20030300 – Maart 2003, Thailand midden

21 maart 2003- Bangkok te voet
Geplaatst op Saturday 22 March @ 14:53:03 GMT+1 door casper

Ja, ik heb wat afgelopen de laatste twee a drie dagen, mijn voeten doen er flink zeer van, en nou was ik wel wat gewend, maar dit gaat weer een grens verder. Ten eerste is het hier VIES warm, tegen de veertig graden aan en erg benauwd. Elke beweging resulteert in een zweet uitbraak, je loopt dus de hele dag te transpireren als een gek. Ben blij dat ik mezelf niet ruik, maar kan me zo voorstellen wat andere van mij denken. Dan draag je ook altijd je dag-rugzakje bij je, want je moet je kaarten, je camera, je flessen water en je waardevolle papieren toch bij je hebben, dus dat ding hangt ook op je rug te zweten. Enfin, je snapt het, het is een natte boel.
De eerste dag (vrijdag) heb ik

er een cultuur daggie van gemaakt en heb ik de Wat Phra Kaeo en de Grand Palace bezichtigt. Dit is een van de grootste Budhistische temples, en zeker de belangrijkste (de heiligste) van Thailand, want het huisvest de ‘Emerald Buddha’, die een zeer heilige en krachtige betekenis heeft in de riligie alhier.

Het complex (want het is een flinke lap grond met heel wat temples en gebouwen) stamt uit 1785, en het is er gigantisch druk met zowel internationale als Thaise toeristen. Het was een half uurtje lopen van mijn Hotel, maar in de hitte viel dat toch wel tegen. Daar aangekomen werden mijn onderbenen niet goedgekeurd door de welzijns commisie aldaar, en ik moest een lange broek lenen. Ik was niet de enige, want veel toeristen komen met verkeerde kleding aan, en het is dus een drukte van jewelste bij de uitleen balie. Je moet lange broek, mag geen slippers en meer van dat soort fratsen. Als je in het complex binnen komt, vallen onmiddelijk de gigantische gouden koepels en grote budistische gebouwen met ornamenten en tierelanteintjes, kleurige en zeer gedetaileerde spitste torens en meer van dat soort fratsen , kijk maar op de foto’s die ik zal uploaden. Het hele complex is erg overweldigend, de pracht en praal maakt een diepe indruk. Er staan ook veel hele mooie ‘wachters’ beelden, en een paar van de heiligste voorwerpen mocht je natuurlijk niet fotograferen, zoals een hele mooie gouden troon en troon-kamer. Ik heb nog wel een stiekem poging gedaan, maar het is niet veel geworden. Verder is er een muur schildering van bij elkaar een paar honderd meter lang verdeeld over diverse gebouwen, die het leven van Buddha afbeelden, dit alles mooi gedetaileerd, en erg indrukwekkend. Geen wonder dat het daar de hele dag erg druk is.

Een kwartiertje zuidelijker lopen ligt een gigantisch beeld van Buddha in het Wat-Pro complex.. Ook dit is weer vol met mooie tempels en beelden, maar het hoogtepunt is een liggende afbeelding van Buddha, in goud achtig brons, en het gevaarte is maar liefst 45 meter lang en 5 meter hoog, en de zolen van de voeten van het gevaarte zijn belegd met parels.

Ik was toen al behoorlijk moe aan het worden, was al 4 uur onderweg, en ben toen verder zuidwaarts gelopen naar de Memorial bridge alwaar ik een boot terug genomen heb naar Thanon Prha Athit, en naar hotel terug gelopen. Na een heerlijk grote fles bier, en een lekker middag dutje, wilde ik savonds naar Chinatown, maar dat rade iedereen mij af omdat er teveel dicht zou zijn s’avonds. dus maar weer de kuierlatten genomen en een stuk door de wijk gelopen, en toen kwam ik een Mac tegen per ongeluk (nou ja, per ongeluk), dus dan snap je het wel..
Snachts sliep ik erg slecht, want er was veel lawaai van collega backpakkers die blijkbaar bedronken en be-drugged terug kwamen van allerlei uitjes, met deuren sloegen en vreemde geluiden maakte die ik niet thuis kon brengen, maar het klonk allemaal niet zo vrolijk. (ik heb s’ochtends om een uur of 7 dan ook de geluiden eens herhaalt zodat ze een indruk kregen hoe irritant dat is). De volgende dag, na een normaal ontbijt (jaja, geen pannekoekjes deze keer, maar gewoon lekker toast met jam en een eike) wilde ik twee dingen gaan doen. Ten eerste een ander hotel gaan zoeken, met TV en airco (want het was gewoon te warm om zonder airco te slapen, en te saai zonder TV) . Verder wilde ik deze dag (zaterdag) naar de weekend markt en een excursie naar de drijvende markt boeken. Nou, dat eerste viel niet mee, maar naar een uurtje lopen en twintig hotels vragen heb ik toch gevonden wat ik wilde, daar kon ik ook de excursie boeken, en ik was om een uur of twaalf klaar met al deze beslommeringen die vaak erg veel tijd in beslag nemen. Op dus naar de Weekend Market, een bekende item in Bangkok. De Chatuchak weekend market is, zoals de naam al doet vermoeden is alleen open in het weekend, en GIGANTISCH groot. Met ongeveer 6000 open winkels (ja, zes duizend !!) is het een ervaring die je niet snel vergeet. Mijn boek zei me dat ik bus 3 moest nemen maar na 45 minuten wachten was ern nog geen bus 3 geweest, en het was ondertussen 1 uur, dus maar een taxi gepakt om me naar de metro in het centrum v/d stad te brengen, en vanuit de mtro naar de markt te gaan. De Metro van Bankok is helemaal boven gronds, en super modern en snel. Met bovengronds, bedoel ik dus echt boven gronds, want ze hebben alles op grote vette dikke betonnen pilaren heel hoog in de lucht gebouwd, zodat ze geen stad hoefde af te breken. En zo zoefde ik richting markt, waar zelfs mijn stoutste verwachting weer eens werd overtroffen, want hoe kan je in gods naam 6000 winkels bekijken in een paar uur. Niet dus, maar ook hier heb je alles gegroepeerd per winkel soort, dus alle kleding bij elkaar, alle dieren bij elkaar etc etc.

Van zoveel lopen krijg je honger……

Behalve dat het VET druk was, en je je overal door moest duwen en trekken, was het ook erg warm, want alles was overdekt, en de hitte bleef lekker onder dat dak hangen.
Een paar dingen waren opvallend. En dat was in de dieren gedeelte, waar ze de maaien en krekels als dierenvoer verkochten gewoon naast de etens tentjes, en waar de etens tentjes ook maaien verkochten , maar dan gebakken. Gebakken sprinkhanen, gebakken dikke vette (volgens mij) kakkerlakken en andere hele vage dingen. Dit waren een paar lekkernijen waar ik me niet aan heb gewaagd. Wel op foto gezet natuurlijk. En dan die zielige hond in dat kooitje…. zou die ook om te eten zijn?

24 maart 2003- Klein Winkel Centrumpje.
Geplaatst op Monday 24 March @ 12:46:31 GMT+1 door casper

Azie blijft verbazen, ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Was ik twee uur vliegen hier vandaan in het Armste land ter wereld, waar alles gaar en gammel is, vandaag ging ik in Bankok Centrum wat shopping doen (alhoewel ik eigenlijk niks te kopen had). Maar Bangkok heeft een heel grote China-Town, en daar ben ik in de ochtend doorheen gelopen, gevolgt door Centrum Bankok in de Middag.

Je komt daar dingen tegen waarvan ik echt geen idee heb wat ze zijn. Ik bedoel manden vol met hele vage dingen, en dan vind ik het echt jammer dat ik niet met een lokale gids of zo ben, die dan uit kan leggen wat het is. Chinatown is een wir war van kleine straatjes, allemaal vol gepropt met winkeltjes, en al die winkeltjes vechten om ruimte met het voetvolk wat erdoor loopt, de scooters en fietsers die er door scheuren, en mensen met karretjes die goederen afleveren.

Verder is het aanbod van winkeltjes wat gevarieerder dan in landen als Bangladesh en India, en zie je dat mensen commercieeler zijn ingesteld. Het uitstallen van goederen en de manier van aanprijzen en verkopen gaat allemaal wat profesioneler.
Na Chinatown heb ik de boot naar het eindpunt van de metro genomen, en met de metro naar het centrum van de stad gereisd. Ook die metro is verbazingwekkend. Ik had al eerder geschreven dat het allemaal modern was, en op hoge betonnen palen boven de stad was gebouwd, maar alles is zo modern, zo schoon en mooi onderhouden, en alles werkt goed en netjes, metro treinen zijn zeer stil en van A/C voorzien.

Enfin, aangekomen in het centrum heb ik me ogen uitgekeken vanwege het grote aanbod van internationale winkels en etens ketens, maar het indrukwekkendste was toch wel het MBK winkelcentrum. Behalve dat het gigantisch groot en modern is (elke verdieping is bijna zo groot als Hoog Catharijne, en het telt 7 verdiepingen) , waarvan elke verdieping een thema heeft.

Zo is er een verdieping met elektronica, en je snapt dat ik daar me ogen heb lopen uitkijken. Er waren wel 100 winkels die allemaal mobiele telefoons verkochten, met de meest vage accessoires, veel onderdelen om mobieltjes te repareren, maar ook allemaal games-winkeltjes met veel illegale software (maar ook veel origineel), en allerlei stereo apparatuur om je vingers bij af te likken.
Op de allerbovenste verdieping had je een vreten, game, movie en plezier afdeling, waar je alleen maar dat kon doen dus. Kleine winkeltjes die Magic verkochten, en waar je het ook kon spelen, of pokemon kaarten ruilen, Game-centres waar je tegen ,mekaar kan gamen (10 tot 15 computers tegen elkaar quake of wat anders spelen) of gewoon een filmpie kijken, of wat vreten in een van de tientallen kleine restaurantjes maakte het een heel sfeervolle en leuke verdieping. Dus, vette lol, en daar kunnen wij in NL nog wel een puntje aan zuigen, want als we zo iets in NL zouden proberen te maken werd het vast gelijk een puinzooi vol met drugs, drank en vecht partijen, en dat maak je hier toch niet mee.
Verder ga ik er van uit dat iedereen weet dat ik de wat kortere verhalen in het berichten forum plaats, en dat iedereen dat ook weet te vinden en leest, zo niet, meld het even , of ga kijken.
Ondertussen regent het hier weer pijpestelen, terwijl het overdag eigenlijk wel mooi weer was. Wel jammer, want ik wilde vanvond naar de sex-wijk van Bangkok om te kijken of al die verhalen en al die TV series waarheid zijn. Naja, dat moet dan maar even tot morgen wachten, want… sex-in-the-rain……mwaaahhh

28 maart 2003, Three days 2 nights?
Geplaatst op Sunday 30 March @ 07:22:40 GMT+1 door casper

Met een ticket voor een georganiseerde (dat dacht ik tenminste) excursie van 3 dagen naar oost Thailand, stond ik wederom sochtends om 7 uur (wat hebben die mensen met die tijd) half wakker, en wederom zonder ontbijt (maar met een pak koekjes in me tas) te wachten op vervoer. Zowaar was het minibusje er deze keer op tijd, en ik vertrok naar het verzamelpunt op Khao San road, alwaar er tig busjes verzameld hadden, en allemaal toeristen stonden in en uit te laden.

Als vee werden we gecommandeerd van het ene naar het andere busje, de verschillende mensen die verschillende excursies deden kregen gekleurde stickers opgeplakt, en alles werd heel chaotisch heen en weer geschoven van het ene busje naar het andere, zonder dat ik enig idee had wat er gebeurde en waarom. Dit gevoel zou me drie dagen bij blijven helaas, want behalve dat de boel erg slecht was georganiseerd, sprak er ook vrijwel niemand enige Engels om maar iets uit te leggen. En ze noemde zichzelf nog “gidsen” ook. Ik was een ‘three days two nights’ klant, dus ik kreeg weer een andere kleur sticker dan de andere mensen, en alles en iedereen liep door elkaar te schreeuwen.
Maar goed, hoe dan ook, om half 8 waren we met 9 andere toeristen in een minibusje aangeland bij het oorlogs kerkhof van de gevallenen bij de rivier Kwai. Zoals uiteraard iedereen weet, hebben de Jappen in de oorlog een spoorlijk aangelegt (nou ja aan laten leggen dus) door krijgsgevangenen, die ze bijzonder slecht behandelde, en waardoor duizenden gestorven zijn. Hoe gruwelijk dit allemaal is zie je pas echt als je er bent geweest, want in het bijbehorende museum winden ze er geen doekjes om. Er waren 1600 graven van Nederlanders bij.

Lag er nou ook nog familie?

Daarna op naar de bewuste brug, die door de film “Bridge over the river Kwai” enorme bekendheid kreeg. De originele brug zelf bestaat niet meer, want de Amerikanen (wie anders) hebben de hele boel plat gebombadeerd, een paar weken nadat de hele spoorlijk eindelijk klaar was. Ze hebben een andere brug er voor in de plaats gebouwd, die even gammel lijkt als het origineel, dus dat maakt niets uit.

De brug over de bewuste kwai rivier

Van het geheel hebben ze een behoorlijk toersitisch circus gemaakt, dus het was dringen overal. En niet een gids die ook maar wat uit probeerde te leggen. Jammer.
Na het bezichtichen van de brug en het museum, werden we weer in andere combinaties in busjes gejaagd, en werden we bij een restaurantje gedropt voor lunch. Er waren ondertussen nog maar 3 mensen in de bus, twee Duitse vrouwen van een jaar of 30-35 en mijn eigen persoontje. Helga en Heidi (zo hete ze niet hoor) spraken goed Engels, en er was goed mee op te schieten. Bij het Restaurantje was ook een watervallethe, waar de lokale kinderen in speelde, was op zich een leuk gezicht.
Na het eten werden we in een open pick-up truck gezet, waar ze achterin aan de buitenkanten houten bankjes hadden getimmert, en waar we de komende dagen in werden rond getoured.
Op zich niks mis mee, was het niet zo dat het dak zo lek was als een mandje (en herinner je de stort buien hier in dit land nog), en ten tweede waaide de wind van de uitlaat terug in de cabine zodat je de hele tijd uitlaatgassen liep te happen, en dat was erg vervelend.
Maar, niet zeuren Casper, doorbijten, en dus gingen we onderweg naar Big Mamma’s huis. Dit bleek dus een heel pitoresk houten blokhut achtig geval te zijn, boven op een heuvel aan de rivier, met een gammele trap naar beneden, alwaar een paar vlotten lagen waarin ze kamers hadden gemaakt. Dit alles was zeer primitief, maar wel erg aardig gemaakt, en de rust die er van uitstraalde was zeker welkom.

Big Mamma´s place, ze werd big van onze centen (en de drank)

We hadden nog wat tijd over, dus werden we weer in de pick-up gehezen en naar de warm water bronnen van Hin-Dad gereden, en dat was een heerlijke ervaring. Warme thermische baden, met daarnaast een ijskoud beekje, dus een paar wisselbaden na elkaar en je was weer een nieuw mens.
Big Mamma zelf was niet zo big kwa lichamelijk aanwezigheid, het enige wat big aan Mamma was waren haar stembanden, het mens liet horen dat ze er was. Ze was erg aardig, en erg aanwezig. Ze kookte eten voor ons, en dat was het typische Thaise rijst met daarbij drie groenten gerechten, en het was simpel maar goed te eten. Toen ik na het eten een beetje verveeld zat te kijken, zo van… eh, het is half 7, ik wil nog niet naar bed, kwam na een poosje de kaarten boven tafel, werden we gedrilled in een potje thais’s een-21-en, (alles boven de tien werd met tien vermindert, dus 14 werd 4, etc) en hebben we de hele avond met een stuk of wat Thaise mensen er nog bij lopen kaarten om geld. Was erg gezellig, en erg luidruchtig, en ik heb grof geld verloren (20 Bath dus). Ondertussen brak het dagelijkse onweer los, en strorte de hemel weer eens naar beneden, met onweer erbij deze keer. De rivier steeg pardoes een hele meter, en de loopplank lag gelijk onder water, dus naar bed gaan was een hachelijke onderneming. Maar goed dat ik maar drie biertjes op had, want anders was ik zeker de rivier afgezwommen..

Na een prima nachtrust op het water en een lekker ontbijt-je werden we ‘sochtends weer eens de pick-up ingejaagd, en afgevoerd voor een stuk lopen. Nou was het stuk lopen op zich niet zo erg, want het was maar 1,5 km, maar het was wel allemaal stijl omhoog, en de temperatuur was ondertussen gestegen naar een graad of 35, en 100% vochtigheid door oa de regen van de avond er voor. Met andere woorden, na 10 stappen kon je achter mij het spoor van zweet zien liggen. De loop was door mooie natuur, maar vooral Bamboo bomen, die gigantisch groot zijn. Ik wist dat wel, had het in Costa Rica al gezien, maar het blijft verbazen. Boven aangekomen bleek dat we bij een grot waren, en nadat een gids (die vrijwel geen Engels sprak) een kerosine lamp had aangestoken met diesel, werden we de grot in gestouwd, die eigenlijk best erg mooi was. Mooi druipstenen formaties, grillige constructies die op van alles leken en veel vleermuizen.

Nadat we de grot hadden gedaan en de weg weer terug afgelopen waren, kregen we nadat we weer terug bij Big Mamma’s waren gedropt een opgebakken rijst maaltijd, en werden daarna weer in de auto geladen om de Khao Leam Dam gedropt, en omdat er niemand Engels sprak stonden we daar maar een beetje te staan, en was het na 3 minuten eigenlijk al slaapverwekkend. Onze chaffeur had dat niet in de gaten want die sliep zelf ook half, dus duurde het een uur voordat we weer verder reden, en dit keer werden we midden in Thong Pa Phum gedropt, zo van, hier is de markt, ga maar even rond kijken. Gelukkig hadden ze een 7-11, en dus frisdrank en ijs, dus het was wel uit te houden. Nadat onze chaffeur weer was komen op dagen gingen we op weg terug naar Big Mamma, maar de lucht begon al snel te betrekken, en we warenb halverwege toen het noodweer los barste. Omdat wij achterin zaten werden we dus tot op het bot nat, terwijl de chaffeur volgens mij slap lag van het lachen in zijn droge cabine. Gelukkig werden we ook nu weer bij de warmwater bronnen gedropt, en hoewel we er niet droger van werden was het wel lekker warm. Nat en herboren kwamen we daarna aan bij grote mama, waar we een nieuwe groep van 5 extra toeristen (backpackers) vonden, die die avond en die volgende dag met ons mee zouden gaan. Het waren 2 Zweden en 3 Engelsen, maar die gingen dus allemaal al om 7 uur na het eten onmiddelijk naar bed, gezellig was anders. Ondertussen regende het weer met bakken uit de lucht, dus er viel verder weinig anders te verzinnen. Noodgedwongen ben ik toen ook maar om 8 uur gaan slapen, en er dus een heerlijk 11 uurige nacht op zitten.
De volgende dag om 8 uur al op pad, om de olifanten te bedwingen. We moesten met zijn allen (8 mensen dus nu) per 2 stuks op een olifant met rekje, en we werden als ontdekkings reizigers een uurtje door het bos heen ge-olifant, maar ook hier werd er verder geen uitleg gegeven, dus het werd na 15 minuten al wel saai. Die olifanten bleven ook bij elk groen blaadje staan om dat uit de grond te trekken, dus ik moest af en toe wel optreden, dat snap je.

Na de enerverende rit werden we snel in de auto gezet, en daarne op een gammel bamboo vlotje de rivier Kwai afgezakt. Dit was een heerlijke ervaring, lekker rustig, geen herrie, geen stress, go by the flow. Jammer dat dit maar een uurtje duurde, want we werden nu na een ritje van een uurtje per gas-hap-auto op een station gedropt, om de trein van 13:00 uur te pakken. Daar voor kregen we nog wat te eten, lekkere Pat Thai, en een ijsje na. De trein rit was niks bijzonders, op de paar gammele briuggen na (zie foto’s) die kraakte en het elk moment leken te kunnen begeven. Na een uurtje werd iedereen uit de trein gehaald, maar de zenuwachtige chaffeur gebaarde druk dat ik moest blijven zitten, want er was geen plek in de auto, dus daar zit je dan alleen in de trein, die prompt ook weer verder reed. Geen informatie, ik had geen flauw idee wat ik moest doen. Ik liet toen mijn kaartje aan de conducteur zien, en die zij me dat we over een uur bij een station zouden aankomen en dat ik daar uit moest stappen, dus zo geschiede. Wonder boven wonder was dat het staion bij de Bridge over the River Kwai, waar ik 2 dagen eerder ook al was geweest. Dus op zoek naar vervoer terug naar Bangkok. Dat heeft me twee uur en een hoop boze worrden gekost, maar om half 5 zat ik in een minibus richting Bangkok, en om 7 uur stond ik weer terug in mijn hotel, onder de warme douche.
Nou, al om al, waren het drie enerverende dagen, maar ik was wel blij weer terug te zijn. En nu maar wachten tot me paspoort weer terug is, dan kan ik richting Laos gaan, want ik heb het hier wel gezien.