In november reed ik langs de oostkust omhoog richting Calcutta. Beste een eind en met slechte wegen duurt het lang. Maakte een tussenstop in Puri en had ruzie met een snelheids drempel. Dit verhaal heeft 8.259 woorden, 44 minuten leestijd.
Voor de goede orde, ik ben een verhaal kwijt. En dan heb ik het over de weg van Goa via Hampi naar de oostkust en Chenia. Jammer, want Hampi was leuk. Ik zet in dit verhaal wat foto’s van Hampi.
Gekkendag whaoaoaoaoaoaoaoa. Dat moest er even uit, echt een dagje voor mij. Netjes op tijd vanuit me slaap plekkie vertrokken (half 8, km stand 128604), de weg bleef redelijk (met af en toe een stuk wat mindere ‘nog niet affe’ weg. Mijn doel was het strand van Rushikonda, dat lag net 10 km ten noorden van Visakhapatnam (krijg het me strot niet uit). Ik had zo gedacht, dat is halverwege Kalkutta, mooie plek om even uit te gaan rusten.
Onderweg maakte ik nog weer een typisch Indiase verkeer chaos mee. De weg was even niet vier maar twee banen, en er was een spoorweg overgang, twee kritieke punten in India, meestal hele slechte wegen, hele hoge snelheid drempels en veel verkeer. Nou, dit keer dus ook, want ik kwam ineens in een file van vrachtauto’s terecht van denk ik 2 km. En er zat geen beweging in, dus ik navragen en men zei dat het spoor dicht was. Aan de verkopers die langs liepen met allerlei waren kon ik zien dat dit blijkbaar normaal was. Enfin, na 10 minuten stilgestaan te hebben dacht ik van…dit is wel een hele lange trein, ik loop eens naar voren om te kijken wat er aan de hand is. En ja hoor, India op zijn best, wat ik daar zag……, in Nederland was er minstens oorlog uitgebroken, ME erbij, traangas etc. Hier in India… ach… Ik zal proberen te beschrijven wat er aan de hand was.
Stel je voor, spoorweg overgang van hele slechte kwaliteit, gaten in de weg, alleen maar heel langzaam overheen te rijden dus. Overweg is ook nog wat nauwer dan de gewone weg, dus eigenlijk maar een auto tegelijk, met proppen twee. Dan gaan de bomen dicht, men wacht netjes tot die weer open gaan. Ja, ammehoela dus, want de normale bus denkt, ik piep lekker voor, dus die rijd op de andere weghelft helemaal naar voren om snel voor de eerste vrachtwagen heen te piepen als de bomen open gaan. Maar, als bus één dat doet, doet bus twee dat ook en als er een bus over het hek is.. volgen ze allemaal. Hetzelfde gebeurt aan de andere kant van de spoorlijn. Dan gaan de bomen open… en staat het verkeer vast.
De eerste vrachtauto wilt de bus niet voor laten gaan, trekt op, schampt aan de zijkant een tractor met een kar, de bus probeert toch snel in te halen en schampt de vrachtwagen aan de zijkant, en alles staat als een wig vast. Niemand heeft de moed of de wil om zijn auto/bus of tractor weg te rijden, en zo blijft men al schreeuwend naar elkaar wijzen. Dat duurt goed een half uur, dan komt er heel kalm een politie agentje aangelopen, die overziet de situatie en probeert het op te lossen, maar dat is schier onmogelijk. Dan moeten een paar vrachtwagens van de andere kan achteruitrijden, dan kunnen de bussen er door. Logisch hoor ik je denken. Nee hoor, want prompt komt er van de andere kant een halve zool die ook illegaal op de andere weghelft de file inhaalt en zo de andere kant de boel blokkeert. Het hele verhaal begint opnieuw, kost weer een half uur.
Toen ik mezelf een beetje zat op te vreten (een uur in de stinkende hitte op een stoffige weg) kwam er een gast illegaal de file in halen, en probeerde zijn auto tussen die van mij en mijn voorganger in te proppen. Ik bedoel, er was 2 meter ruimte, die auto paste er met geen mogelijkheid tussen, maar toch doen he. Dan schiet het wel even vol bij mij hoor, dus honkbal knuppel gepakt en naar buiten gestapt, de man verteld dat ie zijn heil maar elders moest zoeken. Letterlijk zeg ik in het Engels tegen die gast “why do you block traffic, why are you such a bad driver, and why are you such a stupid man?’ terwijl ik hem strak aan bleef kijken. Die idioot wist niet wat ie zeggen moest, begon een beetje zenuwachtig te lachen, en keek de andere kant op. Ik vraag hem ‘Please answer my question’ toen raakte ie helemaal in paniek en gaf gas om zijn auto overdwars te parkeren voor de vrachtwagen die voor me stond. Haha, ik was effe opgelucht, dat duurde niet lang, tot de volgende GEK eraan kwam…. India…. af en toe haat ik dit land.
Goed, verder op weg naar Rushikonda, omdat de weg redelijk bleef schoot ik aardig op en arriveerde na wat navraag rond 3 uur in Rushikonda. Dat bleek niks meer dan een gehucht te zijn (weer geen internet dus) maar het strand was inderdaad mooi, en daar genoot ik dan maar van in de middag. Lekkere wandeling met Brox gemaakt, die zich helemaal uit kon leven. Lang langs de kust gereden om een goed en lekker parkeer plekkie te vinden, maar dat viel nog niet mee. India is natuurlijk niet op campers ingesteld, en langs de kant van de drukke weg staan vond ik niet zo een goed idee. En was er eindelijk eens een plekkie waar mijn auto op paste, hadden ze er een droogplek voor vis van gemaakt, duizenden vissen en visjes lagen er te drogen alsof het de schone was was, en stinken dat het daar deed. Dan maar parkeer plek gevonden op een publiek strandje, das wat minder, want in India betekend dat veel mensen, veel rotzooi, veel verkopers en veel herrie. Toch gebleven, snel me was naar een wash-walla gebracht, kon ik de volgende dag tenminste weer eens wat schoon ondergoed aan. In de avond werd het snel rustig, zelfs de muziek van de tempel ging uit, wie weet slapen we toch nog lekker…
En dat op waypoint N 17 46.890 E083 23.079
Zaterdag 12 november 2004
Buiten verwachting goed geslapen op het strand, en maar besloten om vandaag te blijven (moest wel, want me was was pas om 4 uur in de middag klaar). In de ochtend geprobeerd om de kier tussen fiat en camper toch provisorisch vast te zetten, of in ieder geval zo te maken dat de kier niet groter werd. Of het gelukt is… ik weet het niet, we moeten afwachten. Liep te overwegen de twee helften vast te kitten/lijmen, maar dat is wel heel definitief dus maar niet gedaan. Later wat door het gehucht heen gewandeld, alle winkels bestonden uit houten keetjes die voor de huizen stonden en bij een daar van Brox’s kleedje laten maken, suiker en kip gekocht en veel bekijks bij de camper natuurlijk. Morgen weer door rijden, dus nu effe van het strand genieten, lekker gewandeld, vier uur was opgehaald en biertje gedronken…….eten gekookt etc.
Het is vandaag feestdag van de herrie, waardoor iedereen vuurwerk en vooral rotjes afsteekt, het lijkt Nederland wel op 30 december.
Om te onthouden:
Tum Kitinee Salkekhoo. = Hoe oud ben je
Jaje = Ga weg
Po=Ga weg in Tamil
zaterdag 13 november 2004
Vanochtend mijn strand plekkie maar weer verlaten. Mensen waren er ook niet zo heel aardig, alleen op je centen aardig, houd ik nooit zo van. Toch nog lekker gewandeld in de ochtend over het strand, en daarna vertrokken richting Calcutta (oh nee, kolkatta) wat nog een slordige 1000 km was, om 9 uur in de ochtend. Km stand 128879, erg warm maar, de wegen waren weer perfect, dus dat schoot lekker op vandaag. Merkte op dat je op een gegeven moment niet meer ziet hoe mooi het land is. Ik bedoel, je raakt gewend aan al die kokosnoot palmen, al die mooie graan velden en glans groene rijst akkers. Ik denk dat ik je er immuun voor wordt, dat is wel jammer.
Waar ik niet en nooit gewend aan zal raken is de stank van een dood dier. Wij gillen in Nederland al als er ergens een dood vogeltje ligt te rotten, denk je dan maar eens in hoe het ruikt als er een paar dooie honden langs de kant van de weg liggen te gisten, of een dood varken of koe. Niemand haalt ze weg, en de stank is kilometers lang onverdraagbaar.
Ook om nooit aan te wennen zijn die vele ongelukken met vrachtwagens. Meestal frontaal tegen mekaar ingereden (beide wilde niet op zij, helemaal high van de Betel noten die ze de hele dag kauwen), cabine helemaal in elkaar, flarden auto overal.
Maar vandaag zag ik toch de vreemdste, beide vrachtwagens stonden op de binnen berm (waar je absoluut niet kan komen met je auto, die ligt minstens 40 cm hoger). Helemaal tegen elkaar als een liefdes stelletje, frontaal, hoe ze het voor elkaar hebben gekregen, onvoorstelbaar.
Toen ik de provincie grens van Adrah Pradesh naar Orissa overstak wilde een domme agent me aanhouden om mijn papieren te kijken, maar ja, ik niet begrijpen, dus ik per ongeluk doorgereden. Ook hield prompt de mooie weg op en begon de Indiase ellende. Het is dan ook net alsof het aantal vrachtwagens zich dan ineens vertienvoudigt, want op een tweebaansweg weg hang ik alleen maar achter die kolossen die stinken en je niet willen laten inhalen.
Zoals ik al eerder vertelde is het vandaag feestdag in India, ik dacht iets van God van het licht of zo, vandaar ook al die vuurwerk (nu nog steeds) en veel dichte winkels dus had wat moeite om kippie en groenten te vinden, maar om 4 uur lukte dat dus toch. Om 17:00 uur geparkeerd, maar om 8 uur kwam er een politie auto met 5 agenten melden dat het hier echt te gevaarlijk was, en ze liever hadden dat ik ergens anders ging staan. Ze sommeerden het nog net niet, maar goed, ik wilde ook geen trouble maken, dus ben ze gevolgd naar een truckers parkeerplek waar ik helemaal niet happy mee ben. Het is maar voor een nacht, en ik doe mijn oordopjes wel in…nog 600 km tot kallie..
Gestopt om 17:07 in een veld achter een fabriek. Km stand 129147 (268 km gereden, een record). Waypoint N 19 18.076 E084 49.993 (na politie verplaatsing)
Getankt op km 129029, 43 liter voor 1210 roepies (relyance)
zondag 14 november 2004.
Slecht geslapen op mijn alternatieve slaapplek, en vroeg weg gegaan omdat er om 7 uur al weer 15 man me aan stonden te gapen, en in de ochtend zo vroeg kan ik dat slecht hebben. Toen werd ik ook nog eens vet gesneden door een vrachtwagen, en pal daarna een bus die me zowat van de weg af reed, dus ik had hem al weer lekker hangen zo vroeg, en vervloekte alle stomme Indiase chauffeurs luidkeels. De weg werd er ook niet beter op, sterker het werd weer een gaten kaas, en mijn humeur zakte onder het nulpunt.
India is India, daar gebeurt altijd het onverwachte, want toen ik stopte om koffie te maken om 10 uur of zo, kwamen er twee jochies van 13 of zo op me af stappen, en in perfect Engels begonnen ze me heel intelligente vragen over Holland en mijn reis te vragen. Dat werd een boeiend gesprek, heb de wereldkaart er nog bij gepakt en ze uitgelegd waar Holland lag (een dacht vlak bij Afrika) en toen ik me koffie op had waren ze echt teleurgesteld dat ik weg ging. Dat deed mijn humeur wel weer een paar puntjes stijgen, en toen vlak daarna ook de weg een stuk beter werd zag alles er weer zonniger uit. Dat is toch wel het leuke van de India, men heeft nog steeds in het hoofd dat elke buitenlander leuk en boeiend is (ze moesten eens weten).
In heel India, heb het echter nog nooit verteld, is het zo dat als er maar ook ergens een slootje, een put, een vieze plas, klein meertje of wat voor een water dan ook is, staan er Indiase mensen een van de volgende dingen in te doen: Zich te wassen, er in te zwemmen, de was te doen, er in te urineren, hun billen te wassen (als alternatief op wc papier), hun haren nat te maken en te kammen etc etc. Maakt niet uit of het een vies sompig modderige plas vol met waterplanten is of een hard stromende rivier.
En dan rijd ik door zo een dorpje van 6 huizen en drie winkels, staat de lokale bevolking aan de kant van de weg met ogen als schotels en hun kin op de voeten, en dan vraag ik me af, zou ik de eerste camper zijn die ze zien?
Bij de lunch van wat in het vet gebakken aardigheden en een stuk hele vage (maar lekkere) soort kaascake las ik in het boek over Puri en de zonnetempel er vlak bij, die een ‘world heritage site ‘ van Unesco was, en ik besloot ter plekke daar maar naar toe te rijden. Het lag ook aan de kust, het was warm, dus kon gelijk nog een duik nemen. Dat was een fatale beslissing, want het shortcut weggetje (van Kurda naar Pipli) wat ik nam was heel ernstig slecht (maximaal 20 km/u) en toen vlak na Puri richting Konarak ineens de weg een nieuw teer-dek had gekregen kon ik er weer de derde versnelling tegen aan gooien. FOUT CASPER, want alles was mooi geteerd, op dat ene gat na, en dat zag ik dus over het hoofd. Ik maakte een duik naar beneden, en gelijk daarna weer naar boven, de tafel vloog door de lucht, Brox ook, en, veel ernstiger, ik hoorde KRAK. Keek in mijn spiegel en zag mijn brommer niet meer.
Ik vreesde het ernstigste, en dat was ook gebeurd, mijn fietsdrager was van onderop het chassis vrijwel helemaal afgescheurd, een stuk van de bodemplaat meegenomen, lange scheur in de bodem, duidelijk einde verhaal fietsdrager. Me gereedschap gepakt en de boel los gaan schroeven, uiteraard ondertussen gade geslagen door een 50 tal Indiërs, die allemaal vrolijk aan het (uit)lachen waren, geen poot uitstaken en me gewoon in de weg liepen. Ik bitste zo van ‘if you don’t help me, then go home’ maar blijkbaar was iedereen home, want het hielp niet. Er was weinig wat ik kon doen, ik kon ze moeilijk wegjagen, ze stonden in hun eigen dorpje, `dus maar geprobeerd ze te negeren, maar dat valt niet mee als er 50 man tegelijk aan alles zitten, ik leg mijn dopsleutel even neer om een schroef met de hand verder los te draaien, hup, ligt ie al bij een Indiër in de handen, en dat zo de hele tijd.
irritante mensen die me niet met rust konden laten.
Maar goed, ik had nu dus een GROOT probleem. Behalve dan de schade aan de auto, zal ik mijn fietsendrager achter moeten laten en ook mijn brommer. Fiets kan ik voorlopig wel even binnen in zetten, of misschien op het dak binden maar voor brommer geen plek. Das wel even een domper, want ik heb erg veel plezier van brommer gehad, en weet niet goed wat ik er nu mee moet. Verkopen? Niemand hier op het platteland heeft geld. Weggeven? Ik vind niemand aardig, alleen maar irritante kijkers. Ik moet er een oplossing voor bedenken, wie weet als ik er een nachtje over slaap. Na verloop van tijd ging er een iemand wat meehelpen de fietsdrager te ontmantelen, en mijn brommer bij hem op het erf geparkeerd, fiets in de camper gegooid, en op naar het strand.
Daar gezwommen (het was koud), me gewassen, gast die me hielp terug gebracht naar zijn huis en in het ondertussen donker geworden met heel veel pijn en moeite een plekje om te parkeren gevonden. Uiteraard Brox het wegjaag werk laten doen, want er stonden al snel weer 30 man te loeren.
Tja, het moest eens gebeuren, ik zag het al aankomen eigenlijk, maar toch is de schrik er niet minder door. Ik zit dit nu ‘s avonds te typen, en ik baal nog steeds. Niet eens het geld, alhoewel dat ook zonde is, toch 350 euro’s die bromfiets, maar het is/was gewoon een lekkere oplossing, sinds ik het ding had me fiets niet meer gebruikt, ik zag veel meer van elke stad, deed veel meer, het was gewoon super handig. Nou, ik moet me dus maar aanpassen, maar met weemoed….
Geslapen op waypoint N 19 51.706 E 085 56.320
Eind km stand 129385, 265 km gereden.
Maandag 15 november.
In de ochtend was het natuurlijk gelijk raak met gapers, dus weer vroeg weg. Om 7 uur reed ik de laatste 26 km naar Konark om eerst 30 roepies getild te worden voor een sukkelige brug, en daarna 10 roepies parkeer kosten, om daarna nog een 250 roepies te moeten betalen voor die stomme tempel. Kan wel weer merken dat ik in Noord India kom. Me fiets stond in de camper, en bij de zonnetempel aangekomen heb ik hem er maar uitgehaald, zadel erop gezet, hier en daar wat rechtgebogen en met de fiets de tempel bezoeken. Jezus wat een toeristische bedoeling hier zeg, en als ze het nou aantrekkelijk maken…. nee hoor, lange rijen met stalletjes die allemaal precies hetzelfde verkopen, en dan schreeuwende verkopers erin die roepen.. ‘please come’, en ‘stop here’ en meer van dat soort onzin, en als je dan even stopt dan krijg je gelijk de meeste domme prularia onder je neus geduwd, dat wil je niet weten.
De tempel was wel aardig, deed weer veel aan Khajuraho denken, erg veel kamasutra figuren aan de buitenkant in alle standjes denkbaar, enfin, we kennen het langzamerhand.
Een aapje voor de hangballen, goed plan
Na het tempel bezoek ben ik begonnen met mijn fiets eens te proberen achterop de camper te hangen. Heb allerlei standjes geprobeerd, kwam uiteindelijk terecht op ondersteboven aan de trap, dat was de beste manier. Mijn brommer nog proberen te slijten, een iemand had interesse maar tot nu toe niets van hem vernomen. Na tempel bezoek naar het strand gereden, weer zo een toeristische zooi, ben het langzamerhand wel gewend, lekker gezwommen in reuze golven en daarna geparkeerd op de lokale helipad, wat lekker afgelegen was. Ga straks nog wel even zwemmen in de zee, en dan zien we wel verder, ieder geval proberen een heel eind naar Kolkatta te komen.
Dinsdag 16 november 2004.
Het was weer zo een dag vandaag. Soms zijn de dagen in verhouding saai, soms kom je zintuigen te kort. Om even terug te vallen op het vorig verhaal, mijn fietsdrager was afgebroken, heb de boel ter plekke in een klein dorpje gedemonteerd, brommer achtergelaten en fiets in de camper gezet, zo verder gereden met de belofte dat ik de brommer binnen ene paar dagen op zou halen, en lichtjes gehint dat ik hem ook wel wilde verkopen
Ook in Konark had ik wat rond gebazuind dat ik een brommer te koop had, en de enige geïnteresseerde zou me om 8 uur in de ochtend ontmoeten om mee te rijden om te gaan kijken of ie hem wilde kopen. De prijs die die ongezien bood was erg laag, en ik had hem al verteld dat ik hem voor die 5000 roepies die die bood niet zou verkopen. Ik had er twee maanden geleden 17000 voor betaald, dus wel een erg groot verschil. Aan de andere kant (maar dat liet ik natuurlijk niet weten) zou ik bij god niet weten wat ik met die brommer moest doen, ik kon hem niet meer meenemen, dus de ultieme oplossing zou zijn achter laten en de gebruiker zeggen dat ie hem mag lenen tot ik hem (if ever) weer op kom halen.
Goed, dat was de situatie, ik had geslapen op het heliplat van Konark, en ik wist dat er om 9 uur een helikopter zou komen, dus voor die tijd moest ik daar weg. Ik was vroeg wakker door wat debiele hari-krishna zingers die zo luid schalmde dat ik het helemaal op het heliplat kon horen, en dus maar vroeg me fiets weer aan de trap bevestigd, wat geëxperimenteerd met manieren van ophangen. Ook werd me nog gewezen op het feit dat mijn achteras verbogen was, en inderdaad stond ie een beetje krom, gadverdamme, nou dat weer. Ik heb geen idee of het kwaad kan, maar hier kan ik er toch niets aan doen dus na het ontbijt en een uitgebreide wasbeurt buiten (gade geslagen door de vaste staarploeg van het dorp) vertrok ik om 8:45 terug richting dorp (km stand 129420) waar me brommer stond en richting Puri.
De gast uit Konark die er om 8 uur zou zijn was niet komen dagen, dus , ik kon niks anders dan maar kijken wat er in het dorp zou gebeuren.
Het was 26 km rijden en ik werd warm onthaald, gelijk mee naar binnen gesjord, mocht op het bed gaan zitten (dat was het enige meubelstuk) en er werd me verteld dat er wel een koper voor mijn voertuig zou zijn. Daar was ik wel blij mee, en wachtte rustig af wat er zou gebeuren, immers, het was pas 9:30 in de ochtend en de hele dag nog voor me. Langzaam maar zeker vulde de kamer zich met mensen, ik was het middelpunt natuurlijk en na verloop van tijd kwam er een man met dikke buik die liet weten interesse te hebben. Goed, ik haalde de papieren, liet hem alles zien, en na een stief kwartiertje heen en weer praten en een proefritje begon het over de prijs. Ik had het zo bedacht.. nou, het moment dat het ding de showroom verlaat verliest ie de helft van de waarde, er zitten wat beschadigingen op, ik wil (nee MOET) hem kwijt, dus, ik dacht, als ik er tussen 6 en 8 voor krijg, ben ik blij. De vent begon met 5 te bieden, ik met 10 te vragen, en zo kwamen we uiteindelijk op 7 uit, ik was er blij mee onder de omstandigheden.
Ondertussen werd me een vers gebakken mais brood voorgezet met daarop een soort uien curry. Super heet, het brandde me bek uit, en heb het brood opgegeten maar de curry gedeeltelijk laten staan. Er kwam nog thee aan, en daarna een fanta, ik werd goed verzorgd.
Er werd me wel verteld dat ik dan naar het gerechtsgebouw moest om een rechtsgeldige verklaring van verkoop te maken en een change of ownership’ formulier in te vullen, het zou een uurtje duren…… yeah right, this is India.. Met de brommer naar het courthouse gereden, dat was dezelfde ellende als toen ik dat ding kocht. Groot gebouw, vol met kantoren waar mensen dingen in grote boeken zaten in te vullen en veel stempels te zetten. Buiten zaten mensen met typmachines die je verklaring konden typen, dit op speciaal papier wat je eerst weer ergens anders moet kopen (stam-paper). Allemaal recht toe en zo, alleen was er een probleem, ik was officieel geen eigenaar want een buitenlander kan geen eigenaar van een brommer (of huis of land of wat dan ook) zijn. Ik had de brommer op naam van een india’s ventje laten zetten, en toen hem een officiële verklaring laten maken waarin ie het ding aan mij verkoopt. Maar de papieren staan nog op zijn naam, en dat ventje was er natuurlijk niet, was maar een stro-mannetje en dat leverde wel wat problemen op. Gelukkig zijn de Indiërs dan ineens vindingrijk, want er werd een gast uit een kamertje gehaald die weer familie van iedereen was, en die deed net of ie die originele eigenaar was, bootste zijn handtekening na en tjoep, geregeld. Helaas, een van de stempelzetters pikte het niet, en er ontstond een hoop lawaai en heen en weer gediscussieer wat grensde aan ruzie, heen en weer geloop en volgens mij is er toen wat geld onder een tafel gegaan, en zijn de benodigde stempels toch nog gekomen. Echter heeft het allemaal bij elkaar wel 4 uur gekost. Leuk om te zien hoe het allemaal werkt hier in India, maar dat duurt mij te lang allemaal.
Ik had ook Brox in de auto zitten zonder voldoende ventilatie, en had medelijden met het beest, dus ik verzon ter plekke het verhaal dat ik de volgende dag in Calcutta een afspraak met de consul van Bangladesh had voor mijn Visa en ik dus erge haast begon te krijgen. Maar, zo werkt het niet in India. Nadat eindelijk alle stempels op alle papieren stonden, kon ik weer terug naar dorp rijden (ik was met brommer gegaan), en had al visoenen van opgedroogde Brox. Kreeg ik ook nog eens een lekke band 1 km van het dorp verwijdert, dus dat werd lopen, het schoot allemaal niet op.
Terug in het dorp werd me al onmiddellijk lunch aangeboden, maar ik zat nog vol van die maisbrood dus ik weigerde, en zei dat ik weg wilde en haast had, anders kwam ik Bangladesh niet in. Ik gaf de koper alle papieren, en vroeg om het geld. Jaja, komt er aan, en toen ik het 5 minuten later nog eens vroeg werd ik het huis weer ingesleurd, en moest tegenover een opa (ik denk de familie oudste) zitten, en die haalde een pak geld uit zijn shirt. Ik blij, want ik begon al te twijfelen, en toen ik ging tellen was het geen 7 maar 5 duizend. Dus ik zeg tegen die oude baas, nog 2 roodjes hoor, en toen zei die zoiets van.. ja, ik heb het nu niet, dat komt morgen pas, je moet maar hier blijven vannacht. Ik werd een beetje pissig, en zei dat ik het niet netjes vond dat alles in courthouse netjes door mij is geregeld, en nu ineens hij (alhoewel ik de prijsafspraak met een ander gemaakt had, maar het zal wel allemaal familie zijn) zijn afspraken niet nakomt, en dat dat geen nette manier van business is. De oude baas keek wat zuur, graaide in zijn binnen zak, en daar kwam ineens nog 1000 roepies in biljetten van 10 en 20 tevoorschijn, meer had ie toch echt niet zegt ie tegen me. Ik zeg das dan jammer, dan neem ik me brommer wel weer mee, en geef hem het geld terug. Ik blufte als een gek natuurlijk, want ik kon het hele ding niet meenemen. Prompt graaide die in zijn andere binnenzak, en daar kwam weer 500 roepies tevoorschijn, en hij geeft me de 6500 roepies, meer had ie echt niet. Naja, na veel heen en weer gelul kwam er iemand nog eens 500 roepies brengen, dus uiteindelijk kwam alles nog goed.
Ik wilde weg, het was al 4 uur, maar zo snel lieten ze me niet gaan, ik moest eerst een foto van de hele familie nemen. Dat werd de hele buurt, en de ene foto naar de andere moest ik nemen, tot ik er mee stopte en uiteindelijk om 4:30 weg reed en met een zucht van verlichting het dorp verliet.
Nou, ik vervolgde me weg naar Calcutta, en alsof de dag nog niet genoeg had gebracht, vond ik een heel mooi stekkie gevonden om te parkeren in de rijstvelden, en ondanks inspectie van de grond die hard leek, zakte ik met de achterwielen in de zachte soort klei/zand. Het was ondertussen half 6 en het begon donker te worden, heb tot half 7 lopen krikken en stenen sjouwen om de boel te stutten, daarna werd het te donker en kwamen de muggen, morgen weer een dag…..in de hoop dat ik hier ook weer uit kom….
Nog even naar de Nederlandse radio geluisterd, maar dat blijft een aanfluiting. Ik hoop het nieuws te horen maar krijg een domme uitzending over vrouwenbesnijdenis. Komt zo’n Hollandse troela in het Engels uitleggen hoe fout dat wel niet is. He Troela, dat doen die mensen in Afrika al duizenden jaren hoor, wie ben jij om ze dat dan nu te gaan verbieden? En dan helemaal op de wereld radio, mens, geef me wat nuttige info in plaats van dat bedillerige Hollandse vinger wijzen. Trek de stop uit dat radio station, kost vast een hoop geld en het is echt geen reclame hoor.
Getankt bij dove Indian Oil in Pipli (nee hij is al vol, nee niet aan me camper komen) op km stand 129493, 44,4 litre
Mijn modder waypoint is N 20 09.101 085.50.384. Vandaag 76 km gereden, km stand is 129497
woensdag 17 november 2004
Was vroeg gaan slapen, kon mijn ogen niet meer open houden gisteravond om negen uur, dus was ook vroeg wakker. Half 6 opgestaan en gelijk maar begonnen met uitgraven. Je moet dat als volgt zien. Ik krik een wiel een stuk omhoog. Helaas is de grond zacht, dus de krik zakt in de grond. Boel met een stuk hout ondersteunen, ook dat zakt naar benee, maar niet zo ver, dus de boel zo ver mogelijk omhoog, dan met een autosteun (dank god dat ik die heb meegenomen) onder de balk zetten, krik laten zakken zodat de auto op die steun rust (die dan ook gedeeltelijk weer in de modder zakt), krik eronderuit en verhogen met een extra stuk hout, om dan het hele proces weer te herhalen. Doe dat 4 keer en je hebt het wiel hoog genoeg om er een paar stenen onder te leggen zodat de boel weer rechts staan en niet verder wegzakt. Ben je toch wel een dik half uur per wiel mee kwijt, moest er drie doen dus was even een flinke ochtend gymnastiek. Toen alle wielen gestut waren de motor gestart, en vol gas achteruit in de hoop dat ik los kwam.
Dat kwam ik na een paar pogingen wel, maar 20 cm verderop raakte de achterwielen weer in de blubber. Ook had domme Jansen er natuurlijk niet op gelet dat er nog spullen niet vast stonden in de auto. Zo had ik een emmer met 15 liter water, om me te wassen, op de tafel klaar staan, en die donderde er dus af. GVD, ook nog eens een laag water in me camper, de dag begon goed. Enfin, je kan niks anders doen dan gewoon de boel herhalen, en weer (gelukkig nu maar 2) wielen krikken en met stenen ondersteunen. Ondertussen waren er natuurlijk de nodige Indiërs komen kijken, en dit keer heb ik daar mooi gebruik van gemaakt. Toen alles weer rechts stond, 4 sterke mannen gezegd dat ze moeten duwen, ik weer vol gas achteruit, en ja hoor, ik was los. Pfffff, wat een dag zeg, de modder zat overal, van onder me oksels tot onder mijn oogleden, de camper was van binnen ook een modderpoel geworden door water en zand, ik had nog geen ontbijt of niks op maar ik dacht, ik ben los, nu maken dat ik weg kom voordat men om geld of drank begint te zeuren.
Na wat speurwerk Highway 5 weer gevonden en bij het eerste stille plekkie ontbeten, gedoucht en de auto wat schoongemaakt van binnen. Dat voelde gelijk een stuk beter aan, en nu GVD op naar Kolkata, want anders kom ik er nooit.
De weg was uiterst belabberd, men was weer bezig met de constructie van een 4 banen weg, stukken waren af, andere stukken niet en die werden dan ook weer lekker verwaarloosd. Het ergste is dat er een stuk van ongeveer 70 km steeds ongeveer 1 tot 2 km af was, dan moest je er via een omleiding af, om dan 2 km verderop er weer op te moeten via een omleiding. Die omleidingen (diversion) zijn hele slechte gatenkazen, dus het zowat 40 keer erop en eraf gemoeten, steeds over belabberde weg. Ook heel erg is steeds dat je zonder waarschuwing ineens tegenliggers krijgt, geen bord of waarschuwing, in Europa zouden er dagelijks vele dooie vallen, hier is het normaal en moet je je eigen verantwoording nemen. Nu we toch bij erge dingen zijn, wat vind je van een weg die zo erg stuk is dat je maar maximaal 15 of 20 kan rijden, en het enige hele stuk asfalt is dan een klote snelheid drempel. Alsof je snelheid kan maken op zo een weg. Grrrr
Om 4 uur had ik het wel een beetje gehad en na kip gekocht te hebben voor de hond en mijzelf op een veld geparkeerd dat zeker droog en hard was. Gestopt om 16:19 met km stand 129730 (243km gereden). Waypoint N 21 35.889 E086 55.762
donderdag 18 november 2004
Ik had eigenlijk in mijn gedachten besloten om vandaag op het veld te blijven staan omdat het wel beviel. Het was redelijk rustig, en die mensen die langs kwamen gingen ook gelijk weg als ik ze dat vroeg. Verder was het voor Brox ideaal, kon zich helemaal uitleven, ik stond in de schaduw en ik had het een en ander aan klusjes te doen.
Om 7 uur kwam het eerste staar bezoek voor de camper staan, en sindsdien is het niet meer rustig geweest. Om 9 uur en ik met de fiets het ‘dorp’ ingeweest, alhoewel het die naam niet zou mogen krijgen, 4 huizen en wat stalletjes.
Met veel pijn en moeite de kippenboer gevonden, maar die had alleen maar kippen van 2 kilo (dat is voor ze geslacht zijn) en dat vond ik wat te duur. Verder was er niks anders te koop in het dorp als koekjes (daar gooien ze je mee dood in India) en andere zooi die ik niet nodig had. Behoorlijke melk of groenten was er niet zo ver ik kon vinden. Terug gekomen bij de camper stond er een hele meute te wachten op me (en oh oh wat was ik blij) Ik heb een paar keer de mensen weg gejaagd, terwijl die zelfde mensen als een jojo weer terug kwamen en gewoon 3 meter van de camper af naar mij gingen lopen staren. Niemand sprak Engels of deed zelfs maar een poging, en als ik wat in het Engels zei ging men mij vervelend na lopen praten, dus toch maar besloten om verder te gaan rijden, want ik had hier geen zin in. Ik zeg nog tegen de ene gast die wat Engels sprak zo van ‘als jullie niet weg gaan ga ik wel weg’ maar het boeit ze niet, of ze snappen het niet, het blijft een vreemd volk.
Om 10:10 vertrok ik weer richting Calcutta, waar ik maar niet mocht komen zo scheen het (km stand 129730), Het landschap was erg dor en geel en droog, en dit terwijl de regentijd net voorbij is, dat snap ik niet zo. Er word wel wat akkerbouw gedaan, en met irrigatie word het wel groen, maar zo gauw er geen water is is alles dood.
De weg, waar men nog steeds aan het bouwen was, was wisselend slecht en slechter, en naarmate ik meer naar het noorden kwam werd het er alleen maar slechter op. De stukken 4 baans die af waren werden steeds korter, de stukken weg die leek het al jaren niet onderhouden werden , werden steeds langer. Het summum begon bij het wisselen van de provincies van Orissa naar West Bangal, daar begon de weg op die van Delhi-Bombay te lijken, en bij de echte grenspost aangekomen (men heeft grensposten tussen de provincies, waar al het vracht vervoer allerlei papier werk moet doen) was er geen stukje asfalt meer over, en was het van de ene kuil in de andere vallen. Met mijn verbogen achteras en krakende vering was ik er niet blij mee, maar ja, veel anders kon ik niet en het enige wat mij restte was gewoon heel erg langzaam te gaan rijden. Tja, dat schoot dus mooi weer niet op, ik had gedacht vandaag vlak voor Calcutta te gaan komen, maar het werd weer niet zoals ik verwachte. Op een gegeven moment stond het verkeer vast, en een rij van vrachtauto’s zo ver als het oog rijkt. Ik denk, dat is weer zo een domme checkpoint voor vrachtwagens, die ze elke keer volgens mij neerzetten om die chauffeurs te pesten, dus ik reed op de verkeerde helft van de weg de rij voorbij een kilometertje of 2 tot ik op een gegeven moment niet verder kon. Ja hoor, het was weer op z’n Indiaas. Er waren twee vrachtwagen op elkaar geknald, een was er omver gevallen half over de weg zodat er maar een rijstrook beschikbaar was, en tja, het ikke ikke ikke principe, dus stond het verkeer vast, en aan de lengte van de file aan beide kanten te zien moet dat al uren zo zijn. Wat een gedoe zeg, maar ja, er rest maar een ding… wachten.
Op een gegeven moment kwam er een agent het verkeer regelen en liet ie wisselend eerst de ene, daarna de andere kant door, maar zelfs dan schoot het niet op. Dit koste me alles bij elkaar 2 uur en na die ellende…meer gatenkaas weg.
Na een kilometer of 40 van die ellende (en daar doe je dus wel een paar uurtjes over en is erg inspannend) verbeterde de weg iets en werd het tijd om een slaap plekkie te vinden. Ik vond dat midden in een bos, heel afgezonderd (dacht ik natuurlijk) en na 5 minuten kwamen er drie nette mannen aan (dan bedoel ik geen boeren of andere vage figuren) en die vertelde me dat ik hier beter niet kon parkeren want het was gevaarlijk. Waar had ik dat eerder gehoord, en toen ik wat verder ging vragen vertelde ze me dat er groepen wilde olifanten liepen die me nachts wel eens lastig zouden kunnen vallen, en dat het erg gevaarlijk kon zijn. In eerste instantie moest ik er wat om lachen, maar toen ze me een parkeerplek aanboden bij hun in het dorp 1 km verder de zandweg op, heb ik dat toch maar gedaan. Daar heb ik lekker rustig geslapen na eerst uiteraard het hele dorp voor mijn deur gehad te hebben. Het enige probleem was dat ze wel water pomp en een put hadden, maar dat er zoveel ijzer in de grond zat dat het water rood was. Maar neeeh, was goed te drinken hoor, zei men daar…. ik heb het niet aangedurfd.
Slaap waypoint is N 22 19.561 E087.01.120
vrijdag 19 november 2004
Rond een uur of half 8 vertrokken vanuit mijn rustige plekkie met km stand 129860. De weg werd er helaas weer niet beter op, en al hobbelend met een vaartje van 10 a 15 km per uur reed ik al nagelbijtend richting Kolkata. Alles in en aan mijn auto kraakte, de achtervering klonk als een oma van 90 die aan het aerobicen was, de alkoof kraakte, en dit alles door die ene klote hobbel. Als er in Nederland van dit soort wegen zouden zijn, dan zou er een opstand komen, men zou het zelf gaan repareren of spandoeken neerhangen. Hier in India niet, men gaat bij de gaten zitten kijken hoe de auto’s er over heen stuntelen, onderwijl heerlijk de uitlaatgassen inademend. Liever langs de weg zitten kijken en niks doen, dan een poot uit te steken. Kreeg ook wel eens het idee dat er van die garages zijn die expres de weg stuk maken, zodat ze weer wat business krijgen, want de slechte weg is wel heel vaak toevallig net voor een garage.
Gemiddeld haalde ik 15 km per uur, dus erg opschieten deed ik niet. Plots alsof een goede fee me verhoord had veranderde de weg van een hobbelige tweebaanse puinhoop in een vierbaans plaatje, het was niet te geloven. De tranen van vreugde sprongen me echt in de ogen, ik kon het niet geloven. Nog 120 km te gaan, en dan zo een mooie weg? Natuurlijk was het niet zo mooi, want a 30 km was de weg nog niet helemaal af en waren er de nodige roadworks en omleidingen, maar toch was ik blij zat dat ik die k~t wegen achter me had gelaten.
Ik was al eens in Kolkata geweest, en vond het toen, tegen alle verwachtingen in, een leuke stad, met aardige mensen, en mijn plan was om in het midden van de stad te parkeren. Ik vond een perfecte plek, in Sudder Street, het hartje van Calcutta, naast een kerk. Ok, het was niet de rustigste plek die ik ooit gehad had, maar dat had ik natuurlijk ook niet verwacht. Ook moest ik fix parkeergeld betalen, 120 roepies per dag, maar daar tegenover stond dat ik eigenlijk ook geen hotel nodig had. Op de stoep woonden mensen die daar hun business hadden zoals afval verzamelen of thee verkopen, en die sliepen dan ’s avonds op de stoep in hun eigen gemaakte tentje van plastic en stokken. Ook waren er overal water pompen waar het water gratis is en ondanks misschien niet helemaal lekker smaakte was het prima om je mee te wassen en na het door de waterfilter te halen ook om te drinken. Verder was het zoals verwacht veel bekijks, vooral Brox deed het goed, en het was erg vaak mensen weg sturen, maar deze keer had ik het verwacht en vond ik het minder erg.
Het weer is trouwens overdag redelijk zonnig (veel smog) en rond de 30 graden, wel vochtig, savonds koelt het af tot 22 of zo. Droog, geen regen meer.
Getankt op km 129914, 33 liter voor 935 roepies bij Indian Oil
Zaterdag 20 en zondag 21 november
Mijn plekje in Sutter Street was erg handig, dicht bij new market waar werkelijk alles te koop was (en erg veel irritante tauts rondliepen die je als maar de souvenir winkels wilde laten zien (zodat ze commissie kregen natuurlijk), dicht bij Domino’s pizza, dicht bij alles wat van belang was. Helaas was het ook dicht bij de ‘mass feeding of the poor’ op zondag waardoor het die dag erg druk was voor mijn auto en helaas zijn ook hier veel mensen dronken. Heb diverse aanvaringen gehad met Indiërs die dronken waren en tegen mijn auto stonden te duwen of een bot van de hond wat op de stoep lag tegen de auto schopte, ook liep (ik moet zeggen loopt, want ik heb hem niet vermoord, maar er wel zin in) een debiel die niet 100% was rond, en die deed de meest vreemde dingen, zoals papiertjes in mijn remschijven stoppen en zo. Een stad om bezig te blijven dus.
Vandaag, op zondag zaten er lange rijen met mensen op de stoep voor achter en tegen mijn camper. Kinderen speelde op straat of staarde naar Brox (tot ie zich bewoog, dan stormde ze weg haha) en waar mensen zijn is business, dus er was een stoep kapper, stoep scheer-mijnheer etc etc. Al om al heel gezellig, maar wel erg druk.
Ontmoete nog een Nederlands stel die wilde naar Thailand via Myanmar, maar kregen geen toestemming van de Indiase regering om de laatste 60 km naar de Myanmarese grens te rijden
Dinsdag 23 november 2004.
Rustig spullen gepakt om de levendige maar toch wel erge vieze stad Kolkata te gaan verlaten. Begon ook weer keelpijn te krijgen, iets wat ik altijd krijg in een stad waar veel luchtverontreiniging is. En dan is Kolkata denk ik wel een van de ergste. Toch even nog wat rundvlees gehaald op de New Market en een bot voor de hond, wat fris en melk. Daarna rustig richting noord gereden (om half 11 , km stand 130028) , op zoek naar een garage die wat aan mijn achteras kon doen.
Ik denk dat ik ook mijn auto moet wassen, want ik stond onder een boom geparkeerd die vol met kraaien zat (dat zit elke boom in Kolkata, immers is er veel afval) en mijn hele auto zit onder een dikke laag vogel stront. Raakte ook lichtelijk de weg kwijt en kwam in een verschrikkelijke file terecht. Het erge was dat ik plots voor een tunnel ingang stond die te laag was voor mijn auto. Ik kon er net niet onderdoor, scheelde misschien een paar cm maar ik wilde echt het risico niet lopen. Bleek dat er 20 meter verder een tunnel voor vrachtwagens was, maar dat stond nergens aangegeven, dus ik moest ongeveer een halve kilometer achteruit rijden, tegen het vastzittende verkeer in, en das niet makkelijk in India, want ze gunnen je het licht van de dag nog niet in het verkeer, laat staan dat ze je er even door zouden laten. Daar sta je dan, achteruit slakkend, iedereen in een omtrek van 1 km voluit op de toeter, gelukkig ben ik er langzamerhand stoïcijns voor geworden, en druk gewoon door, toch duurde het wel een half uur voor ik de hoge tunnel passeerde. Vanaf daar ging het snel, wel werd ik een paar keer erop attent gemaakt dat er iets met mijn achterwielen was, en ik begon steeds voorzichtiger te rijden, en steeds harder te zoeken naar een beetje redelijk grote garage. Immers hadden Mario & Marja, een stel uit Nederland wat door Myanmar wilde rijden en in Kolkata waren voor de nodige papier werk (waren ze al 6 weken mee bezig) dat je een as recht kon buigen, maar dat je dan wel met een hydraulische machine moest doen en niet met de hamer, zoals vaak in India gebeurd.
Gewaarschuwd man telt voor 4 hier in dit land, dus eindelijk halverwege Benapole (grensstad met Bangladesh zag ik een garage die dat werk wel eens zou kunnen. Mensen waren uiterst vriendelijk, keken eens, maakte binnen 10 seconde al kijkend een diagnose (waar ik het niet mee eens was) en stuurde me door naar een andere garage. Die zat 1 km verderop, dus was snel gevonden. Ook die stelde de diagnose van versleten kogel lagers, en stuurde me weer door naar een andere garage 5 km verderop (dat bleken er 10 te zijn). Ik kreeg een pief met fiets mee die me zou wijzen waar het was en die rit duurde wel bijna een uur door slechte wegen en een file op de … spoorwegovergang, hoe kan het ook anders. Die garage bleek een grote professionele TATA garage te zijn. Tata is HET automerk van India, vrijwel alles en iedereen rijd in een Tata (Tata betekend ook ‘tot ziens’) maar ook zij durfde het niet aan, want ze hadden vast die onderdelen niet. Ze stuurde me naar de overkant waar een gewone garage zat, en deze mensen namen eindelijk, na wat gediscussieer of ze het wel wilde doen, de hamer en steeksleutel ter hand, sloopte me as er af in een uurtje, legde die op een vrachtfiets, kwamen een uur later terug met een rechte as, zette hem er weer onder in twee uurtjes. Het was ondertussen donker, maar men werkte gewoon door. Met de onderhandelingen voor de prijs begon ik halverwege, en maakte het af op 1500 roepies (30 euro) maar dan moeste ze wel me kromme frame (wat nog steeds krom was door het afbreken van de fiest drager) weer recht buigen. Al zo geschiede, en om half 8 was alles af, as weer recht, frame weer recht, Casper weer happy.
Ik had al toestemming om er de nacht te blijven slapen op het terrein en ondanks de verschrikkelijke uien lucht vanwege een uien verwerk centrum naast de deur, heb ik lekker gekookt, veel mensen over de vloer gehad, en ga ik zo lekker ene pilske pakken.
Garage en slaap waypoint N 22 44.629 E088 29.113 Eind Km stand 130059
Woensdag 24 november 2004
Vertrek om 7:53 vanaf de garage in Barasat (India) met Km stand 130059. Het was al warm zo vroeg in de uienlucht met 25 graden en uiteraard stond al weer een hele meute te koeken.
Vol goede moed richting de Bengalese grens, kreeg onderweg nog een slagboom van een spoorweg overgang op me dak, ja Jezus daar had ik niet op gelet hoor. Ik bedoel, bij zo een overgang heb je al je rijkunde en ogen op de weg nodig, een mieren nest vol met gaten, gaat die lul (want alles gaat nog met de hand) de bomen dicht doen terwijl ik rustig tussen de gaten aan het manoeuvreren ben. Mijn gps antenne brak af, maar dat was er gelukkig op gemaakt dus die kon ik later wel weer repareren.
Het was maar 27 graden, ijzig koud dus
De weg was debiel slecht, dus de 60 km naar de grens duurde wel even. (Ik denk toch wel 60 gaten per km, dat lijkt me een betere maatstaf voor de weg kwaliteit) Dit deel van India lijkt wel een grote stad, afgewisseld met af en toe een stukje groen er tussen door. Ook nu, net als vorige keer dat ik deze weg reed (in een taxi 2 jaar geleden) was het mistig. Overal mensen, overal van die fietsen met een laadplateau er achter als een soort hele grote fietsdrager, alsof er geen ander vervoer op de wereld was, het was gewoon onvoorstelbaar. Door die zeg maar vrachtfietsers moest je steeds afremmen (nou ja, van 30 terug naar 15). Dat gecombineerd met de vele dorp kernen, de slechte weg en mijn over voorzichtigheid (mijn as was net pas recht) maakte dat ik pas om 11 uur bij de grens was.
De grens, tja dat is dan weer een typisch Aziatische aangelegenheid, want zoals altijd is de grens openbaar gebied, toegankelijk voor alles en iedereen en daar maakt alles en iedereen dan ook dankbaar gebruik van. Met andere woorden, drukke puinhoop, en ik reed hierdoor het eerste kantoortje voorbij. Grote paniek, maar alles komt altijd wel weer goed in India. Er was erg veel hazzle, erg veel mensen die op over en aan mijn auto gingen hangen, in de gebouwen wordt je 1000 keer gevraagd of je geld wilt wisselen etc. De douane laat dit allemaal toe en word er niet koud of warm van. Na alle formaliteiten gedaan te hebben kon ik eindelijk de grens over, had wel twee uur geduurd.