20030700 – Juli 2003, De trans Mongolië express en Ulam Batar (Mongolië)

23-28 Juli 2003, In de TransMongolie Trein (1)
Geplaatst op Monday 28 July @ 14:49:33 GMT+1 door casper

Door een, leek het wel doof stomme, taxi chauffeur werd ik dinsdags avond voor een station gedumpt, met het gebaar zo van… ´eh hier is het en zoek het verder maar uit´. Gelukkig was ik twee uur voor vertrek aanwezig, tijd genoeg dus. In de vertrek hal stonden tientallen treinen op het vertrek bord, behalve die van mij. Niet dat ik het bord kon lezen, maar wel de vertrek tijden, en die van 21:57 stond dus nergens bij. Tyfus dacht ik (dat mag ik nu wel zeggen) het gaat weer op zijn Russisch, weinig lachen en weinig informatie. Omdat ik met die 30 kilo op mijn rug liep te slepen, en ondertussen al twee keer het station rond was gelopen , had ik een wijze gedacht… laat ik eerst die rug-pukkel eens in de stalling zetten, dat zoekt wat makkelijker. Nou dat was al een heel karwij op zich, want er waren 4 verschillende afgeefpunten voor bagage, allemaal met verschillende open en sluiten tijden (om het makkelijk te maken). Toch lukt dit, en al wat lichter bepakt ging ik weer dat station rond. Een paar officiëlen met grote petten mijn ticket laten zien, maar allemaal haalden ze hun schouders op, of zeiden onbegrijpbare dingen. Ik begon me toch een beetje zorgen te maken nu, en na een half uur te hebben rondgelopen in het over drukke en chaotische station, vond ik een balie met een I van Informatie er bij. Nou, tuurlijk sprak miep geen Engels (wie geeft er dan ook informatie aan buitenlanders, hahaha) maar.. maar, toen ik haar mijn ticket liet zien, duwde ze een schrift onder me neus waar een van de alinea’s ongeveer de volgende text las:
U bent op het verkeerde station. Uw trein vertrekt van station kjhsdfksdf en dat is niet al te ver… met daarna de loop richting.

Weer vol goede moed het station uit gelopen, aanwijzingen gevolgd, maar niks hoor, ik ben 25 stationnen tegen gekomen, maar niet die voor mij. Uit armoede maar weer terug gelopen naar de informatie balie, die alleen nog maar wees zo van… die kant uit eikel… en ik weer op pad.

Uiteindelijk het ik natuurlijk wel gevonden , anders zat ik nu niet in Mongolië (jaja, daar schrijf ehh typ ik dit), maar het was een perron, achter een ander perron, om de hoek, uit het zicht, en ik ontdekte het eigenlijk alleen maar omdat er zo verdacht veel mensen liepen. Snel me rugpukkel uit de stalling gehaald, en op naar de trein. Ik was ondertussen al wel weer kapot, maar ik had in me achterhoofd de wetenschap dat ik 5 dagen uit kon rusten, en dan is het wel uit te houden. Met een vertraging van 10 minuten vertrok mijn trein richting andere eind van de wereld.

Ik had nog me ticket ondersteboven gehouden en was bij wagen 9 ingestapt ipv 6, nou ja, toen waren de Russische poppen aan het dansen (ja de denkbeeldige poppen natuurlijk he, niet de echte) en ik werd daar perestrojka Petra met een wuifgebaar weg gestuurd, iets zeggen was te veel.

Daar staat ze (nr9), mijn eigen ijskoningin

Na al deze ellende kwam ik bij mijn eigen eersteklas wagen aan, en daar stond, zoals we haar later gingen noemen, verschrikkelijke Vera, oftewel, de verschrikkelijke sneeuwvrouw al voor me klaar. Ze was dik, erg groot, en keek heel erg streng op me neer, op de manier van ‘ heb jij je handjes wel gewassen’ (insiders joke). Ik werd me hut ingepropt, die ik na vertrek heerlijk alleen had (zie foto) en wel erg basis maar wel te doen was. De zittingen die tevens als slaapbanken dienst deden waren wel erg hard, maar… Casper, niet zeiken en doorzitten.

Omdat het al redelijk schemerig was, ben ik maar gelijk gaan slapen. Ik kreeg van Siberische Sandra een stel lakens en een minuscuul handdoekje (wat later terecht bleek, want er was ook maar een minuscuul wasbakje) , en kon zelf me bedje op maken, wat ik dan ook maar deed. Heb nog even met een wat ouder Australisch echtpaar zitten babbelen dat ook in mijn wagon zat, verder was het dus leeg (ongezellig). We hebben een wedje gelegd om te kijken of we kouwe Katrina konden laten lachen tijdens de reis, maar ik had er een hard hoofd in.

Gezellig toch, mijn Coupe in de Siberië Express

In mijn hut waren dus twee slaapplaatsen, er lagen Perzische tapijtjes op de banken en vloer, een paar lampies en een raam uiteraard, wat je een stuk open kon krijgen van 20 cm, meer niet (ze zijn bang dat ik er uit spring denk ik).

Op 24-7
Heel erg slecht geslapen. Ik schrijf dit nu om 6 uur in de ochtend, en ik ben wel een triljoen keer wakker geweest. Ik had het ook wel verwacht, en ik hoop dat ik morgen gewoon beter slaap. Het landschap word momenteel ook wakker buiten, met mistbanken en fraaie bosjes, alles in een lichte glooiing. Het is best koud buiten. Steeds als ik iets moois wil fotograferen heb ik me camera in de tas zitten, en ben ik dus te laat, dat is wel jammer van zo’n trein. ze moesten herhalingen geven of zo. Iva de Ijskoningin heeft helaas nog niet kunnen lachen, maar we werken eraan. Heb net in de restauratie wagen ontbeten, een pannetje met daarin een omeletje en wat worstjes en brood en thee, best te doen voor 70 roebels. Het bier is hier verder goedkoper dan het water, met 15 roebels voor een halve liter, wat een land. In de middag een bakkie met noodles op een station gekocht en met warm water uit de samovaar (een op kolen gestookte warm water reservoir) en een pakje cup-a-soup een heerlijke lunch gemaakt. In de avond was het landschap nog niet veel veranderd, en zat ik om me uppie rustig een boek te lezen. relaxen dus. Om 21:00 uur in de restauratie wagen vieze kip met natte rijst gegeten, en nu het weer donker wordt is het weer tijd om te slapen.

Het bewijs, dat je het maar weet

25-7
Vannacht een stuk beter geslapen, alhoewel ik nog wel vaak wakker ben geweest. Het was erg koud in de hut, ook al omdat ik het raam op een kiertje had staan, maar ik had het te koud om onder de deken vandaan te komen en het raam dicht te doen (je weet wel hoe dat is). Om 4 uur in de ochtend maar even gaan zeiken en raam dicht gedaan (zon scheen al, vond ik wel vreemd) en daarna tot 7:30 liggen ronken. Met veel pijn en moeite me gewassen en geschoren. Dat viel niet mee met zon illiepillie wasbakje en ijskoud water. Dan krijg je je scheermesje niet goed schoon. En dan ook nog zo’n kraan waar je van ONDER tegen moet duwen anders komt er geen water uit. Pech… 5 dagen geen douche in de buurt, zal wel lekker gaan gisten straks. Ondanks deze en andere leven bedreigende zaken gaat het leven door en de trein ook. We waren ondertussen Omsk genaderd (Troijka hier, Troijka daar, overal zit paardenhaar… wie dat raad, mag de rest van de text doorgeven). Er zijn ondertussen ook wat open stukken tussen de bossen door gekomen, en dat geeft een wat breder gezicht, je ziet veel minder huizen en mensen dan eerder, veel bloemen in de velden en het is een mooi landschap ondanks de halve bewolking. De trein gaat steeds erger hobbelen, alsof de vering aan het slijten is, en steeds vaker maakt ie ineens een hele rare bokkensprong, die je steeds verrast en je je thee-koffie-soep morst, en in de avond uit het bed gooit.

het Australische echtpaar is vriendelijk maar afstandelijk, maar heb gister tijdens het ‘ luchten’ op een station gezien dat er meer Nederlanders waren in de trein, dus die ga ik morgen wel eens opzoeken. De ijsprincess warmt niet echt op. Ze zit veel in haar coupe, via een spiegel in de gang te loeren, om te kijken wie er loopt, verder gaat er weinig van uit, of geven ze geen hulp of informatie, en het enige wat ze zegt is je de trein in commanderen als je op het perron staat te luchten tijdens een tussenstop.

vandaag 4 HOMPEN met zuurdesem brood gegeten, met 4 hompen kaas en 4 ham, en een schraal stukkie boter, en een lauw bakkie thee en dat voor 95 roebels was wat minder, maar het kan natuurlijk niet elke dag feest zijn.

Als sluitende opmerking van deze helft deel ik mede dat er allemaal handelaren in de trein zitten, die onderweg op stations dingen verkopen. En dan heb ik het over kleding, maar ook deo, elektra draad, en meer vage dingen. Deze mensen lopen de HELE dag door de trein met hun handel, van de ene coupe naar de andere te slepen, en dat is bijzonder irritant. Ik heb eens een half uurtje lopen tellen, maar toen kwamen er dus 39 keer een handelaar langs. En dat gaat vergezeld van bonkende deuren en geschreeuw. Maar verder gaat het wel hoor

23-28 Juli 2003, In de TransMongolie Trein (2)
Geplaatst op Tuesday 29 July @ 08:20:10 GMT+1 door casper
[ Bewerken | Verwijder ]

26 juli
Vannacht lekker geslapen, ondanks dat het ijzig koud was (voor mijn gevoel dan). Het was rond de 10 graden ’s nachts, en overdag is het nu (9:30) 15 graden, niet erg warm dus. Heb dan ook me warme trui en jas aangedaan.
heb gister avond nog gezellig zitten kletsen met 2 Nederlanders en een Australische, en die hebben me gezegd dat ik me horloge aan moest passen aan lokale tijd, omdat het op plaats van bestemming 5 uur later is, en je dat beter in zones kan aanpassen. Ik weet nu dus bij god niet meer welke tijd wat is, want het trein schema staat in het ene boek in lokale tijd, de andere in Moskou tijd, en iedereen hanteert een andere maatstaf. We zien wel denk ik, het is gewoon tijd als het tijd is.
Ik begin mezelf langzamerhand toch een beetje te ruiken, ondanks een flinke poedelbeurt vanochtend. Maar met zo’n minuscuul klein fonteintje is maar weinig te doen.

Het weer is er niet beter op geworden. Het is nu vrijwel geheel bewolkt, met van die donkere er tussen, dat belooft niet veel goeds, en zeker nu het zo koud is, is het geen prettige ervaring.
Het landschap is iets heuvel achtiger, en veel berken bomen zijn vervangen voor dennen, teken van kou en/of hoogte volgens mij. Het bonken van de trein wordt steeds erger, viel vanochtend hard tegen de muur met me koppie koffie. Gelukkig niks bezeert.

5 dagen lang, tjoek tjoek tjoek…

het is ondertussen 12:30 en het regent. Ik heb kouwe voeten. Het landschap wordt steeds schaarser begroeit.
Het is ondertussen 20:00 uur (in welke tijdzone weeet ik niet) , en het regent nog steeds. Miep de bitch heeft de verwarming zo waar aangezet, dus het is nu weer lekker behaaglijk in de tsuk-tsuk. Net lekker gegeten met de 3 anderen, een schnitzel met aardappelen . Was wel gezellig. Rita, de Hollandse vrouw is al wat ouder, maar een vlotte meid, Fred is een scout, en Patricia is een Zwitsers meisje.

27 Juli
Nog steeds bewolkt, maar wel droog. We rijden nu langs het Baikalmeer, al 2 uurtjes eigenlijk, en dat ziet er met deze grijze lucht erg guur uit. Vanavond gaan we de grens met Mongolië over, en de restauratie wagen verlaat ons rond 7′ en vanavond en dan zitten we zonder eten/drinken, dus zorgen dat er genoeg aan boord is om een hele nacht te overleven .

Verder weer erg slecht geslapen, misschien ook wel door dat tijd wisselen steeds. Verder was er veel herrie van voorbijgaande handelaren (we komen in de buurt van de grens en nu worden ze nerveus). Het was ook ineens erg warm (het is ook nooit goed he) en de wagon steigerde om de paar minuten zodat ik weer zowat uit bed viel. Ook stopte we een paar keer vannacht, en daar word je wakker van, raar he. Ik was nog steeds alleen in mijn coupe, wel zo prettig voor je privacy en zo.

Het is nu 23;20, en we zijn net, na lang wachten en controle, de Russische grens gepasseerd. Buitenlanders, inclusief mijzelf, controleerde ze wel, maar niet stevig, het ging ze vooral om die handelaren denk ik, dus het duurde allemaal erg lang (3 uur). En van geen Douane beambte kon er een lachje af. Na die drie uur werden we doorgestuurd, zonder de restauratie wagen, Mongolië in. Daarna over de grens, en na 2 km werden we weer stop gezet voor de Mongoolse douane, die al lachend aan kwam lopen, een heel verschil.

Heb in Rusland op het station nog een paar nep-schoenen gekocht van Adidas voor 250 roebels, want mijn goede kwaliteit scapino bootschoenen begonnen al uit elkaar te vallen. Nou had ik ook wel veel gelopen de afgelopen tijd.
Na een uur of 2 mochten we ook van de Mongoolse douane door, en was ik snel ter slape, want het was 1 uur nacht, en de volgende ochtend arriveerde we vroeg in Ulan-Bator.

1 augustus 2003, Mongolie
Geplaatst op Saturday 02 August @ 15:39:34 GMT+1 door casper

Nu dan, ik ben na een tijdje incommunicado geweest. Ben nu eindelijk in Bejing (Peking) met de trein vanuit Ulam Batar in Mongolie. Dat was al op zich een hele tour, want mongolie, ja, dat is wel een verhaal apart.

Ik ben 3 dagen in Mongolie geweest, eigenlijk te weinig om een totale indruk van het land te krijgen, maar een oordeel heb ik natuurlijk wel….. wat een puinhoop haha.

Nee, zonder dollen, Mongolie is een heeel mooi land, dat voornamelijk bestaat uit glooiende gras heuvels, en in het midden een grote stad (Ulam Batar).

Een land met grote groen heuvels

Daar woont de helft van de hele bevolking (totale bevolking 1,8 miljoen) , de rest van het land is heel schaars bevolkt omdat het voor een groot gedeelte uit de Gobi woestijn bestaat. In de winter is het vrijwel onbewoonbaar door de kou, en in de zomer door de droogte. Maar toch het is wel een mooie natuur, waarschijnlijk omdat het zo anders is dan welk land dan ook.

Typische Mongoolse man

De mongolen hebben een veel opener instelling dan de Russen. De russen, lopen de hele dag maar nors voor zich uit te staren. De mongolen zijn veel meer internationaler ingesteld, praten beter Engels, en kijken alleen al een stuk vriendelijker dan de Russen.

Ik verbleef de eerste dag (ik kwam om 8 uur in de ochtend met de trein aan) in een hotel in het Centrum van de stad, en ondanks dat het een groot Hotel was, was er geen warm water, dat was wat minder. Werd smiddags door een gids opgehaald, en beetje rond de stad gereden, zwarte markt bezocht, een uitkijkpost over de stad in de bergen, en een tempel anex klooster, en de volgende dag hervatte dit zich met het Natural History Museum (met echte Dionosaurus skeletten en botten, en die kunnen dus heeeeel groot worden), en smiddags werd ik naar een GER tent gebracht,waar ik in een soort vakantie parkje 2 dagen moest door brengen in een echte GER.

Een GER tent, de traditionele mongoolse behuizing

Een GER is een ronde nomadische tent, met in het midden een gat in het dak en een kacheltje met pijp erdoor in de tent. De tent, van een diameter van 4 meter of zo (dus best groot) wordt door de nomaden aldaar gebruikt om binnen 20 minuten op te zetten/af te breken. Omdat het geheel belecht (?)wordt met dieren huiden en andere vage dingen is het lekker warm in die tent, en je kan ook de kachel nog onder het bed schuiven voor als het in de winter erg koud is. Ik kreeg verplicht een gids mee, ondanks dat ik gezegd had dat dat niet nodig was. Ik vreesde het ergste, want het kamp(je) was midden in de bergen, en ik was de enige in het hele kamp. Gaaaap, ik zag het echt al hangen, en waarschuwde mijn gids al dat als het morgen zou regenen, (de lucht was een beetje dreigend), ik met de bus naar Ulam Batar zou gaan, want ik had geen zin om de hele dag in een tent in de regen te gaan zitten. Nou, dat stuite op een hoop verzet, want dat was veel te gevaarlijk bla bla
S avonds kwam ik echter wat leuke lokale mensjes tegen, en het leuk lopen praten (met handen en voeten) en die zouden de volgende dag langs komen, en zo gezegt en zo gebeurt, was het toch nog gezellig geworden in de tent. Eerste nacht goed geslapen, tweede nacht slecht omdat er een troep wilde paarden rond mijn tent liepen te grazen en hinnikken. En ik moest ook vroeg op om de trein naar China te pakken om 8 uur. En koud dat het was in de ochtend… zooooo.
In de treinrit naar Bejing werd ik in een 4 persoons hut gepropt, met een Nederlander (Roel, en die zit hier nu naast me te internetten), en een spaans koppeltje, waarvan de man officieel Mongools was maar goed spaans praate. Was allemaal heel gezellig, alleen duurde de reis erg lang, tot de volgende dag 3 uur. Ik had 14 uur in me hoofd, maar het werden er dus bijna 30. We leuk is dat de grens met China, de treinstellen op andere wielen gezet moesten worden omdat China blijkbaar een andere maat heeft. Hele wagons tegelijk worden met mensen en al opgetilt om op Chinese wielen te worden gezet.

Alsof we een lekke band hadden

Zit nu 1 dag in Bejing, jeming wat een wereldstad, wat een verschil met Moskou, en nog groter verschil dan met Mongolie. Heel modern, heel veel hoog bouw, en heel veel aktiviteit, en heel veel Chinesen haha. Maar, daarover morgen of zo meer, want ik heb nu een i-net plekkie gevonden (en dat was niet makkelijk)