Categorie: Afrika

Door Afrika rijden is geen kattenpis. Want Afrika is veel en veel groter dan je denkt. Op de Mercator-kaarten (de kaarten die wij in het westen gebruiken) staat Afrika eigenlijk veel te klein afgebeeld. Kijk maar eens naar het verschil als je werkelijke afmetingen toe past.

Ook hebben wij als Europeaan eigenlijk geen goede indruk hebben van Afrika. Als er nieuws uit Afrika komt is het meestal slecht. Honger, oorlog, overstromingen, en op mijn netvlies grote zwarte mannen met boze ogen en grote machetes in de hand. Ja echt. En wat dacht je van die miljarden aan ontwikkeling geld die er naar toe gaat, zonder resultaat?

Ik was wel eens naar Marokko geweest, ook naar Egypte, maar dat is niet het echte Afrika, het donkere Afrika. Waarom dat zo heet weet ik ook niet. Daarbij komt dat er heel veel landen zijn in Afrika, dat de grensovergangen moeilijk zijn, er corruptie is.

Ik begon mijn reis door Afrika dus een beetje …mmm angstig wil ik niet zeggen, maar oplettend. Gespannen. En wat ben ik bekeerd zeg.

De westkust van Afrika is de moeilijke kant van Afrika. Precies dat wat je verwacht. Slechte wegen, soms super slechte, corruptie aan de grenzen, een hitte waar je niet vrolijk van wordt en de eeuwige muggen, malariamuggen. Verder naar het zuiden zelfs onvriendelijke landen, tse-tse-vliegen. Tot in Namibië is het zwaar. MAAR. De Afrikanen zelf maken het allemaal waard. Afrikanen zijn altijd vrolijk, lachen altijd, nemen tijd voor een praatje. Het leven in Afrika is veel relaxter dan in Europa. Als je per ongeluk bij iemand langskomt die net zit te eten, ben ik nog NOOIT niet uitgenodigd om mee te eten, maakt niet uit welk land. Maakt niet uit hoe arm de mensen zijn. En dat maakte West-Afrika voor mij speciaal, de mensen. En ja, soms vloek je op de hitte, de kuilen in de weg, als er al een weg is. Maar je bent op reis en je maakt avontuur mee. En daar doe je het voor, toch?

Het zuiden van Afrika, Namibië en Zuid-Afrika, zijn bijna zoals Europa. Goede wegen, supermarkten etc. Maar daar is de natuur en het wildleven weer super schoon.

De oostkant van Afrika is een beetje een mix tussen west en zuid in. Redelijke infrastructuur, aardige mensen. Veel makkelijker om te reizen. Soort Afrika voor beginners.

Heb ik gevaar meegemaakt? Weinig, eerlijk gezegd. Er is zeker criminaliteit in Afrika, met Zuid-Afrika voorop. Maar in West-Afrika je autoradio gestolen? Nog nooit van gehoord. Misschien kan je een zakkenroller tegenkomen in Nigeria, de rest van de West-Afrikaanse dieven zijn gelegenheidsdieven. Ook geen gewelddadige berovingen, ik heb ze nooit hoeven meemaken, ze zijn er ook niet veel (maar ze bestaan wel).

Je moet in Afrika, net als overal in de wereld, geen domme dingen doen. Ga niet met pakken met geld zwaaien of dure sieraden, dan vraag je om problemen, zeker in de grote steden. Ga ’s nachts niet rijden (heel belangrijk!!) of in de nacht in grote steden rondlopen. Op het platteland is de sociale controle groot. Er wordt wel gestolen, maar dan heb je het over iemand die zijn telefoon ergens laat liggen of een mango van een boom. Het komt veel minder vaak voor dan in Europa.

Ook in Oost-Afrika heb ik geen rare dingen meegemaakt. Behalve dan de jeugd in Ethiopië die stenen naar je gooit als je ze niks geeft. En je kan moeilijk voor elk troepje kids stoppen.

Dus, Afrika heeft mijn hart gestolen.

Zijn er dan niet minder leuke landen? Jazeker, die zijn er. De twee Portugees sprekende landen vond ik niks. Ik heb het dan over Angola en Mozambique. Die mogen ze van mij alle twee asfalteren. De twee Congo’s vond ik ook niet geweldig, mag van mij hetzelfde mee gebeuren. Maar verder, niks dan lof en leuke zaken.

Voor diegene die Afrika nog willen bereizen, het volgende. Plan je reis goed, maar houd niet al te strak vast aan je planning. In West-Afrika kan je bijvoorbeeld het beste in de dec-feb-periode reizen, dan is het droog en niet te warm. En zo heeft elke regio zijn optimale seizoen. Dat wil niet zeggen dat je in het regenseizoen niet kan reizen, je moet dan gewoon met andere zaken rekening houden.

Met mijn truck door Zuid Amerika. Het is nogal een financiele aderlating dat verschepen. Is het het waard?

Laten we beginnen om te zeggen dat er in Zuid Amerika veel te zien is. De natuur in het zuiden van Argentinië en Chili is adem benemend, de gletsjer perito moreno, de kust van Chili, het schiereiland Valdez met de walvissen. Verder naar het noorden uiteraard het Andes gebergte, Peru, enfin ik kan de hele lijst maken dan schrijf ik zo een paar bladzijdes vol. Dus het loont zich zeker om hier naar toe af te reizen met eigen camper. Er is wel een maar….

De verscheping naar zuid Amerika is een flinke post, denk paar duizend Euro. Je moet dan ook zelf er nog naar toe, ook dat kost pegels. Er is ook nog steeds een risico met verschepen. Inbraken in de auto, beschadigingen. Dit moet je zeker niet onderschatten.

Ik heb dat risico van inbraak in de auto opgelost ( nou ja, geminiseerd door als passagier met het Grimaldi schip mee te gaan. Dat had als voordeel dat je de auto bij tijd en wijle kan controleren (je mag ook niet altijd het ruim in) en bij aankomst zo van het schip af rijd en je geen haven kosten meer hebt. Omdat ik ook geen vlieg ticket hoefde te kopen, hoefde niet te wachten tot het schip aan kwam en dus geen hotels moest betalen,  geen havenkosten had, maakte het qua prijs niet zo heel veel uit. En ik was weer een ervaring rijker.

De paperassen regelen is eenvoudig (op auto verzekering na). Zuid Amerika met eigen camper rijden is relatief eenvoudig. De wegen zijn over het algemeen redelijk tot goed. Er zijn wel wat pistes, die vergen wat aanpassing maar is overheen te komen. Men rijdt wat ongedisciplineerd maar ik kwam uit Azië dus was wel wat gewend. Is een kwestie van defensief rijden en geen haast hebben, en je zeker niet laten opfokken. Grens overgangen tussen landen zijn eenvoudig. Er is mij een keer naar een Carnet gevraagd, maar ik weet zeker als ik elders de grens had gepakt dit niet nodig was geweest. Ik had hem toch bij me, maar echt nodig was het niet. Visa’s krijg je gratis aan de grens en zijn afhankelijk van het land 3 of 6 maanden geldig en als je meer tijd nodig hebt ga je gewoon de grens even over.

In de meeste landen praat men Spaans, of een dialect er van. In Argentinië is het Spaans wat apart maar je went er aan en je verstaat elkaar. En het spreken van de taal help veel.

Diesel was, toen ik er was, niet al te duur. Er zijn in alle steden wel grote supermarkten dus het is allemaal eenvoudig. Het meeste wat je nodig hebt is beschikbaar. Op een paar kleine dingen na. De zuid Amerikaan is geen groentes eter. Men eet vlees. Veel. Het is goedkoop en mals, en lekker. Ook in de supermarkten vind je niet zo veel groentes en de blikgroente zijn redelijk smakeloos en doorgekookt. Zuivel heeft men wel, maar iets zonder suiker vinden valt niet mee. Kaas is beschikbaar. Fruit afhankelijk van het seizoen.

Dan komen we bij de dat moeilijkere zaken. Ten eerste is Zuid Amerika groot. Dus de afstanden die je rijd zijn ook groot. En niet altijd enerverend, om het netjes uit te drukken. In het zuiden van Argentinië rijd ja dagen door de pampa. Dus niks met af en toe wat lage struikjes of een verloren boompje. In Noord Chili en zuid Peru zand. Dus stel je daarop in. Denk niet van : ik rijd even in een dagje van Buenos Aires naar Ushaia of zo. Dagen ben je bezig.

Ten tweede zijn er, zeker in Argentinië en soms in Chili, controles van groente, fruit, zuivel etc. Die mag je dan niet over deze denkbeeldige grens nemen, of over de grens van Chili naar Argentinië of terug. Ik vind het flauwe pesterijen want aan de andere kant van de denkbeeldige grens is dezelfde supermarkt die hetzelfde product verkoopt wat jij in je ijskast had liggen en in beslag werd genomen. Maar goed het is er en houd er rekening mee.

Bij mij werden, in vacuüm verpakte gerookte worstjes afgenomen. Alsof daar nog wat in leeft.

Ten derde is in Argentinië in de buurt van Chili, betaal je als buitenlander meer voor brandstof. Soms zelfs het dubbele. Ik weet niet of dat nog steeds zo is maar ik vond dit bijzonder vervelend en heb me er vaak boos over gemaakt.

Dan wat kleine irritaties. Landen als Uruguay en Paraguay zijn erg saai. Niet alleen qua landschap maar de mensen spreken liever niet me je als het niet hoeft. Bolivia had dat in mindere mate ook. Wij zijn daar duidelijk gringo’s . In Brazilië hebben ze tol wegen en die zijn pittig geprijsd. Ook hier zijn de afstanden enorm.

Ik kan verder nog wat over prijzen vertellen maar ik was er in 2009/10 en das te lang geleden, prijzen zullen heel anders zijn, zoals ze dat bij ons ook zijn.

Dan de ham vraag. Is het het waard om zoveel geld voor verscheping van auto en jezelf te betalen. Ik zeg volmondig JA, maar alleen als je er geruime tijd blijft. Ik had het in een jaar gezien en voor mij had het, financieel gezien, wellicht nuttiger geweest daar een camper te kopen of te huren. Maar dat is achteraf. Ik zou zeggen, GA en wacht niet. Straks is het te laat.

In dit verhaal vertel ik je wat je van backpacken moet verwachten, ofdat het iets voor jou is, of het leuk is, wat de voor en nadelen zijn.

Vroeger was backpacken een manier van reizen voor hippies maar dat is ondertussen al lang achterhaald. Je hebt tegenwoordig backpackers in alle leeftijden, in alle sociale klassen en alle nationaliteiten. Toch wordt er vaak minachtend naar backpackers gekeken.

Backpacken wordt ook wel het armeluis reizen genoemd. Men denkt dat backpackers alles zo goedkoop mogelijk willen, het qua hygiëne nog wel eens niet zo nauw nemen en er altijd slonzig uit zien. Deel van deze indrukken klopt ook wel moet ik zeggen.

Zoals je op de website kan zien ben ik een jaar onderweg geweest als backpacker, voor het grootste gedeelte in Azië. En waarom Azië? Omdat het als backpacker makkelijk is om er te reizen, er veel te zien is en omdat het goedkoop is. Kijk, dan zijn we weer terug op het goedkoop zijn.

Wat zijn de nadelen van Backpacken?

Als backpacker reis je vaak in een circuit waar je collega backpackers tegen komt. Je reist van stad naar stad, van attractie naar volgende bezienswaardigheid. Meestal omdat het in de Lonely Planet of andere gids vermeld staat. En op de volgende plek kom je dan dezelfde backpackers tegen die hetzelfde boek lezen als dat jij gedaan hebt. Op zich niks mis mee, want je reist en je ziet dingen. Je slaapt vaak in dezelfde hotelletjes of guesthouses, want deze staan in ditzelfde boek vermeld as goed en goedkoop, gaat meestal eten en drinken met collega backpackers. En zo raak je verzeild in dat wereldje. Je ziet de bezienswaardigheden, maar je interacties zijn meestal met collega reizigers. En dat is natuurlijk jammer. Ik zelf zou het liefst interactie hebben met lokale bevolking, maar als backpacker is dat niet makkelijk.

In je hostel/guesthouse werken lokalen, maar die zijn in principe bezig met geld aan je te verdienen en je een service te verlenen. Die werken de hele dat met dezelfde soort mensen en kennen de klappen van de zweep. Wil je een dag tripje doen, boek je dat via bij je guesthouse in plaats van zelf op zoek te gaan. En dat is natuurlijk logisch. Je bent in een nieuwe stad of omgeving, valt niet mee om zelf informatie over bus of trein tijden te vinden, waar je je ticket moet kopen etc. Dus boek je het bij je eigen guesthouse, die hier uiteraard een commissie op verdienen. Ook hier niks mis mee, maar dat betekent dat ze misschien niet helemaal eerlijke voorlichting geven. Ten eerste omdat ze dus aan je willen verdienen, ten tweede vaak (afhankelijk van het land) er zelf ook geen snars van weten en het alleen maar willen verkopen. Dus stap je weer in de bus met andere backpackers om een tripje zus of een reisje zo te doen.

Nu is de ervaring niet altijd hetzelfde en afhankelijk van het land. In landen zoals Thailand en in toenemende mate Vietnam en Cambodja wordt de toerist als melk vee behandeld. Je wordt de ene bus ingejaagd, aan het eind van de rit wordt je in een mini busje gepropt en uiteindelijk kom je op je bestemming. Ik deed ooit een georganiseerd tripje ten noorden van Bangkok. Ze noemde mij dan de 3 days to nights persoon. Niet bij mijn naam, niet gewoon Mister of zo, nee, 3 dagen twee nachten. Dus dan werd ik uit een busje gedirigeerd en dan stond er iemand en die vroeg : “How many days and nights?”. En als men dan hoorde dat ik ‘three days two nights’ was, werd ik naar het volgende busje gedirigeerd, als je geluk had. Soms ook werd er gesommeerd te wachten zonder verdere info, en dat was het. Als vee dus.

Nu is Thailand wel heel erg, dat is dan zeker ook de reden dat ik er echt niet meer naar toe wil, hoe mooi het er ook is. Maar zoals ik al eerder schreef, in Vietnam, Cambodja en bijvoorbeeld Indonesië (vooral Bali) is het Backpacken geworden tot een veredeld vee-transport.

Dit is natuurlijk wel gevolg van het massa toerisme. Als je ziet hoeveel backpackers er in Bangkok rondlopen (en zich suf zuipen op KaoSan road) kan ik me de instelling van de Thai ook wel voorstellen. Jongens… zoveel mogelijk aan die lui verdienen en hopen dat ze dan weer weg gaan. Dat is dan hun instelling. Kan ik ze het kwalijk nemen? Nee niet echt, maar de ervaring is dan wel minder leuk.

Een ander nadeel van Backpacken vond ik het moeten meesjouwen van je rugzak. Met temperaturen die er niet om liegen met 25 kilo op je rug stukken moeten lopen valt niet mee.

Wat zijn de voordelen van backpacken?

Tja, nu ik wat nadelen heb aangehaald, zijn er natuurlijk zeker ook voordelen, anders zou deze vorm van reizen al lang niet meer bestaan.

Backpacken is leuk als je voor het eerst gaat reizen. Als vee behandeld worden kan ook makkelijk zijn. Je hoeft zelf niks te regelen, zelfs niet eens na te denken, zolang je maar op de juiste afgesproken plek bent op de juiste tijd. Dan kun je zelf met een bezopen kop, zo stoned als een garnaal, of met een gigantische kater bij de juiste bestemming aankomen. De guesthouses zijn vaak goedkoop, voor een paar euro’s kan je er ook eten, het wordt allemaal erg makkelijk voor je gemaakt.

Met een gids in de hand kom je op vrijwel elke belangrijke bestemming, elke plaats waar wat te zien of te doen is. En dat is natuurlijk je bedoeling van het reizen. Om dingen te zien. Toch? Dan is er het feit dat je veel collega reizigers tegen komt. Dat kan erg fijn zijn. Om ervaringen uit te wisselen. Want als je van een ander hoort dat het op plek X shit was, hoef jij er niet meer naar toe. Ook spreken collega backpackers meestal je eigen taal, als je problemen hebt kan je om hulp vragen want collega backpackers zijn vaak bereid te helpen.

Verder is backpacken relatief goedkoop. Openbaar vervoer, zeker in Azië is niet duur en overal te vinden. Wellicht niet altijd comfortabel maar dat moet je incalculeren. Meestal is het duurste van backpacken het aanschaffen van je rugzak en materiaal, het kopen van je vlieg ticket en het kopen van Visa’s.

Andere consideraties:

Waar kan je dan als backpacker nog naar toe in Azië waar je niet als vee behandeld wordt? Eerlijk gezegd wordt het moeilijk, je moet dan van de drukke paden af. Landen zoals Myanmar, Pakistan, wellicht delen van China of Mongolië, daar kan je wellicht nu nog als backpacker een leuke tijd met lokalen vinden. Misschien in wat van de -stan landen, maar ik heb daar zelf (nog) geen ervaring mee. Ook in Zuid Amerika kan je goed backpacken, maar de afstanden tussen attracties zijn erg groot.

Leuker en spannender is het backpacken in Afrika. Zeker in west Afrika staat backpacken in de kinderschoenen. Dat betekent dat de infrastructuur nog niet zo aanwezig is en je vaak wat meer moeite moet doen om bijvoorbeeld een hotelletje te vinden. Maar openbaar vervoer is overal aanwezig, dus van punt A naar punt B kom je zeker. En het is veel makkelijker om met lokalen in contact te komen. Verwacht geen luxe, verwacht wel avontuur. En je moet flexibel zijn, als je dat niet op kan brengen zou ik mooi naar Azië gaan.

Als je wat meer ervaring met reizen gaat krijgen gaat het backpacken je wat moeilijker af. Altijd zelfde mensen tegen komen, de guesthouses met stoned blanken, de bedden met kuil er in, (of erger als je pech hebt) in de nacht wakker worden door dronken toeristen die terug komen van een nachtje stappen, dat gaat je wat moeilijk af na verloop van tijd.

Samen vattend is backpacken een goed idee voor:

Diegene die voor het eerst reizen. Mensen die zo goedkoop mogelijk willen reizen maar zo veel mogelijk willen zien. Wil je veel zien voor weinig geld, ga naar Thailand, Laos, Cambodja, Vietnam, India en Sri-Lanka. Leuke landen. Wil je wat meer avontuur ga naar Indonesië, China, Mongolië, Pakistan maar toch ook India.

Camping Atlantique is een van de weinige campings die aan het ontwikkelen is. Ze hebben nog wel even te gaan maar toch. Ik was hier begin 2026 en het stond hutje mutje vol. Kon alleen schuine plaats vinden, dus was volgende dag weg.

Het ligt vrijwel aan het strand, dus het is vaak winderig. En het dorp er achter is redelijk dood.

In Tifnit, ongeveer 40 km ten zuiden van Agadir in Marokko, bevind zich deze wonderschone camping. Het is eigenlijk meer een camperplaats, maar je kan er ook kamperen, een kamer huren, in het restaurant eten en zwemmen in het zwembad. De camping is wonderschoon aangelegd en in het hoogseizoen (november-april) erg druk. Kosten voor een camperplek met electra zijn 133 DH per nacht, bij meerdere nachten krijg je wat korting.