In dit epistel een beetje de details van voorbereidingen. Het halen van mijn vrachtwagen rijbewijs, kopen en bouwen van de vrachtwagen. Het verkopen van mijn oude camper, met alle problemen, koste een hoop geld en tijd, alleen het poetsen koste me al een week. Verder was het plannen en wachten en af en toe naar Koblenz waar mijn auto gemaakt word. Dit is een lang artiekel met 12.062 woorden, 64 minuten leestijd.
Het is even stil geweest op de website, maar toch is er veel gebeurd. Het is moeilijk dit allemaal op een rij te zetten, maar ik zal mijn best doen. Ik heb diverse verhalen samen gevoegd dus dit is een lel.
Dat ik weer weg wilde, stond voor mij wel vast. Als je twee jaar weg bent geweest uit je land, ben je de weinige vrienden en vriendinnen kwijt die je nog over had. Plus dat veel van mijn kennissen kring uit mijn werk verleden stamde, en dat er dus niet meer was, voelde ik me al snel een beetje als een derde been. Eh nou ja, beetje jan lul dus.
Het reizen met de auto op zich is mij prima bevallen, en ik denk dat het een van de ideaalste reis manieren is. Ben met openbaar vervoer geweest, met vliegtuigen en met de auto (lees camper) en dat laatste bied je toch wel een grotere vrijheid aan dan andere manieren.
Ik was onderweg een aantal mensen tegen gekomen die zelf een auto gebouwd hadden of er een hadden laten bouwen en aldaar toch wel een aantal ideeën opgedaan. Ben dan ook in mei gaan kijken bij een aantal auto bouwers, bedrijven die speciale voertuigen bouwen om mee door woestijn, hitte, droogte etc. te reizen. Hier kan je alles laten maken, van een auto met je eigen smart in de achterbak tot vierwiel pieremechocheltje.
Na erg lang beraad bij me zelf, heb ik dan toch besloten een vrachtwagen te laten bouwen, maar dan wel een met 4wheel aandrijving. Een vrachtwagen die sterk genoeg is om de slechte wegen van bijvoorbeeld Pakistan en India te weerstaan, maar die comfortabel genoeg is om een aantal jaar in te wonen, en dit alles voor een acceptabele prijs.
Vooral dat laatste was een probleem, want hoe meer eisen je aan zo´n auto stelt, hoe duurder het word en ook bij mij kan de kraan niet eeuwig open blijven staan.
De keuze is ondertussen gemaakt. Ik heb gekozen voor een 10 tons MAN vrachtauto met 4wheel aandrijving, waarop een leef cabine zal worden gebouwd van 5 meter lang, met vast bed, keuken en badkamer, en als extra een goede motor-drager achterop, airco, generator en combi magnetron/oven. Verder lijken de specificaties erg op die van mijn oude camper, maar alles net wat beter. Grotere ijskast van het compressor type zodat ie ook in erg warm weer werkt, de airco dus, grote dakramen, grotere vers water tank, grotere diesel tank etc.
De planning is dat in November het chassis geleverd zal gaan worden, waarna er in 6 maanden tijd de aanpassingen en opbouw op gebouwd worden, dit alles met de hand. Het word gedaan door een Duits bedrijf, klein familie bedrijfje, dat met kop en schouders boven andere bedrijven uitstak, zowel kwa kennis, benaderbaarheid en ook kwa prijs. De prijs van het ding is twee keer zo duur als ik begroot had, dus het wordt financieel wel wat schipperen, maar dat heb ik er graag voor over. Zo zal ik het met een Duits kenteken laten, om zo geen BPM te hoeven te betalen en de Duitse BTW iets lager is als de Nederlandse. (achteraf dus niet gedaan).
Een van de vereiste om een vrachtwagen te rijden, is dat je een groot rijbewijs hebt. Dat moest dus gehaald worden.
Denk je van ach… even in een iets grotere bak scheuren en dan heb je het gehaald…. Niet dus, zo makkelijk is het helaas niet. Omdat het rijden met een tig-tons vrachtwagen een hele verantwoordelijkheid is, moet je er serieus voor leren. Eerst verkeer theorie, dat is nog wel te doen. Borden en voorrang kennis, maar ook hoe lang een vrachtwagen mag zijn en dat soort werk. Daar examen van afleggen, ach dat ging wel.
Daarna het vak techniek. Weten hoe een motor werkt, luchtsysteem, remmen, elektriciteit etc. In principe moet je alles weten. Viel niet mee die cursus, maar wel interessant.
Vervolgens het saaiste vak ooit, administratie. Daarin moet je alle Europese wetten kennen, welke stoffen je mag vervoeren, hoe lang je mag rijden, welke vergunningen je nodig hebt, welke vrachtbrieven bij welke goederen horen, ga zo maar door. Een heel boek met feiten in je kop stampen, dat viel echt niet mee.
Als laatste dan eindelijk de praktijk, ook dat was veel moeilijker dan ik verwachte. Gelukkig alles in een keer gehaald, maar het heeft wel wat zweet druppeltjes gekost (en een bak met centen).
Toen ontstond het idee om met zijn tweeën de reis te gaan maken. Ik had een goede kennis die wel mee wilde en waar ik in het verleden ieder geval wel goed mee kon vinden. We hadden de zelfde interesse en kennen mekaar al een flink aantal jaar. Ik realiseerde me dat samen reizen en op mekaars lip zitten heel wat anders is, dus ben bewust wat bij deze persoon rond gaan hangen (en op zijn lip zitten) om te kijken hoe dat was. Helaas toen ik plannen aan het maken was en hem er bij probeerde te betrekken kwam er niet veel uit, hij zakte voor zijn vrachtwagen rijbewijs en toonde weinig interesse om er mee verder te gaan en toen ik ook nog eens een week klussen voor hem klaarde (om te kijken hoe het was een paar weken op mekaars lip te zitten) en ik met de nek werd aangekeken dacht ik van tja, moet ik het daar van hebben, dan laat maar. Als je na een week al strubbelingen met elkaar krijgt dan lijkt het me geen goede toekomst. Mijnheer had er geloof ik geen zin meer in, het was allemaal te moeilijk of zo, ik weet het niet. Hij ging met zijn eigen oogkleppen op verder met zijn zaken en plannetjes zonder andere dingen in ogenschouw te nemen, rende van hot naar haar als een vlinder die aan elke bloem even ruikt en vloog dan snel weer door naar de volgende. Tenminste, zo kwam het allemaal bij me over. Dat idee was dus erg snel weer vergeten, hoewel ik het wel jammer vind want met z´n tweeën reizen bied toch wel wat voordelen natuurlijk.
Ik had ook besloten om geen hond meer mee te nemen op mijn volgende reis. Ik heb erg veel plezier en gezelschap van mijn hond Brox gehad. Hij heeft me beschermd als nodig was, hij heeft mensen weg gejaagd waar nodig en was een afschrikking voor mensen met slechte bedoelingen. Verder had ik, door de hond, altijd erg veel aandacht van lokalen en word je overal herinnerd als de man met de hond. Zo belde ik net naar en hotelletje in Delhi waar ik vaak zit om een kamer te reserveren voor als ik met vliegtuig midden in de nacht aankwam. Ik noemde mijn naam, en de Indiër wist gelijk te vertellen wie ik was: ´ the man with the dog´.
Echter is een hond meenemen ook een grote belemmering op twee manieren.
In de eerste plaats stoot het mensen af, zeker in de Moslim landen, maar ook in andere, gewoon omdat het een grote, gevaarlijk uitziende hond is. Dat is lastig, vooral in grote steden waar je met de hond moeilijk weg komt. Je kan hem niet mee de stad in nemen want je krijgt soms echt super-overtrokken reacties, zelfs bakstenen naar mijn kop heb ik gekregen (Iran). Maar, erger nog is het gebonden zijn. Je kan niet van je auto weg voor een langere periode, dus dat betekend dat je niet een side-tripje kan maken, of eens een paar dagen kan gaan raften, een boottripje maken etc. En dat vond ik eigenlijk het grootste probleem. Je gaat op reis om dingen te zien, ervaringen op te doen, en het is dan niet prettig als je nogal wat leuke dingen niet kan doen. Vandaar dat ik de hond bij een kennis heb gestald die er erg blij mee is, de hond heeft veel ruimte, kan vrij lopen en spelen en heeft veel mensen om zich heen. Einde verhaal hond van Casper.
Brox, af en toe zal ik je best missen.
Als je een nieuwe camper koopt, moet je natuurlijk wel de oude verkopen. Mijn Knaus camper was ondertussen 12 jaar oud en het was wel te zien dat hij gebruikt is geweest. Toen ik hem kocht zag hij er piko bello uit, nu, deuk in de alkoof, scheurtjes hier en daar, krassen op de lak en op de geribbelde camperwanden, krassen op de ruiten etc. Toen ik op het Internet en bij camper tijdschriften ging kijken wat de prijzen waren en wat er te koop was schrok ik wel een beetje. Het aanbod van tweedehandse campers was enorm, de prijzen waren niet om over naar huis te schrijven. Het was voorjaar 2005, op zich de ideale tijd om je camper te verkopen dus ik moest snel handelen. Na mijn terugkomst in maart heb ik snel de auto leeg gehaald en me er daarna over verbaasd hoe vies het ding was, zowel van binnen als van buiten. Stof van mijn reis was in elke gaatje spleetje en randje gaan zitten, had zich heerlijk vastgekoekt en het was een immens werk om dat allemaal schoon te krijgen. Hetzelfde gold voor de buitenkant, want ondanks dat ik de camper onderweg wel een paar keer heb laten wassen, waren er ontelbare strepen en kleine krasjes op de lak. Strepen vooral van bomen en takken. Er is dan maar een oplossing, de boel met auto was flink poetsen. Een camper is echter geen auto, en krassen uit het geribbelde materiaal poetsen was een monniken werk waar ik heel wat tijd in moest investeren. Dat schoonmaken en poetsen heeft zeker 3 weken in beslag genomen. Heb in die tussentijd ook wat scheurtjes deukjes en ander niet fraaie kleine schades weg gewerkt.
NU was het tijd voor de APK keuring. Ik vermoede dat dat op zich niet zo´n probleem zou moeten opleveren. Het telefoontje van de garage dat mijn achteras krom was (duh) en er nog meer ellende was en dat dit 2000 euro zou kosten was daarom wel een verassing. Zonder APK goedkeuring krijg je je karretje niet verkocht, dus was er weinig keus.
Hierna snel de auto op het internet aangeboden en via caravan&camper en de telegraaf onder de aandacht van potentiële kopers gebracht. Nou ik kan je vertellen, adverteren in de Telegraaf heeft geen zin. Behalve dat het erg duur was (200 euro voor een klein regel advertentietje) waren er 2 slechte reacties. Beter waren de reacties via marktplaats.nl en speurders.nl. Toch duurde het wel een paar weken voor ik een serieuze koper kreeg. De man had een techneut meegenomen, en die ontdekte tijdens een proefrit dat o.a. de motor ophang rubbers versleten waren. Dit wist ik eerlijk gezegd wel, maar was bij de APK geen struikelblok. Verder hoorde en zag ie allemaal enge dingen, dus ondanks dat de potentiële koper erg enthousiast was hebben die na een paar dagen gebeld dat het niet door ging.
Enfin, dat ging zo wel wat door, elke week kwam er wel iemand kijken maar kopers ho maar. Tja, dan kan je blijven wachten, maar die camper wordt er daar door niet beter van. Na daarom de prijs maar eens met 10% verlaagd te hebben kwamen er iets meer reacties los, en uiteindelijk heb ik hem dan toch nog verkocht (na een reparatie van de motor ophang runners). Ik hoop dat de nieuwe eigenaars er blij mee zal zijn.
Ondertussen zat ik beetje met mijn handen in mijn haar zo van, wat moet ik nu. Mijn camper zal pas in het najaar tijd gaan vragen, ik heb veel tijd en een dure auto besteld. Oplossing, werk zoeken. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Vond ondertussen via een familie relatie wat werk op een boot in Amsterdam. Die boot had veel onderhoudswerk nodig, en ik heb dus een paar weken staan schuren, krabben, kitten en lakken. Niet mijn favoriete werk, maar je moet wat.
Ook had ik zo van, wat moet ik hier nu in de zomer, beetje zitten te zitten terwijl iedereen pleite is. Dus na wat heen en weer zoeken dacht ik, ik koop een ticket naar India (Delhi) en dan zie ik wel verder. Ik vertrek op 6 juli en kom 18 augustus weer terug. Wat ik daar ga doen is nog niet duidelijk. Wel ga ik vast onderzoeken hoe en waar ik de vergunning moet gaan krijgen om via het oostelijke gedeelte van India (Assam) naar Myanmar (Birma) te mogen rijden. Heb al wat mensen gesproken die hier op stuk zijn gelopen. Het is wel mogelijk om een vergunning van en voor Myanmar te krijgen, maar India laat je het laatste stuk naar de grens niet rijden, vanwege, zoals men claimt, gevaarlijk gebied. Het is daar al wel geruime tijd onrustig, af en toe ontplof er eens wat, maar dat is in wel meer landen zo. Men zegt dat het onmogelijk is een vergunning te krijgen maar proberen ga ik het wel. Om nu die vergunning te krijgen moet je de wielen van de bureaucratie van India smeren, en daar gaat tijd in zitten. Met 6 weken India voor de boeg, moet ik toch wel wat verder komen lijkt me.
December 2005, Langzaam… maar zeker…
.
Het jaar is bijna om. Sint net achter de rug, kerst en oud en nieuw voor de deur. Er zijn natuurlijk eigenlijk wel ontwikkelingen geweest in de tussentijd, hierover kan je hier nu meer lezen. Langzaam maar zeker werk ik naar een vertrek in de aankomende zomer toe.
Ten eerste natuurlijk mijn auto. Zoals je in het vorige bericht kan lezen is die gearriveerd. Ondertussen heb ik hem naar Duitsland getransporteerd en staat hij in Koblenz te pronken tussen alle andere fraaie auto´s.
Men is in Duitsland wel al begonnen met de bouw van de cabine. Die is van de buitenkant af. Dat wil zeggen de cabine is af, gelakt, de deur zit er in en het kruipluik naar de bestuurders cabine. Verder zit er niks in en is het een kale kille holle bak met een zwembad geluid.
De vensters komen er als volgende in, daarna de dak luiken waarna men gaat beginnen de auto zelf te prepareren. Men gaat er de tweede diesel tank aanhangen en de trap voor de deur, diverse opbergbakken, het roofrack oftewel imperial voor het reserve wiel op de bestuurders cabine en daarna het frame waar de bak (woonhuisgedeelte) opgezet gaat worden. Deze bak word met een speciaal veer systeem op de vrachtwagen bevestigd zodat het kan torderen (lees veren) en het geheel niet gaat scheuren straks als ik over de befaamde Indiase puinwegen ga rijden.
Planning… tja dat is wat minder. Zoals het er nu voor staat is de auto niet in april/mei klaar maar pas in juni/juli. Men heeft door ziektes een achterstand van 7 weken. Vooral bij de afdeling meubel maken heeft men het zwaar. Men werkt al 44 uur per week en ook vaak op zaterdag maar die achterstand werken ze denk ik niet meer weg.
Dat betekend dat ik pas zeg eind juni de camper kan gaan inrichten, dat betekend in augustus proef rijden en dan in september pas op weg. Dat heeft weer consequenties met het weer, want in december begint het in Turkije al te sneeuwen en daar houd ik niet zo van. Probleempjes allemaal dus, en we moeten maar zien hoe ik dat ga oplossen.
In de tussentijd ben ik nog gewoon aan het werk. Drie dagen per week doe ik de post en folder bezorging, dat houd me van de straat en brengt net genoeg binnen om mijn onderhoud te voorzien. Je snapt dat ik al mijn geld (en een beetje meer) in de auto gestopt heb, dus ons moet zuinig zijn.
Verder veel aan het denken over de inrichting van mijn auto. Er komt een hoop bij kijken. Niet allen domme dingen zoals de kleur van de bekleding en de vloeren, maar ook welke elektriciteit voorzieningen ik neem , waterfilters, geluid installatie, oven, wel of niet magnetron enz enz. Dat kost een hoop hoofdbrekens en het design heb ik nu toch al wel 765 keer gewijzigd.
Ben ondertussen ook druk bezig een hoop spullen uit mijn huis te verkopen. Omdat ik mijn appartement wil verhuren en ik dus al mijn privé spullen op zou moeten gaan slaan, verkoop ik ze liever. Op slaan kost geld (en best wel veel ook) en hoe ziet het er dan uit na 3, 5 of 10 jaar?. Ik heb een hoop op Marktplaats en Speurders.nl gezet en moet zeggen dat dat best goed gaat. Vrijwel al mijn spelcomputer dingen heb ik al verkocht, maar er is nog een hoop te doen. Nu heb ik ook wel de tijd, dus er is niet zo´n haast mee.
Verder besteed ik mijn tijd aan veel lezen. Er is in de tussentijd dat ik uit Azië weg ben een hoop veranderd.
Om een paar voorbeelden te geven.
Pakistan is getroffen door een ernstige aardbeving. Dit is natuurlijk verschrikkelijk. Vorig jaar reed ik nog in dat zelfde gebied. Ik heb er wat kennissen zitten, maar zover ik kan nagaan zijn die allemaal ongedeerd. Bijkomstige zaak is dat de weg naar China, de Karakoram Highway in puin ligt. Ik had min of meer al besloten toch maar door China heen te rijden. Dit is het minste kwaad van de twee denk ik. Het probleem is Birma, daar kom je nog steeds niet door heen, en de situatie ziet er ook niet uit dat het verbeterd. Dat betekend dat je vanaf India of Bangladesh moet verschepen, maar je kunt ook erom heen rijden via China (en Tibet). Beide opties zijn niet prettig en kosten veel geld, maar ik heb een auto en ik denk dat ik toch dan maar zou kiezen om door China heen te rijden. Dat is dan nu wat moeilijker omdat de weg naar China in puin ligt en ik hoop dat ie over een jaar wel weer te bereiden valt (vermoed van wel).
Ander nieuwigheidje is dat Indonesië ineens besloten heeft om alleen nog maar Visa´s uit te geven met een maximum tijd van 30 dagen, en dat deze ook niet verlengd kunnen worden. Dat zou voor mij ook een probleem zijn want in 30 dagen rijd je niet door Indonesië heen.
Anyway, je ziet, er is weer een hoop te leren, te lezen, te bestuderen en te bezien.
Ook heb ik kennis gemaakt met een aantal mensen die rond hetzelfde tijdstip als dat ik van plan was door Iran en Pakistan heen te gaan rijden. Kees en Els uit Eindhoven bijvoorbeeld, aardige mensen die hun hele boeltje verkopen en met hun vrachtwagentje de weide wereld in trekken. Het zou leuk zijn als ik gedeeltelijk met hun mee kom rijden.
Verder heb ik nogal wat aan mijn site gedaan, al hoe wel je dat niet snel op zal merken. Ik heb al de verhalen die ik alleen in het Engels had geschreven vertaald naar het Nederlands. (bijna klaar). Dat was een puist werk, want ik schrijf altijd van die immens grote lellen van verhalen. Verder heb ik een logboek ontwikkeld waarmee ik straks op een overzichtelijke wijze mijn dag-tot-dag bezigheden bij kan houden inclusief kaart. Dit is bijzonder handig. Elke dag voer ik dan een of twee regels text in, gereden km, weer en wereld coördinaten. Dan kan je in een oogopslag zien waar ik ben en wat ik gedaan heb.
Ik zal voortaan proberen elke maand een verhaal van de nieuwste ontwikkelingen te plaatsen. In ieder geval wens ik al mijn lezers een prettige Kerst en goede jaarwisseling, we spreken mekaar in 2006 !!!
Nog meer voorbereidingen
Nu alle feestdagen over zijn, kan je weer hard aan het werk. Tenminste, dat is de gedachte. De firma Bocklett, die aan mijn auto werkt, is meer dan twee weken dicht geweest, dus op dat gebied was even weinig nieuws te verwachten. Vandaar dat ik mij gestort heb in een nieuwe baan, postbode spelen. Dit is op zich best leuk werk, natuurlijk wel een beetje afhankelijk van het weer, maar daar kan je je een heel eind op kleden.
Eind januari ben ik dan toch noch eens naar mijn auto gaan kijken, in de hoop dat hij af is. Haha, ijdele hoop natuurlijk, want de planning, die overigens steeds verder uit loopt, is nu ergens in Juli. Toch heb ik weer een hoop nieuwe dingen gezien.
Men heeft aan de binnenkant van de cabine al de wanden geplaatst. De badkamer en slaapkamer wanden zitten er in, evenals alle deuren ramen en dakluiken. Hier en daar hebben ze zelfs al tapijt geplakt en zit er al zijl tegen de wanden van de badkamer.
Wat de auto zelf betreft waren ze net het gat in de cabine aan het zagen. Het gat voor het noodluik dan wel. Ook is het subframe klaar. Dat is het frame, dat tussen de auto frame en de cabine in zit en met veren verbonden zit zodat de torsie netjes opgevangen kan worden. Dit alles is netjes op maat gemaakt, wordt eerste week februari in een bad met speciaal verf gedompeld en dan kan tweede week februari eindelijk de bak op de auto gemonteerd worden zodat we een geheel hebben.
Mijn spreekwoord zegt : van een goede voorbereiding heb je je hele reis plezier. Daar steek ik dus best veel tijd in. Het is een kwestie van steeds nieuwe wegen zoeken en van steeds het meeste te halen uit het minste.
Aan voorbereidingen ben ik wat dieper op de administratieve kanten in gegaan. Immers als je lange tijd weg wilt blijven kan je niet zo maar weg gaan, dat heb ik vorige keer ook wel gemerkt. En met die ervaring kan ik nu mooi vooruit werken.
Een heet hangijzer is bijvoorbeeld de auto. Officieel gezien behoor je elk jaar een APK keuring te doen aan je auto. Als je dat niet doet kan je van het RDW een boete krijgen. Maar ja, hoe doe je een APK keuring als ik in Chili rijd, om maar eens een oord op te noemen?. Het RDW zegt gewoon…. ´tja, het moet elk jaar, dat is de wet´, en hangt dan de hoorn op de haak.
Nog zoiets. Moet ik me nu uit laten schrijven. Zo ja, uit laten schrijven uit Nederland, of gewoon bij de gemeente uit laten schrijven? Wat zijn de gevolgen van deze acties? Krijg ik dan de belasting op me dak? Of de gemeente? Het vervelende van al dit soort dingen is dat het geen betreden paden zijn. Vaak weet niemand raad, zijn de regels nou eenmaal de regels en die houden nu net niet rekening met situaties zoals de mijne. Je wordt van de kast naar de muur gestuurd en terug, het kost allemaal erg veel tijd.
Nog zoiets, waar ik me vorig jaar ook al over had lopen opwinden. Auto verzekering en motor rijtuigen belasting. Tja, dat van dat motor rijtuigen belasting is wel duidelijk, want het heet niet meer zo, het heet tegenwoordig houderschap belasting. Met andere woorden, je mot dokke, of je nou in Nederland rijd of in Timboektoe. Dat je niet van de Nederlandse wegen gebruikt maakt is niet meer belangrijk, het is gewoon een normale belasting geworden.
Verzekering is ook weer zo´n lekker item. In principe moet je je auto verzekeren. Dat is wettelijk verplicht. Echter is er geen verzekering die dekking geeft als jij buiten je groene kaart gebieden gaat rijden (dat is dus in grote lijnen Europa en wat Noord Afrikaanse landen er bij), maar toch moet je wel premie betalen. Met andere woorden, wederom betalen voor niks, betalen betalen betalen, dat is wat je moet.
Mijn nieuwe GPS besteld, toch maar een Quest genomen van Garmin. Dat is in principe de opvolger van degene die ik had, nu met kleuren schermpje en een accu er in. Ik heb hem nog niet binnen maar dat duurt niet lang meer.
Ook heel langzaam weggeef dingen aan het verzamelen. Een van de dingen die mij vorige keer vaak stoorde is dat mensen zo vriendelijk zijn, en ik dan eigenlijk niets had om ze te bedanken. Nu wil ik een hoop kleine dingen mee nemen waarmee ik mijn dankbaarheid kan tonen. Maarrr, het moet natuurlijk wel goedkoop zijn haha. We hebben het dus over 50 cent dingetjes of zo. Wat heb ik tot nu toe? Kleine speelgoedautootjes (Dinkeytoys) voor de kids, vingerpoppetjes, wat oude T-shirts van PlayStation, wat lcd spelletjes, dat soort spul. Ik had een doos met goedkope rekenmachientjes gevonden, en daar stond ik al mee in de hand, bleken die dingen allemaal lege batterijen te hebben. Ja, daar word je niet vrolijk van, want dat waren echt leuke weg geef dingen. Ook tandenborstels heb ik er een stuk of 40 bij me. Dat zijn ook altijd goede weg geef dingen waar de mensen tenminste wat aan hebben. Nu nog goedkoop ergens kleine tubetjes tandpasta zien te ritselen.
Ook al heel langzaam wat etenswaren aan het inslaan en voorbereiden. Ik weet, het duurt nog lang, maar als ik straks in de zomer vertrek, kan je vast geen erwtensoep meer krijgen, om maar eens wat op te noemen. En die blikken zijn na een test best smakelijk bevonden (of ze dat in de hite in Vietnam ook zijn is weer een ander) en zijn houdbaar tot eind 2008, elke keer als ik naar Appie ga neem ik een of twee blikjes mee.
Goed aan het overdenken hoe ik de veiligheid kan optimaliseren. Ik ga naar landen waar veiligheid helemaal geen probleem is, maar ook naar een aantal waar ik van denk…. nouuu.. Heb natuurlijk al het een en ander meegemaakt, dus kan wel wat anticiperen, toch is het het beste om tijdens je voorbereiding de zaken zo goed mogelijk geregeld te hebben, dan heb je er later echt alleen maar plezier van.
De veiligheid plan ik mijn inziens voor twee dingen. Ten eerste de veiligheid voor mij persoonlijk, ten tweede voor de auto. Ik geloof ik dat je je redelijk goed kan wapenen tegen gelegenheid dieven. Dat is behalve een kwestie van voorbereiding en goed over nadenken ook een kwestie van routine, goed opletten en je gezonde verstand gebruiken. Anders is het als je gewapende bendes of hijackers tegen komt. Ook hier zijn wel wat mogelijkheden, maar als je een pistool op je kop gezet krijgt kan je natuurlijk nog maar weinig.
Anders dan mijn vorige trip neem ik geen hond meer mee, dus dat stukje veiligheid ben ik kwijt. Zeker voor het alleen laten van de auto, moet ik daar dan andere oplossingen op zoeken. Ik zat aan het volgende te denken.
Mijn auto is natuurlijk erg hoog. De deur opening (onderkant) is op zich al op bijna 1,50 hoog. Daarom is het dus niet makkelijk om zo maar even binnen te stappen. Ook het naar binnen gluren door de ramen is nu niet meer mogelijk. Dat is natuurlijk heel anders dan mijn ouwe Knaus camper, waar je als een hoer achter het glas zat, iedereen kon je zien.
Hetzelfde geld eigenlijk voor andere dingen, alles zit een stuk hoger. Alle dingen die open kunnen of wat men eraf kan halen moet op slot kunnen. Ik heb het nu over bijvoorbeeld de diesel tanken doppen, olie peilstok, centrale accu nood-afsluitknop, reserve wiel. Allemaal van die dingen, als je dat niet afsluitbaar maakt verdwijnt het gewoon. Makkelijk zat. In veel Aziatische landen zal mijn auto bekijks krijgen, net als voor heen, en alles waar men aan kan draaien, wat men vast kan houden, wat je in en uit kan schuiven of wat dan ook, dat word kapot gemaakt. Meestal niet uit vandalisme hoor. Dat kent men daar niet. Maar gewoon uit nieuwsgierigheid. Een antenne? Oh, die kan je inschuiven. He , die kan je ook weer uit schuiven. Kijk nou, heen en weer, heen en weer, wat leuk. En dan ineens, knap…oeps, sorry, het is stuk. En zo gaat dat met alles op die manier, je moet hier dus je maatregelen voor treffen.
Verder een simpel alarm systeempje voor binnen in de camper, meer voor als waarschuwing voor als je weg gaat en er komt toch iemand ongevraagd binnen.
Wat als ik de auto alleen laat, dat moet ik met een gerust hart kunnen ook dan moet er niks te slopen zijn, zelfs niet met bruut geweld. Het meest kwetsbare zijn de ramen. Dat zal niet mee vallen om daar door naar binnen te komen, die zijn van dubbel plastic, daar kom je niet zo maar doorheen. Maar, omdat nu helemaal onmogelijk te maken wilde ik een systeem maken waar ik platen voor de ramen kan zetten (aan de binnenkant) en deze vast kan zetten, zonder al te veel moeilijkheden, zodat ik met een gerust hard mijn auto eens een paar dagen of weken alleen kan laten. Ik heb hiervoor een systeem uitgedacht met een telescoop stang, om die platen vast te klemmen aan de binnenkant. Kan dat pas gaan verwezenlijken als de camper wat verder klaar is natuurlijk.
Voor de ramen van de rijd cabine wil ik gewoon een soort afdek doek maken die ik op kan hangen met zuignappen, zodat ook dit afgesloten is. Niet dat er wat te halen is, maar het is dan maar gewoon dicht.
Voor mijn eigen veiligheid heb ik de mogelijkheid om via het noodluik van camper naar rijdcabine te gaan, zodat ik, zonder dat ik naar buiten hoef, eventueel bij nood, dus weg kan rijden. De trap klapt automatisch in als ik de motor start (ook makkelijk voor het geval ik hem eens zou vergeten) en als ik dan wat achter zou laten, tja, dat is dan maar jammer, maar nood breekt wet. Ik heb een extra raam in mijn voordeur laten maken zodat ik niet noodzakelijk de deur open hoef te doen als er iemand op klopt. Ook heb ik een noodluik in het dak, boven mijn bed, want ik tevens kan gebruiken om straks als in/uitgang te gebruiken wanneer ik op het dak ga slapen. Daar laat ik expresse een stuk vrij maken waar ik ruim op kan gaan liggen. Er komt ook een railing aan de dakrand waardoor ik straks gewoon weer mijn klamboetje op kan gaan zetten. Joepie, mug vrij in de openlucht slapen, er is toch niks lekkerder (als het buiten 20 graden of warmer is natuurlijk)
Ik heb nog meer veiligheid maatregelen getroffen waarop ik niet al te veel verder zal gaan, immers moet je geen slapende honden wakker maken. Diegene die er interesse in hebben moeten maar contact met me opnemen.
Ook in de water voorziening blijft het idee maar wijzigen. Zo ben ik er wel uit wat ik wil hoor. Tezamen met de ontwerpers van de auto mijn idee nog eens overlegt, en tezamen tot de conclusie gekomen dat het het makkelijkste is om een losse water zuivering unit te maken. Dit wordt gewoon een kist, wellicht een koelbox of zo, dat formaat ieder geval, met daarin een waterpomp op 24 volt en diverse filters. Al het water dat ik dan in mijn tank wil gooien, indien dit enigszins verdacht is, gaat door dit systeem heen voor het mijn watertank in komt. Het voordeel van een losse unit i.p.v. de eerder voorgenomen inbouw in de auto, is dat het overal inzetbaar is. Ook dient de waterpomp dan als reserve voor de normale waterpomp en is het makkelijker om de waterfilters te gaan vervangen straks. Water tanken doe je toch ook niet elke dag, dus dat systeem met een losse pomp/filter unit lijkt me idd wel ideaal. Ik haal de doos uit de storage, sluit het op 24 volt aan, rol de slang uit en pompen met die hap.
Beetje Philisoferen
Dan nog even een herhaling van mijn antwoord op de vraag, waarom wil ik nu eigenlijk weg.
Wat bezielt me?. Waarom ga ik weg, zo ver, zo lang? Waarom wil ik naar India, naar Laos, Cambodja etc. Wat zoek ik daar?
Ik heb het al eerder aangehaald, maar ik zal het nog eens uitleggen ondanks dat dat moeilijk is, zeker aan mensen die daar nog nooit geweest zijn.
De mentaliteit van de mensen is daar zo erg anders als hier. De hele sfeer, de levensstijl en de sociale omstandigheden zijn onvergelijkbaar met de Europese of Westerse.
Hier is het, zo snel mogelijk zo veel mogelijk vergaren, liefst met de ellebogen werken en zo veel mogelijk geld uit geven aan zo veel mogelijk luxe. Consumeren, jagen, geen tijd hebben. Bijna alles draait om IK Ik IK, er is weinig respect voor andere. IK pies tegen je voordeur, want IK moet zeiken. Het feit dat andere daar door een week in de zeik stank zitten is niet boeiend. IK fiets door het rood want IK heb haast. Dat je er bijna een voetganger mee omver fietst, is niet boeiend. Als je tegen zeiker of fietser een opmerking maakt krijg je een grote bek of een klap voor je kop.
Privacy is alles en als iemand in die privé ruimte stapt krijg je ruzie. Mentaliteit is hard, mensen zijn kil. Alles draait om geld en seks. Iedereen wil meer, mooier, sneller en duurder en daar draait een groot deel van het leven om. Want als je veel hebt, ben je gelukkig. Tenminste, zo lijkt het streven van onze maatschappij.
Wanneer ben je nog eens een oude kennis/vriend tegen gekomen en heb je daar een uur mee staan te praten op straat? Gewoon zo maar? Niet van hoi hoe gaat het, maar gewoon echt een uur? Dat is niet meer mogelijk in onze maatschappij.
Nu is het natuurlijk niet zo dat al deze zaken in Azië niet belangrijk zijn. Er is daar veel armoede, geld is ook belangrijk, aan seks doen die mensen daar ook, maar het is allemaal niet hun grote drijfveer. Aziaten vinden het belangrijker om gelukkig te zijn, menselijke kontakten te hebben en eten op het bord te hebben. Als ze dat hebben zijn ze tevreden. Tuurlijk kijken ze soms met afgunst naar een buurman die een mooier of grotere fiets heeft, maar men is realist genoeg om dan een instelling te hebben van ´ach, mijn fiets fietst ook, dus wat wil ik nou´. Of, als je arm bent, weinig te doen om beter te worden. Dat is een instelling die wij westerlingen maar moeilijk begrijpen en ook vaak als negatief beschouwen (ik ook hoor), toch maakt het het leven daar door een stuk minder gejaagd, minder stres en meer genieten. Er is nog ruimte voor echte genegenheid tussen mensen, echte behulpzaamheid en echte gastvrijheid, en dat maak je in Europa nog maar weinig mee. Mensen zijn veel ´warmer´ in omgang. Wanneer heb je hier nog eens meegemaakt dat een wildvreemde , die je net 10 minuten kent, zegt van ´kom mee naar mijn huis, dan kan ik je wat te eten aan bieden?
Met dit hele verhaal wil ik niet noodzakelijk zeggen dat het westen slecht is en het oosten goed of zo. Tuurlijk niet, ik wil alleen even de verschillen in mentaliteit aangeven, en aangeven waarom het in Azië vaak zo prettig toeven is. (maar geloof me, ik her er ook vaak zat staan schelden of lopen balen omdat het ook zijn slechte kanten heeft.) Maar, buurman ’s gras is altijd groener, het ontdekken van deze andere culturen is gewoon boeiend. Het vertoeven in Azië is prettig, alhoewel ik er waarschijnlijk ook niet zou kunnen of willen wonen, en daarom is het rondtrekken van land tot land een ideale oplossing. Immers ga je staan waar je wilt, voor zo lang als je wilt (geen agent jaagt je weg hoor) en als je er genoeg van hebt, ga je verder. Perfect toch? Avontuur, spanning, ellende en plezier, alles zal wederom over me heen komen. Ik kan niet wachten..
Geplande route
Er werd mij gevraagd welke route ik op mijn wereldreis zou nemen. Kan ik me voorstellen, want de route is toch een belangrijk onderdeel van de reis, en bepaald een hoop andere dingen.
Ik vertrek uit Nederland. Via Duitsland, Oostenrijk, Slovenië , Bosnië en Macedonië kom ik in Griekenland terecht. Daar door Via Turkije en Iran naar Pakistan en India.
Ik zou ook in Italië de boot naar Griekenland kunnen nemen. Dat zal qua tijd en kosten niet eens zo veel schelen en is wat relaxter, maar ik wil graag mijn auto de km laten maken in Europa. Daarbij heb ik die bootreis al eens gemaakt en lijkt me deze route gewoon spannender.
Ik heb er nog even over gedacht om via Italië naar Tunesië over te steken, en dan door Tunesië, Libië, Egypte Saudi-Arbaie en Syrië naar Turkije te gaan. De reden dat ik dat (op dit moment tenminste) niet denk te gaan doen is omdat de bootreis erg duur is (1000 euro!!), en je in Syrië tegen een 100$ per week diesel belasting aan hikt. Daarbij moet je eventueel door Israël heen moet. En dat trek me helemaal niet, daarbij met Israëlische stempel in mijn paspoort kom ik landen als Iran absoluut niet in.
Goed, in India zal ik een half jaar blijven denk ik. Zoals het er nu uit ziet zal ik eerst een paar weken naar Manali gaan, dan afzakken naar het zuiden, overwinteren in Zuid Goa, om dan daarna helemaal naar het zuiden van India te gaan om te zien of ik over kan steken naar Sri Lanka met de auto. Zo nee rijd ik naar Bangladesh om te zien wat het kost om in Chitagong mijn auto te verschepen naar Singapore of Kuala Lumpur. Als dit erg duur is rijd ik terug naar India, bezoek Nepal een maandje of zo, afhankelijk van de politieke situatie, rijd dan terug naar Pakistan en volg dan de Karakoram Highway richting China. Ik ga China in en rijd naar Kashi, om dan boven over Tibet te gaan en bij Da Qaodam af te zakken naar Lhasa (dit zijn allemaal gigantische afstanden hoor), en via Lhasa naar zuid China rijden om snel de grens met Vietnam over te gaan. Na een maand of wat in Vietnam, oversteken naar Cambodja, of eerst Laos doen, daar ben ik nog niet uit.
Na Laos en Cambodja het redelijk luxe Thailand bezoeken, daar door naar het zuiden rijden en na wat strand vertier Maleisië in rijden. Hier zou ik ook weer wat leuke eilandjes willen bezoeken, dat was vorige keer prima bevallen. Dan proberen een visum voor Indonesië te krijgen dat langer is dan de 60 dagen die je standaard krijgt, en met de auto op een boot over steken liefst naar Medan. Daar door Sumatra, Java, Balie, Lombok, Soembawa, Flores en Timor. Dan of verschepen naar Australië, maar liever als dat kan, verschepen naar Nieuw Guinee en van daar door naar Australië.
Na een rondje Australië door naar Nieuw Zeeland en vandaar uit verschepen naar Zuid Amerika, bij voorkeur naar Argentinië. Daar door Patagonië, zigzaggend naar Chili, omhoog richting Brazilië, maar eerst door Uruguay, Paraguay en Bolivia. In Brazilië denk ik wel even zoet te zijn, maar dan toch door naar Peru, Ecuador en, indien mogelijk (en veilig) via Venezuela naar Guyana en Suriname. Als dat niet mogelijk is verschepen, want het schijnt niet mogelijk te zijn door te rijden naar Panama, hier moet een schip aan te pas komen. Dan Panama dus, Costa Rica , Nicaragua, Salvador, Honduras, Guatemala en Belize naar Mexico. Hierna de US of A, en door rijden naar Canada. Amerika zelf heb ik al eens doorkruist, Canada staat wel hoog op mijn lijstje. Ook in Canada ben ik wel weer even zoet, maar vervolgens door naar Alaska om te kijken of ik over kan steken naar Rusland, om dan via Mongolië en Kazakstan weer terug in Europa te komen.
Ja, dat is een hele trip, daar ben ik zeker een aantal jaren mee bezig, Ik ga er wel van uit zo af en toe eens, voor ´vakantie´ een paar weken terug naar Nederland te komen. Ik moet natuurlijk mijn drop , kaas en speculaas voorraadje aanvullen en ok, als er tijd is bezoek ik mijn familie ook nog wel even J. Dit natuurlijk alleen als ik mijn auto veilig kan parkeren.
Welke problemen?
Wat zijn de problemen die ik onderweg tegen ga komen, qua landen dan. Om te beginnen is dat denk ik Nepal, waar het nog steeds erg onrustig is. Als dat ook zo is als ik er ben is het de keuze of ik wel ga. Lijkt me niet zo leuk als mijn auto wordt opgeblazen, laat staan ikzelf.
Volgend probleem is Myanmar. Het mooiste zou zijn om van India door Myanmar naar Thailand te rijden, dat is niet eens zo´n stuk. Helaas doen zowel de overheid van Myanmar moeilijk, als de Indiase overheid over het stuk vlak voor de grens met Myanmar. Er zitten rebellen in die buurt en men is erg terughoudend met het geven van door reis vergunningen. Toch ben ik bezig dat te verwezenlijken. Mocht dat toch niet lukken dan zijn er twee alternatieven. Verschepen vanuit Bangladesh of India naar zeg Singapore of omrijden via Pakistan en China. Dat laatste is een dure en ingewikkelde (en niet erg prettige) bezigheid. De Chinese overheid is veel te bang dat ik iets zou zien wat niet mag en verplicht me om allerlei dure vergunningen te kopen en een gids mee te nemen, die ik ten eerste moet betalen en ten tweede moet voeden en onderdak moet geven. Reken zo op een 100$ per dag aan kosten !! Dit maakt een doorsteek via China, waar je toch al gauw een dag of 40 mee bezig bent (als je alleen maar door rijd) een flinke financiële uitschieter.
Maar, dat gezegd hebbende is het alternatief natuurlijk ook niet super goedkoop. Verschepen kost schat ik zo 2000 dollar. (dit moet ik ter plekke even informeren). En dan is de vraag of , als je liefhebber van reizen bent, het niet dat extra geld waar is om over de weg via China (en dus Tibet) heen te reizen. Ik ben niet zo weg van China, maar het is toch wel een unieke ervaring.
Volgende probleem is Indonesië. Het probleem is dat je als Nederlander tegenwoordig maar een Visum van maximaal 60 dagen krijgt. En dat is dus veel te weinig. Ik heb al contact met de Ambassade hier in Nederland opgenomen, maar omdat het nog wel even duurt voor ik daar ben kunnen ze nu weinig voor me doen. Wel wordt er gezegd dat het wel mogelijk is, maar dat moet ik dus ter zijner tijd allemaal regelen, en dan weet ik precies hoe dat gaat, want als het puntje bij het paaltje komt kan het natuurlijk ineens niet meer. En dat zou betekenen dat ik niet door Indonesië heen kan rijden en dat is wel jammer, want het is een machtig mooi land.
Dan hoor ik, maar moet het nog wel onderzoeken, dat verschepen tussen Australië en Nieuw Zeeland erg duur is. Als je op de wereldkaart kijkt liggen die nou niet zo heel erg ver van elkaar vandaan, dus kan me niet voorstellen dat dit zo duur moet zijn. Als dat wel zo is moet ik dat probleem te zijner tijd oplossen
Weer een punt waar je niet door heen kan rijden is in midden Amerika. Als je zeg maar in de punt van zuid Amerika bent, in Colombia, dan gaat er geen weg meer naar het noorden. Dit is wel vreemd, want ik had eigenlijk aangenomen dat de Pan American Highway helemaal van Noord naar zuid zou lopen, maar dit blijkt niet zo te zijn. Ook hier zal je dus een stuk moeten verschepen.
Tsja, dan van Alaska naar Oost Rusland. Daar moet ik nog eens twee keer over nadenken, want ik heb nu het verslag gelezen van een eerdere reis van twee Nederlanders over dit continent, en je komt dan toch wel met hele zware omstandigheden in aanraking hoor. Temperaturen van -60 graden doen hele rare dingen met je auto. Je banden vriezen vast, je olie in je auto verandert in dikke koek. Zo maar een paar dingen hoor, nog maar niet te spreken over de wegen, de criminaliteit en het papier werk. Je moet in de winter rijden, want er zijn alleen maar winter wegen. In de zomer is alles een grote modder zooi en valt er volgens mij met de auto niet doorheen te komen. Het zal zeker een uitdaging zijn, maar of het haalbaar is… daar houd ik je van op de hoogte.
Als laatste hebben we dan Afrika. Ook daar wil ik wel graag doorheen crossen natuurlijk, anders ben je niet overal geweest. Ik kan me voorstellen dat ik daar op diverse manieren kan komen. Als ik niet via Alaska naar Rusland kan, zou ik van Canada naar Afrika kunnen verschepen. En daar vervolgens een rondje te rijden. Ik kan helaas niet goed plannen hoe ik dat zal gaan doen, want de situatie in Afrika veranderd erg snel. Wat op maandag nog een geweldig land is, kan op dinsdag een oorlog gebied zijn en ontoegankelijk door gewapende bendes met machetes messen (moet er niet aan denken). Verder ga ik als mijn auto klaar is, dus zeg juni/juli als proef rit naar Denemarken, Zweden en Noorwegen rijden, zo kan ik de auto goed uit testen
Stand v.d. auto
Vandaag, 24 maart 2006, wederom naar Duitsland geweest om de vorderingen van mijn auto te bekijken. Ik had me er eigenlijk niks van voorgesteld. Immers duurt het al erg lang en zijn de vorderingen mijn inziens veel te langzaam, had men last van ziektes en achterstand en was er nog een auto voor me die gebouwd moest worden. Gelukkig kwam ik ook dit keer weer bedrogen uit.
De dag begon goed. Er was weer eens een stroom storing rond Utrecht. Tjonge jonge jonge, het valt niet mee in de randstad om eens ongestoord te reizen via de NS. Gevolg was dat de ICE naar Keulen 30 minuten vertraging had. Dan mis ik dus de aansluitende trein van Keulen naar Koblenz. Maar, het leed was nog niet geleden of er kwam meer. 100 Km voor Keulen riep men om dat de trein vandaag maar niet in Keulen ging stoppen om tijd in te halen. Ik was dus genoodzaakt in een of ander onbekend station uit te stappen en het maar verder uit te zoeken. Fijn jongens van de trein. Ik kwam in Koblenz aan met een vertraging van meer dan een uur. Mijn trein terug was dik drie uur later (als alles goed was gegaan), maar door de vertraging had ik dus maar 2 uur de tijd.
Gelukkig viel alle ellende van me af toen ik mijn auto zag.
Ze waren echt ver. Uiteraard was de bak al geplaatst op het chassis, men was de kastjes aan het bouwen en de keuken en was daar al een heel eind in. Trappetje was gemaakt en in principe ware bijna alle meubels af. Het keukenblad en de tafel moesten er nog op, kastdeurtjes erop en klaar is kees.
De binnenkant gaat nu heel hard, de meeste meubels zijn vrijwel af
Hierna wordt het tijd om de techniek in te bouwen, waarbij ik nog 3 veranderingen heb doorgevoerd.
Op aanraden van Bocklet plaats ik naast de diesel verwarming toch ook een gas verwarming. Dit omdat in hele koude gebieden de diesel leiding wel eens kan bevriezen (of eigenlijk dichtslibben) en je dan dus geen verwarming hebt. Je kan dan door de gas verwarming in ieder geval proberen de leidingen weer ontdooien.
Tweede is dat ik toch een douche cabine plaats ipv een douche gordijn. Is iets duurder maar een stuk praktischer, en door de doorzichtige deuren krijg je een wat meer ruimtelijk gevoel in de badkamer.
Verder de maten van mijn boekenplank afgesproken, een wand gereserveerd voor een white-board systeem waar ik lekker met een viltstift op kan kalken en nog meer klein spul afgesproken.
Ook erg bemoedigend was dat men dacht toch nog wel redelijk op tijd de boel af te kunnen krijgen. De schatting (voorzichtige) was nu richting juni/juli, je snapt dat mijn blijdschap niet op kon.
Verder komen langzaam (heel langzaam) gesmede plannetjes samen. Het duurt mij wel allemaal veel te lang maar ik blijf geen keus hebben. Vanaf volgende week staat mijn appartement te huur (dus als je interesse hebt, modern ingericht appartement te huur in het centrum van Utrecht, rustig gelegen, mooi uitzicht..) Water systeem is binnen, GPS is binnen, er is zelfs sprake van dat ik het stuk India toch met z´n tweeën ga rijden. Spannend.
Verder maar besloten om geen telecom en Internet gadgets mee te nemen, alleen mijn gewone mobiele telefoon. Er bestaan allerlei mogelijkheden om onderweg internet te kunnen doen, online te zijn of wat dan ook. Je kan schotel antennes mee nemen of satelliet antennes. Alles leuk en wel, maar het is allemaal erg tot heel erg duur en ingewikkeld en heb de knoop maar doorgehakt dat ik gewoon gebruik blijf maken van mijn meegenomen laptopje en alle verhalen op een cd´tje brand en mee naar een internet café neem. Veel makkelijker. Ok, dan ben ik niet overal instant bereikbaar, maar dat is maar niet anders. Ben toch op reis nietwaar, is het ook niet zo erg dat je af en toe ´weg´ bent.
Heb ondertussen de filter potten voor het door mij uitgedacht water zuivering systeem binnen.
De filterpot
Potten zijn groter dan ik verwachte maar het systeem is erg simpel. In een soort pot die aan een deksel hangt (en die pot kan je er dus ook vanaf schroeven) zit een lange huls waar het water doorheen moet en waardoor het gefilterd word. Als het filter vies is kan je het gewoon eraf schroeven en schoon maken. Ben benieuwd of alles in de praktijk ook werkt zoals ik bedacht heb.
Ik heb een heel mooi luxe ding gekocht, een Archos 700. Dat is een soort Star trek achtig schermpje, waar een harde schijf van 100 gig in zit en waar je dus foto´s en films op kan kijken, muziek op kan luisteren en data op kan bewaren. Het is ook te gebruiken als video recorder, hang het aan een willekeurige TV en het neem op wat je wilt. Het idee er achter is dat ik nu al mijn dvd´s over kan zetten naar een avi bestand, deze op de harde schijf van het mini ding zetten, en ik dan ten alle tijden dus film kan kijken en kan kiezen uit een honderdtal films (dat past er op).
Het ding is niet goedkoop maar super mooi, en ik ben er erg blij mee. Alleen het overzetten van al mijn dvd´s kost erg veel tijd, gelukkig heb ik dat dus wel momenteel.
Verder gaat het bezorgen van de post gewoon door. De ene keer wat meer dan de andere, zelfs een week waar helemaal geen werk is, maar ja dat weet je als uitzendkracht.
Als er geen werk is lig je er gelijk uit. Toch bevalt het nog steeds. Soms is het stressen, en soms is het rot weer, maar je blijft redelijk vrij in je werk, zolang alles maar bezorgd word, dus ik doe het met plezier.
Besteed ook best veel tijd aan het kopen en ritselen van weggeef dingen. Hoe langer ik daar mee bezig ben hoe meer ik op de kop tik. Het moet allemaal voor weinig. Zo heb ik nu 100 zak calculatortjes gratis gekregen. De batterijen waren op, en ik heb nu goedkope batterijen kunnen regelen voor 15 cent per stuk. Kijk, dan kan je nog eens wat weggeven, en ik weet zeker dat een hoop mensen blij zijn met een reken machientje. Ook heb ik op de markt een zak met 55 horloges kunnen regelen voor 1 euro per stuk. Ok , hier en daar zit een vlekje of een krasje, maar de mensen die het krijgen zijn er hun hele leven blij mee. Dit kost allemaal veel tijd, want de winkeliers zijn natuurlijk niet zo happig om dingen weg te geven of goedkoop weg te doen. Dus dat betekend 5 of 6 keer langs gaan, praatje maken, hebben ze niets dan niet boos worden maar vriendelijk zeggen dat je de volgende keer terug komt. Zo kost het tijd maar lukt het wel. Ook heb ik in de winkels af en toe een aanbiedinkje gekocht, 25 dinkytoys voor 3 euro, dat soort spul.
De EHBO cursus is bijna ten einde. Koste toch wel 16 weken lang les. Wel leuk moet ik zeggen, en interessant. Toch nog best wel veel leren, maar te doen. Begin maart examen. Of ik het haal, ach, is eigenlijk niet eens zo boeiend. Het gaat mij er om dat ik weet wat ik moet doen als er eens wat gebeurt, en dat weet ik nu.
Prescan medische check
Ik liep al een tijdje met de gedachte dat ik eigenlijk wel wilde weten of ik gezond ben. Dan kan je naar de huis doctor gaan, en die neemt dat je bloeddruk en je pols op, kijkt in je keel, en klopt op je rug en verklaart je gezond. Als je een hele goede huisarts hebt dan kan ie nog wel eens een bloed onderzoekje starten, maar dan houd het ook wel op.
Omdat ik toch lange tijd weg ga, wilde ik eigenlijk wel zeker weten dat ik niks mankeerde. Je kan wel een inwendige knobbel hebben, een gezwelletje of een ander eng ding, zonder dat je daar erg in hebt. Ik heb (sorry, had) een oom, die naar de doctor ging met hoofdpijn, en twee weken later kreeg ie te horen dat ie nog maar 3 maanden te leven had. Iedereen kent dat soort verhalen wel, en dan is het prettig om te weten dat dit bij jezelf niet zo is. Niet dat ik klachten heb of zo, want op de pijn in me rug voelde ik me verder goed. Toch blijven dat soort verhalen knagen en toen ik dan ook ooit tegen de firma Pre-scan aan liep leek me dat een goed plan. Bij deze firma wordt je medisch geheel getest, inclusief een MRI en een CT scan, waardoor ze het hele binnenste van je lichaam zien. Je krijgt ter plekke uitslag en ook nog eens alle foto´s tegelijk mee op een cd-rommetje. Omdat mijn rugpijn ook maar niet weg wilde gaan hakte ik de knoop door en maakte een afspraak bij deze firma om eens wat mooie interne foto´s te laten maken.
Op 21 februari toog ik dan ook met een huurautootje richting Düsseldorf, want het ziekenhuis wat deze scan maakt zit in Duitsland. Blijkbaar mag dit in Nederland nog steeds niet, onze medische ethiek staat dat niet toe (zucht).
Na een prettig ontvangst, het afgeven van diverse potjes met lichaam vloeistoffen en vastere beetjes, het afgeven van een beetje bloed, wordt je in een tunnelbuis gereden, en begint de MRI scan. Dat is een rare gewaarwording. Je ligt inderdaad in een soort torpedo buis. Door een slecht klinkend speakertje krijg je instructies van ´adem inhouden´ en zo, ondertussen hoor je aan de andere kant van de wand de meeste vreemde geluiden. Klak-tak rikketik ploink. Alsof er een opwindklok bezig is op te winden maar er een veer los is gaan zitten. Enfin, verder ligt het wel relaxed, en na 3x 15 minuten zo te liggen was ik klaar, door naar de CT scan. Zelfde verhaal.
De uitslag krijg je dan na een half uurtje. Daar kwam natuurlijk uit dat ik een exceptioneel hoog IQ had, blauw tot groen-achtig bloed en een veel te lang voortplantings orgaan. Gelukkig was ik dus gezond, alhoewel je wel een hele mooie kleine hernia in mijn rug zag. Daar was ik natuurlijk minder blij mee, alhoewel ik nu eindelijk wist waardoor de pijn aan me rug kwam. Kan nu ook gericht eraan gaan werken om daar de gevolgen van te verminderen en verergering ervan te zien te voorkomen (vooral oefeningen doen dus).
Verder houd ik me bezig met triviale zaken, Volgend weekend een weekend lang ergens op een boerderij in het noorden van het land, dit in het kader van het SIW. Dit is een stichting die vrijwilligerswerk regelt en een eis van hun is om een weekend bij hun op cursus te komen.
Deze zaterdag zit ik de hele zaterdag bij Dim-Sum die een aantal lezingen hebben over Azie, voornamelijk China en noord India. Dim Sum is het reisbureau dat reizen en vergunningen voor China regelt, en dus ook die voor mij als het zo ver is. En ach… zo komen we de tijd wel door….
Huis verhuurd, ‘not’
Deze maand gebeurde er maar weinig. Het spijt me. Geen leuke roddels, geen sappige verhalen, geen auto die nu eindelijk af is. Snif en snik.
Wat heb ik dan wel gedaan, wat is er gebeurd deze maand. ? o kijk, wil je het echt weten? Wat dacht je van deze.
Liep ik lustig in mooi weer om een uur of negen in de ochtend post te bezorgen op de Plompentoren gracht, fietste ik ineens Henk Westbroek tegen het lijf samen met twee camera mensen, een geluidsman en een fotograaf. Hij was blijkbaar opnamen aan het maken voor een van zijn TV programma´s voor de lokale TV alhier. Op zich mag ik die Henk niet zo, tenminste, op de radio, maar zo in levende lijve leek het me toch wel een goeie peer. Hij vroeg of ik wel eens zong. Whaoaoaoa, die Henk, had zeker zijn oren niet verzekerd, dus ik heb hem maar uit de droom gehaald en hem verteld dat als ik onder de douche zing, de douche deuren ter plekke beginnen te scheuren en de onderbuuren boos tegen het plafond aan bonzen.
Verder maar gewoon door gegaan met de voorbereidingen voor mijn 8 jarig reisje. Zachte dag lenzen gekocht, die ik kan dragen als ik bijvoorbeeld ga duiken of een bril onhandig is (sky diven, raften, dat soort bezigheden).
Tja, en toen had ik dus mijn huis verhuurd, dat ging ook nogal vreemd. Via Direct wonen, waar ik op zich wel redelijke ervaringen mee heb. Enfin, men maakt eerst een afspraak voor een koppel, en Kim, die dat daar regelt, pusht me heel erg voor een datum, belt me zelfs als ik haar vraag me niet te bellen (wat ik erg irritant vond) en toen ze me alles door de strot had geduwd kwamen de kijkers niet opdagen. Paar dagen later komt ze met een Schot opdragen, prima kerel, werkend bij IBM en de Rabobank, is veel weg en weinig thuis. Maar wil maar een halfjaar contract, en dat wilde ik niet. Met heel veel pijn en moeite en echt dramwerk heb ik toch maar ja gezegd, maar ik bleef er een naar gevoel over hebben. Het was mij allemaal te moeilijk, en die problemen wil ik niet als ik weg ben.
Maar goed, alles toch geregeld, speciaal voor die Schot het een en ander lopen regelen, alles was in kannen en kruiken, krijg ik VANDAAG ineens een telefoontje van Direct wonen dat de beste mijnheer gecanceld heeft. Erg vreemd, met andere woorden, ik heb me huis weer ter beschikking (en het is nog maar 8 weken tot liftoff, maar daar over zo meer). Verder het schilderen aan het flatgebouw eindelijk afgemaakt. Heb lang moeten wachten op het goede weer, maar dat is dus nu eindelijk voor elkaar.
Was al begonnen met inpakken van mijn privé spullen, daar ben ik nu maar even mee gestopt, toch heb ik hier en daar al wat lege boekenplanken en kasten. Weer veel tijd besteed aan het uitzoeken van de ellende met het schorsen van mijn auto, de wegen belasting en de verzekering. Die wet is krom als een banaan en houd geen moment rekening met mensen die afwijken van standaard, die buiten het vakje piesen, die niet in het hokje passen. Ook een aangetekende brief aan Minister Peijs van verkeer en waterstaat is tot nu toe nog onbeantwoord gebleven. Erg lullig. Lang leve de ambtenarij. Als je ze ineens nodig hebt zijn ze blijkbaar niet thuis, het lijkt de politie wel.
Wat dingen laten naaien bij een naai bedrijfje hier vlak bij. Hoes voor mijn reservewiel, afdek materiaal voor de ramen, enfin, dat was een heel gedoe. De goede mijnheer, afkomstig uit een donker land van een continet dat ten zuiden van ons ligt, ik zal geen namen noemen, nam het niet zo nou met zijn afspraken. De uitspraak ´ja maar deze week mag je niet mee tellen want ik ben verkouden´ zal altijd in mijn geheugen gegrift blijven en toont de manier van zaken doen zoals ie in veel ontwikkeling landen gaat. Het is een aardige man hoor, maar dat soort opmerkingen zijn niet erg gerust gevend voor de klant als ie zijn spul volgens afspraak komt halen.
Op de scooter naar Koblenz
Tja, en dan ben ik natuurlijk op 5 juni met mijn scootertje naar Koblenz gereden. Zo, dat was wel even een ervaring hoor. Ik was eerst met Moederdag al naar Nijmegen gereden op dat ding. Dat viel zwaar tegen zeg, ik heb echt afgezien. Het was zó koud. Rillend en bevend kwam ik in Nijmegen aan, heb over die 80 km wel even twee en een half uur gereden. Ben een paar keer echt de weg kwijt geraakt (Nieuwegein is echt een SHIT stad om met de brommer te rijden, heeft me 20 minuten gekost om er weer uit te komen), maar het was een goede oefening voor het grote werk.
Hemelvaart dag, vanuit Nijmegen, dik aangekleed met een zware tas achterop richting Koblenz vertrokken. Het was weer ijzig koud in de ochtend, en in het begin hier en daar wat motregen tegen het lijf gelopen. Ook op deze trip een aantal keer vies vast gelopen.
Ik had een route uitgekiend via allerlei boeren land weggetjes, en dat was eigenlijk mijn fout. Ik had dit gedaan omdat ik niet wist hoe een brommer zich moest gedragen in het Duitse verkeer en ik wilde ook niet tussen het snelverkeer in rijden. Die kleine weggetjes waren echter vaak onvindbaar of anders dan op de kaart stond aangegeven, een keer zelfs was er halverwege de weg gewoon geen weg meer, en moest ik 15 minuten terug rijden om een andere weg te nemen. Ook verschrikkelijk de weg kwijt geraakt in Mönchengladbach, koste ook weer minstens een half uur. Later ontdekte ik dat je op de grotere wegen gewoon ook met de brommer mag rijden, en dan gewoon tussen het verkeer in mag rijden en je dan echt op schiet, dus het laatste stuk ging wat sneller.
Maar, ondanks dat was ik om half 7 in de avond in Koblenz, waar ik vrij snel Gasthouse Kramer vond, aan de Rijn, voor een schappelijk prijsje en erg ´gemutlig´.
De badkamer
De volgende dag naar mijn auto gegaan natuurlijk. Ze waren er erg hard aan bezig en het vorderde goed. De planning is nog steeds half juli af, dat is nog maar 6 weken!! De elektricien was bezig met alle draden, en dat zijn er wat hoor.
Draden overal, alle kleuren en maten kwamen ze uit plafond of bodem steken.
Men was begonnen met de zonnepanelen en al mijn plannen om er een aantal dagen aan te gaan werken vielen wel in duigen want het was binnen erg druk, alles lag open, waar ik ook stond, ik stond in de weg.
Alles lag vol met gereedschap
Maar besloten om over een week of drie nog eens een poging te doen, immers had het nu weinig nut. Wel een hoop zaken door kunnen nemen en een aantal ideeën doorgesproken en uitgewerkt, dat geeft een lekker gevoel. De veiligheid en afsluitbaarheid van het camper gedeelte nog wat uit gekristalliseerd, uitgewerkt, en verbeterd, wat veranderingen in het ophangsysteem van de zandplaten, de positionering van de zonnepanelen (ivm slaapplaats op het dak), zelf een bestek-la systeem ontworpen, toch besloten om de luchtinvoer, omhoog te brengen (een ingrijpend besluit) enz, en zo toch mijn dag wel vol gemaakt. Zo gauw ik over drie weken, tussen de voetbal wedstrijden door, weer naar die Heimat ben geweest, bericht ik weder. Voor mij begint het ieder geval te jeuken. Kriebelde het al maanden, het grote jeuken is het nu. 6 weken is nog maar héél kort…..
Eind juni was het weer tijd om mijn auto te gaan inspecteren. In principe zou die over 3 weken klaar moeten zijn… als alles goed was gegaan.
Dat ziet er goed uit. Alles was goed gegaan. Ook de binnenkant was erg opgeschoten. In principe is alle elektra klaar met uitzondering van het controle paneel (waar ALLE kabels op moeten worden aangesloten) en de rijders cabine. Water bijna af, men was net bezig de douche en douche deur te monteren. Men was nog bezig met het omhoog brengen van de luchtinvoer, iets wat niet makkelijk bleek omdat MAN de maten van de luchtfilter blijkbaar had veranderd, en er dus moeilijk aan passende onderdelen te komen was. De oplossing met, leek het, een stuk kachel pijp werkte na veel passen meten en snijden wel.
Besloten om toch maar géén dakreling erop te zetten, omdat ik het zo ook wel mooi vond en ze bij de makers blijven volhouden dat het ondingen zijn die , als je eens tegen iets hoog rijd, meer schade doen dan dat ze beschermen. Kan me dat wel voorstellen. Daarvoor in de plaats wat bevestigingspunten laten plakken om touw of iets anders op vast te zetten.
In de week van rond 19 juli zal ik mijn auto op gaan halen, om hem dan hier in Nederland vol te pakken en nog wat kleine technische zaken te regelen. Vermoed dat ik dan rond 25 juli richting Denemarken rijd om na 2 weken weer even terug te komen, de sleutels van mijn huis af te geven, en goodbey te zeggen voor het eerste gedeelte van de reis richting Iran.
De auto is klaar en lekker warm
Deze maand ben ik de klos, want alles komt tezamen, alles tegelijk. Waarschijnlijk is dat bij iedereen zo die na een lange voorbereiding eindelijk het vertrek tijdstip nadert. Mijn huis moest leeg, de baan was er nog (gedeeltelijk dan), alle paperassen moesten klaar, financiën op orde, visa, verzekeringen, de auto, enfin, te veel om op te noemen.
Nou ben ik natuurlijk super Casper (*zucht*) dus alles komt goed. Is natuurlijk ook niet zo moeilijk als je een jaar de tijd hebt om al je voorbereidingen te doen haha. Toch viel het allemaal niet mee hoor, want hoe dichter je bij de dag-des-datum aan komt, hoe meer je moet doen, en hoe meer je mensen achter de vodden aan moest zitten.
Gelukkig is mijn auto en mijn persoonlijke ziektekosten en ongevallen verzekering rond gekomen (met hier en daar wat aandringen, doorduwen en zeuren). Kreeg zowaar, na wat aandringen, een reactie van het Ministerie van Verkeer en waterstaat op het kip & ei probleem van APK. Immers wordt je verplicht elk jaar een APK te doen, maar in verre landen is dat niet mogelijk. Dus overtreed je de wet. Helaas was het antwoord niet erg bevredigend en kwam er op neer dat ik inderdaad de wet aan het overtreden was en er geen andere oplossing voor is. Gelukkig heb ik die wel gevonden, maar op een andere manier die ik hier niet uit de doeken ga doen. Er zouden namelijk wel eens ambtenaartjes wakker kunnen worden en die route afsnijden, en dan ben ik weer terug op beginpunt. Voor diegene die echt interesse hebben, benader me maar en dan leg ik het uit.
Er blijft een heikel punt over, en dat is dat mijn huis niet verhuurd is. (tenminste, op het moment van schrijven). Na het debacle met de Schot heb ik wat mensen gehad, maar niemand heeft gehapt. Een stelletje uit Zuid Korea (ik zette mijn beste Guus gezicht op) vonden het appartement te oud (nou ja, hoe durven ze), iemand die net gescheiden was wilde maar 6 maanden huren en een mijnheer uit Groningen vond het te duur. Toen begon de hete zomer en dat was te merken, de belangstelling droogde op. Kan me er wat bij voorstellen. Mensen gaan op vakantie of zijn met het mooie weer met andere dingen bezig. Wijze les voor andere, zorg dat je de boel verhuurd hebt vóór de zomer begint.
Ik maar me op zich niet zo’n zorgen, want mijn stekkie is goed verhuurbaar, daar ben ik van overtuigd, dus dat gaat wel lukken maar dan staat het misschien nog een maandje leeg. Heb dus maar een drastische stap gedaan en mijn huis te koop gezet. Het staat nu dus te koop en te huur. Financieel is verkoop minder interessant want een huis is natuurlijk nog steeds een goed belegging object. Staat wel tegenover dat je er ‘zorgen’ over hebt en aandacht aan moet besteden, ook al zit ik duizenden kilometers verder. Een verkocht huis resulteert in geld op de bank en dat is natuurlijk veel makkelijker en beter voor de gemoedsrust, maar met de lage rente en de belastingen die hun graan(tje) mee willen pikken is het minder leuk.
Heb mijn persoonlijke verzekering bij OOM ondergebracht, die eerst nog wat sputterde en wat raad vroegen aan mijn huisarts. Die vertelde natuurlijk dat ik in blakende gezondheid verkeer en in de 4e jeugd van me leven ben. Hierna is dat gelukkig ook goed gekomen.
Evenzo met de verzekering van mijn auto, want ook hier waren de maatschappijen niet happig op dingen die niet standaard zijn, en dan vragen ze of een exorbitante premie (8000 euro per jaar) of ze willen niet eens met je praten. Lang leve de standaardisatie.
Ben ondertussen bezig met het schrijven van een filosofisch stuk. Hierin mijn gedachte gang over deze wereld, de ontwikkelingen die er in gaande zijn, waar we in godsnaam mee bezig zijn als wereld bevolking en waar we volgens mij onze koers moeten wijzigen om niet helemaal ten onder te gaan aan oorlogen, religieuze conflicten, milieu vervuiling etc. Ook hier weer ga ik graag de discussie met andere aan hierover. Ik schrijf dit stuk met in het achterhoofd het verdwijnen van de religie in het westen. Of wellicht het verdwijnen van het geloof in een God en de opkomst van de God van de geld.
Klinkt een beetje rooiig, maar dat valt wel mee. Het is geen politiek schrijven maar gewoon observering gekoppeld aan de ervaringen van mijn reizen.
Rond de 20ste kom ik met mijn auto naar Nederland, om hem in het weekend van de 22ste te vullen, en vervolgens de week daarop proef te gaan rijden naar Denemarken. Heb wel mijn paspoort naar de Iraanse ambassade gestuurd voor me Visa, hoop dat die op tijd terug is.
Vanaf dinsdag j.l. mijn auto in Koblenz opgehaald. Dit in dagen dat ze in Nederland de vierdaagse af hebben gelast vanwege de hitte (watjes) dus dan weet je dat ik menig litertjes zweet in Duitsland achter gelaten heb.
Istie nie mooi
Omdat ik dacht dat de Diesel in Luxemburg erg goedkoop was ben ik via dit land terug naar huis gereden. Daarbij moet ik km’s maken met die auto, om de kinderziektes er uit te halen, en dat heb ik geweten ook. Dwars door Luxemburg, kleine smalle hobbel weggetjes en bergen (ok, bergjes) ben ik weer heelhuids thuis gekomen met een erg mooie auto (vind ik). De diesel in Luxemburg was 0,95 eurocent per liter, dat viel wel iets tegen, maar omdat ik toch 500 liter diesel kon tanken heb ik toch wel weer wat bespaard.
Ook nog bij mijn favoriete winkel in België geweest, Campercentrum in Turnhout, en met al deze omwegen was ik donderdag middag in Vleuten aangekomen alwaar de beste MAN garage van Nederland is. Enfin, daar kwam men er vrijdag achter dat de retour leiding van de kiep/kantel hefboom door gesmolten was omdat de firma Bocklett die in Duitsland niet goed vast hadden gezet. Nog een geluk bij een ongeluk, want als ik daar onderweg last van had gehad waren de poppen aan het dansen… (ja… de spreekwoordelijke poppen, ik weet het).
Morgen ga ik verhuizen, zondag alles op z’n plaats zetten, maandag nog een dagje mijn huis schoonmaken denk ik om dan dinsdag (uiterlijk woensdag) naar Denemarken te gaan rijden. Ik houd u op de hoogte.