Ik kwam met moeite India binnen omdat ik niet de juiste papieren van mijn scooter had. Na een korte pauze in Amritsar. Hier stond de gouden tempel, heiligdom van het Sikh geloof. Daarna reed ik noordwaards de bergen in en zocht verkoeling. Eenmaal afgekoeld kwam een kennis me bezoeken en reisde we samen richting Kajuraho over de slechte Indiase wegen. Dit verhaal telt 4.086 woorden, 22 minuten leestijd.
Paspoort controle was geen probleem. Duurde half uurtje maar kwam allemaal goed. Daarna werd me verzocht mijn auto op de parkeerplaats van de douane te plaatsen ter controle. Ik parkeerde achteruit erin, eigenlijk al tegen beter weten in, want ik wist dat de Indiase douane erg secuur en doelzeker is. En ja hoor, na een paar minuten, eerste ventje… waar is de carnet van je motor. Ik vertelde hem dat het een klein scootertje was, 40 cc, max snelheid 45 km per uur, en geen motor. Daarbij zijn de kosten er van zo laag dat een carnet niet nodig was volgens de ADAC (Duitse ANWB). Dat laatste heb ik er zelf van gemaakt. Enfin, tweede ventje erbij, veel hoofd schudden, regeltjes dit, regeltjes dat, het heeft een motor, dus moet het een carnet hebben. Men bleef bij het standpunt, geen carnet, dan geen scooter het land in. Een andere oplossing bestond echt niet. Nog een ventje er bij, supervisor er bij, maar men bleef bij het standpunt. Tja, daar sta je dan. Er waren drie opties verklaarde men.
1) Terug naar Pakistan.
2) laat de scooter hier staan en vraag een carnet aan, als dat geregeld is voer je hem in.
3)Bel je ambassade en vraag of ze garant willen staan voor je.
Meer opties zijn er niet. In mijn hoofd had ik langzamerhand al afscheid genomen van mijn scootertje, want een optie die ze niet aan droegen was de scooter achterlaten voor de Indiase overheid. Want een carnet halen en 5000 euro borg storten was debiel, de ambassade lacht me vierkant uit, en terug naar Pakistan, ja daaaaaggg. Heel klein beetje had ik er al rekening mee gehouden, maar niet op gehoopt. Het scootertje was super handig en ik heb er al veel gebruik van gemaakt.
Ik stond nu al 2 uur aan de Indiase grens en begon een beetje hopeloos te worden dus begon van alles te verzinnen om wat schot in dat scooter verhaal te krijgen.. Ik wilde borg storten (kon niet), men kon het in mijn paspoort schrijven dat ik hem had, (mocht niet), men kon het op het carnet schrijven (mocht ook niet), enfin, ik bleef maar doorzagen. Iedereen bleef er overigens vriendelijk onder , men was erg aardig, en dat bleef ik bewust ook, want met boos worden bereik je in deze gevallen helemaal niks. Niet dat dat altijd makkelijk is overigens.
Na tig opties te hebben voorgelegd bleef men weigeren, men kwam zelfs met de conventie van Geneve aanlopen om te laten zien wat men daar onder het begrip ‘motor-vehicle’ bedoelde, het bleef hopeloos. Ik wilde het echter niet opgegeven, had mezelf voorgenomen dat dit best een dag mocht kosten, en als het in de avond nog niet was geregeld ik het dan op zou geven.
Plots begon mijn geluk te veranderen. Ik werd meegenomen naar de opper bons, een vriendelijke mijnheer achter een dik bureau, met allerlei schaaltjes chips en cashewnoten voor zijn hoofd, bakje thee er bij, en daar zat ie belangrijk te doen. Maar, wat bleek, na even wat gebabbeld te hebben, mijnheer ging volgende maand anderhalve dag naar Nederland toe en wist niet goed wat ie daar moest doen. Ik sprong natuurlijk gelijk in het gat, ging hem van alles over Amsterdam vertellen en gaf hem heel overdreven mijn kaartje met mijn adres, hij moest zeker langs komen als ie er was en zo. Omdat ie wist dat ik in India zat heb ik ter plekke maar weer eens verteld dat ik getrouwd was en mijn vrouw wel van alles voor hem zou regelen. Toch wel handig zo’n vrouw, moet er toch maar eens serieus over denken hehe. De man was helemaal in zijn nopjes, was ook erg blij met mijn advies, we wisselde email adressen uit en ik schreef mijn niet meer bestaande telefoon nummer op mijn kaartje (voelde me wel enigszins schuldig) maar ja, alles om me scootertje te houden. Tja, en dan gaan de Indiase wielen der papiermolen ineens draaien. Er werden tussen opper bons en opper pennenlikker van allerlei opties bedacht en weer verworpen. Het kwam er op neer dat iedereen me ineens wel wilde helpen, maar niemand de verantwoordelijkheid wilde nemen. Dat is een typische Indiaase ambtenaren probleem (maar ik weet zeker dat het in meer landen zo is) .
Ik zal je de rest van de details besparen, want alles was nog niet zo eenvoudig, en het heeft tot 5 uur in de avond geduurd voor ik eindelijk de vereiste stempels had. Ik moest 3 maal een brief schrijven, alles uitleggen, ondertekenen en zo, viel mee dat ze mijn vinger afdrukken niet wilde. Verder een heel verhaal in mijn paspoort over mijn scooter, ze hebben zelfs mijn inventaris lijst gehouden. Al om een zeer vermoeiende dag, (en een lange, want ik heb bij elkaar 12 uur met douane lopen klooien) maar het heeft me wel 6 maanden scooter plezier opgeleverd. In het volgende land zien we wel weer verder.
Na al dat gedoe maar naar Ms Bandari’s guesthouse gereden, waar ik in Amritsa heerlijk in hun tuin geparkeerd met airco aan, fiets eraf gehaald, naar de Pizzahut gefietst, en zo met een grote bier heerlijk gaan slapen met de airconditioning aan.
De volgende dag door gereden de bergen in. Dat ging allemaal zonder problemen eigenlijk. De weg was goed, zelfs de shortcut die ik genomen had was uitmuntend. Haalde niet helemaal Manali, dus ben aan het water gaan staan in Sundarngar. Uiteraard hoop mensen moeten afwimpelen, maar maak me er niet te druk over (tot er iemand de auto binnen klom terwijl ik zelfs de trap omhoog had, toen ben ik even uit mijn slof geschoten). Na een verhuizing van de auto (750 meter verder) is het de hele avond rustig geweest en heb ik, op de muggen na, een rustige nacht gehad.
In de ochtend (23 september) miste het erg, het water droop van de auto. Was al erg vroeg wakker om de een of andere reden en ben maar vroeg gaan rijden. Was om 10 uur in Raison. De weg van Kullu naar Raison was heel erg slecht, daarna werd het beter. Parkeerde om even voor 12’en op mijn vertrouwde plekje voor het samrat hotel, en de middag besteed aan huishoudelijke dingen (Indase mobiele nummer regelen, even snel internetten, wat brood melk en yoghurt kopen etc. ‘S avonds in chopsticks restaurant eten en vroeg gaan slapen.
De volgende dag verhuisd naar Raison, waar de (nieuwe) camping management besloten had om mij 200 roepies per nacht te vragen voor het parkeren van mijn auto. Dat zag ik niet zo zitten, te meer omdat ik geen gebruik van iets maakte, puur alleen me auto op hun gras wilde parkeren. Samen met mijn vrienden uit Raison een andere parkeerplaats gecreëerd aan de rivier en met een schitterende plek op een stuk gras . Daar een aantal dagen gestaan, met de nodige pottenkijkers en zo maar toch erg geschikt. Na 3 dagen ben ik weer terug gegaan naar Manali voor wat boodschapjes, de was en omdat ik de parkeerplek beu was.
Aan het water
De planning is als volgt. Mijn goede vriend Banti komt vermoedelijk vanuit Kajuraho met de bus naar Manali toe, die zal maandag of dinsdag hier aankomen. Dan gaan we met z’n tweeën met de bus naar Amritsa, heb geen zin eigenlijk om dat hele stuk met de auto te rijden. Dan langzaam met z’n tweeen afzakken naar Delhi, Agra, Jhansi en Kajuraho waar ik weer een paar weken blijf staan om dan weer verder af te gaan zakken naar Goa.
Onderussen is het 1 oktober, morgen wordt mijn huis notarieel verkocht (en krijg ik dus poene). Dat komt goed uit, want vandaag heb ik wat rots mee gemaakt, dus wellicht komt er, met geld op de bank, een wat beter gevoel door me heen. Ik was aan het ‘Tuben’ op de wilde rivier hier. Ik ken het Nederlandse woord voor tuben niet, maar het is op een grote binnenband (een tube) de rivier afzakken. Dat kan hier maar een klein stukje want de stroomversnellingen zijn te heftig, maar dat is ook al leuk. En dan binnenband meenemen en weer stroom opwaarts lopen, over de keien en rotsen en het hele proces herhalen. Het water is ijskoud, maar het is erg leuk dus dat moet je er voor over hebben.
Ik had me voorgenomen wat mooie fotos te maken met mijn nieuwe Canon digitale monster, en terwijl ik dat aan het doen was zette ik mijn camera voorzichtig op een rost aan de kant van de rivier om even wat anders te pakken, en in dat moment van onachtzaamheid gleed mijn trotse Japanse foto machine de kolkende massa in. Hoe het heeft kunnen gebeuren snap ik nog steeds niet, maar wat omstanders schreeuwde naar me en toen ik keek zag ik nog net het neksnoer de golven in verdwijnen. Ik had er net mijn duurste (tele) lens op gedraaid, dus verdween er zo’n 1400 euro de golven in. Omgerekend zo 80.000 roepies, en toen ik dat aan een lokale vertelde schrok ik er gewoon zelf van. 80.000 roepies, terwijl hier een timmerman 100 roepies per dag verdient. Dat is dus bijna drie jaar werken voor zo iemand. Bah bah. Hoe dan ook, nog een paar uur tevergeefs de bodem af lopen voelen met mijn voeten. Sommige delen stromen super snel en dat is dus erg moeilijk, eigenlijk onmogelijk, om daar stil op de plaats te blijven zwemmen. Het water was zo koud dat ik na 2 uur blauw van de kou, rillend en al om de kant ben gaan zitten om de zon mij een beetje op te laten warmen maar het heeft wel dik een uur geduurd voor mijn onderkaak stil bleef staan. Er zit dan niks anders op dan het verlies maar te incasseren, en al balend naar Manali terug gereden voor de gebruikelijke boodschappen en was. Ik heb nog een hele kleine hoop dat als ik over een paar dagen die kant op ga, het water niveau in de rivier iets gezakt is en ik alsnog wat kan gaan dreggen.
Eind Oktober 2006, vier keer ongeluk
Begin oktober kwam een goede vriend van me over uit het midden van India. Banti , een echte Indiaer ken ik al een jaar of drie en we kunnen het goed met elkaar vinden. Ik had met hem afgesproken dat hij naar Manali zou komen met de bus. Hij zou dan een of twee weken met me mee reizen. Ik was hier eigenlijk een beetje huiverig om, gezien mijn ervaringen vorig jaar met een andere Indiase kennis, (details hiervan in een verhaal van een jaar of wat eerder) maar ik wilde het toch nog wel eens proberen, ook al omdat ik nu zelf wat meer ervaring heb met Indiase gewoontes en manieren.
Banti wilde heel graag de gouden tempel in Amritsa zien. Ik kwam daar eigenlijk net vandaan maar wilde hem ook niet dat plezier ontzeggen. Geen zin om weer helemaal terug te rijden vanuit Manali, besloot ik in overleg een lokale bus naar Amritsa te pakken, daar een of twee dagen te blijven, dan met de auto vanuit Manali af te zakken naar Khajuraho, waar hij vandaan komt.
Ik was ondertussen wel redelijk uitgerust en begon me zelfs wat te vervelen in Manali. Kocht uit verveling een kilo gezouten cashew noten, moest daar 150 roepies voor betalen (3 euro). Mijn camera was kwijt, en daar baalde ik nog steeds van. Heb overigens nog vergeefse pogingen gedaan om hem terug te krijgen, zelfs een provisorische dam in de rivier gebouwd om de stroom wat in te dammen. Daarna gedregd, gedoken en gevoeld met voeten, maar door het ijskoude en niet heldere water geen resultaat.
Banti arriveerde 5 oktober, en na een dagje rusten in Raison zijn we die zaterdag daarop met de lokale bus om 2 uur in de middag vertrokken naar Amritsa. Jezus, had ik van te voren geweten wat een klote rit het werd was ik met mijn eigen auto gegaan. Kan je je voorstellen, van ’s middags 2 tot de volgende dag 6 uur in de ochtend, in een bus met houten banken, een chauffeur die op zijn Indiaas rijd (en dus alleen maar vol gas of vol remmen kent) en een weg die geheel door de bergen ging, via een omweg langs Pathankot (en dus bijna via Daramsala) met ALLEEN maar bochten. Ik ben wel wat gewend maar zo’n rit is erg zwaar want je doet gewoon geen oog dicht de hele tijd en je komt gebroken aan. Banti presteerde het om een half uurtje te slapen, maar kwam van een koude kermis thuis toen ie uit zijn stoel in het gangpad lazerde. Ik kon mijn lach niet houden natuurlijk.
Aziaten kunnen overal slapen
Om 6 uur in de ochtend een betaalbaar Hotel vinden is ook niet makkelijk, en maar het Golden Tempel hotel genomen, op steenworp afstand van de gouden tempel. Na twee uurtjes slapen (waarna je je nog geradbraakter voelt) een bezoek aan de gouden tempel gebracht. Dat is altijd weer leuk, omdat deze tempel een hele eigen sfeer heeft. Het is moeilijk te beschrijven, maar ik zal het proberen.
Het sikh geloof , waar deze tempel toe behoort is een afgeleide van hindoeïsme. De sikh is erg werelds, niet dom en zeker niet on commercieel, redelijk vredelievend en erg open minded. Een sikh kan je herkennen door zijn tulband, hierin zit zijn hoofdhaar opgevouwen, omdat het geloof gebied dat als je de ‘eed’hebt afgelegd, je dit nooit meer mag knippen.
De gouden tempel is de belangrijkste tempel van dit geloof en het is er dus erg druk. 24 uur per dag wordt er voorgelezen uit de heilige geschriften, en dit word door luisprekers aan iederen verkondigd. Dat vind ik weer wat jammer, want de zingerige stem dringt na verloop van tijd door tot mijn irritatie knobbel. Helaas hebben ze dit voorlezen in veel tempels in dit gebied, waardoor er dus een oorverdovend lawaai wordt geproduceerd wat je kilometers verder nog kan horen. Dat is erg opdringerig en irritant (vind ik) voor mensen die dus niet dit geloof delen.
Maar goed, terug naar de gouden tempel. Dat is een flink groot complex, zeg 3 voetbalvelden, met in het midden een meer (vol met joekels van goudvissen) en in het midden van het meer de gouden tempel, die ook echt van (blad) goud is. Rond het meer kan je lopen en zo de gouden praal van alle kanten zien, er is een pad naar toe waardoor je in de tempel zelf kan komen die midden in het meer staat. Hier worden ook de heilige boeken bewaard en zit ook sjakie de verteller zijn voorlees herrie te produceren.
Voor het betreden van de tempel moeten de schoenen en sokken uit, moet je je hoofd bedekken met zakdoek, muts of een speciaal sjaaltje (petje mag niet) en loop je door een waterbad om je voeten te reinigen. Alles rond de tempel is perfect geregeld. Het stallen van je schoenen, het krijgen van een gids, eten, alles is gratis. Niemand bedelt om geld, elke hoek heeft een gratis koud water stalletje, er zijn souvenir stalletjes die betaalbaar zijn, een EHBO post en zo. Men kookt hier dagelijks duizenden maaltijden die je gratis mag eten, je kan zelfs voor weinig een bed krijgen. De mensen massa loopt bedaard rond het meertje, dat vol met groezelig groenig water als heilig beschouwd word en waar sommige zich in onder dompelen. Hup kleren uit en in onderbroek het water in. Héél normaal in India. Schaamtegevoel heeft men hier niet.
En de hele dag maar bidden
Als hoogtepunt van het rondje rond het meertje is een bezoek aan de gouden tempel zelf. Daar is weinig te zien, hier heb ik al eens eerder over geschreven geloof ik. Je staat een uur in de rij, offert wat zoetigheden aan de heiligen (die dan weer elders uitgedeeld worden) en mag weer rechtsomkeer maken. De Sikh kussen de goden, de drempels, raken hun voorhoofd aan, enfin een heel ritueel van gebaren.
Wat nou het bezoek aan deze gouden tempel zo leuk maakt is de sfeer. Er hangt een gezellige, gemoedelijke sfeer. Ondanks de drukte en de herrie van de voorlees maffia zie je overal mensen een praatje met elkaar maken, zitten gemoedelijk midden op het loop pad (niemand die zich daar aan stoort) en men vind de buitenlandse toerist erg bijzonder, dus een praatje hier, een foto daar, handen schudden etc, dat is snel gedaan.
In de avond besloten we om naar het vlagstrijk ritueel bij de Indiase-Pakistaanse grens te gaan kijken. Ook dit had ik al eerder gezien, maar wilde het Banti niet onthouden. Aldus een share taxi gezocht en op naar de grenspost, waar je als vee de toeschouwers vakken in werd geloodst. Ik mocht in de VIP sectie, waar je het beste zich had, maar Banti, als lokaal, mocht niet mee dus ben ik ook maar tussen het Indiase publiek gaan zitten met gevolg dat er geen barst van het hele macho gedoe te zien was.
Hierna de taxi weer terug gepakt, en terug in Amritsa kwam ik tot de ontdekking dat mijn mobiel niet meer in mijn zak zat. Ongeluk nummer twee dus (na het verliezen van mijn camera een week geleden). Verwoede pogingen gedaan om het ding terug te krijgen. Hij moest eigenlijk in de taxi liggen, maar na eindelijk contact met de chauffeur te hebben gehad bleef die volhouden dat er niets in zijn auto lag. Daar doe je dan niets aan, en gaan slapen met een rot gevoel.
De volgende dag, na een bezoek aan de Hindu tempel en het afsluiten van een verzekering voor mijn auto (WA, een jaar, 24 euro), de bus weer terug naar Manali genomen.
Ook nu weer een hele zware rit die tot 6 uur in de ochtend duurde. Heb 2 minuten geslapen in mijn stoel, waar ik toen ook prompt uit viel. Al liggend in het gangpad van de vieze bus vloer besloot ik dat slapen maar op te geven. Banti kon zijn lachen niet inhouden, kan het hem niet kwalijk nemen, want ik lag dubbel toen op de heenreis hem hetzelfde gebeurde.
Terug in Manali, twee uurtjes slapen en op naar het kantoor van Air-Tel, om mijn sim te laten blokkeren en een kopie sim aan te vragen. Dan maak je een staaltje Indiase bureaucratie mee waar je koud, misslijk en bijzonder moe van wordt. Ik zal je alle details besparen, maar het komt er op neer dat ik van 10 uur in de ochtend tot 4 uur in de middag full-time bezig geweest ben om het te regelen. (Eerst naar het gerechtsgebouw om een verklaring op te laten stellen, dan naar de politie om die verklaring in een bewijs van vermissing om te laten zetten, daarna weer terug naar air-tel, die ineens vertelde dat ik nog een andere verklaring nodig had, dus weer terg naar gerechtsgebouw. Daar moest dit op speciaal papier gebeuren, dat moest ik dan weer in een ander gedeelte van het dorp gaan kopen… etc etc.)
Toen alles rond was had ik eigenlijk de spuug er in, en besloot ter plekke om Manali te verlaten, naar Raison te rijden zodat ik de volgende ochtend vroeg richting Delhi kan scheuren. Dit gedaan, en een rustige nacht doorgebracht na deze zeer vermoeiende dag (en nacht).
Trouwen tussen kinderen. Raar, maar wel mooi… toch?
In de ochtend vroeg richting Delhi vertrokken. Deze rit verliep voorbarig, om een uur of 6 in Chandigar aangekomen, ( ter herinnering, eerst Himalyan Marg, dan Dakshan Marg nemen) waar mijn rustige parkeerplek van de vorige keer was veranderd in een circus tent een soort winkel annex feest annex kermis terrein. Toch redelijk geslapen.
Onderweg vanuit Manali de bergen af
Volgende dag al vroeg richting Delhi vertrokken, waar na een paar uur rijden ongeluk nummer drie plaats vond. Ik reed op een twee baanse weg, werd plots ingehaald door een bus terwijl het helemaal niet kon. Er kwam een vrachtwagen ons te gemoed, en die bus moest dus uitwijken. Dat deed ie even tegen de zijkant van mijn auto. De klap was niet hard, maar de mijnheer van de bus schuurde even lekker tegen mijn zijkant aan. In eerste instantie dacht ik dat het wel mee zou vallen, na gestopt te zijn en een inspectie bleek er een stuk uit de zijkant te zijn geschuurd, een schaafplek van zwarte verf er boven en een deuk in mijn zonnescherm. Mijnheer de bus chauffeur was hem snel gepeerd, die haalde ik niet meer in. Zo, dat kon ik er nog wel bij hebben, na het verlies van camera en telefoon begon ik nu toch aan mezelf te twijfelen. Niet dat ik er wat aan kon doen, toch begint het dan te knagen.
Met een lang gezicht verder naar Delhi gereden en geparkeerd in New Delhi (Railwaystation). Voor Banti huurde ik een hotel kamer voor 200 roepies, zodat we alle twee goed konden douchen en ook goed konden slapen want met z’n tweeën in de auto in die hitte (Delhi is overdag zo 36 graden) zag ik niet zo zitten.
Volgende dag wat gewinkeld en gegeten, in de avond sloeg ongeluk nummer 4 toe. Ik wilde voor het vertrek van de volgende dag mijn toilet nog even legen, en terwijl ik dit deed, 30 meter van de auto vandaan, sprong er een jongeman mijn auto in, graaide mijn portemonnee van zijn plek (boven de deur) en holde er mee weg. Ik heb het niet eens zien gebeuren, maar kwam er later pas achter dat het zo gebeurd moet zijn. Had die gast wel zien staan, hij stond te bedelen bij mijn auto, en ik vond het raar dat ie ineens weg was maar had er verder geen acht op geslagen. Een half uur later kwam ik er achter dat mijn portemonnee pleite was. Alles afgezocht (zou ik het toch ergens neergelegd hebben), maar natuurlijk tevergeefs. Er zat niet eens zoveel geld in, maar wel al mijn bank pasjes en credit cards, en die weer terug krijgen zal een heel gedoe gaan worden. Ook de sim van mijn Nederlandse Vodafone nummer zat er in. Na een tevergeefs speurtocht naar de dief alle kaarten onmiddellijk laten blokkeren, bank bellen, Vodafone bellen, kost allemaal heel veel tijd en geld (bij Vodafone 6 minuten aan de lijn moeten blijven hangen). Ik voelde me echt beroert, want zoveel ongeluk heb ik nog niet gehad. Laten we hopen dat het hier bij blijft.
Ondanks alle ellende toch de volgende dag maar vertrokken richting zuiden. Ik had Banti verzocht om om 6 uur bij de auto te zijn. Ik was zelf iets later wakker, maar mijnheer kwam om 9 uur aankakken, typisch India. De rit naar Madra Pradesh, Kajuraho om precies te zijn, via Agra, Gwalior, Jhansi en Chattarpur was in twee dagen gepiept.
De weg tot Agra is goed. Mijn auto rinkelde vrolijk als een hoer met teveel juwelen over de 4 baanse weg. Dit ivm de Pakistaanse versiering die er nog steeds aanhangt, en als je dan eindelijk een goede weg hebt en wat snelheid kan maken beginnen de versieringen te bewegen door de wind en dan dus te rinkelen. Moet wel redelijk veel tol betalen, daarna wordt het op zijn India’s, af en toe redelijk, vaak bagger, en meestal erg druk. Toch een goede tijd kunnen maken en ik reed maandag om 5 uur in de middag Kajuraho binnen. Daar geparkeerd op het terrein van Hotel Payal. Dat ligt iets buiten het dorp, dus lekker rustig, maar toch op loop afstand.
Vanaf 21 oktober is het in India Diwali. Dat is waarschijnlijk het grootste (maar volgens Indiërs ieder geval het leukste) feest van het jaar. Alles wordt van te voren schoongemaakt, elke huis wordt ondersteboven gegooid, geverfd en gepoetst (wel op z’n Indiaas natuurlijk, verven gewoon over de oude laag zonder schoonmaken of schuren), en dan wordt er 5 dagen gefeest. Er wordt wild vuurwerk afgestoken, feesten georganiseerd, speciale winkeltjes geopend, enfin een hele happening waar ik in een volgend verhaal meer over zal vertellen.