In 2003 reed ik met een oude camper en mijn hond van Nederland naar Bangladesh en terug. Voor mij een ervaring, voor mijn hond ook. Ik geef hier wat praktische info, beschrijf avonturen die de hond mee maakte en zaken die belangrijk zijn.
Ik had het helemaal uitgezocht. Ik ging op reis en wilde een hond meenemen. In de camper. Het moet leuk zijn voor mij, maar ook voor de hond. Dat stelt nogal wat eisen aan de hond, en ik had er ook een paar. Ik wilde een hond die niet super actief is, een hond die wel waakzaam en beschermend is, er imposant uit ziet, betrouwbaar is, niet langharig in verband met het leven in een camper, goed zou willen luisteren. Hij moest alleen kunnen zijn (maar dat is ook deel van de opvoeding), niet te veel kwijlen en geen blafkees zijn.
Dat zijn nogal wat eisen, maar er was een ras wat aan al dit voldeed, namelijk de zuid Afrikaanse Boerboel. Die is daar gefokt om onder andere de boerderij te beschermen tegen leeuwen, dus moedig is hij. Het is een ietwat lui ras, dat de hele dag rustig in het zonnetje kan liggen. Hij houd van warmte, ook wel handig als je richting India gaat, is groot en imposant, kortharig en een zeer goed beschermer. Of die goed zou luisteren, dat ligt aan het baasje.
Zodoende kocht ik bijna een jaar voor mijn vertrek een boerboel puppy. Ik noemde hem Brox, ging met hem op puppy cursus, hij kreeg al zijn inentingen en een honden paspoort, en ging mee op reis.
Ik maakte speciaal voor hem een plek achter de bestuurders stoel waar hij ook in bochten kon blijven liggen, besprak zijn dieet met de dierenarts. Immers zijn niet in alle landen hond voedsel te koop. Dus hij ging op rijst met kip, met wat toegevoegde vitamines.
Brox voelde zich gelijk thuis in de camper, nam zijn plaats in en wilde er niet meer weg. Dat was natuurlijk mooi meegenomen, maar ik had hem als pup ook altijd in de auto meegenomen als ik ergens naar toe ging.
Door Europa heen was geen probleem, hij lag altijd achter me, ik stopte om de paar uur zodat even buiten kon snuffelen of zijn behoefte doen. En Brox was Brox. Hij snuffelde, plaste, poepte en kwam rustig terug lopen. Ideaal.
Een klein probleempje kwam wel boven. Door het dieet van rijst met kip kon Brox flink scheten. En, met z’n tweeën in de camper, dat dampte dan wel eens. Sterker nog, ik had een koolmonoxide alarmpje in de camper, die ging regelmatig in de nacht af. Het duurde even voordat ik door had dat dit door de scheten van de hond kwam.
Brox was nog een jonge hond, dus als er gelegenheid was dat hij met andere honden kon socialiseren en spelen dan greep ik dat onmiddellijk aan, en bleef ik desnoods langer op een plek staan.
Zoals in Turkije waar hij met twee honden tegelijk speelde dat het een lust was. Tot hij binnen wilde komen :
Tot zo ver geen probleem. In Griekenland bewaakte hij de auto als ik de winkel in ging, dat had hij zichzelf aangeleerd. Je snapt dat niemand mijn auto zou stelen of er zou inbreken.
In Istanbul liet ik hem voor het eerst bijna de hele dag alleen. De auto stond op een camping en ik had een lang touw aan de camper gemaakt, kon hij zich ieder geval wat bewegen. Toen ik in de namiddag terug kwam was het touw stuk, de hond niet te bekennen. Ik raakte lichtelijk in paniek en begon rond te lopen en zijn naam te roepen. Niks. Mismoedig liep ik terug naar de camper om mijn tas er in te leggen en verder te gaan zoeken en bij het open maken van de deur kwam mijnheer lui van onder de camper uit gekropen. Zo van… ik ga niet aan een touw, wat denk je wel niet.
Dat was een truc die hij vaker uit zou halen, vast leggen vond hij niks. Ooit eens met een ketting gedaan, ook die beet hij stuk, dus maar opgegeven.
In Turkije houden ze van grote honden en ze vonden Brox schitteren. Kreeg meerdere malen de vraag of hij de hond van iemand kon dekken, heb dat altijd een beetje afgewimpeld. Tot op de camping in Dogabuyazit (tegen Iran aan), daar kwam een vent met een schoothondje en moest en zou nazaten van Brox hebben. Je snap dat dit geen succes was.
Iran was moeilijk met mijn hond, misschien wel het moeilijkste land op mijn reis. Niet zo zeer aan de grens, dat was snel geregeld. Maar onderweg. Als ik met de hond ging lopen (altijd aan de lijn) kreeg ik steevast mensen achter me aan. En die gaan dan rare geluidjes maken. Woef woef. Miauw enzovoort. En ze houden vol. Stopte ik dan en draaide ik om, stoven ze weg, om na 1 minuut weer achter me aan te gaan lopen. Erg irritant. In het zuiden van Iran kreeg ik stenen naar de hond gegooid, zelfs een keer een emmer water vanaf een balkon. Dus liep ik heel vroeg om 6 uur in de ochtend, en in de avond om 21:00 uur.
In Teheran kreeg ik nep politie achter me aan. Die zouden en moesten in mijn auto kijken. Na een tijd weigeren, stemde ik toe. Kom maar dan, trok de deur open en riep de hond. Die stak onmiddellijk zijn imposante kop uit de deur. Zoef, weg waren de nep agenten.
Maar maakte ook leuke dingen tegen in Iran. Deze kok van een BBQ restaurant kwam aan met een cadeau voor de hond.
Vanuit Iran door naar Pakistan. Hier vonden ze mijn hond weer erg interessant, alhoewel ze toch wel afstand hielden. Toen ik eens langs de kant van de weg stopte omdat het erg heet was en ik wilde rusten, moest Brox weer optrommelen. En het was 42 graden dus heb dit na een paar minuten stop gezet, tot grote teleurstelling van de Pakistani’s die echt mijn honden stonden aan te moedigen alsof het een box wedstrijd was.
Met een hond heb je bij redelijk veel grens overgangen een vrij kaartje. Als een douanier een hond zien, wordt er negen van de tien keer gezegd… ok het is goed, rijd maar door. Moet natuurlijk geen pekineesje zijn.
De grens van Pakistan naar India is een beruchte en wordt in de overlander wereld als een van de moeilijkste grenzen gezien. Maar Brox stal de show. Toen de eerste douane beambte aan kwam zei ik tegen de hond : Kom naar buiten en ga naast me zitten. De beambte had geen oog meer voor mijn auto. Hij liep weg, kwam 1 minuut later terug met een ander. Laat die hond dat nog eens doen, vroeg hij. Dat riedeltje herhaalde zich wel 7 of 8 keer. Toen had ik er genoeg van, en de hond ook.
In India had de hond het moeilijk. Het was super warm, en dan is het in de camper natuurlijk nog warmer. Als er andere honden waren, waren die altijd agressief. Brox wilde altijd spelen en was altijd aardig tegen andere honden, maar de andere honden waren altijd gemeen. Grommen, bijten en als ze met meerdere waren altijd aanvallen.
In Bangladesh had de hond weer zoveel bekijks dat het irritant werd. Mensen gooide oud stukken brood naar hem toe, of andere zaken. Meestal reageerde hij niet of hij ging onder de camper liggen.
Op de terugweg was het heel koud in Iran en ik had niet veel gas meer. In de nacht huilde Brox als een wolf. Heb hem toen wat dekens over hem gegooid. Hij was een Afrikaanse hond, hield niet zo van de koude.
Terug kijken op mijn reis heb ik uiteraard heel veel plezier van mijn hond gehad. Niet alleen als maatje maar ook als beschermer. Dus hij heeft zijn belofte waar gemaakt.
Maar….
Boven alle voordelen van een hond zijn er ook nadelen. Het grootste is dat je gebonden bent. Je kan niet zeggen ; ik ga een paar dagen bijvoorbeeld naar een eiland of zo. Dat kan niet, je kan je hond niet zo lang alleen laten. En dat is heel vervelend op reis.
Tweede is dat het elke dag moeten maken van eten best een hoop werk is. Zeker voor een grote hond als Brox, die at wel bijna een hele kip er dag. En dat moet je natuurlijk wel altijd kopen. Elke dag.
Derde maakt de hond toch een hoop troep. Niet erg, maar de honden haren gaan wel overal in zitten. Vergis je niet.
Dan is de ham vraag. Als alles hetzelfde zou zijn, zou ik dan hetzelfde doen? Nee, zou ik niet. Om de bovenstaande redenen maar ook omdat het voor de hond afzien was. Het was vaak erg heet in de camper en ik moest hem soms een paar uur in die hete bak alleen laten, dat zou ik een hond niet meer aan willen doen.
Dan wordt me vaak gevraagd.. en de grens overgangen. Ik heb daar nooit problemen mee gehad, sterker nog, ze waren vaak makkelijker net hond, de douane ging dan liever de auto niet in. En als je papieren in orde zijn (Inentingen en honden paspoort) is het nooit een probleem.
