20110200 – Februari 2011, Zimbabwe

‘,’Feb 2011, Zimbabwe’,’2011-02-22 12:11:44′,’Ik was niet lang in Zimbabwe. Niet dat het er niet prettig was hoor, integendeel. Ondanks de problemen die het land heeft, zijn de mensen aardig en relaxed en maken graag een praatje met je. Maar ik wilde zuid Africa bezoeken voor het daar winter werd, dus maakte wat vaart. Naar Zimbabwe kan ik altijd terug.\r\n\r\n\r\n\r\n’,’De Zimbabwaanse kant van de grens begon weer op Afrika te lijken. Veel mensen die door elkaar liepen, vrachtwagens die de boel blokkeerde, lekker rommelig dus. Het Visa koste me 30US$ voor 30 dagen. Moest ook wegen belasting betalen, ook 30$. Daarna wilde de goede man me een verzekering aansmeren, was toch echt verplicht meende hij, en koste 50$. Ik weigerde dat pertinent en liet hem mijn huidige verzekering zien, die ook in Zimbabwe geldig was. Was blij dat ik die nog om een speciale brief had gevraagd met de betreffende landen er op. De douanier las de papieren en knorde wat. Duidelijk niet blij met deze ontwikkeling melde hij dat hij dit alleen kon accepteren als ik een lidmaatschap kaart van de zuid Afrikaanse automobiel club kon laten zien. Ik gaf hem mijn ANWB pas en dat accepteerde hij na nog wat knorren. Ik was in Zimbabwe.
\r\n


\r\n\r\n

\r\nRoute door Zimbabwe


\r\n\r\n\r\n\r\nDe Victoria watervallen, volgens de folders de grootste ter aarde. Of dat echt zo is betwijfel ik, nadat ik er geweest was. Ik had nu vergelijking materiaal. Was nu zowel in Iquazu als Victoria-falls geweest. Beide zijn de moeite waard, laten we daar mee beginnen. Bergen met water die over een brede strook naar beneden donderen, het geluid, de vochtige lucht. Bah bah. \r\n\r\n

\r\n\r\n

\r\nDonderend water


\r\n\r\n\r\n\r\nToch vermoed ik dat de Iquazu watervallen indrukwekkender zijn. Om twee redenen. De eerste omdat er in Victoria erg veel vochtige lucht, zeg maar mist, rond de watervallen hangt. Eigenlijk is het gewoon opspattend water, naar het resulteert er in dat je sommige delen van de watervallen niet goed kan zien. Tweede verschil is dat ze in Brazilië/Argentinië een loopbrug hebben gemaakt pal boven het water zodat je als het ware op de afgrond boven het naar beneden stortende water loopt, en dat eis erg spectaculair. Na een uurtje water staren had ik het wel gezien. De enige campsite die nog open was, was mij te duur en omdat ook 60% van de winkels gesloten waren (voor goed gesloten) was het niet langer nodig in Vic-Falls rond te blijven hangen en reed ik aan richting Bulawayo. Dat duurde twee dagen, sliep onderweg ergens op een veld.

\r\nIedereen kent neem ik aan de problemen van Zimbabwe. Die zijn begonnen toen Dhr Mugabe vond dat alle witte boeren de boel maar aan zwarte moesten geven. De uittocht van de blanke ging vaak met geweld gepaard. De productie van de boerderijen stortte ineen, het land had niet genoeg agrarische opbrengst meer om zich zelf te voeden. Er moest gekocht worden in buur landen, er ontstond een super inflatie van 7 triljard procent per jaar (!!!!), Mugabe kon zijn leger en zijn regering niet meer betalen en het land veranderde in een chaos.
\r\n\r\n


\r\n\r\n

\r\nBungee jumpen kan van deze brug, ik heb het overwogen


\r\n\r\n\r\n\r\nUiteindelijk moest hij wat doen en besloot zijn economie te dollariseren. Alles wordt dus nu met en in dollars betaald. Het heeft ieder geval iets geholpen, economisch is de achteruitgang langzaam stop gezet maar dat betekend nog geen vooruitgang. Naar schatting zijn er twee miljoen Zimbabwanen naar de buurlanden gevlucht om werk te vinden, het land is in armoede. En dat merk je overal. Gesloten winkels (heel veel), half volle winkels, geen onderhoud meer aan wegen, parken en gebouwen, mensen die honger hebben en geen werk.

\r\nReed dus in twee dagen naar Bulawayo. Stopte her en der voor een bakkie of een plassie en sprak met wat lokaaltjes. Iedereen was steevast super vriendelijk en belangstellend alhoewel er wel wat gebedeld werd. Gaf een vrouw een brood (ik had er twee) en een paar jongens een pot met sinaasappel drank poeder. Moest diverse malen tol betalen, steevast 4 dollar per keer. Dit ondanks dat ik aan de grens al 30 dollar wegenbelasting had betaald. Maar ook de mensen bij de tol-gates waren altijd super vriendelijk. De weg was best goed, af en toe wat hobbelig. Mooie natuur, groen, veel bomen en bossen. Dit deel van Zimbabwe is niet echt dicht bevolkt. Had geen enkele politie controle en kon rustig verder tuffen.
\r\nBulawayo is de tweede stad van Zimbabwe. Kon eindelijk diesel krijgen bij een uiterst vriendelijke pomp mijnheer, maar het koste maar liefst 1,30 US$ per liter. Dat hakt er in. De pomp bediende verwees me naar het toeristen informatie bureau iets verder op in de stad. Die hadden een enorm parkeer terrein en ik besloot mijn auto daar te laten staan en de stad in te wandelen. Apart, dat kan ik je zeggen. De winkels zijn groot en leeg. De supermarkten zijn wel vol, maar met zaken die je niet echt nodig hebt. Het aanbod is duidelijk veel slechter dan de omringende landen. Er was wel brood (80 dollarcent) en bier (tussen de 1 en 2 dollar per flesje), gedroogd voer zoals bonen, en wat import zaken die niet te betalen waren. Een zakje kaas saus dat in Namibië zeg maar 60 dollarcent koste, was hier bijna 4 dollar. Ik liep een elektronica winkel in, gewoon om eens te kijken en raakte met de eigenaar in gesprek. Dollars gaan hier als water, claimde hij. Alles is zo duur. En wat bood het assortiment, niet echt bijzonder. Wat scheer apparaten, strijkijzers, fornuis en wat prullaria. Voor andere dingen is geen geld vertelde de eigenaar. Maar we houden vol, betere tijden komen vast. Dit alles zonder ook maar een keer de naam van de president of de oorzaak van de problemen te noemen. Kritiek op de President, dat kost je jaren gevangenis straf als de verkeerde je hoort.

\r\nSliep die nacht op de gemeentelijke camping van Bulawayo. Niet eens onaardig, midden in een par aan de rand van de stad. Het had zijn gloriedagen gehad, je kon zien dat er geen geld voor onderhoud was maar de plek was mooi.
\r\nOntmoete Antonie van Niekerk, een erg vriendelijke Zuid Afrikaan die met een zonneboiler op weg was. Een grote glazen plaat die lijkt op een zonnepaneel. Maar in plaats van elektra levert het ding warm (zelfs heet) water. Op zich geen nieuwe techniek maar Antonie had het geperfectioneerd. Behalve dat het ding 10 jaar onderhoud vrij is, heb je na 6 minuten zon al warm water op 60 graden, en na drie kwartier warm water van 90 graden. Hij was het ding aan het demonstreren bij Hotels en restaurants. Immers heb je hier in Zimbabwe erg veel stroom uitval (loadshedding heet dat) en genoeg zon. Dus reed hij een week rond in Zimbabwe, sliep in de dak tent van zijn auto en hoopt zo wat centjes te verdienen. Moet de Nederlander nog zien die op een camping gaat slapen als ie op zakenreis is. Gaf hem een paar keer wat koffie, hij had zelf niks bij zich om eten te maken.

\r\nDe volgende dag reed ik door naar ‘the great Zimbabwe Monument’. Klinkt erg grandioos, en dat was het eigenlijk ook wel. 300 km naar het oosten, dat was te doen in een dag. De weg was redelijk rustig omdat dit niet een doorgaande weg naar Zuid Afrika is. Op een gegeven moment een stuk rubber op de weg. Dacht ik. Alleen bewoog het. Het bleek een gigantische slang te zijn. Ik remde uit alle macht maar redde het niet om op tijd stil te staan. Ook ontwijken was er niet bij, het beest lag zowat over de hele weg breedte. Pal voor ik het beest plette richtte het zijn kop omhoog in een aanvals houding. Zijn kop was wel een meter boven de grond. Flatssh. Ik reed achteruit en zag nog net de slang in mijn band proberen te bijten. Ik had hem flink plat gereden en nog wilde hij me doden. Ondanks zijn verwondingen slingerde hij langzaam van de straat af, het gras in. Vond het wel zielig, eigenlijk had ik hem af moeten maken, zo een verwonding overleeft zo’n beest nooit. Maar het beest was mij te groot en toonde een te agressief gedrag.
\r\n\r\n


\r\n\r\n

\r\nBoven op de berg woonde de belangrijke mensen


\r\n\r\n\r\n\r\nBij het monument aangekomen was er een prettige campsite. Een mooi groot grasveld met bomen, waterpunten en veel apen. Het monument wordt de bakermat van Zimbabwe genoemd. Een oude nederzetting van 1000 jaar oud. Hier was een beschaving zijn tijd ver vooruit. Men had boven op een berg, tussen grote rotsen, een nederzetting gebouwd met stenen muren die wel 11 meter hoog zijn en hier en daar 5 meter dik. Die stenen zijn allemaal even groot en van graniet en liggen nu nog precies zo als 1000 jaar geleden. Zonder cement of aarde er tussen. Knap gebouwd dus.
\r\nBoven op de berg woonde de heersers, onder aan de berg de gewone man, ook weer in een door gigantische stenen muren omringt dorp. Men vermoedt dat hier vroeger 10 tot 20 duizend mensen hebben gewoond en de beschaving vanaf hier langzaam half Afrika heeft bevolkt. Er zijn bewijzen gevonden dat men met China en Noord Afrika handel heeft gedreven. De naam van het land Zimbabwe is dan ook afgeleid van deze streek. Zi=Groot mba=huis en bwe=steen. Zimbabwe betekent dus ‘groot huis van steen’.
\r\n

\r\n\r\n

\r\nDe stenen muren zijn soms 5 meter dik


\r\n\r\n\r\n\r\nLiep de volgende dag rond de stenen ruïnes, zeer knap wat ze hier gebouwd hebben. Miljoenen stenen zijn gebruikt, en ze zijn bijna allemaal hetzelfde gevormd. Men vermoedt dat deze gemaakt zijn door de granieten lagen die je hier vind, met vuur te verwarmen en dan met water snel af te koelen. Graniet barst dan in even grote stukken uiteen, en zo had men stenen die bijna even groot waren allemaal.
\r\nBleef nog een extra dagje op het veld staan, het was hier zo lekker rustig en vertrok de ochtend richting Zuid Afrika. Deze weg was wel een doorgaande route en het aantal vrachtwagens soms angstaanjagend. De weg werd duidelijk stuk gereden en enige intentie hem te verbeteren was er niet. Tol mocht ik wel betalen. Landschap was een stuk minder interessant dus reed ik in een streep verder.
\r\nBij de grens aangekomen moest ik 27 dollar exit geld betalen. Dat liet een beetje een nare smaak achter, dat was jammer. Want ik vond Zimbabwe een prettig land verder, ondanks dat ik er niet lang was. Ik vermoed dat ik hier nog wel eens terug wil komen, maar nu is Zuid Afrika aan de beurt. Ik vond Zimbabwe aangenaam relaxed. Helaas wat duur. Om af te sluiten dan nog maar een paar dingen uit de krant.
\r\n

\r\n\r\n

\r\nBeneden in het dal was voor het gewone volk


\r\n\r\n\r\n\r\nVeel berichten over de ‘illegale’sancties die nog steeds tegen Zimbabwe zijn geheven. Amerika en ook de EU hebben al jaren uitgebreide handels boycotten tegen vooral Mugabe. Die heten die illegaal te zijnen de regering heeft nu een hoge delagatie naar …. De koningin van engeland … gestuurd om te proberen de sancties geanneleeerd te krijgen. Yeah right. De koningin van Engeland. Pffff.

\r\nEen 25 jaar oude man heeft zichzelf gisteren opgehangen in Masvingo. Samuel Chinhara eindigde zijn leven toon hij te horen kreeg dat hij $300 te kort kwam voor de vrouw van zijn dromen. Samuel had zijn broer naar de family van de vrouw gestuurd met $700, zijn hele kapitaal. De familie van de vrouw bleef echter vol houden dat slechts voor $1000 hij de vrouw kon trouwen. En zo kwam zijn broer met het slechte nieuws terug. Die avond sloop Samuel uit bed en hing zichzelf op. \r\n16 februari 2011, pagina 3. Het gaat over een lagere school lerares, Elizabeth Davies uit Cilfrew in Engeland, die vond dat de Aziatische kinderen in haar klas stonken naar uien en kerrie. Ze sprayde daarom regelmatig luchtverfrisser over de Aziatische kinderen heen. Ook sprayde ze regelmatig desinfecterende middelen op de handen van kinderen die een wind lieten. De lerares is later ontslagen. \r\n\r\nFebr 12 2011. Drie vrouwen vergrijpen zich aan een zielige man.
\r\nDe vrouwen, geheel gekleed in witte gewaden, hebben de man sexueel aangerand en zijn er daarna met zijn sperma vandoor gegaan. De drie vrouwen, die in een zwarte BMW reden, namen de 27 jarige man mee terwijl hij aan de kant stond te liften. Na een paar km begon een van de vrouwen de man te betasten terwijl de tweede vrouw een pistool op de man richtte en de derde vrouw reed. De man werd gedwongen een toverdrankje te drinken van onbekende bestanddelen. De man werd gedwongen zijn kleren uit te trekken en werd een condoom omgedaan waarna hij tot zijn hoogtepunt werd gebracht. Zijn kwakkie werd in het condoom meegenomen door de vrouwen, evenals zijn mobiele telefoon. Zo zie je maar….\r\n\r\n’,0,1098,17,’casper’,”,0,’dutch’,0,0,0,0,0,’17-‘),(469,0,’casper’,’Half feb 2011, Zuid Afrika(1) en Lesotho’,’2011-03-03 14:21:15′,’Mijn eerste ervaringen in Zuid Afrika. Een groot land waar je makkelijk vele kilomters draait. Ik heb Johannesburg kort bezocht en ben via een tussenstop in Lesotho uiteindelijk bij Kaapstad aangekomen, het einde van mijn reis naar het zuiden. Vanaf nu, terug naar huis…’,’De grens Zuid Afrika in, was een eitje, dat ging snel. Opvallend waren de 40 of 50 uitgemergelde Ethiopiërs die voor de grenspost lagen te slapen, midden op de dag en midden op straat. Een vroeg er om eten en ik gaf hem een brood. Hij had al twee dagen niks gegeten, en kijkend naar zijn dunne armpjes geloofde ik hem wel. Vluchtelingen uit Ethiopië die wachtte op een paspoort of toestemming om ZA binnen te gaan. Sommige lagen er al 4 weken, en er is niks aan eten of drinken te koop. Bah bah.

\r\n\r\n


\r\n\r\n

\r\nRoute naar het zuidelijke deel van Zuid Afrika


\r\nEr was net over de grens een tankstation met pin automaat, dus geld was ook snel binnen. Ik wilde naar Johannesburg rijden om daar mijn 12-24 volt converter te halen. Het snelste zou zijn over de N1. Maar dat is een drukke tolweg, daar had ik geen zin in. Sloeg dus vlak voor het eerste dorp (niet nadat ik uiteraard daar even mijn proviand aangevuld had) rechts af en volgde de R572 via Alldays en Vivo. Vond een camping maar die vroegen veel geld en ik heb eigenlijk niks nodig, alleen een parkeerplek. Om dan voor alleen parkeren zoveel neer te leggen is ook zonde. Parkeerde voor de nacht bij het tank station er naast. De nachtwaker, een aardige jongen van 25 was getrouwd en had een kind, kletste zichzelf een baan in Nederland aan. Ik vond het best, zolang hij me maar goed bewaakte. We zaten met z’n tweeën een uurtje te praten onder de felle lampen van het gesloten benzine station. De lampen trokken de meest vage insecten aan. Nachtvlinders zo groot als mijn uitgestrekte hand. Hel enge mais-vreters. Een kruising tussen een sprinkhaan en een spin. Heel gevaarlijke beesten volgens de nachtwaker. Niet voor ons, maar voor mais. Ze vreten de mais op voor ze rijp is en als er veel zijn kunnen ze hele oogsten vernielen.

\r\n


\r\n\r\n

\r\nPlaatsnamen in Zuid Afrika niet altijd uitspreekbaar


\r\nDe volgende dag was ik rond het middag uur in in Polokwane, een redelijk grote stad. Daar stopte ik bij een winkelcentrum om een mobiel nummer te kopen en een internet stick. En verder richting Johannesburg via de R579. Uren en uren door mais velden, dan weer een uur door mistroostige zwarte nederzettingen vol met krotten en mensen die aan de kant van de weg hingen en niks deden. Dat is blijkbaar modern Afrika. Je zag dat in vele vorige landen, maar dan woonde men in rieten hutjes en had geen mooie kleren. Hier woont men in stenen huizen met golfplaten daken en draagt men goede kleding. Maar men hangt even hard rond en doet niks als in Mali of Angola. \r\nHad de hele dag al niet een plek om te kamperen gezien. Alles maar dan ook alles is met hekken afgezet. Ook campings waren er niet, en dit had ik echt niet van Zuid Afrika verwacht. Ik had in mijn hoofd dat het een camping walhalla zou zijn met veel natuur en vrije plaatsen en als je dat niet wilt, echte campings.
\r\nOp de valreep van de avond vond ik bij Middelburg (dam) een kampeer plek bij een water. Erg mooi. Omdat het weekend was waren er ook wat zuid Afrikanen in groepjes met tenten. Maar ik was moe van een dag met 550 km rijden, maakte mijn eten en sliep.
\r\nRond Middelburg word er overal in de grond gegraven. Hier in dit gebied vind men kolen en is daar dan ook erg actief in. Overal grote dubbele vrachtwagens met grote kiepbakken vol kolen. Om de zoveel kilometer gigantische kolen centrales die dikke pluimen rook de lucht in gooien. Ook opslag terreinen van honderden meters lang en breed met bergen kolen van 40-50 meter hoog. Bah bah wat een energie komt hier nog uit de grond. In Europa hebben we alles al op gemaakt.

\r\nBiltong. Nee, niet een tong in je bil, ook niet een bil in je tong. Maar gedroogd vlees. Daar zijn vele gek van hier. In Amerika heet het Jerky, maar hier in het zuiden van Afrika heet het Biltong. En dat kan je in allerlei variaties krijgen. Uiteraard de diverse soorten vlees (koe, vogel, hert etc) maar ook gedroogd met peper, mango of andere vage smaken. Verder heb je het in gedroogde en in heel gedroogde vorm. Ik heb diverse soorten geprobeerd ondertussen en vind er maar weinig lekker, ondanks dat ik een vleeseter ben. Kan de heel gedroogde vorm met een chili smaak nog wel eenm beetje waarderen. Als een snackje onder het rijden. En zonder koolhydraten. Maar ik heb toch liever een stukje kaas.
\r\nHet laatste stuk naar Johannesburg was druk, ondanks dat het zondag was. Vond via internet een camping in de buurt van Johannesburg, vlak bij het vliegveld. Belde ze op en kreeg aanwijzingen hoe ik er moest komen. Zo rijdend door de buitenwijken van Johannesburg leek het hier best aangenaam. Veel groen, veel mooie huizen, winkelcentra en het leek allemaal relaxed. Bij de campsite aangekomen bleek die net bezig met het vernieuwen van de cementen ingang en ik kon er moeilijk door. De super aardige eigenaar belde een kennis op en na een kopje thee reed ik die kant uit.
\r\nPeter was een toeristen gids en had voor het WK een deel van zijn enorme tuin als camping ingericht, compleet met elektra aansluiting en water punten. Na de WK had hij niet veel klanten meer gehad dus hij was blij met me. De prijs was wat aan de dure kant maar ach, voor een naggie.
\r\nMaandag ochtend reed ik het eigenlijke Johannesburg binnen. Ik was de westerse overvloed niet meer gewend. Jezus wat een winkels, wat een aanbod. Wat een decadentie als je uit arm Afrika komt. Ik dacht dat Namibië erg was, maar hier was het kilometer na kilometer met shopping malls, dure winkels, vreet zaken en luxe artikelen. Ik schaamde me een beetje eigenlijk en bedacht weer waar we als westerse maatschappij toch mee bezig waren.
\r\nHoe dan ook, mag ook niet al te veel klagen in mijn grote vrachtwagen. Vond de leverancier van mijn elektrische component vrij snel (het leven met GPS is toch zo makkelijk) en reed door naar het apartheids museum. Moet toch wat aan cultuur doen nietwaar. Dat geintje koste me twee uur rijden ondanks dat het maar 30 km verderop was. Reed diverse malen heel verkeerd (ondanks GPS) en kwam in enge wijken in Johannesburg terecht. Hield, zoals vele me al verteld hadden, angstvallig deuren op slot en ramen dicht. Na heel wat zweten kwam ik eindelijk bij het museum. En dat was gesloten op maandag. Ik zal je niet de vloeken laten horen die ik toen uitte, maar boos en teleurgesteld was ik zeker.
\r\nDus maar door naar het zuiden en richting Kaapstad. Dat is maar liefst 2000 km of zo. Besloot om via de Golden gate Highlands park te rijden wat in de buurt van Lesotho ligt. Wederom uren door lange maisvelden, afgewisseld door graslanden vol met koeien en bloemetjes in allerlei kleuren, dan weer aardappel of zonnebloem velden. Passeerde dorpjes zoals Frankfort, Tweeling, Modderfontein, Middelburg en Tweesprong. Ook nu weer was het erg moeilijk een slaapplek te vinden. Rollende heuvels met mais, koeien en aardappelen, maar geen vierkante meter om je auto op te parkeren voor de nacht. Uiteindelijk vond ik natuurlijk wel wat, het was niet echt speciaal maar moest voldoen. Het was al 7 uur in de avond, het stond op regenen en de zon was onder gegaan, rijdend op een smalle weg met veel vrachtverkeer. Denk het niet.
\r\n\r\nZuid Afrikanen zijn vluchtstrook rijders, net als in Griekenland. Je wordt geacht op de vluchtstrook te gaan rijden zodat andere kunnen passeren. Als dank zet men dan even de alarm lichten aan. Ik vind het een nare gewoonte maar doe af en toe wel mee, als ik zeker weet dat de vluchtstrook vrij is. Niet iedereen doet er aan mee. Achterop een vrachtwagen stond “Yellow line driving not allowed” De gele lijn is als bij ons de witte lijn van de vluchtstrook.

\r\nHet nationale park de volgende dag was erg mooi. Gigantische hoge klifwanden in een groen grasland omgeving. De weg kronkelde door diepe kloven en er was genoeg om te zien. Men vergelijkt het hier met Zwitserland in de zomer, en dat kan ik me goed voorstellen. Parkeerde op een camping, een mooie natuurcamping.

\r\n\r\n


\r\n\r\n

\r\nDe hoge kliffen waren een mooie afwisseling van de saaie akkers


\r\nHet is hier overdag best lekker. In de nacht koelt het af naar zo’n 15 graden en dan is het fris te noemen. Als de zon wat kracht heeft om een uur of 9 in de ochtend is het echt zo’n lente gevoel (maar het is hier langzamerhand herfst) met een fris windje terwijl de zon warm is. In de middag is het rond de 25 graden, zeer aangenaam.
\r\n

\r\n\r\n

\r\nRoute door Lesotho


\r\nOmdat ik in de buurt van Lesotho was, moest ik daar ook maar even naar toe. Lesotho is een land binnen in Zuid Afrika. Een soort Andorra. Maar dan wel wat groter. Het bestaat voornamelijk uit berg gebied en wordt bevolkt door 2 miljoen mensen, de meeste waarvan nog in landbouw en veehouderij werken. Snel nog even in de grens stad Ficksburg boodschappen gedaan. Geen idee of er wat te krijgen is in Lesotho, dus met een volle ijskast en volle diesel tank reed ik op 23 februari om 1 uur de grens van Lesotho over. Blijkbaar komen er niet veel overlanders in dit land. Aan beide kanten van de grens hadden ze nog nooit een Carnet de Passage gezien, en dat gaf even strubbelingen. Maar die werden ook opgelost en ik reed een heel rommelig en druk land binnen. Tenminste, de eerste 50 km. Dat was laagland en vol met mensen en mais. Mais mais mais op elke vrije hoek. Daarna steeg de weg naar de 3000 meter, de bergen in via geweldige haarspeldbochten en super steile stukken. Maar de weg was asfalt en op wat gaten na goed te bereiden. Mijn autootje moest vol aan de bak, soms in de tweede versnelling omhoog. De omgeving was erg mooi. Groene grassige heuvels. Niet van dat lange gras wat ik de afgelopen weken gehad heb maar van dat korte groene gras wat je ook in Mongolië en in Peru zag. Er kwam overal water van de berg af, mooie heldere riviertjes en stroompjes, kleine watervalletjes, alles een lust voor het oog.

\r\n


\r\n\r\n

\r\nMooie groene Lesotho


\r\nOp de bergwanden de nodige herders met schapen, geiten en of koeien. Soms werd er gezwaaid,. Soms werd er om eten gevraagd. En soms gaf ik ook wat. Hongerige mensen kan ik nooit zo goed hebben. Ik zal er niet vaak speciaal voor stoppen maar als ik sta en zeker als ik wat eet, mag iedereen er bij komen hoor (maar niet allemaal tegelijk). Zo stopte ik boven op een bergpas met een machtig uitzicht voor een laat koppie thee en na verloop van tijd stond ik boterhammen met chocolade pasta uit te delen aan de diverse herders. Een van de herders had geen broek. Hij liep in zijn onderbroek maar had een deken om zich heen gewikkeld. Het is best fris zo op 3200 meter. Ik zocht nog een broek van mezelf op die hij onmiddellijk aantrok. Hij was iets te groot maar de gast was trots en blij. Toen ik ook hem een boterham gaf en hij die met twee handen aanpakte, zakte zijn broek op zijn knieën. Iedereen barste in lachen uit. Het probleem snel opgelost met een stuk touw uit de gereedschapskist, en alle herders gingen met volle maag verder herderen.
\r\n\r\nHet was ondertussen 5 uur en ik bleef hier lekker voor de nacht staan besloot ik. Het was wel 1700 meter hoger dan mijn vorige nacht, maar ik vermoede niet dat ik op deze hoogte last van hoogteziekte zou krijgen.br>
\r\nVoor diegene die begrepen hadden dat ik weer rookte. Dat klopt. Na 15 jaar onthouding was het eigenlijk best wel weer lekker zo’n sigaretje. Maar, ik merkte bij mezelf dat ik steeds meer en meer ging roken. De eerste sigaret is heerlijk, de tweede bij de koffie ook nog wel, de derde rook je in de hoop dat hij even lekker is als de eerste maar dat valt dan tegen. De vierde tot en met de laatste steek je eigenlijk op uit gewoonte en smaken dan eigenlijk gewoon vies. Daarbij begon ik al weer te hoesten en dus maar weer gestopt met roken (nu al 4 weken). Ik ben weer gezond, maar de drang naar een sigaretje is er toch nog wel een beetje….
\r\nDe ‘mooie’ teer weg hield de volgende dag al snel op en veranderde in een gravel weg met heel veel gaten. Dat vorderde langzaam maar de omgeving bleef wonderschoon dus geen probleem. In het midden van niks stonden drie jongens te liften. Nu zijn er wel meer lifters maar een van de drie stond heftig gebarend midden op het hobbelpad. Dus ik stopte en vroeg wat er aan de hand was. In zijn gebrekkige Engels zegt een van die jongens dat hij een lift zoekt. Ik zeg dat ik er wel een mee kan nemen maar voor drie heb ik geen plaats. De jongen blijft volhouden. Er komt hier erg weinig verkeer langs dus ze wilde echt mee. Om hen te overtuigen van de krappe ruimte stap ik uit en open ik de passagiers deur. Kijk zeg ik, geen plek voor drie, maar als je echt propt dan kunnen er wel twee in. Dus leef je uit. Ik laat de deur open staan en loop terug naar de bestuurders kant en terwijl ik instap proppen alle drie de jongens zich op mijn passagiers stoel. Het zijn gasten van een jaar of 20-22, redelijk fors, dus dat ging echt niet, maar ze zaten er alle drie al in. Kon ze ook moeilijk er weer uit gooien, daarbij een praatje met wat lokalen is ook wel leuk. Zeg tegen een, dat ie op mijn koelbox moet gaan zitten dan kunnen de andere twee op de stoel, en met wat proppen en duwen lukt dat. Waar ze heen moesten? Ze noemde een naam van een plaats maar geen idee waar het was. Probeerde wat met ze te praten maar het Engels bleek ineens geheel vergeten. Wat woordjes kwamen er wel uit maar niet van harte en ze begonnen onderling te babbelen in een lokale taal. Ze vergaten blijkbaar dat ze in MIJN auto zaten en dat ik graag met ze wilde praten. Het duurde twee uur voor dat we bij hun bestemming waren. Een dank je wel kon er niet af en hoppa, weg waren ze weer.
\r\n\r\n

\r\n\r\n

\r\nDrie herders die me kwamen bezoeken…waar ken ik dat verhaal van.


\r\nHet waren, dat had ik nog wel uit ze los gekregen, herders uit de binnenlanden die naar het grote dorp gingen voor iets. Zoals alle mensen hier in de binnenlanden waren ook zij gekleed in een deken, een stok en hoge laarzen. Dat is de kleding van de Basotho mensen, vaak herders. De deken is wel apart, die slaan ze om zich heen , dag en nacht. De stok is mooi versierd met sneden in het hout en opgeplakte sier stroken van het een of ander. Die stokken zijn nog best zwaar maar niet lang, ongeveer ene meter of zo. Iedereen heeft er een. Ook hebben ze allemaal een soort bivakmuts op, maar eentje met een gat. Overdag is het een gewone muts, met het gat boven op het hooft ter ontluchting, als het koud is gaat de muts helemaal over het hoofd met de opening voor de ogen. Zelfs nu, terwijl het nog niet zo koud is, lopen velen met die muts op.
\r\nAllemaal dragen ze laarzen. Gewone goedkope regen laarzen zoals we zo ook in Nederland kennen. Omdat het koud is hebben velen de laarzen gevuld met plastic of papier, ik telde bij een van de jongens die in mijn auto zat, 7 paar sokken over elkaar heen !!!.
\r\nVlak voor Mokhotlong draaide ik de A3 op, door de binnenlanden terug naar het noord-oosten. Bij A3 denk je misschien 6 rijbanen en mooi asfalt. Jammer maar het was een grind/gravel/stenen karrenpad die dwars door de bergen voerde. Maar dan ook echt dwars. Verkeer was er al helemaal niet en na een uur twijfelde ik of ik wel een goede keus gemaakt had. Als het zou gaan regenen kon ik wel eens grote problemen op dit pad krijgen. Maar onverschrokken hobbelde ik toch voort. Na 3 km op het pad stond er een man te liften. Ik dacht bij mezelf, als je van het paard gevallen ben, moet je er ook zo snel mogelijk weer op. Dus vroeg de man waar die naar toe moest. Hij brabbelde wat, wederom geen idee wat hij zei, maar ik wilde ook vriendelijk zijn, dus nam hem mee. Ik nam hem ook mee, omdat er in deze regio veel stenen gooiende jeugd schijnt te zijn die aan de kant van de weg geld of snoep vragen en als je niets geeft, krijg je een steen tegen je auto. Dat kan je een flinke deuk of een stuk lak kosten en als je pech hebt kost je dat een ruit. Als ik nu een lokaal bij me had was die kans niet zo groot. Dus ik reed en bij het eerste dorp vroeg ik de man… is dit je dorp? Hij brabbelde wat onduidelijk en wees naar voren. Dus ik reed verder. En verder. En verder. Door super mooie omgevingen, super slechte stukken weg en de man bleef maar zitten. Berg op, berg af. Niet van die kleine bergjes, maar hoppa, drieduizend meter, dan weer omlaag naar 1500 meter. Op een gegeven moment vertrouwde ik het niet meer en toen ik een groepje oudere mannen langs de kant van de weg zag zitten stopte ik om te vragen of ze met mijn lifter wilde communiceren en vragen waar hij naar toe moest. Er volgde wel 15 minuten heftig heen en weer gepraat (je kent dat, iedereen gaat zich er mee bemoeien) en uiteindelijk kwam de aap uit de mauw. De lifter had 2 uur geleden al uit moeten stappen maar was ‘vergeten’ om dit te zeggen dus was nu veel te ver doorgereden. Ik bedankte de mannen, zei dat de lifter zelf maar een lift terug moest zoeken en reed eindelijk in me uppie weer door. Ik was lifter-genezen.
\r\n

\r\n\r\n

\r\nDe natuur bleef super mooi


\r\n\r\nDe weg bleef super slecht en de natuur super mooi en ik genoot, alhoewel het erg zwaar rijden was. Vrijwel constant diepe afgronden links of rechts, uiteraard geen vangrail of zo, en soms heel twijfelachtige stukken weg. Met een gemiddelde snelheid van 8 km per uur hobbelde ik tussen de machtige vergezichten en groene bergen door. Toen ik dan eindelijk om half zeven een rustig plekje vond, at ik en lag ik om 9 uur in bed.
\r\nDe volgende dag was een herhaling van zetten. Gigantische omgeving, klote pad. Mensen waren vriendelijk langs de weg maar stonden ook vaak met grote ogen te staren. Ik vermoed dat ik de eerste vrachtwagen op dit stuk weg ben geweest, en helemaal de eerste camper. Pas als ik voorbij was en men achterop, mijn fiets zag, kreeg men in de gaten dat het om een toerist ging. Uiteindelijk bereikt eik in de middag Thaba Tseka, een groot dorp met een school, kerk en zelfs gebouwen van twee verdiepingen. Hier begon de asfalt weg naar de hoofdstad en na al dat hobbelwerk is dat altijd wel weer lekker rijden. De omgeving bleef mooi en toen het asfalt toch weer ophield en het grint weg werd rouwde ik er niet om.
\r\nSliep wederom op een verlaten weggetje midden in de groene bergen. Alhoewel, zo verlaten was het niet want om half 10 kwam er nog een auto met een politie agent voorbij, die kwam vragen wat ik er deed.
\r\n\r\n\r\nIn de ochtend wilde ik net weg rijden toen er twee jongens van een jaar of 10-12 op ezels voorbij kwamen. Die stonden eerst op een afstandje te kijken en toen ik blijkbaar goedgekeurd was, kwamen ze dichterbij. Ik wilde eigenlijk snel weg voordat er gebedeld ging worden, maar vandaag, voor de tweede keer, wilde mijn lucht compressor niet goed werken. En een vrachtwagen zonder werkende lucht compressor die rijd niet. Ik vermoede dat het door de koude nacht temperatuur was en besloot de zon, die net over de berg kwam kijken, even een kans te geven de boel op te warmen. De jongens begonnen inderdaad van ‘geef me geld, geef me snoep, geef me je fiets, geef me kleren, geef me te eten te zeuren. Omdat ik toch moest wachten en ook geen zin had om een steen tegen mijn auto te krijgen, begin ik maar weer boterhammen met jam te maken (de chocolade pasta was op), die door de kids snel naar binnen werden geschrokt. Een glas melk er achteraan, en ik vond het wel weer goed. Maar je ziet altijd dat net als je de boel aan het wegbergen ben, er nog meer mensen aan komen, alsof ze het roken. Dus ik smeerde weer verder, tot iedereen genoeg had. Ben zelf op een broodloos dieet dus was blij dat ik het brood nog een goede bestemming kon geven. Gaf de oudste van de jongens een petje dat ik rond had slingeren en deed weer een poging om de auto aan de praat te krijgen. Dat ging deze keer een stuk beter en ik reed de bergen uit.
\r\nReed een stuk zuidelijker dan waar ik Lesotho in was gekomen, Lesotho weer uit. De grens was snel en probleemloos en bij het eerste plaatsje, Wepener, zette ik mijn auto aan de kant om even te kijken of er mail was. Had de deur open staan en zat achter de PC, toen ik ineens in het Hollands “heb je problemen” hoorde. Dat bleek Nico te zijn, een Nederlander die hier al 40 jaar woont met zijn Zuid Afrikaanse vrouw. Ze bezitten een boerderij een paar kilometer verderop en ik werd uitgenodigd voor de lunch. Nico, en zijn vrouw Joyce, bleken super aardige mensen te zijn die op de boerderij runderen ‘verbouwen’. Een machtig stuk grond, er op een prachtig oude boerderij waarvan sommige delen al 200 jaar oud waren. Overal in het huis Hollandse zaken, delfts aardewerk, Volendams schilderijtje, molentje hier, Hollands vergezichtje daar. Dit in de mix met zuid Afrikaanse en andere kunst maakte het hele huis een smaakvol geheel. Nico, die in zijn tijd in de scheepvaart vertegenwoordiging heeft gezeten heeft veel van de wereld gezien en samen zijn ze een bereisd stel. Maar nu genieten ze van hun boerderij hoewel ze regelmatig naar Nederland vliegen.
\r\nNa een lekkere lunch en een nagerecht van sappige cactus vruchten kwam Nico met een van zijn hobby’s op de proppen. Het verzamelen van oude auto’s. En zo kwam er een oude Jaguar uit een stal, en een andere stal bevatte een oude rover. Maar het mooiste (vond ik) was de puntgave Ford model A uit begin 1900. Onder de stof stond het ding, geheel origineel, gewoon nog te blinken. Zo mooi en gaaf had ik nog nooit zo’n bakkie gezien.
\r\n

\r\n\r\n

\r\nNico met zijn mooie bakkie


\r\n\r\nNico gaf me nog wat toeristische tips mee en met een heerlijk Venco dropje op mijn tong reed ik verder richting het zuid-westen. Joyce en Nico, nog bedankt.
\r\nDe tip van Nico was over Aliwal-North. Daar zou een hotspring zijn en waarschijnlijk ook een camping. Even lekker in het hete water weken zag ik wel zitten, zeker omdat de laatste paar dagen mijn rug niet echt mee wilde werken. Daar aankomen bleek Aliwal een prettig durpske te zijn. De bronnen hadden een eigen camping en voor 10 euro mocht ik zowel kamperen als van de bronnen gebruik maken. Spekkoper dus. Ik was geheel alleen op de camping maar er waren veel dagjes mensen bij de bronnen dus het was er best druk. Het hele complex was duidelijk aan het verwaarlozen. Had het idee dat men het had opgegeven om onderhoud te plegen. Dat kan je aan alles zien. Het water was ook niet echt heet, maar lauw warm, daarom toch ook wel lekker. Besloot om de volgende dag ook maar te blijven. Bestede die dag aan het fietsen naar het centrum (nadat ik een nieuwe binnenband had geplaatst), de onderkant van mijn auto eens goed schoon te spuiten want die zat onder de modder, en wat lekker te zwemmen. Spendeerde heel wat tijd aan het uitleggen aan dagjes mensen wat dit voor een auto was, en had zo wel wat leuke gesprekken met lokalen.
\r\nOp maandag reed ik verder richting Kaapstad, moest er toch een keer komen nietwaar. Landschap was niet bijster spannend. Reed via Middelburg naar Beaufort West, waar wel een aantal leuke Hollands-achtige huisjes waren. Verder door, sliep ik weer aan een zijweg midden tussen de boerderijen velden in.
\r\nHet was nog 450 km naar Kaapstad. Ik zou het in een dag kunnen halen. Maar na een lange dag rijden besloot ik toch de volgende ochtend, via een omweg, Kaapstad binnen te rijden. Zocht bij Worcester in de buurt een camping maar vond die niet en parkeerde voor de nacht bij een truck-stop van een Shell benzine station. Dat doe ik nooit meer, het was er warm, lawaaiig en stonk er. Maar, door al dat motor geronk was ik vroeg wakker, en ik reed al vroeg aan op Kaapstad. Had besloten om met een cirkel via het zuiden Kaapstad binnen te rijden. Wist een camping die niet al te ver van het centrum af was (30 km) en reed door mooie wijn streken naar het zuidelijkste puntje van Afrika. Om drie uur was ik daar en parkeerde op de Chapman peak camping, op de kaap de goede hoop.

\r\n\r\n


\r\n\r\n

\r\nKaapstad aan mijn voeten, ik heb het gehaald!!


\r\nYahooooooo, ik had het gehaald. Ik was van noord naar zuid Afrika gereden, langs de moeilijk west kust !!!!! Het heeft me 15 maanden tijd gekost, ongeveer 35.000 gereden, ik heb 20 Afrikaanse landen doorkruist. Het was soms zwaar maar meestal erg plezant en ik heb veel gezien en vooral heel veel genoten.
\r\nDe komende maanden ga ik weer terug rijden richting Europa, dit keer aan de oost kust van Afrika. Ook dat zal spannend worden, zeker gezien de ontwikkelingen in Noord Afrika en het midden oosten, maar ook dit zal uiteindelijk wel gaan lukken. Uiteraard zal ik je van de terugweg, met omt te beginnen de kust van Zuid-Afrika en Mozambique uitvoerig berichten. Tot dan.\