20111106 – Eind November 2011, Syrië

Dit is waarschijnlijk het kortste verhaal op mijn website. Ik reed, met samengeknepen billen, in 8 uur door Syrië heen, een land dat gebukt gaat onder geweld en onlusten. Ik heb geen foto\’s durven maken, dus die moet je er zelf even bijdenken. Heb wel mijn camera de hele dag laten lopen, dus misschien pik ik nog wat beelden daar van op en zet ik ze er bij, maar dit later..’,’De Syrische grens post was nog moderner dan de Jordaanse. Het was er erg stil, maar dat was begrijpelijk. Glimmende mooie gebouwen, voldoende parkeerplekken, alles zag er netjes uit. Behalve dan dat er geen borden waren. Ik had geen idee waar ik naar toe moest dus liep maar het grote gebouw in waar ik vermoede dat de immigratie zat.

\r\nGaf mijn paspoort aan de man die er naar keek met zo’n gezicht van…. Wat is dit? Hij sprak geen Engels. Gelukkig stond er ook een bus chauffeur die wel wat Engels kon. Na veel heen en weer gepraat bleek dat ik in het gebouw voor bus passagiers stond, ik moest een paar honderd meter terug naar een ander gebouw. Reed mijn auto dus maar terug en kwam in een enorme hal met wel 20 loketten. Netjes verlicht, schone vloer. Zocht naar het juiste loket en onmiddellijk kwam er een man in pak op me af. Waar kom je vandaan? Heb je een visum? Voelde de bui al hangen dus ik denk, ik houd me van de domme. Ga lekker domme toerist spelen. Nee, ik heb geen visa melde ik, en de man, die later de bediende van de bank bleek te zijn, verwees me naar het juiste loket. Er zat geen personeel. In het loket er naast, waarop groot “Diplomatic pasports” stond, zat wel iemand die me onmiddellijk wenkte. Kom hier mar hoor. Ja maar ik ben geen diplomaat zeg k. Ohh, maar vandaag behandelen we je er als een. Ik schoof de man mijn paspoort toe, hij bladerde er in en constateerde dat ik geen visum had. Klopt zeg ik, ik had gehoord dat ik dat aan de grens kon krijgen. Ik verlang alleen een transit visum, ik wil graag naar Turkije rijden. Hij keek verwondert, nam mijn paspoort en kwam 2 minuten later terug met een man met veel strepen en sterren op zijn uniform. Moest weer alles uitleggen, dat ik door Afrika was geweest en terug naar huis wilde. Hij gaf me het standaard grens formulier en verzocht me dit in te vullen.

\r\nZowel mijn vader als mijn moeders naam wilde ze weten (sorry Pa en Ma, jullie staan nu in het Syrische grote boek). Ondertussen inspecteerde de man mijn paspoort. Geen stempel voor Israël ? vraagt ie. Nee, daar ben ik niet geweest hoor. Rot land, zeg ik met een knipoog. De man loopt weg met mijn formulier en ik ga wachten. Nog steeds had niemand me gezegd dat het niet kon, dus ik begon een beetje hoop te krijgen. Na een kwartier komt de maarschalk terug. Ik vraag hem of er problemen zijn. Nee hoor, zegt ie, maar ik heb je aanvraag naar Damascus gestuurd per fax, en wacht op hun reactie. Dat kan wel een half uurtje duren zegt ie. Vind je het erg als ik in mijn auto wat ga eten (het was ondertussen 7 uur in de avond). Nee hoor, geen probleem. Wilde weglopen toen de bank mijnheer op me af kwam. Let wel op, als je een visum krijgt, gaat dit je wel een hoop geld kosten. Je moet 100US$ diesel-taks betalen (wist ik), het zelfde voor verzekering (wist ik niet), dan nog wegenbelasting en douane kosten, je bent al gauw 300 dollar kwijt. Ik slikte even. Dat is een hoop geld. Maar ja, nog steeds minder dan om te moeten rijden via Egypte of te moeten verschepen vanuit Israël. \r\n

Liep maar naar mijn auto en wokte een snelle hap klaar. Na 25 minuten stond ik weer voor de balie. Ik had geen haast. Het was half 8 in de avond en ik had toch besloten dat als ik er door kwam, ik die nacht op de grenspost zou slapen om dan in de ochtend bij het krieken van de dag, in een keer door Syrië heen zou schueren.

\r\nNa nog een half uurtje wachten,, wat ik vulde met een plezierig gesprek met een van de immigratie officieren, kwam het verlossende woord.. ik kreeg een Transit visum. Mocht eerst 20 US$ bij de bank mijnheer neertellen en joepie, ik mocht Syrië in.

\r\nVolgende hobbel was mijn auto het land in krijgen. Ik ga je nu echt de details besparen want de hele procedure was absurd. Van kastje naar muur, handgeschreven formuliertje ophalen bij de generaal (zo noemde ze de opper douane chef), kopieën van allerlei papieren laten maken (a 1$ per kopie) , 125 US$ diesel taks, 130 US$ douane kosten, 55 US$ verzekering,, en zo ging het mar door. Kreeg het sterke gevoel dat ik afgezet werd maar kon er weinig tegen in brengen. Alle formulieren waren in Arabisch en ik ik wilde ook geen stennis gaan maken. Toen er , bijna aan het eind van de procedure, een vaag ventje melde dat ik nog 10 US$ voor een stempel moest betalen, schudde ik mijn jas en mijn pet uit, ten teken dat ik nu echt geen geld meer had. Daarop lachte de douaniers hard. Een er van gaf me een sigaar. ‘Welcome in Syrië , zij hij.

\r\nSliep die nacht op het douane terrein maar werd om 4 uur in de ochtend al wakker. Kon, van de spanning, niet meer slapen en besloot dan maar in het donker weg te rijden. Om 5 uur reed ik Syrië binnen. Het was aarde donker maar het was ene snelweg en er was vrijwel geen verkeer. Om half 8 was ik in Damascus. Je moet daar een heel stuk dwars door en ik was blij dat het nog zo vroeg was, het verkeer was nog redelijk te doen. Had net voor Damascus een controlepost. Militairen met mitrailleurs in de aanslag wenkte me door. Verder had ik nog niks van de problemen in het land gemerkt.

\r\nDat was rond Homes anders. Dat is de stad waar de meeste onlusten zijn. Gelukkig heeft de stad een rondweg maar er waren veel tanks en militairen op de straat. Her en der zag ik ogenschijnlijk restanten van onlusten of gevechten. Debrie op de weg, tanksporen in het asfalt en uitgebrande auto’s langs de kant. Bij veel viaducten militairen in haastig opgezette bunkers van zandzakken. Het was benauwd allemaal maar ik werd nergens tegen gehouden. Verder door naar het noorden bleef het rustig. Opvallend was dat alle tank stations dicht waren, er was geen druppel diesel te verkrijgen. Net voor Allepo sloeg ik links af richting Turkije. Bij Idlib lagen restanten van uitgebrande autobanden op de weg en waren er verse sporen van tanks op de straat. Maar verder zag ik niks. Later die dag hoorde ik dat er die nacht in Idlib onrusten waren geweest en dat er tientallen mensen waren neergeschoten. Oeps. Bereikte verder zonder problemen de Syrisch-Turkse grens. De papierwinkel aan de Syrische grens waren weer belachelijk en weer moest ik een diesel-belasting bestalen. En dat terwijl ik geendruppel brandstof in het land had gevonden. Een Syrische man hielp me met mijn papieren, anders had het wederom heel erg lang geduurd. Nu was ik na een uur en 50 US$ armer, klaar met de Syrische grens en was ik blij dat ik het land mocht verlaten.\