20030400 – April 2003, Vietnam.

9 april 2003, Vietnam en de verkeerde indruk.
Geplaatst op Monday 14 April @ 12:29:14 GMT+1 door casper

Goed, het was 2 uur ´s middags, bloedje heet, en ik mocht Vietnam in lopen. Na een paar honderd meter over een zandpad te lopen, kwam ik bij een hutje met een slagboom alwaar een enkele Vietnamese douane beambte me al vriendelijk toe stond te lachen (zou ik ook doen als ik een zwaar bepakte, zwaar zwetende toerist in de brandende zon op me af zag komen) en hij wenste me vriendelijk in gebroken Engels welkom in Vietnam.

Nou, dat gaat goed dacht ik. Hij begon toen een heel verhaal af te steken wat ik moest gaan doen, maar ik verstond maar de helft. Zijn Engels was erg belabberd, maar ik wilde nadat ie zijn verhaal al twee keer gedaan had, het hem niet nog eens laten herhalen dus ik lachte en knikte ja, en hij lachte en gebaarde dat ik mijn rugzak maar eens leeg moest gaan halen

Dit verbaasde me een beetje, want ik heb dus bij geen enkele grenspost nog ooit me rugzak open hoeven maken, maar goed, hij stond er voor dacht ik, en terwijl ik dit zei hij ‘ my job is inspecting your backpack’ . Is die knakker een uur bezig geweest met elke plastic zakje, elk dingetje uit mijn rugzakken te bekijken. Ik bedacht me later, ik ben de enige toerist waarschijnlijk in weken, en die gast heeft niks te doen dus die verveelt zich gewoon. Het kon me verder ook niet zo veel schelen, ik bedoel, ik had geen super haast, en liet hem alles netjes zien, en daarna alles weer ingepakt.

Ondertussen gutste het zweet me aan alle kanten naar benee, en ik was blij toen dat achter de rug was, ik dacht nog dat ik klaar was, maar nee hoor. Mijn paspoort werd ingenomen, en ik moest, begreep ik uit zijn gebrekkig verhaal, de berg op lopen (met mijn bepakking) en in een kantoortje 1km verderop een formulier te halen, en daar in te vullen. Nou kon je het kantoor vanaf de plek waar we stonden niet zien, dus hij wees een beetje ‘die kant op’, en ik, met volle bepakking, in de bloedhitte de berg op. Casper niet voor niets een geoefende loper, draaide er zijn hand niet voor om dacht ik, en sloeg ook stoer het aanbod van een paar brommer-taxi’s om me de berg op te brengen voor wat geld af.

Puffend en zwetend kwam ik boven op de berg aan, alwaar er vier huiskes stonden, en welke ik moest hebben wist ik ook niet, dus ik pakte het eerste maar en dit bleek de goede te zijn. Ik kreeg vanuit een loketje twee formulieren aangereikt en die moest ik invullen. Een formulier was het standaard grens formulier met vragen hoe je heet, je moeder, hoeveel geiten je bezit, en hoeveel vrouwen en kinderen, maar het andere was een speciaal SARS formulier, waarop ze vroegen of ik wilde aankruisen welke symptomen van de ziekte ik had. Wel lachen, en toch wel een teken dat ze het serieus nemen (niet dat iemand het controleerde hoor, maar toch).

Nadat ik deze formulieren had ingevuld, kan ik (ja je raad het al) met alle bepakking weer de kilometer de berg af, en daar aangekomen bleek mijn paspoort al onderhanden te zijn door een bureaucraat, die me (ondanks dat ik dit ook al op het formulier had staan) begon te vragen waar ik naar toe ging en hoe lang ik zou blijven. Nadat ie al die vragen drie keer gesteld had, moest ik, weer met bepakking naar een ander kantoortje 400 meter verder, om een stempel te halen, en daarna vroegen ze of ik me rugzak open wilde maken zodat ze konden controleren wat er in zat. Dat heb ik toen geweigerd met de mededeling dat dat al gebeurt was, en dat gaf wat verwarring, maar werd even later blijkbaar geaccepteerd.

Blijkbaar hadden ze er ondertussen genoeg van om me van hutje naar huisje te sturen, en na een kwartier wachten kreeg ik me gestempelde paspoort terug en kon ik de berg weer op, om vietnam in te gaan. Nou, zou je dan denken, dan de bus of zo maar pakken…. jammer dus. Het dichtstbijzijnd dorpje was 35 km verder, en verder was er niks, alleen een paar brommer taxi’s. Tja, dan heb je weinig keus, en na wat onderhandelen kon ik voor 30.000 DONG (ongeveer 2,5 euro) achterop een brommer met me rugzakken, om de 35 km naar het dorpje te gaan en daar een bus te pakken.

asc01124

Op deze brommer langzaam de 30 km naar het dichts bijzijnde dorpje

En dat was wel een leuke belevenis, want mijnheer de brommer chauffeur wilde benzine sparen, en zetten zijn motor ook uit als ie berg af ging, en de rit was dus 90% berg af. Dus, in een heel rustige atmosfeer, de berg afgezakt achter op een kreidler of zo, en gelijk begon iedereen waar je langs reed te lachen en te zwaaien, dat was wel leuk. Want, en vandaar ook de titel van dit verhaal, wat denk je, wat verwacht je en wat weet je van Vietnam. Tja, niet veel eigenlijk, behalve dan van de oorlog, die diepe wonden heeft achtergelaten , en ik verwachte dan ook een land en een volk wat erg antiwesters zou zijn, en niks met de westerling te maken zou willen hebben, maar niets is minder waar. De bevolking is super vriendelijk, erg geïnteresseerd om te praten met je, (en je geld te krijgen) , maar ook zeer helpvol. En dat valt me dus echt heel erg mee, en daarom is dit een land een beetje een positieve verrassing voor me. Enfin, na een uurtje kwamen we aan bij het eerste Vietnamese dorp, en ik vroeg mijn vriendelijke motor-muis om me bij de bus naar Vinh af te zetten (plaats aan de kust), en dat deed ie ook. Er stond een bus aan de kant van de weg, met een bord erop: Vinh, er was alleen geen chauffeur (of iemand anders te bekennen), want die bleken in de lokale restaurant aan het eten te zitten, met bier en rijstwijn (ja de chauffeur ook).

Op mijn vraag hoe laat de bus weg zou gaan zij die 4 uur (het was nu 2 uur geloof ik) dus ik me rugzak in de bus gegooid, en een warm biertje gaan drinken. Toen ik die wilde betalen vroeg ik hoe duur het was, en het meiske zei 8000 DONG, ik gaf haar een biljet van 10.00 en ik kreeg geen wisselgeld, ze zij ‘dank je wel’ en peerde hem, al luid lachend. Nou, dat was de eerste afzet truuk. Daarna kwamen de bus chauffeur en een heel troepje personeel aanzetten, en begonnen zich met mij te bemoeien. Ik moest alles zien in de bus, en ze wilde op de kaart kijken die ik bij me had, en iedereen was even vriendelijk. Maar, om 4 uur, was er nog niemand in de bus, en toen ik weer vroeg hoe laat we weg gingen, was het ineens 5 uur geworden. Naja, het werd dus 6 uur voor ie weg ging, en toen moest er nog een hoop geladen worden, en ging er van alles de bus in, tot en met een koe toe.

asc01127
Lekker zooitje daar in die bus

Uiteraard was het gangpad weer zo vol gestouwd met vaten met onbekende vloeistof dat je er echt niet meer kon lopen, maar iedereen had de grootste lol, en ik dus ook. Elke tien minuten werd er weer gestopt in een of ander gehucht, en werd er wat in of uitgeladen, of de chauffeur kreeg post mee, of een bericht voor iemand om door te geven. De wegen in Vietnam waren nog smaller en slechter dan in Laos, en alle husselde dus stevig door elkaar, ook de koe die achterin stond. En elke keer als er een vrouwelijke passagier instapte, moest ik er mee naar bed volgens iedereen, want dan zat men weer de bekende vinger in het gaatje te prikken, en dan voel je je wel een beetje opgelaten. Ondertussen had ik wel door dat die bus niet zo snel ging, en op de vraag hoe laat we dan in Vinh aan zouden komen was het antwoord ergens rond een uur ´s nachts. Pfff, daar had ik niet op gerekend, zo’n lange rit. Op een geven moment werden we door een hevig tuterende brommer ingehaald, en het bleek dat de chauffeur een stel passagiers die op de bus stond te wachten over het hoofd had gezien en er voorbij was geracet, en we moesten nu dus een minuut of twintig weer terug rijden om ze alsnog op te halen. Bus was ondertussen redelijk vol, en overal zaten mensen, op de vaten, en op de vloer. De Koe was stevig vast gebonden, dus die kon alleen maar liggen of staan, en verder zich niet verroeren, wat ie dan ook niet deed.

asc01126

Ondertussen had ik een foto van de koe gemaakt, tot grote hilariteit van iedereen, en gelijk wilde iedereen op de foto, en was het weer eens ouderwets gezellig in de bus. De wegen werden er niet beter op, ik bedoel, het was wat wij een slecht onderhouden B weg noemen, waar een auto op paste, en als er tegenliggers waren (die er gelukkig niet zo veel waren) dan moesten ze beide de berm in. Om 9:30 stopte we voor het avondeten (gelukkig), en onder luid gebrul werd mij een kom rijst, wat groente, paar stukkies vlees, en alleen maar chopsticks gegeven, dus ze keken vies op hun neus toen ik vlot met de chopsticks (stiekem in Thailand en Laos geoefend) de rijst met groente naar binnen verorberde. Tja, toen moeste ze andere lol bedenken, en kreeg ik ineens een eier dopje met vage vloeistof(leek wel jenever) op me tafel gezet werd, en dat bleek sterke lokale rijstwijn te zijn. Haha, dachten ze me te pakken te nemen, dus ik in 2 slokken dat spul naar binnen geslokt (en branden joh), en met tranende ogen verder gegeten.

asc01128

De busreis vervolgde zijn weg weer, en ik ben af en toe wat weg gedommeld, ook al omdat het donker was en er dus niks meer te zien viel. De reis duurde en duurde maar, en eindelijk om half 2 ´s nachts kwamen we in Vinh aan, en werden de overgebleven personen (dat waren er ondertussen niet zo veel meer) op straat gedumpt in het midden van de nacht. gelukkig stonden er wat brommertaxi’s, dus caspertje weer achterop de brommer, op zoek naar een Hotel, en dat viel niet mee om half twee. Het werd dus een groot (duur uitziend) hotel, maar het bleek $20 te kosten dus de schade was te overzien, en ik had wel een lekker bed, airco, TV en een pracht badkamer. Toch werd ik de volgende dag vroeg wakker, en na een ontbijtje en de gebruikelijke badder en inpak rituelen was ik om 9 uur op weg naar het Station. In het Stadje Vinh was namelijk niks te beleven, behalve het station. Kom ik daar aan, bleek de trein naar Hue pas om 10:30 ´s avonds te gaan !!!!! Getver de getver de getver dacht ik, wat te doen tot die tijd? Eerst geprobeerd om mijn grote rugzak ergens te stallen in een bagage afgifte of zo, maar daar hadden ze nog nooit van gehoord, en ik had echt geen zin om met die lel van die rugzak een rondje in Vinh te gaan lopen, dus ik dacht… ik neem het er van, ga lekker in het parkje bij het station zitten, boek er bij, Gameboy erbij, lekker niks doen. Nou, dat werd eigenlijk dus nog een enerverend dagje, want elke keer was ik net lekker Donkey Kong een level verder aan het brengen, of er kwam wel weer iemand kijken wat ik aan het doen was en dan begint het gesprek en ben je zo een half uur verder. Op zich was dat dus best gezellig, totdat er ineens een kabaal uit een van de restaurantjes kwam op het pleintje bij het parkje bij het station, en daar bleek een vader (of baas) van een 12 of 13 jarig ventje, hem een pak op zijn donder aan het geven te zijn, niet normaal. Hij had een stuk bamboe in zijn hand, en stond tegen die gast te schreeuwen, die jongen stond in de houding, en elke keer als ie bewoog kreeg ie een lel met de bamboe stok. Omdat er ondertussen al een stuk of 20 mensen stonden te kijken, en er niemand wat deed , heb ik ook maar niks gedaan, maar het was wel een verschrikkelijk gezicht, en het duurde wel 30 minuten, ik denk dat het gastje wel wat blauwe plekken er bij heeft. Buiten dat incident was het best een geslaagde dag, want op die manier kom je leuk in contact met de lokale bevolking, en met handen en voeten kan je leuke gesprekken hebben hoor. Na ook wat van de lokale lunch en avondeten te hebben geproefd kwam dan toch eindelijk de trein, en had ik een lekker bed, en was ik onderweg naar Hue, alwaar ik ´s ochtends vroeg redelijk uitgerust aan kwam, want ik had de hut voor 4 in mijn eentje.

Wel kreeg ik te maken met de trein-bitches, die had ik op het station ook al eens ontmoet, dat zijn de dames die de catering doen, de deuren controleren en als een haaibaai overal bovenop zitten, en nooit lachen (en ook niet aan het lachen te krijgen zijn). Zo kreeg ik bij het ontbijt een blikje sinaasappelsap, en ik wilde het net open maken toen ze het uit me hand griste en me door voor in de plaats een blikje cola gaf, maar ja cola voor het ontbijt vind ik niet zo lekker, dus ik griste het weer terug (ik denk, kan ik ook), wilde ze me gaan slaan haha, en een stennis te maken, en ze zou en moest dat blikje terug hebben (toen maar gedaan want ze leek wel te ontploffen), en het blikje cola voor haar neus in de prullenbak gegooid.

11,12&13 april Hue, de stad van de Citadel.
Geplaatst op Wednesday 16 April @ 11:45:34 GMT+1 door casper

Na mijn reis van Vinh naar Hue met de trein, werd ik bij aankomst, zoals gewoonlijk, door een aantal Hotel ronselaars opgewacht. Omdat ik daar eigenlijk best goede resultaten mee heb gehad, ging ik ook nu weer via een ronselaar, achter op een brommertje richting Hotel. Dat bleek een net nieuw klein familie Hotel te zijn, best goed, kamer voor $ 12, incl TV, ijskast, moderne kamer en badkamer. Na heerlijk gedouchet te hebben, besloot ik om Hue maar eens te verkennen, en ik dacht, dat doe ik lekker lopend, daar de meeste Vietnamese steden nou niet zo groot zijn, en ik tijd zat heb.
Maar, ik had niet met de hitte gerekend, en na 5 minuten liep ik al te zweten als een fontein. Naast me bleef er een fiets-riksha ventje maar zeuren dat ie me een uur door de stad heen wilde rijden voor 30.000 Dong; ben op dat aanbod ingegaan , maar wel voor 20.000 dong natuurlijk. Zo heb ik me heerlijk het centrum van Hue door laten fietsen, terwijl de arme man zich het schompes zweete haha. Tja, je moet wat doen voor je dongen nietwaar.

asc01137

Nee, het is geen rolstoel maar een Rikshaw

Zo wist ik dus na een uurtje precies waar de bezienswaardigheden lagen. Na de arme fiets-vader toch nog een colatje te hebben aangeboden, heb ik smiddags, na een lunch van rijst met iets wat ik niet weet wat het was (maar ik vermoed varkens oren of zo), een fiets gehuurd via het Hotel en zelf eens Hue gaan bezichtigen. Nou was ik na 30 minuten al op, en ben dus even aan het water gaan zitten. Daar kreeg ik gelijk aanspraak van een heel vies eng mannetje, die me vrijwel gelijk in me kruis begon te grijpen.

Nou had ik het idee dat de gast niet 100% was, dus ik heb hem toch maar niet een rotschop gegeven, maar wel vriendelijk een paar keer op zijn hand lopen slaan, en toen er meerdere mensen bij kwamen zitten, zag ik dat ie hetzelfde bij iedereen deed, en dat iedereen er een beetje lauw op regaeerde zo van ooh god, heb je hem weer. Na verloop van tijd is het vieze mannetje andere slachtoffers gaan zoeken denk ik, en heb ik heerlijk een middagje aan het water lopen kletsen met allerlei Vietnamezen . Nou moet je van dat kletsen niet al te veel voorstellen, want ze spreken erg slecht Engels hier in Hue. De conversatie gaat dus veelal met handen en voeten, en dat kan soms hilarische toestanden opleveren, maar de mensen zijn allemaal even aardig en vriendelijk en altijd goedlachs, en als je zegt dat je uit Ha Lan (Vietnamees voor Holland) komt zegt bijna iedereen onmiddelijk.. ohh, ajax amsterdam. (sorry PSV en Fijenoord aanhangers, ik kan het ook niet helpen). Het buitenlandse voetbal leeft ook hier enorm, vooral weer de Engelse competitie, en iedereen weet wie van Nistelrooy is (vraag me maar niet hoe ze het uitspreken, want als van Nistelrooy dat hoort laat ie pardoes zijn naam veranderen.

Ondertussen was het al eind middag, en was er van mijn Hue ontdekkingtocht dus bar weinig terecht gekomen, en ben toen maar terug naar Hotel gefietst, gedouched, en richting etens tentjes gegaan. Volgens het boek was een van de India’se restaurants erg goed, dus ik op de India’se toer, een of andere gele rijst met kip lopen eten, was eigenlijk niet eens zo geweldig.

De volgende dag om 9 uur wel mijn toeristische tocht serieus begonnen, want Hue heeft op cultureel gebied de Citadel te bieden, en ondanks dat ik cultuur barbaar ben (en er trots op ben ook), wilde ik dit toch zien. Vanaf 1802 werd Hue de hoofdstad van Vietnam en oorsprong van de Nguyen Dinastie, en heeft Gia Long keizer er een stad binnen muren gebouwd , vol met mooie en bezienswaardige dingen. Toen alles nog heel was moet deze stad inderdaad geweldig imponerend geweest zijn, maar ja, de tand des tijds, en de bommen van de Amerikanen hebben flink huis gehouden, met gevolg dat er, na restauraties, nog wel het een en ander staat, maar dat er ook veel verloren is gegaan en van de originele 148 gebouwen er nog maar 20 staan.

asc01145

Chaotisch verkeer in Vietnam

De stad word door een slotgracht en muur omringt, en de poorten om binnen te komen zijn kunstwerken op zich, dat kan je op de foto’s zien als ik ze in Bangkok weer upgeload heb. De gebouwen die overeind gebleven zijn zijn imponeerende typische gebouwen met frutsels en franjes, en binnen in heel mooi met houtsnij werk van draken en monsters, gekleurde daken en weelderige tronen, waar de keizer zijn onderdanen ontving. Ook buiten de gebouwen fraaie tuinen, vijvers met waterlelies en dikke vissen erin, alles straalde een rust uit. Helaas, was het ’s ochtends al 37 graden, en alles moest te voet worden afgelegd dus nu 2 uurtjes was ik kapot. Gelukkig kan je overal water kopen, en dat ging dan ook met liters weer naar binnen.

Smiddags ter compensatie maar een middag dutje gedaan, daarna wat ge-internet, beetje rondgefiets rond Hue, en ’s avonds werd ik , op zoek naar een etens plek, een restaurant ingetrokken door een heel leuk 5 maanden zwanger, Vietnamees meiske (ze was 19), en tijdens het eten heeft die alleen maar lol lopen trappen en geintjes uit lopen halen met het hele restaurant. Dat was wel gezellig. Ter plekke nog wat postkaarten gekocht van een straat verkoper, en daarna een potje pool gedaan met een stel vietnamezen en mijn bed opgezocht. De volgende dag de trein van 12:38 naar Nha Trang genomen, dus sochtends weinig uitgevoerd, wat lopen kletsen met die vietnamzen waar ik s’ avonds mee had gepooled. De trein was bommie vol, de rtrein reis een wat mindere dan de voorgaande… maar… daarover meer in het Nha Trang verhaal.

14 april 2003, Nha Trang
Geplaatst op Wednesday 16 April @ 12:25:03 GMT+1 door casper

Omdat reizen eigenlijk heel vermoeiend is, vond ik gewoon dat ik een paar daagjes rust had verdiend.
Tuurlijk is reizen leuk, en ik wil het voor geen goud missen, maar al die onregelmatige slaap tijden, af en toe slecht eten (maar dat houd ik wel redelijk in de hand), elke (paar) dagen een andere stad, ander bed, ander omgeving, veel indrukken, dat is toch erg vermoeiend.
Ik ben zielig, ik weet het, en jullie moeten allemaal medelijden met mij hebben, ik had dus besloten om een paar dagies strand te doen in Nha Trang. Dat is DE badplaats van Vietnam, en die kon ik mooi met een nachttrein vanuit Hue bereiken, dus boeken die hap.

Die trein vertrok om 12:38, begin middag, en zou om 4 uur snachts in Nha Trang aankomen (dat was wat minder) Wel een bed geboekt, in een 4 persoons hut, en na het uitchecken vanuit mijn hotel, met brommer taxi om 11 uur naar het staion, daar nog ff snel wat gegeten, en om 12:38 al zwetend de trein weer in. Het zag er in eerste instantie naar uit dat ik de hut weer alleen zou hebben, maar ineens ging vlak voor vertrek de deur open, er keek een vietnamees naar binnen, hij zag me zitten, ik zag zijn ogen groter worden, en hups, de deur werd weer dicht gedaan. Ik denk, was dit nou, maar 5 min later kwam ie toch binnen, met een gezichts masker op. Haha, ik kon me lachen niet houden, de man was blijkbaar erg bang voor SARS, dus ik begon ineens luid te kuchen en te hoesten (express), en hij sprinte weer naar buiten, om te proberen een andere hut te krijgen. Maar ja, die was er blijkbaar niet, dus na een half uurtje kwam hij onverichterzake toch de hut binnen met zijn gezichtsmasker op, en ging zwijgend op zijn bed liggen. Ik voelde wel aan dat die man geen conversatie wilde, dus ik heb lekker liggen dutten en liggen GameBoyen, totdat om 17:00 uur er eten werd rondgebracht, rijst, vlees en groenten, vergezeld van een biertje (zozo). Ik ging lekker aan het peuzelen, en ik zag mijn gemaskerde mede passagier met zijn gedachten worstelen. Immers, kan je niet me kapje op eten, maar kapje af betekend vast besmetting door deze blanke SARS gast haha. Uiteindelijk heeft ie toch zijn kapje afgedaan, en heeft ie zelfs een paar woorden gezegd. Hij bleek doktor te zijn, dus ik kon me ineens zijn paranoia wel voorstellen. Na het eten werd de trein bij het volgende station nog eens flink vol geladen, en kregen we nog twee vietnameze dames met kinderen er bij in de hut, en toen had je dus helemaal geen plek meer om wat te doen, en heb ik maar weer lekker liggen lezen/gamen/dommelen, en om 4 uur snachts en een beetje kwam ik in Nha Trang aan. Ook hier weer een bedrijvigheid van jewelste rond dit tijdstip, en uiteraard ook weer Hotel ronselaars, waar ik dus ook weer achter op de brommer mee ben gegaan naar een Hotel aan de Boulevaard. Onderweg viel me dus op dat er hele hordes met Vietnamezen stonden te sporten. Ik had het wel eens op TV gezien, maar dacht dat het in China was, maar hier stok-oude dametjes, jong grut, en middelbare bier-buikkers stonden allemaal oefeningen te doen of aan het hard lopen, en dat om half 5 snachts.
Rare mensen die Vietnamezen.
Mijn Hotel was puik, met mooi uitzicht over strand, en zelfs de zon mooi op zien komen vanuit de zee.

asc01176
Sunset in Na Thrang

Daarna de halve dag aan het strand gelegen, met gevolg dat ik dus rood was aan alle kanten en ik de eerst volgende dagen een strand bezoek wel uit mijn hoofd moest zetten. En dat was wel jammer, want het strand was perfect, het water heerlijk, en het relaxen zeker verdient. Nouja, misschien in Cambodja als ik tijd heb.

asc01181

Lekker luieren op het strand!

Verder is Nha Trang kwa stad drie keer niks, maar de boulevaard is een waar circus , van restuarantjes, duik winkels, reisburo’s en halve kermissen, alles was volgepropt. Vanwege de SARS en de Bush oorlog was het erg rustig, en waren mensen blij als je ergens kwam. Verder heb ik daar een scooter gehuurd voor 4 dollar per dag, en smiddags beetje over de boulevaard lopen flaneren, met me rooie kop, en ‘savonds gegeten bij een onbekend (maar zeker lekker) vietnamees restaurantje. Sochtends voelde mijn zeilige huidje nog zeer aan, dus ter plekke maar besloten om de dag bus naar Ho Chi Min City te nemen, en dat dan ook gedaan.

16&17&18 april 2003, Ho Chi Min (en Delta)
Geplaatst op Saturday 19 April @ 07:25:12 GMT+1 door casper

Nadat ik dus besloten had om toch maar de dagbus naar Ho Chi Min City (HCMC) te nemen, moest ik als een gek mijn spullen pakken, en klaar gaan staan voor de bus, die me op zou halen. In een record tempo om 7:30 al mijn spullen in de rugzak gegooid (en dit zijn dan van die situaties waar er dingen vergeten worden, dus ik was extra voorzichtig daar voor), uitgechecked en betaalt en de bus ingestapt die al ongeduldig stond stond te wachten voor het Hotel. De bus reed vervolgens naar het Bus station (nou ja.. een wat overdreven benaming, want er was maar plek voor 2 bussen), en hier hadden we nog even de tijd voor een snel ontbijtje, anders was het wel een hele hongerige reis.

Terwijl ik een broodje met ei zat te peuzelen kwam er een bezwete hotel eigenaar aanlopen, die was vanuit het hotel mij achterna gehold. Ik was blijkbaar vergeten de sleutel van me kamer af te geven en die zat inderdaad nog in mijn broekzak. Ik heb dew man 1000 excuses gegeven, en hij was weer blij.
De bus was niet eens half vol, dus in een rustig tempo werd er van de kust afgezakt richting HCMC, en af en toe werd er gestopt voor en plas of eet pauze. In het begin had je nog mooie strandjes en uitzichten, maar naar maten de reis vorderde werd het landschap minder boieiend, droger en eentoniger. De hoofdweg naar het zuiden was EEN grote winkel straat, met om de paar kilometer wel een dorpje met dezelfde soort winkels, van variatie hebben ze hier nog niet gehoord.
Ondertussen kwam ik er achter dat ik nog een banaan in me tas had zitten, maar die was heerlijk geplet onder het gewicvht van een paar boeken en een paar flessen water, en dat was allemaal heerlijk gaan plakken, en de bananen smurrie zat over bijna al mijn spullen heen. Dat koste al weer een uurtje om dat schoon te maken, en zo houd je je dan maar bezig in die bus.
Om een uur of een stopte we voor de lunch, en ik dacht in eerste instantie een hamburger met friet te bestellen, maar toen bleken ze geen aardappelen meer te hebben voor de friet, dus wisselde ik naar een bakkie noodle-soep (het nationale gerecht hier), en toen de ober dan toch met alleen de hamburger aan kwam zetten heb ik die resoluut geweigerd (dat ding zag eruit alsof ie 3 weken daarvoor als was klaargemaakt), en dat gaf weer een hoop consternatie en vietnamees gebrabbel. Iedereen overleefde het gelukkig, en de reis kon weer verder.
Om een uur of 6 savonds kwam ik aan in HCMC en heb daar vlakbij een hotel geboekt voor 10 dollar, ben gaan douchen, eten en slapen.

De volgende dag vroeg op, en na het ontbijt, zoals altijd , de verkenning per voet begonnen van HCMC. Het was me al opgevallen dat alles hier veel duurder was dan in de rest van het land, soms wel het dubbele. Ik had me dus al voorgenomen niet al te lang te blijven, want als ik voor melkkoe moet spelen, wil ik wel zelf kiezen wie mij melkt (?).
HCMC is op zich verder niet zo veel bijzonders, ik heb een bezoek aan de JADE Pegoda Tempel gedaan, en een paar parkjes bezocht, evenals wat in het centrum rond gekuierd.

asc01171
Jade Pegoda tempel in HCMC , denk ik

Smiddags heb ik via een reisburotje een tweedaagse trip naar de Mekong Delta geboekt, en die zou dan aansluiten bij een boot trip over de Mekong naar Cambodja en Pnhom Penh.
Verder wat geinternet, en in een restaurantje lopen hangen, en sochtend de 17de me om 7:30 gemeld bij het reisburo voor transport. Dat begon al lekker, want ik zat al 15 minuten te wachten, zag allerlei mensen vertrekken met mini-busjes, en toen ik opstond om te vragen wanneer ik aan de buurt was, schrokken ze en zeiden ze van ”’oeps, we zijn je vergeten. Nou weet ik nog steeds niet of het een geintje was of niet, maar ik werd haastig in een busje gepropt, en richting Mekong Delta vervoerd. In de bus zaten twee duitse meisjes, een Fransman, twee Israelische meisjes en twee noorse meisjes, en het was heel gezellig. De reis naar dfe Delta zelf duurde twee uur, en daar begin de eigenlijke toer, over het water in een bootje, naar van allerlei bijzonderheden, en dat was erg leuk. Zo bezochten we een kokos-snoepjes fabriekje (en die snoepjes waren lekker.. zooo niet normaal), een honing plantage, een fruit plantage, we kregen rare soorten thee en wijn voorgeschoteld, kregen lokale life muziek (lees katten gejank) om naar te luisteren en ook nog een eenvoudige lunch. Van plek naar plek werden we met motor bootjes, kano’ s of roeibootjes vervoert, want de Mekong Delta is een grote wirwar van waterwegen, waar iedereen op en van het water leeft.

asc01205
Een nep vietnamees in de Mekong Delta

Om 5 uur werd ik plots afgesplitst van de rest van de groep, wantr ik was een 2 daagse, de rest van de groep een een-daagse, en die gingen dus terug naar HCMC. Dit alles deed me denken aan de excursie in Thailand, waar het ook allemaal zo chaotisch was als wat. Er was geen tijd om afscheid te nemen van mijn nieuwe vrienden, en ik werd als een sardientje tussen de lokale in een minibus gepropt, met de mede deling dat de chaffeur wist waar ik naar toe moest. Ik kreeg een naam van een hotel op een briefje geschreven mee, daar moest ik me dus melden. Verder geen info, zoek het maar uit.
Achteraf is dat allemaal leuk en wel, maar op het moment zelf was ik er best pissig over, dus ik zat een beetje sip te zijn in die bus. Er sprak ook niemand engels, dus een conversatie was ook niet mogelijk.
We waren goed een half uur onderweg, toen de bus bij een groot openlucht restaurant stopte, iedereen de mini-bus uit ging, en ik een beetje aan me lot werd over gelaten. Ik had geen idee of ik nu moest eten of niet, dus ik denk, dat doet ik straks in het hotel wel, het is pas half 5, dus waarom zou ik nu al gaan eten. (tja, dat was een domme beslissing, maar dat is achteraf praten). Na een half uurtje ging het minibusje weer op weg, en de vent naast me gooide nog even me rugzak lekker op de grond in het stof, dus die heb ik in het nederlands verteld dat ie een lul was. Hij snapte niet wat ikzei, maar wel wat ik bedoelde en de sfeer werd er niet beter op. Na een helf uur, begaf de bus het. De motor maakte een raar geluid, en sloeg af, de chaffeur stuurde naar de kant, en na 15 minuten sleutelen kreeg ie de boel weer aan de praat, maar de Airco was er mee opgehouden en hij kon ook niet harder dan 40 km /u, en daar zit je dan, met een slakke gang in de bloed hitte, in een volgepropt minibusje, met naast je een aso die je rugzak als vuil ziet, en door de hitte begon je ok nog eesn te zweten en plakken, dus ook mijn humeur daalde onder het nulpunt. Ik had verder geen idee hoe lang de reis ging duren, maar kon een beetje op de kaart volgen waar we waren en schatte dat met deze snelheid het nog wel eens nachtwerk kon worden. Op een gegeven moment kwamen we ineens bij een pont en iedereen moest de auto uit, was het al 7 uur, en begon ik flink honger te krijgen, en we waren niet eens halverwege. Na de ponmt zette het slakke gangetje zich door, we werden ingehaald door bromfietsen, want die gingen sneller dan wij, en ik had het idee dat deze rit nooit zou eindigen, zo langzaam ging het.

Om 8 uur reden we een stadje binnen, en hier werd de minibus bij een reisburo neergezet, en ik kreeg ze de mededeling van ‘ wacht maar hier’ en verder geen info, dus ik begon steeds bozer te worden, en dacht GVD, hier betaal ik nog voor ook. Na een half uurtje werd ik in een ander busje gepropt, met verse andere passagiers, een verse chaffeur, en deze man vond dat hij snel op zijn bestemming moest wezen. Het was ondertussen donker, en hij reed met een vaartje van 120 over het smalle weggetjes, de claxon continu ingedrukt, laverend tussen al het andere verkeer op straat, op een slechte weg die continu langs het water ging, en ik zag letterlijk het lijk dus al drijven.

Wonder boven wonder ging alles goed, en om 9:30 werd ik moe en slecht gehumeurd bij een hotel afgezet, alwaar ik na 2 bier en wat eten, in een betere stemming kwam, en de hele avond geintjes heb lopen uithalen met DJUNG, het meisje van de bediening, die te kennen gaf ook voor andere services wel in te zijn. Dat is typisch Vietnam, voor geld kan alles, maar die service heb ik toch maar niet afgenomen. Dit vond ze wel vreemd, want ik had toch een groot bed op mijn kamer zei ze.

De volgende dag bleek dat ik bij een andere groep toeristen was gevoegd, en zo gingen we sochtends op pad, met een boot, eerst naar een vis-farm, daarna een klein dorpje met lokale mensen, en daarna met een boot de Mekong op richting Cambodja. Ook hier zaten weer leuke mensen in de groep, en het was al snel een gezellige bedoeling. De boot deed er twee uur over om naar de grens te varen, en hier werden we gedumpt om zelf de grens over te steken…eum ik bedoel lopen naar cambodja in. Dit was dus Vietnam, een leuk land, maar je moet wel eerst de handleiding goed lezen.

asc01238