20030100 – Januari 2003, Sri Lanka

De eerste loodjes… Sri Lanka 26-28 Jan 2003
Geplaatst op Wednesday 29 January @ 06:45:37 GMT+1 door casper

Ik heb het overleefd, en zit nu in het heeeeerlijke Sri Lanka, het paradijs op aarde. Prachtig land, prachtig weer, mensen zijn allemaal super vriendelijk (je voelt je soms gewoon schuldig). Hieronder zal ik mijn opgeschreven verslagen gaan intypen, dus lees rustig mee. In het berichten FORUM heb ik al een berichtje gezet, lees dat ook even. (druk op meer lezen om de rest te lezen)

Nou.. daar zit ik dan. Net een uur onderweg vanuit Amsterdam in een boeing 747-200 van Transavia (best wel een oud bakkie trouwens).

Afscheid van de familie op schiphol

Zowaar op tijd vertrokken. Vlutchplan is eerst 6 uur naar Sjarha in de Verenigde Arabische Emiraten, daar een uurtje bijtanken en banden oppompen en zo, en dan in 4 uur door naar Colombo. Eerste half uur hadden we best veel turbulentie, en die mensen die me kennen weten hoeveel plezier ik dan heb.
Het is nu weer redelijk rustig, en alle mazzel heb ik weer met stoelen, want ik zit op een rijtje van 3 stoelen, en de gast die in hetzelfde rijtje zat is ergens anders gaan zitten (had ik verkeerde deo op misschien). Ik ben dus de enige met 3 lege stoelen naast mekaar (rest zit redelijk vol) dus, dat word languit dadelijk whaoaoaoao. De film is een oudje (about a boy), die heb ik al ooit eens gezien, dus nu niet meer nodig
We vliegen richting Arnhem, dan Praag, Hongarije (bestaat dat nog?) Turkijke, langs de grens van Iran (ohhh jeee) en dan op Sjarha aan. Helaas is het donker, dus niks te zien, zelfs geen sterren.
Net het eten achter in de keel gepropt, kip met rijst en groente, niet vies, maar ook geen.. euum 5 sterren. Appie heijn mune’s zijn lekkerder, misschien een gouden tip?) Het biertje er bij koste 2,50 euro, en ging er ondanks de prijs lekker in..
Ik heb nu behoefte om een echte ranzige scheet te laten in dit vliegtuig, maar mezelf toch maar inghouden. Maar ja, als ik het toch doe heb ik misschien straks het hele staartstuk voor me alleen… naaaahhh, das ook maar zo alleen. Daarbij, stel je voor dat iemand ineens het raampje opent, vanwege de stank, lijkt me erg koud met -52 graden buiten. Mijn zus had zich uitgeslooft met lekker eten afgelopen middag voor mijn vertrek, dus zijn we met de bijna tout-a-la-familia bij haar lekker weze fressen. En Emelie, als je dit leest…, de worstjes zijn binnen gebleven hoor.

Ondertussen zijn we nu geland op Sjarha, lokale tijd 5:50 in de ochtend (gaap), de lucthaven is als zovelen in dit soort landen, steriel, wit, saai. Wel vaag was dat er midden in de vertrek hal een Bedoeinen tent (als ik dat goed spel) staat uitgestalt, en dat daar zo in het openbaar allemaal mensen in liggen te slapen (het leek wel Hoog Catharijne). Ik heb er een foto van gemaak, dus die vind je binnen kort wel in de Gallery. Verder is er weinig te beleven, het is buiten half bewolkt en 15 graden, we gaan zo snel weer door hoop ik…

Het is nu 11:00 lokale tijd onderweg naar Colombo. We lopen al een uur te Turbuleren, GADVERDE GADVER..ik haat dit. Elke keer als je denkt dat het voorbij is dan WHAMM komt het weer terug. De piloot had ons al gewaarschuwd, en lult wat over draaiende wind, maar het is gewoon hoge sluier bewolking waar we doorheen gaan en hij heeft geen zin om een paar honderd meter hoger te gaan vliegen (of lager). En we mogen ook niet van onze stoel af, en ik moet naar de pleee…. 🙂

Het is nu nog 30 minuten vliegen naar Colombo, we zitten boven India, wat een mooi land van boven zeg… jeming. Hele mooie bergketens afgewisseld met diepe dalen met groene en rode akkers, meertjes en rivieren, het ziet er gezellig uit (ik zal wel anders praten als ik er ben haha).

Yeaaaaahhhh, veilig geland, vlot door de douane en paspoort controle, alles als een speer. Reismiep stond al te wachten, nog snel even wat roepies gewisseld (1000 roepies is 10 euro), dus een roepie is een euro cent ongeveer.
Het busje naar het Hotel bevat 5 mensen totaal, heeft airco en is ook nog best nieuw, chaffeur rijd ook nog rustig, alles dus wat ik NIET verwacht had van Azie. But that is about to change…..

Mijn Hotel ligty op 40 km onder Colombo, het vliegveld is 40 Km boven Colombo, dus we moeten 80 Km doen, daar doen we dan 2 uurtjes over. Verkeer is hier een redelijk georganiseerde chaos, maar dat is wel bekend.
Azie zou Azie niet zijn als aangekomen in het hotel bleek dat het hotel vol was. Geen plek dus voor moeie Caspertje zijn voetjes, en dat terwijl het er schitterend uitzag aldaar. De andere mensen in de bus hadden een kamer op de begane grond geboekt (een vrouw kon geen trap lopen) en ook dat was niet geregeld, dus algemene paniek (niet bij mij natuurlijk).
Na heel veel praten en zo was er een kamer vrij in een hotel 2 KM verder op. Niet zo een ramp hoor, maar dat nieuwe hotel (Tangarine Beach Hotel) was wat ouder en minder sfeervol. Maar ja, na zo’n reis wil je liefts gewoon rust hebben, dus maar het aanbod aangenomen van dat Hotel, en onmiddelijk na aankomst alles uitgedaan (naja, bijna alles) en het strand op gehold. Nadat gedaan te hebben heeerlijk gedouchet, super heerlijk gegeten (debiel grote buffetten met eten) , een flesje bier er bij (naja, flesje, die dingen zijn 0,6 liter hier, wellicht een Engelse Pint) en vroeg gaan proberen te slapen. Natruurlijk was er niks om mijn klamboe aan op te hangen, dus eerst daar een constructie voor moeten maken met waslijn via de airco en een raam hendel.

27 Januari 2003

Heerlijk geslapen (naja, meer bewusteloos zijn) tot 9 uur vanaf 8 uur savonds, dus dat was een echte 12-uurtje (ok 13 dan). Ik lag dus om 9 uur in diepe slaap toen eerst de telefoon ging, en daarna op de deur gebonst. Ik dacht dat de oorlog was uitgebroken of zo. Ik wist niet eens dat ik een telefoon had, laat staan waar die stond, maar hij rinkelde wel hard. Kan je je voorstellen hoe dat gaat, als je in paniek op moet staan, in het pikke donker, onder een hermetisch afgesloten klamboe moet proberen uit te komen, in een onbekende kamer een onbekende telefoon zoeken. Tja, dat ik toen niet een ledemaat of twee gebroken heb valt reuze mee. Maar het resultaat…. toen ik eindelijk de telefoon had werd er net opgehangen, en aan de deur stond de ober met een briefje dat ik vergeten was het biertje af te rekenen. Ik heb hem op mijn meest sarcastische manier en met de vuilst mogenlijk blik in mijn halfdichte slaperige ogen toegebitst ‘ tommorow my friend’ en de deur in zijn gezicht dicht geslagen. OK, achteraf verdient dat geen schoonheidsprijs en daalt de achting van de NL toerist alhier waarschijnlijk weer 5 punten.. maar ja…. moet je me maar niet wakker maken. Ik heb de volgende dag de zielige man gezocht om me te verontschuldigen, maar kon hem niet meer vinden. Deze ochtend heeeeerlijk ontbeten, ook hier weer van die debiel grote buffetten met de meest waanzininge voedsel voorzieningen. Ik had wel keelpijn, hoop niet dat ik keelonsteking van mijn andere zus heb gekregen, dat zou minder zijn.

asc00246

Nu lig ik dit hier te schrijven aan het strand, onder de palmbomen om te proberen het vakantioe rust-gevoel te krijgen. Ik betrap me er steeds op dat ik dingen haastig wil doen, snel ff eten, snel ff douchen, want ik moet snel naar het strand. NIET NODIG CASPERTJE !!!. Toch zal het wel een tijdje duren voor ik daar aan zal wennen. Ik liep vanochtend al plannen te maken over de boot naar India.. waarom zou ik, ik heb nog 10 dagen of zo.. eerst maar eens onthaasten.

Aleen op het strand, te proberen te onthaasten

Net voor het eerst in de zee gezwommen hier. Als ik geen Atheist was had ik gezegd : ” God bestaat” . Dat water is super warm, hoge golven er bij , precies zoals ik het goed vind. Koffie op het strand gedronken, 50 roepies.
Om 1 uur smiddags even bij de miep van het reisburo geweest om te kijken of er nog wat met dat hotel te regelen viel (ik bedoel, als iemand wat fout doet moet ik er toch wat uit kunnen slepen lijkt me) en na veel soebatten kwamen ze aan met een excursie naar GALLE, plaatsje 50Km verder op. Dat heb ik maar afgeslagen, want dat doe ik zelf wel. Het is nu 15:00 en ik lig weer aan het strand… het leven is zwaar….
Heb een club sandwich in het Hotel gegeten voor 200 roepeis, zoals ze die alleen maar hier kunnen maken, 8 lagen (20 Cm) hoog, met van alles er tussen. Daarna een heerlijk strandwandeling gemaakt van 2 uur. Ik heet nu geen Casper meer, maar Bon.

Dat roepen al die K-kinderen als je langs komt, BOB-BON?. Eerst dacht ik dat ze me uitschelden voor kale of zo, maar het bleek de franse bon-bon te zijn die tot hier zelfs bekend was. Gek werd ik er van, en als je dan zegt dat je geen bob-bon hebt vragen ze om een school-pen. Pfff, ja hoor, die groeien op me rug.
’s avonds weer heerlijk gegeten en omdat er weinig te doen was om 10:00 gaan slapen, wat niet lukte vanwege die stomme tunesische muziek (dat is zo’n twee mans bandje die allemaal van die ouwe muziek op hun voorgeprogrammeerde keyboard spelen, en dat is saaaaaaaaiiii).

28-1-2003

Tot 7:00 uur geslapen, dus toch nog redelijk, maar het blijft wennen zonder waterbed ik heb nog geprobeerd of het in mijn rugzak paste, maar helaas). De klamboe heeft het gehouden, en ik heb zover ik weet nog geen muggenbulten yeaaaahh. Na weer een gigantisch ontbijt (even een paar dingen die er dan liggen: Pannekoeken, wostjes, gebakken aardappelen, Bacon, Curry, Soort Vis ragou, 3 soorten ei, Bonen, 8 salades, 4 soorten stokbrood, allerlei taartjes, Cereals, Yogurts in 6 smaken, croissants en warme broodjes, jammen, chutney, en ik vergeet de helft geloof ik).

Om een uur of half 10 naar de hoofdweg gelopen (1 km) en daar op goed geluk bij een rij mensen gaan staan die leek alsof ze op de bus stonden te wachten. En ja hoor, na 3 min kwam er en stopte er een bus. Ik instappen, proppie vol natuurlijk, kwam zich een ventje door de meute heen wringen en die vroeg wat, dus ik zei maar Kalatura (het dorpje in de buurt) en hij liet met gebaren taal weten dat dat 3 roepies koste (3 eurocent, wat een geld). Na een ritje van een minuut of 10 stapte ik in Kalutera uit. Dat is een lange straat met aan weerskanten winkeltjes, kraampjes, mensen, honden, koeien etc, en je word dan overvallen door de geuren (niet altijd plesante) de kleuren, de herrie en het verkeer. De cultuurschok dus. Je moet het meemaken om te begrijpen.
Tevergeefs naar een Internet Cafe gezocht, en na een uurtje was ik wel uitgekeken daar. Flesje water en een pakkie zoute koekjes gekocht (70 roepies) en de weg terug aangevangen. Ik dacht eerst, ik ga dat lopend doen, maar na ff was het toch wel erg warm (en dan had ik niet eens me grote rugzak bij me) en besloot ik toch maar een tuk-tuk (zo’n 3 wielertje) te nemen. Ik wist dat dat ongeveer 100 roepies moest kosten naar het hotel, maar ik had al een stuk gelopen, dus ik dacht… dat kan goedkoper. Haha, wel leuk dat pingelen hoor, maar die gast wilde eerst 200, toen 150 en bleef steken op 100 roepies. Mmm, ik zeg dus, jammer, ik ga wel lopen. Maar die tuk-tuk-ker (?) bleef me achtervolgen. Dus ik zeg tegen hem, terwijl ik al bij de bushalte was aangekomen, dat de bus 3 roepies kost, en ik die wel neem. Prompt springen er een paar inboorlingen op me af, die me vroegen waar ik heen moest en aanboden om de taxi te delen. Haha, dus toch voor 50 roepies naar het Hotel gebracht. Het is hier tot nu toe ongeveer 30 graden overdag, lekker licht briesje er bij goed toeven.

Tja, dan vraag je je af, wat doe je verder op zo’n dag…. goede vraag, ik weet het ook niet. niks eigenlijk. Ik verveelde me de schompes om een uur of twee smiddags, dus ben ik maar eens het straatje achter het hotel in gelopen. Na 100 meter heb je dan wel 2 gasten aan je kont hangen, en komen alle gebruikelijke vragen weer boven (hierover later meer). Een van die gasten had geen tanden, maar ja, ik veveelde me, dus bleef beetje met ze praten van het ene punt kwam het andere , en heb ik een biertje voor ze gekocht, en werd het best wel gezellig.
Maar ja, zit je gezellig met zijn 3′ en aan een fles je (nou ja, je) bier, en dan worden het snel 9 man. Ik ga hier een stelregel van maken, die heet:
De wet van de vreemde verrassende Aziatische ventjes vermenigvuldiging (oftewel de WAV).
Deze wet heb ik zelf ondekt, en houd in dat als je met een iemand praat, er een vermenigvuldings faktor van 3 optreed over een periode van tijd (die ik zal bestuderen) waardoor je ineens dus met 3 maal zoveel mensen om je heen staat.
Verder nog even geholpen met het op het strand trekken van een vissersboot die net binnen was. Toen ik terug in het hotel was kwam ik tot de ontdekking dat ik VET verbrand was op hoofd en schouders… dom dom dom.
Ik had ondertussen met die 2 gasten afgesproken dat ik om 8 uur nog een biertje met ze zou doen, komen er prompt twee andere peopeltjes opdagen hahaha, land van surprises, maar was nog wel leuk.
Om 10 uur mijn nest in gedoken. (einde verhaal)

29 Januari 2003 – Sri Lanka
Geplaatst op Thursday 30 January @ 08:06:00 GMT+1 door casper

Vanochtend de 29ste netjes om half 8 opgestaan. Voor het eerst met oordopjes ingeslapen, dat is een coole uitvinding. Ken je die stress-balletjes, die je in kan knijpen en die dan weer in hun originele vorm terug keren, zo zijn die soort oor-kegeltjes ook. Je knijpt ze fijn, stopt het kegeltje in je oor, en dat zet dan weer uit tot het je gehoorgang afsluit, zonder veel druk er op te zetten. Perfect.

En het was weer een zingende miep die me nachtrust wilde verstoren, haha, deze keer niet dus.

Oke, het was geen miep, maar hij zong wel als een

Het plan was om een boot naar India te gaan zoeken, dus om 9 uur kwam ik richting station lopen (ik dacht, ik pak de trein wel), zie ik hem in de verte al aankomen, terwijl ik nog minstens een kwartier te lopen had, dat ging ik dus niet meer halen. Dus, rechtsomkeer naar de hoofdweg, en het geluk lachte me weer toe, er kwam net een bus aan, en die ging ook nog naar Colombo. Ik stapte in, moest 16 roepies betalen (steeds verbaas ik me over de lage kosten van openbaar vervoer). En.. het was nog een snel-bus ook.
En met snel bedoel ik niet dat ie er snel was… neeeeee, ik bedoel dat de chaffeur heel snel kan toeteren (zo’n 120 decibel klaxon) en de bus ook heeel SNEL vol was, m.a.w. dat werd een ritje staan. Niet zo erg op zich maar die chaffeur wilde ook het wereldrecord toeteren-terwijl-je-zo-hard-mogenlijk-wil-rijden-op-plekken-waar-je-dat-niet-moet-doen breken, evenals het reord inhalen-terwijl-er-een-tegenligger-aankomt en het wereldrecord hard-remmen. Nou, alle records werden uiteraard verbroken, die man staat echt in het guiness book hoor wat mij betreft. En dan hang je aan die hang-stang en voel je je net een natte vaadoek aan de waslijn. Je voelt je net een gewichtsloos sardientje. Maar, al om al toch goed aangekomen (je moet gewoon niet op het rijgedrag letten heb ik al door), en onmiddelijk daarna een tuk-tuk (driewieler) naar de toeristen office genomen, alwaar een schone dame me met schotels van ogen aankeek toen ik vroeg om de boot naar India. BOOT???? Haha, hoe kwam ik er bij, nooo only plane…
Nou , die info had ik al van verschillende andere kanten ook gehad, dus dan maar een ticket zoeken. Ook dat viel niet mee, maar daarover later meer.
Terug wilde ik met de trein terug, nou, die ervaring was kwa drukte nog erger dan de bus. Die trein was zo vol dat mensen buiten MOESTEN hangen om nog mee te kunnen (je snapt dat geen enkele deur of raam dicht gaat). Daar was je pas een super-sardien, maar… niemand die klaagde of chaggi was, sterker zelfs, de sfeer was joviaal en er waren zelfs 4 scholieren die in de drukte al staande stonden te kaarten en de grootste lol hadden. Nog sterker dat er om de 5 min er zich wel een verkoper van het een of ander eetbare door de mensen letterlijk wrong, en iedereen rustig vieze stinkende pepers ging eten, haha, weer een ervaring rijker.
Tot mijn spijt moet ik bekennen in Colombo een Mac-bezoek te hebben afeglegd, terwijl ik me voorgenomen had dit niet te zullen doen en alleen maar inheemse honden, slangen, maaien en dergelijke te eten… het vlees is zwak…. de hamburger dan he.
Verder weinig uitgevoerd die dag, dus weinig boeiends te melden.

30 januari 2003- Sri Lanka
Geplaatst op Friday 31 January @ 05:39:03 GMT+1 door casper

Ik hoor iedereen denken, ALWEER een verhaal. Haha, ik profiteer er maar even van, want nu heb ik de locatie en de tijd, vanaf zondag ben ik onderweg door India en zal het wat moeilijker worden en vraag ik me af of ik dan net zovaak wat zal plaatsen als nu. De tijd zal het leren.
Wat heb ik de 30ste gedaan? Lees maar …

Wederom geprobeerd om een ticket naar India te krijgen, en dat is dan vandaag (de 31ste) eindelijk gelukt. Het is jammer dat je zoveel tijd in het organiseren van transport moet steken, want ik had liever lekker door Colombo gebanjert en allerlei rare marktjes bekijken, tempels zien, mensen spreken of gewoon op het strand liggen, dan dat ik bij Air Lanks zit te wachten tot ze tijd voor je hebben.
Mensen vinden hier telefoon belangrijk, dus als die gaat nemen ze ook onmiddelijk op, ook al zijn ze net hevig met je in gesprek of zijn ze iets anders voor je aan het doen, en dan moet je maar lekker wachten. Je krijgt daar wel eens de rillingen van, maar….een van de regels in dit land is nooit iemand anders te laten merken dat je geiriteerd bent. Ook zorgen dat niemand ooit gezichts verlies lijd, of iemand beledigen. Dat zijn regels die wel prettig zijn, en die helpen ook mee met het creeren van de prettige en plezierige sfeer die hier altijd hangt, en de super-aardig heid van de mensen al hier.
Maar goed, een ticket heb ik dus net (nu de 31ste) gekocht naar Trivandrum in Zuid India (30 minuten vliegen) en koste 5000 roepies dus was nog te doen. Zondag om 8:15, en ik moet 2 uur van te voren aanwezig zijn, en het is minstens een uur naar het vliegveld, dus dat word met de rugzak om naar bed gaan de dag er voor. (lijkt me rot liggen) Verder nog een stel korte broeken laten maken, met ingebouwde geheime zakken aan de binnen kant voor paspoort en geld en zo, op maat gemaakt voor 8 euro per stuk. Ik kan ze vanavond ophalen, dus ik ben benieuwd.
Het uploaden van de foto’s op de site vlot niet echt, elke foto duurt 15 minuten dus daar moet ik wat anders op verzinnen.
Net als ik dacht met het openbaar vervoer alles gehad te hebben, wordt het weer overtroffen door een nog ergere ervaring. Ik bedoel, ik wist dat je bussen erg vol kan proppen, maar vanochtend was het dus echt lepeltje-lepeltje-staan, niet echt een prettige ervaring. En dan laten ze gewoon ook nog eens 8 extra mensen binnen, en is er niet eens genoeg plek om je vast te houden. En als je dan zo tegen elkaar aanstaat begint het natuurlijk lekker warm te worden, naja, je kan het resultaat wel ruiken… eh raden bedoel ik. Maar, wederom, niemand klaagt, en je komt waar je wezen moet (wel wat vermoeiend).
Ondanks dat de zon hier altijd in het water ondergaat, en je dus practige zons-ondergangen zou moeten kunnen krijgen, is dat helaas nooit het geval. ’s avonds en ’s ochtends is het heel hei-ig door allelei vuurtjes die gestookt worden, en hangt er een grijze mist over het hele land, en een bedompte- beetje-wierook-achtige lucht. Misschien doen ze het wel tegen de muggen. In ieder geval krijg ik het er s’ avonds spaans benauwt van, en lig ik in me bed een beetje asmatisch te piepen. Overdag is het dan weer over. Ik heb ook een of andere allergische reactie ergens op, want er zitten allemaal bultjes op mijn armen. Wie weet is dat van hetzelfde, en laten we hopen dat dat in India weer weg gaat.
Nou, dat was het dan wel weer voor vandaag, volgende bericht zal vanuit India komen , voor de mensen die zich zorgen maken… vlucht OL161 van Colombo naar Trivandrum op 2-2-2003 8:15. (het is een airbus 203 vliegtuig).

3 Februari 2003 – Van Sri Lanka tot India
Geplaatst op Monday 03 February @ 09:27:07 GMT+1 door casper

Pff dat was een vermoeiende dag vandaag. 7:00 wekkertje afgelopen, 7:30 aan het ontbijt, 8 uur stond ik op de hoofdweg op de bus te wachten, 8:10 hing ik lepeltje-lepeltje in de bus aan de railling. In Colombo was er een plek vrij in de Economy class voor de vlucht naar Tivendrum (India), dus die opgehaald voor iets van 4300 roepies , dan nog 500 surcharge, 1000 luchthaven belasting en 3000 voor de taxi naar het vliegveld, al om al nog dure grap dat vliegen.Daarna nog snel 3 foto’s op het net gezet, en de bus terug naar het hotel opgezocht. Omdat ik de bus zomaar op straat pakte, en niet op het bus station was het even gokken welke bus ik moest instappen/aanhouden. Toch ging dat goed, al was het dan de stop-bus, die duurde er wat langer over, maar ik kon zowaar voor het eerst zitten in de bus, en dat maakt zo’n ritje alleen maar perfect (en dat helemaal voor 8 roepies= 8 eurocent)

In het Hotel lekker burgertje gegeten, daarna aan het strand geweest, en botste tegen een singalese familie aan die, na de gebruikelijke where-are-you-from en what-is-your-name maar bleef zeuren dat ik bij ze op bezoek moest komen bij hun huis. Nu, maar eens gedaan, dus met ze meegelopen, en na een kwartiertje door allerlei straatjes , zandpaadjes, nouwe bruggetjes en zo, kwam ik bij hun huis, midden in het oerwoud. EENVOUDIG niet normaal. Eigenlijk maar een kamer met een tafel en achter buiten een keuken, verder eigenlijk niks. Er was een soort altaartje met wat kitsch beeldjes en een paar glazen. Prompt kreeg ik een glas limonade in mijn hand gedrukt, van dubieuze herkomst, maar ja, weigeren kan je niet op zo’n moment. Ook kreeg ik onmiddelijk 3 foto boeken in me klauwen, en ik moest alle foto’s van de hele familie, elke trouwparytij etc bekijken (*boooring*). Ik had echt moeite om mijn “oh what a nice baby” en ” what a nice wedding dress” enigzins oprecht te laten klinken, maar ja, je moet wat om de conversatie gaande te houden. Het duurde maar even, of er brak ineens een discussie los, en voor ik er erg in had stond de vrouw des huizes met een van de kitsche porseleinen beeldjes, want ik moest die hebben vond ze. Ik heb alle excuses uit de kast moeten trekken om het lelijke gedrocht niet mee te hoeven nemen. Uiteindelijk geloofte ze mijn argument dat dat ding in mijn rugzak zeker stuk zou gaan en ik me dan de hele reis erg schuldig zou voelen. Ohhh, wat kan ik liegen. Nou ja, toen kwam het hoge woord er uit, of ik de volgende avond bij hun zou willen blijven eten. Dit heb ik niet gelijk afgezegt, want aan een kant leek het me wel leuk, maar toch even de boot afgehouden en gezegt dat ik het de volgende dag zou laten weten. Heb nog een paar foto’s van de familie gemaakt, en toen moest ik weer weg, want ik moest mijn op maat gemaakte korte broeken ophalen. Ik stapte nog geen 10 cm het huis uit, of de buren pakte me bij mijn hand, en sleurde me mee naar hun huis, want dat MOEST ik ook zien. Daat aangekomen werd zoon van 14 de boom in gejaagd om een kokosnoot voor me te plukken.

Zoonlief werd de boom ingeschopt

Ik moest verplicht in het nog armertierigerdere huisje zitten. En voor de goede lezers van mijn verhalen, ook hier sloeg de WAVV regel weer toe.
Nadat ik me eindelijk losgewrikt had van deze echt super sympathieke mensen, ging ik onderweg naar de bushalte. Helaas kwam de halve familie als een elastiek achter me aan (ik dacht nog, die gaan tot de busstop) maar ook de bus stapte ze in. Had ik honing aan me kont? Nee geld denk ik. En ik ging alleen maar me broek ophalen.
Terug vanuit het dorp met de broek onder mijn arm denk ik, ik loop terug naar het Hotel (5 km), zullen ze weten ook dat ze meegekomen zijn haha, maar het resultaat was weer anders dan geplanned, het werd een hele leuke wandeling, langs plekken waar je normaal nooit komt, zoals in een boedistische tempel, en kleine achterstraatjes, en het gesprek was dan wel niet geweldig, de wandeling wel. Ze bleven zeuren over dat eten, (ze nemen geen NEE, dat snappen ze echt niet), en toen er ineens iemand wat over lunch zei, merkte ik op dat dat misschien een beter idee was, ivm mijn vlucht de volgende dag. Ik wist toen nog niet dat die opmerking mij erg rot deed gaan voelen de volgende dag.

Jullie zijn aardig hoor, maar ik wil NIET bij jullie eten.

Teug in het hotel was het douchen, tukje doen, eten, spullen inpakken, en gezellig met Loes en Fred (2 hollanders) zitten praten onder de koffie. Er was een culturele show nog, maarja, je kent mij… cultuur barbaar eerste klas.
De volgende dag op het strand, om 10 uur. Na 30 minuten kwamen er twee familie leden aan bij wie ik de dag daarvoor geweest was. Ik had me , ook op advies van derden, voorgenomen alles te weigeren, want als ik ziek op reis zou moeten gaan zou dat wel erg zijn. Ik vertelde ze dus dat ik niet kwam eten, en ze keken daarop wel wat verdrietig en ongelovig, maar ja, na 7 keer zeggen snapte ze het wel, ze keken me aan met van die bruine honden-ogen…..
Toen ik vroeg waar de rest v/d familie was, werd me verteld dat die bezig waren de lunch te maken voor mij. Ik voelde me rood worden, maar ja, ik kon nu niet meer terug, en vond het wel heel lullig voor ze. Uit schaamte heb ik wat spullen die ik niet meer zou gaan gebruiken (een korte broek, een riem, een rugzakje en nog wat klein spul ingepakt en ze kado gedaan, meer had ik ook niet. Rest van de dag wat spullen verzamelt, en wat geslapen want moest de dag erop vroeg weg. Het weer was ook wat bewolkt, af en toe een druppel zelfs (maar wel 28 graden) . Savonds 2 glaasjes ARAQ (soort cognac uit cocosnoten, is lokale drank) gedronken met Loes & Fred, en vroeg gaan slapen

2 februari Inderdaad om 3:45 snachts opgestaan, en om 4:30 de taxi gepakt naar het vliegveld. En dan kijk ik 10 keer de kamer na om te zien of ik niks vergeten ben en dan ben ik nog zo dom om de waslijn met metalen knijper voor de klamboe te vergeten. Dom Jong.
De vlucht naar Tivendrum was netjes, 40 minuutjes. (Tivendrum heet dus eigenlijk Thiruvanathapuram, snap je dat ze dat afkorten?) . Op de luchthavern de gebruikelijke rijen voor de douane. Sommige van die India-ers die kruipen voor, niet normaal. Ik laat ze lekker voor gaan, tijd zat.
Vanuit het vliegveld een tuk-tuk genomen (dat noemen ze hier een riksha, maar is gewoon een bromfiets driewieler), en gezegt dat ie me voor het station af moest zetten, anders zou het hotel meer gaan kosten ivm commissie die hij op zou strijken. Via boek hotel gevonden voor 390 roepies. De Indiase roepie is 2 eurocent, dus dat hotel koste 7,80 euro, zonder airco, en zonder warm water, maar wel met TV. Daarop hoorde ik dat de Columbia shuttle was gecrashed, rot voor ze. Gelijk maar Tivendrum in gaan lopen, ,maar omdat het zondag was was er erg veel dicht, en er was alleen veel verkeer en dus stank overlast. In tentje een pannekoek met vage soort curry saus&groente gegeten, wel heel lekker, ze noemen dat hier een chapatti. Ook de lokale thee er bij, hele zoete sterke met veel melk gemaakte thee. dat heet Chai en is ook erg lekker. Ik verbaas me er over wat ik al durf te eten, ben benieuwd hoe lang het duurt voor de race-kak eens op bezoek komt. S middags naar de lokale dierentuin geweest, daar onder andere de breedbek kikker gezien (zie foto als ik het er op krijg) en veel gelopen, veel gezweet. Daarna in de lokale toren van Pizza een bakkie ijs koffie genomen, een nieuwe rugzak gekocht (zo’n dag rugzakkie voor op mijn buik voor 350 roepies) en om 6 uur gaan eten op het dakterras van hotel safari alwaar prompt de electra uit viel. Maar toch een lekker spies met vlees en ui gegeten, en weer een rotti pannekoekie erbij.
Vooralsnog doet india me veel aan Sri Lanka denken, de bevolking is iets minder spontaan en knikt iets vaker met het hoofd (het bekende ja/nee geschud) en het is er verder viezer en lawaaiger. Maar.. als dat zo door gaat kan ik daar zeker wel aan wennen.

Tuttut, wat kunnen die lui in Azie tuteren zeg, (claxoneren dus), dat was eigenlijk wel bekend. Maar… wat je hier hoort de hele dag gaat mijn stoudse verwachtingen ver te boven. Het zijn niet aleen de auto’s die tuteren, ook de vrachtautos, de riksha’s en tuk-tuks, fietsers, bussen (tutteren voor 2), treinen, en de koeien natuurlijk. Ik dacht dat ik het ergste wel gezien had in Sri Lanka, toen mijn taxi chaffeur me om 4 uur snachts wegbracht, geen kip op de weg, en dan TOCH om de 100 meter tut-tut, Misschien wel om boze geesten te verdrijven, of om zelf wakker te blijven, ik snap niet waarom hoor.

Vanochtend 5 uur kwam de tutterende kakafonie me al goedmorgen wensen, niet iets om blij mee te zijn. Zeker de treinen en de bussen hebben van die 56994584 decibel toeters, als je voor zo’n bus staat en hij tutert, ,blijf je er in volgens mij.
Ik snap de logica niet (Spock: its not logical captain). Als je ziet dat het verkeers licht op rood staat, heeft tuteren toch geen zin? maar toch doen natuurlijk. Of als je ziet dat het verkeer vast staat en niet kan bewegen, dan kan iedereen wel op de tuter drukken, maar veel nut heeft het niet, maar ja, toch doen he. Met het gevolg dat het verkeer hier een gigantische lawaai maakt, en naast mondkapjes van de vervuiling je eigenlijk ook oordopjes moet dragen, maar of dat de veiligheid ten goede komt….

Tja, toch zal ik er aan moeten wennen. Ik vermoed dat als er een India-er bij ons op bezoek komt, hij ook raar tegen bijvoorbeeld het luiden van klokken , en het slaan van de kerkklok elk uur aan kijkt, en denkt dat we gek zijn (we have digital watches).
Ondertussen moet ik maar wennen aan:

is het stoplicht rood : tuteren

steekt een hond over : 2x tuteren

zie je de buurvrouw: 3x tuteren

Steekt er een mug over: 5 keer tutteren

last van jeuk : 6 keer tuteren

tutert er iemand anders : 7 keer tuteren.

en zo is het klokje weer rond