20030500 – Mei 2003, van Malaka (Maleisië) naar Bukit Lawang, via Medan (Indonesië)

16 mei 2003, Van malaka naar Medan
Geplaatst op Saturday 17 May @ 15:26:15 GMT+1 door casper

Voor dat ik Maleisie zou verlaten had ik nog een dagje in Malaka, en dat heb ik gebruikt om nog eens wat site-seeing te doen. het was die dag een nationale feestdag, want er was een of andere boedistische profeet jarig, en dat kan je niet zo maar laten gaan natuurlijk. Half het land was dus vrij, en ik viel met me neus in de boter.

Ik was lekker vroeg door Chinatown aan het banjeren, eigenlijk veels te vroeg want er was veels te weinig open, maar beter te vroeg dan te laat dacht ik. Ik schrok ook een beetje toen ik ineens een processie zag naderen, vergezeld van een paar hoorn blazers, met rare ventjes die via vleeshaken in het vel van hun rug, allerlei vreemde dingen voort bewogen.

Het is maar wat je lekker vind, als een vis aan de haak…

Een paar hadden er een karretje met daarop een of ander offer achter hun rug hangen (letterlijk dus), andere hadden de haken aan touwen vastgemaakt zodat er achter hun een ander persoon een wat tegen gewicht kon geven, en hun vel dus lekker uitgerukt werd. Het was een vreemd, bizar en ook een beetje een goor gezicht, en op een gegeven moment werd er een onwel (zou ik ook doen) en moest de hele processie pauzeren. Ik natuurlijk hevig aan het fotograferen, dat snap je. Ook liepen er van die vage gasten met speren of grote stokken door hun wangen gestoken, het was allemaal heel gezellig.

Deze sate pen ging niet alleen door wangen, maar ook door zijn tong…

De rest van de dag nog wat rondgelopen, de weg kwijt geraakt en weer terug gevonden en weer kwijt geraakt. Enfin, voor ik het wist was het 2 uur middag, en om half 3 begon de film Matrix deel 2 waar ik een kaartje voor had. Wat een coole film zeg, en wat een schijt einde, maar ja, wordt vervolgt zullen we maar zeggen.
De volgende dag ging s ochteds om 9 uur mijn snelboot naar Indonesie, en ik heb de avond aan inpakken gespendeerd, en de volgende ochtend vroeg op. Ik vond het jammer dit Guesthouse te verlaten, want het was een perfecte plek, maar ja, we moeten blijven moven nietwaar. Met wat stunt en vliegwerk kon ik net mijn Maileisisch geld zo indelen dat het uitreis betaling van 9 ringgit die je blijkbaar voor straf moet betalen als je het land verlaat, echt het laatste was dat ik over had, en prompt om 20 voor 10 vertrok de boot van 9 uur dan ook richting Indonesie.

Ook hier, iedereen bang voor SARS

Met een draagvleugel boot stoomde ik op los met een vaartje van 80 km/u richting Indonesie. De boot was afgelaaien, maar ik had een prima ztiplaats, en we kregen zelfs een flesje water en een mac-doosje met bami, dus al om goed toeven.
Ondertussen was ik al door vrijwel iedereen gewaarschuwd dat Indonesie een heel naar land zou zijn. Ik zou echt overal worden afgezet, iedereen zou me willen bestelen en ik moest heel en heel erg op me spullen passen. Echt zoveel mensen die me waarschuwde, dat ik eigenlijk eeen beetje zenuwachtig was geworden.

Aangekomen bij de haven van Dumai , bleken de douna en de SARS formaliteiten een wassen neus, en stond ik in no time al weer buiten dus, en inderdaad, er stormde onmiddelijk tientallen touts op me af, die me overal en nergens naar toe wilde slepen. Ik wilde eigenlijk naar Medan toe, maar had op de kaart en in me boek daar geen rechtstreekse mogenlijkheid voor gezien, dus ik had me al neergelegt bij een omweg en een dag extra reizen, maar wat prettig bleek was dan een van de tauts me een bus rechtstreeks naar Medan aanbood. Een nadeel was, hij vertrok pas om 4 uur smiddags, en ivm het tijdverschil van een uur, was het pas 11 uur lokale tijd, en…. en…. en de bus deed er 12 uur over, dus kwam je om 4 uur snachts in Medan aan. En het was nog geen eens een Airco bus.

Nou was er in Dumai geen bal te beleven, dus besloot ik maar rond het bus bedrijf te wachten, kon gelukkig mijn grote rugzak daar dumpen, met 4 sloten er op, gezien alle waarschuwingen. Ik begon een beetje rond dat kantoortje te slenteren, en alle mensen waren zo vriendelijk, wat ik dus helemaal niet had verwacht. Iedereen riep hello, en how are you, en sommige wel met de bedoeling om me wat te verkopen, maar het was allemaal heel gemoedelijk. Ik vond een soort marktje, en slenterde daar wat rond. Klanten waren er weinig, dus er was weinig te beleven, maar ja, 5 en een halve uur op een bankje in een busantoortje was ook geen aanlokkelijk idee. Nadat ik eigenlijk de moed had opgegeven om wat boeiends te vinden (als was het maar een i-net cafe of zo) stormde er ineens een vent op me af, greep mijn hand die die niet meer los wilde laten, en begon me in heel snel indo-engels te vertellen dat ie leraar Engels was en dat ie het zo leuk vond om weer eens een buitenlander te zien, zodat ie zijn Engels kon oefenen. Ik vond het allemaal best, ik had ook al eens eerder zoiets meegemaakt, en toen was het helemaal geen leraar maar een taut… maar ja, beter dit dan niks dacht ik. En we stonden nog geen 3 minuten te kletsen (waar kom je vandaan, welk werk etc, de usuall questions) toen er wat leerlingen van hem binnen kwamen (jaar of 18), en het werd als maar drukker, en volgens mij stond op een gegeven moment de halve school daar. Enfin, ik vermelde dat ik graag wat wilde i-netten, en ik werd eigenlijk onmiddelijk meegsleurd, want er was een i-net cafe vlakbij, en een van de leerlingen zou me er naar toe nemen. Halverwege onderweg vroeg ie of ie een vriendin op mocht halen, want die had wat i-net problemen, en die kon ik mooi helpen, het was allemaal vlakbij…. jaja, je snapt het wel. Na een half uur lopen kwamen we bij vriendin’s huis aan, waar we moesten zitten en thee drinken, en toen ze eindelijk klaar was (want zonder hoofddoek huis uit kan niet) had ik nog maar een uur voor de bus weg ging. Ik vertelde ze dus dat er haast bij was, maar het i-net cafe bleek ook 20 minuten lopen te zijn, en toen we daar waren was het een ouwe afgedankte zooi, met de traagste verbining die ik tot nu toe ooit heb meegemaakt. Miep haar problemen waren zo opgelost, maar ja, ondertussen was het hoogste tijd voor de bus, maar ze wilde maar niet weg gaan. Dus toen ben ik in me uppie maar opgestapt, heb een rikshaw verteld waar ik naar toe wilde, en ik haalde gelukkig nog net de bus, die al ronkend op me stond te wachten. Hierna volgde een van de verschikkelijkste busritten die je je kan voorstellen. De bus opzich was oud en rammelig, maar dat was niet zo erg. Het erge was dat er geen airco in zat, er hele kleine raampjes inzaten, de hele bus stikvol zat, dus je lekker tegen je buurman aan zat geplakt, de chaffeur als een debiel reed (dus vol gassen, vol remmen, inhalen waar het niet kan, tuteren en krijgertje spelen met en andere bus, zo erg zelfs dat ik er wat van ben gaan zeggen, en hij toen wat normaler ging rijden. Het was pikke donker, de wegen waren erg slecht en vol met gaten, en er werd continu gestopt om mensen af te leveren of op te pakken (en dan eerst 20 minuten onderhandelen over de prijs).

Al om al heb ik alles bij elkaar 15 minuten geslapen. Om 5 uur in de ochtend arriveerde de bus in mEDAN en om 6 uur stond ik voor de deur van een Hotel in Medan. Die heb ik uit bed gebeld want ik was echt kapot en wilde een bed. Hierna tot 9 uur bewusteloos geweest, en daarna vanwege de hitte toch maar opgestaan.

Van maleisie naar Indonesie, dat was een reis om niet gauw te vergeten, maar als ik zo een eerste indruk heb, denk ik dat ik Indonesie een leuk land ga vinden.

21 mei 2003, Bukit Lawang
Geplaatst op Wednesday 21 May @ 15:26:54 GMT+1 door casper

Bukit Lawang. Het is een rot gehucht dat tegen het gebergte aanligt dat in het midden over Sumatra heen loopt. Het ligt ook tegen de grens met Atjeh aan en belangrijker eigenlijk, het ligt net binnen de rand van de jungle. En in Indonesie is jungle ook echte jungle, daar is dus echt niet door te komen, het is nog erger dan in Maleisie. De grote attractie van Bukit Lawang is dat er oerang Oetangs wonen in die jungle, en dat willen we natuurlijk zelf wel eens even zien.

De oerang Oetang staat genetisch gezien het dichts bij de menselijke genetische informatie, dus ik zou mezelf een beetje in deze beesten moeten herkennen. Verder lag het gehucht aan een grote beek, waar je goed in zou kunnen zwemmen, en was er ook nog een grotten stelsel, dus genoeg te doen dacht ik.

Ik vertrok ’s ochtends dan ook eerst met een share-taxi (dat is een taxi met open deuren, en proppen wat je proppen kan) naar het busstation om vanuit daar rechtstreeks met de ‘chicken bus’ naar BL te gaan. Men noemt de lokale bus, die overal stopt, en waar je alles in kan proppen de chicken bus, in tegenstelling tot de ‘tourist bus’ die stukken comfortabeler is en vaak wat sneller en duurder, maar meestal ook alleen door toeristen en zakenlui word bevolkt, dus lang zo leuk niet. Ik had al snel een gesprek gaande in de bus, en het verloop van dat gesprek, bleef zich eigenlijk de hele tijd dat ik in de buurt van BL was herhalen, met wie je ook sprak. Waar het op neer kwam, is dat er gevraagt word waar je naar toe gaat, hoe lang je wilt blijven, welk hotel je wilt blijven en wat voor een activiteiten je wilt doen. En als je daar dan op heb geantwoord, komt het boekje ineens tevoorschijn met het hotel waar ik volgens die mijnheer het best kan verblijven, de jungle-tocht die ik met gids xxx maar moest boeken en etc. Enfin, ik had dat nog niet zo door, dus het eerste gesprek in de bus dacht ik nog, nou, aardige vent dat ie me wilt helpen. Maar ik doe toch lekker waar ik zin in heb, en niet wat die gast wilt. Ik had namelijk van een duits stel gehoord dat de Jungle Inn erg goed was, dus wilde ik per se daar naar toe. Toen ik na 3 uur hotsenbotsen in BL aankwam en uitstapte, werd ik al overvallen door diverse tauts, maar ik bleef resoluut aanhouden dat ik naar de Jungle Inn wilde, dus ik werd daar netjes de goede kant uitgestuurd. Ik wist niet dat het 2 km lopen was, met volle bepakking, heuvel op en af, dus dat viel even niet mee. Zeker niet toen er een col van de 1e categorie bij kwam die ik over moest. De weg die ik moest lopen was de hoofdweg van BL, en dat was een betonnen pad van 2 meter breed, met aan weerskanten hippie achtige cafe’s (met hier en daar ‘we have magic mushrooms’ borden’ dus dan weet je het wel). Maar goed, ik kwam eindelijk hijgend en puffend bij de Jungle Inn aan, en dat was inderdaad een heel fraai guesthouse. Men had hutjes in de jungle gebouwd, alles gemaakt van jungle materiaal, ook stoelen en zo, en ik koos de duurste hut uit, met een waterval douche (echt letterlijk), en een houten veranda met hangmat. Kosten 75.000 roepias (das 7,5 euro, maar in verhouding erg veel want gemiddeld betaal ik 30-40.000 roepias voor een kamer). Maar kom dacht ik, laat ik mezelf verwennen, en het was ook wel een heel leuk decor. De hut was vrijwel tegen een waterval aan gebouwt, dus het donderende geraas zorgde er voor dat je vrijwel geen ander geluid hoorde, en dat is heerlijk, want de jungle geluiden zijn intens, luid, en soms angstaanjagend.

Zelfd de kleine hotelletjes zijn fraai

Ik had me al voorgenomen om GEEN jungle tocht te maken, het was veel te warm, en ik had de dag er voor een blaar op een teen opgelopen (heel vaag) dus ik liep niet 100%.
Na een heerlijke koude douche onder de waterfall ben ik het dorpje gaan verkennen, dat dus niks anders was dan dat 2 km lange tuinpad, met soms stukken jungle, soms wat restaurantjes, en wat me gelijk al opviel, het was overal muis en muis stil (kwa toeristen dan). Net als in Maleisie was er een super gebrek aan toeristen, en dat was goed te merken. Weer zat ik alleen in het restaurant te eten, toen ik savonds door het dorpje liep, verwachte ik toch wel wat mensen in kroegen te zien, maar niks was minder waar. Stilte, en lokale bevolking die voor zich uit zat te gapen, of zat te slapen. En het irritante was dus, dat elke keer als je met iemand een gesprek begon, die probeerde je een jungle toch aan te smeren of iets anders zoals een rafting trip, tubing etc en dat werd de volgende dag zo intens, dat het gewoon irritant werd, en ik maar besloot niet langer dan nodig was te blijven.
sochtends om 9 uur werde de wilde oerang oetangs gevoerd. Nouja, ze waren ooit tam geweest, maar ze werden weer heropgevoed zodat ze alleen in de jungle konden wonen, alleen werd er twee keer per dag wat bij gevoed. Ik kocht dus een kaartje (want alles koste geld natuurlijk) en kwam om 9 uur bij het opvang centrum aan, waar je alleen in kon als je via een kano de oversteek maakte.

Daarna een stijl klim pad op van 15 minuten (zwaar dus) en we kwamen bij en plek in de jungle waar tussen 4 bomen een houten plateau was gemaakt, meer niet. Daar gingen twee verzorgers op zitten, en die haalde wat melk en wat bananen te voorschijn. Binnen een paar minuten hoorde je al door het geritsel in de bomen dat er wat aankwam, en heel voorzichtig kwam de eerst Oerang Oetang (OE) naar beneden glijden via een liaan.

Heel leuk en voorzichtig pakte ie wat bananen van de verzorger aan en peuzelde die langzaam op. De mimiek van die beesten is echt super, zet er een ander gezicht op en het is net een mens (op de rooi-igge haardos na dan).

Binnen notime kwamen er van diverse kanten in totaal 6 OE voorzichtig naar het platform toe. De een wat brutaler dan de ander, en het was echt heel leuk om te zien. Ook al omdat er een heel stel kleine apen (makaken apen heten die geloof ik) steeds probeerde om de bananen van de OE weg te stelen (en daar soms heel goed in slaagde want ze waren supersnel). Al om was het een gezicht om nooit meer te vergeten, die apen zaten op een a twee meter afstand af en toe, en maakte de meeste vage bewegingen. ze hebben joekels van handen en hele lange armen, maar dat wist iedereen wel denk ik. Na dit bijzonder geslaagde ochtend programma dacht ik, kom, ik blijf en ga morgen pas weg. Foutje, had ik beter niet kunnen doen, want ik heb me stierlijk lopen vervelen en lopen ergeren aan al die jungle-trip verkopers. Maar goed, ik ben van Guesthouse verhuisd (naar eentje van 40.000 roepias, met een hutje aan de beek), maar dit hotel was erg vervallen, dus er waren soms meer beesten binnen in de hut dan buiten (binnen gezien:mieren, hele grote kakkerlakken, rupsen, muggen, vliegen, hagedissen, hele vage springkikkers). Lekker kunnen zwemmen in de beek (wel super koud). savonds wel lekker Gado Gado gegeten, en blij dat ik de GameBoy bij me had met zelda,en ‘sochtends de 21ste de bus terug naar Medan genomen. Op naar het volgende avontuur…