaten, maar de uitzichten bleven schitterend. Ik reed geruime tijd aan de rand van de Himalaya, met de laagvlakte van India (die zich tot voorbij Delhi strekt) aan mijn voeten. Helaas was het zicht niet erg ver, maar wat ik zag was fantastisch. De weg was ook erg bochtig, ik denk dat ik wel 1500 bochten naar links, en 1500 bochten naar rechts heb gemaakt vandaag.
Af en toe even gestopt voor een bakkie, en rond 12 ‘en kwam ik de bergen uit, en reed ik de laagvlakte op (en ging de tempratuur gelijk omhoog) . Hoe ik daarna bij Dehra Dune ben gekomen is me een raadsel, via achteraf weggetjes en een dam, via een brug waar de brugwachter me in eerste instantie niet over wilde laten (waarom weet ik niet, hij bleef maar Hindi tegen me lullen), via een natuur reservaat en de meest vage paadjes, maar uiteindelijk ben ik er toch gekomen. En het had niet veel later moeten zijn (ik arriveerde rond 3 uur middag) want ik zat er helemaal door. De slechte nachtrust en de opperste concentratie vereist op deze wegen, maakte echt dat ik op was.
Tot overmaat van ramp liet een stomme politie agent me niet door het centrum van de stad rijden maar moest ik via nauwe steegjes achteraf en achter door de stad, met alle problemen van dien, want de India ’er zal niet gauw op zij gaan in het verkeer voor een ander, dus ik stond vaak vast. Gelukkig is het allemaal goed gekomen, en na wat gezoek heb ik voor het Sunrise Hotel geparkeerd, een kamer genomen (700 roepies, veel te duur ja) , hond en een fles bier mee naar boven, gedoucht, en een tukkie gedaan, waardoor de wereld er gelijk heel anders uit ziet.
Voor dat ik het vergeet, ik was er bijna niet meer geweest, want op een brug week een bus (het zijn altijd die bussen die zo debiel dom en hard rijden) uit naar mijn helft, ik kon nergens naar toe, en het scheelde echt maar 3 cm. Hij ramde wel me spiegel, die gelukkig de klap overleefde, maar voor het zelfde geval had ie de hele rechterkant open gereten. Het rijden in India is GVD net oorlog voeren, je moet je plek opeisen, maar bereid te zijn in te binden als de andere meer lef heeft of groter/sterker/zwaarder is. Dat continu oorlog voeren, daar word je wel eens moe van hoor.
In de vroege avond een share taxi naar het centrum genomen, wat rond gelopen, kip voor hond gekocht (en ze hadden bacon, dus voor morgenvroeg wat gekocht, voor het eerst sinds 3 maanden) daarna wat met de hond gelopen, een paraplu gekocht want het begon weer eens te stort regenen, wat keertjes een gieter water in de tank gegooid (die bijna leeg was, was immers bijna een week niet in de gelegenheid geweest om te vullen), en nu zit ik op me kamer te typen en te proberen niet in slaap te vallen (het is nu half negen).
Vrijdag 6 augustus 2004. Dehra Dun
Had al besloten om vandaag naar Mussoorie te gaan en vandaar eventueel door naar het verdere noorden, afhankelijk hoe de weg was. Na in de ochtend wat boodschappen gedaan te hebben en de watertank gevuld met 12 volle gieters (wat een heen en weer geloop en wat een zweet) rond 11 uur de weg naar Mussoorie ingeslagen. Dit gehucht was een zogenaamd Hill-station, gemaakt door de Britten, om de zomer warmte te ontvluchten. Ik was van te voren een beetje bang dat het hetzelfde laken en pak (figuurlijk natuurlijk he, voor hans Teeuwen fans), was als Shimla, leuk gehucht, maar alles zo nauw en klein, dat ik er met mijn auto niet echt terecht kon. Shimla heb ik toen weer snel verlaten ondanks dat het een leuk plaatsje leek. Maar goed, niet geprobeerd altijd mis, en de Lonely Planet deed erg ophemelijk over Mussoorie.
De weg er naar toe was erg stijl en bochtig maar ik was wel wat gewend gelukkig, dus langzaam maar zeker steeg ik van 900 meter naar 2000, en dit alles in 34 km. Het aantal haarspeld bochten was dan ook niet te tellen en dat heb ik dan ook maar niet gedaan. De uitzichten over Dehra Dun, waar ik dus net vandaan kwam waren spectaculair, maar aangekomen in Mussoorie, was het precies waar ik al bang voor was, een volgepakt dorpje met sluipdoor weggetjes waar ik met mijn auto vrijwel niet terecht kon. De weg was zelfs afgezet voor grote auto’s, dus ik kon er zelfs eigenlijk niet eens in, en met gevaar voor eigen leven de auto gekeerd op de smalle weg en weer terug naar beneden gereden, daar had ik dus geen zin in. In mijn hoofd heb ik toen eigenlijk al de beslissing gemaakt om terug naar Manali te gaan rijden, want ik miste het.
Terug in Dehra Dun ben ik naar de parkeer plaats gegaan die ik gister al ontdekt had, pal in het centrum, vrijwel 25 meter hemelsbreed van de clocktower, groot, met betonnen platen tussen het gras zodat ik recht kon staan, en omdat het aan de achterkant van de huizen was ook nog relatief rustig (voor India dan). Voor het bedrag van 120 roepies per 24 uur mocht ik daar staan (nog duur, maar ok) en ik besloot om van de gelegenheid gebruik te maken om eens door het centrum te wandelen (zover mogelijk met mijn slaap been). Brox kon lekker over het parkeer terrein heen banjeren, hij had al snel vriendjes gemaakt met de parkeer wachter, en vijanden gemaakt met ongeveer 10 straat honden die er rondhingen, en die niks anders deden dan op een afstandje gaan staan blaffen. Als Brox dan hun richting maar uit keek, holden ze al jankend weg met de staart tussen de benen. Verder had het hondje de eerste ervaring met de apen die hier in grote getallen rond lopen, gelukkig zijn ze bang voor hem want die apen kunnen flink gemeen zijn. Brox denkt nog dat het leuke beesten zijn om mee te spelen, dus hij loopt er al piepend achteraan. Gaat wel over denk ik als een van die apen hem eens flink aan de oren heeft getrokken.
Al wandelend door het centrum zag ik een bromfiets monteur vlakbij de parkeerplaats, dus ik liep terug om mijn skooty (zoals ze mijn snorfiets in India noemen) te halen. Na enig aandringen zijn ze hem gaan repareren, en terwijl ik toekeek zag ik het euvel, de sproeier in de carburateur was los getrild, het enige onderdeel waar ik geloof ik zelf nog niet naar gekeken had. Maar goed, skooty reed weer, en de monteur wilde nog even naar de koppeling kijken, want die was niet goed zij die (ik had er geen problemen mee) en twee man hebben daar 3 uur aan zitten werken, waardoor het ding nu om de een of andere vage reden twee keer zo hard liep (maar heel langzaam optrok). Dit alles koste me 225 roepies, niet om over naar huis te schrijven (oops, nou doe ik dat dus toch).
Erger was echter, dat ik in de camper de bovenraampjes open had gelaten en er al wachtend op mijn skooty een enorme hoosbui los barste. Ik wist dat het zou gaan lekken, maar kon weinig er aan doen, en toen ik 3 uur later terug keerde in de camper was mijn bed nat en lag er een plas water op de vloer. Kutje bobo, nou ja, vannacht maar in de zitkamer slapen dan (haha, klinkt erg blasé). In de avond nog wat op skooty rond gescheurd, maar werd al snel door een politieman aangehouden omdat ik geen helm op had (slaat dat nou op, in India… een helm???) maar ik wist me eronder uit te lullen door te zeggen dat het een fiets was en geen bromfiets. Haha, die agent wilde natuurlijk gewoon bakshish (smeergeld) hebben.
Ik had Domino’s Pizza gezien, en dat heb ik dan in de avond ook besteld (een oude liefde van me vanuit mijn studenten tijd in Tampa-Florida), en met een volle buik ben ik in de zitkamer gaan slapen, wat erg moeilijk lukte vanwege de vieze vochtige warmte.
Geslapen op Waypoint N030 19.552 E078 02.551