20030800 – Augustus 2003, Bejing (China)

4 augustus 2003, Bejing – China
Geplaatst op Monday 04 August @ 12:38:49 GMT+1 door casper

China, wat had ik me dat anders voorgesteld zeg. Zeker Bejing (het vroegere Peking). Als ik aan China denk, denk ik aan onderdrukte kleine chineesjes die in armoedige kleine huisjes leven en elke dag droge rijst eten, blauwe saaie kleding aan hebben en niet weten wat er in de rest van de wereld gebeurt. NIETS is minder waar. Tenminste, voor Bejing, want over andere delen van China kan ik natuurlijk nog niet oordelen. Bejing is een hele moderne, super levende, alles te verkrijgen stad, met een oude maar efficiente Metro, brede straten, en veel nieuwbouw op zowel kantoor als winkel gebied.

Het verkeer is op zich redelijk chaotisch, maar dat komt omdat elke chinese chauffeur een onbeholpen ongelikte beer is, wiens interesse alleen maar is om zo snel mogenlijk daar te komen waar die moet zijn, ongeacht wie hij/zij er mee benadeelt.

Staat het verkeer vast, dan scheur ik toch gewoon over de stoep

Je auto midden op de weg zetten is dan ook heel normaal, of een brede weg oprijden zonder acht te nemen op de auto’s of bussen die er met een sneltrein vaartje aankomen, is ook heel normaal, onder het mom van ‘ laat hullie maar remmen’ .
Zoals ik al eerder had geschreven volgens mij, vinden er in Bejing in 2008 de Olypische spelen plaats. Het gevolg is een gigantische opruim operatie, die nu al 4 jaar bezig is. Alle krotten worden gesloopt, en moderne nieuwbouw word er voor neergezet. Soms wel jammer, maar het maakt wel dat Bejing er uit ziet zoals ik bijvoorbeeld Hong Kong verwacht zou hebben.

Zooo, die muur was lang

Ik had bij mijn reis een 3 daagse excursie pakket genomen, met rondleidingen bij de belangrijkste toeristische attracties (en dat zijn er nog wel wat) en inclusief Hotel en eten er bij (alles behalve ontbijt). Onze gids (ik zeg ons omdat Roel, een Nederlandse jongen uit Doetinchem hetzelfde pakket had als ik) hete Emily, en was een chinese van een jaar of 25, aardig meiske. Ze bracht ons de eerst dag naar de grote muur (zeer indrukwekkend), naar de Lama tempel en een theehuis waar ze allerlei soorten thee lieten proeven (en hopen dat je koopte natuurlijk). Tweede dag naar het Zomer paleis (net buiten de stad) daarna het plein van de Hemelse vrede (moet iedereen nu toch wel kennen) en daarna de verboden stad, en savonds naar een chinese acrobaten voorstellingen. Was erg vermoeiend die dag, maar wel gezellig.

Een stukje zonnetempel

De volgende dag (vandaag) naar de hemelse tempel, en een volksbuurt in geweest. Allemaal leuk, maar het programma zit er dus weer bijna op (nog even peking-eend eten vanavond) en dan moet ik weet voor mezelf gaan zorgen. Zal niet meevallen, want dat chinees is super moeilijk.
Ik ben echt aan het oefenen om wat woordjes chinees te brabbelen, want ik heb zo’n boekje er voor, maar de uitspraken zijn vaak zo moeilijk dat ze me niet verstaan. Misschien blijf ik nog een nachtje in het dure hotel, ik moet even kijken. Het is wel makkelijk want ik ken er natuurlijk de weg nu, en het is vlak bij de Metro.
Verder is het erg gezellig met Roel er bij, leuk als je een klankbord hebt waar je zo af en toe eens tegen aan kan lullen, dat zal ik straks wel missen.
Ik zal van de week nog wat meer details gaan geven wat mijn chinese plannen zijn, nu moet ik opschieten want de eend roept. Overigens, er zijn weer verse foto’s ….

Die eend was wel lekker, die kop was wat minder

5 augustus 2003, Bejing 2
Geplaatst op Tuesday 05 August @ 16:13:31 GMT+1 door casper

Bejing is een verbazende stad, dat durf ik nu wel te zeggen. Behalve natuurlijk alle culturele dingen die te bezichtigen zijn zoals de muur, de verboden stad en vele andere tempels en oudheidkundige zaken, is het ook een hele drukke, volle en moderne stad om te winkelen. Ik ben vandaag voor het eerst in mijn leven verdwaald in een winkel centrum, nou dan snap je het wel denk ik. Alles wordt hier groots en modern opgezet, om alle chinzen te kunnen bedienen, en die profiteren er met volle teugen van.. en ik begin respect voor ze te krijgen…

Vandaag eerst om 8 uur in de ochtend afscheid genomen van Roel, de Nederlander die nu weer terug in het warme kikker landje is. Ik had me vandaag voorgenomen om wat eh administratieve dingen af te handelen. Zo wilde ik naar het postkantoor om een pakketje naar NL te sturen met me niet meer te gebruiken boeken over Scandinavie en Rusland en zo, samen met wat kaarten, en verzamelde souveniers, en ook om een nieuw Hotel te zoeken, want ik zit nu te duur.
Overigens zit ik nu in een Chinees internet cafe, stuk of 60 PC’s, en alle chinesen zijn aan het spelen tegen elkaar. Velen hebben een koptelefoon op, en schreeuwen er erg luid bij alsof ze vermoord worden, pakje cigaretten in de hand, flesje drank er bij, het is hier een gigantische herrie en puinhoop, heel apart.
Goed dus om 9 uur Hotel uit, met een zware rugzak vol op te sturen sooi, en eerst een uurtje gelopen richting een goed YOUTH-HOSTEL volgens de Lonely planet. Diverse malen aan Chinesen de weg gevraagd, en altijd wijste ze me ergens naar toe, maar ik heb het niet kunnen vinden. Toen maar doorgelopen naar het internationale postkantoor, waar ze heel efficient te werrk gingen moet ik zeggen. Bij loket 1 moest ik een doos kopen, bij loket 4 een formulier invullen, bij loket 5 de doune in de doos laten kijken, terug naar loket 1 doos dicht laten maken, door naar loket 2 om de doos te betalen, terug naar loket 5 om de verzendkosten te betalen, en klaar is kees. Omdat ik vroeg was, ging het in een rap tempo, maar ik kan me voorstellen als er lange rijen staan, dan sta je dus 6 keer in de rij (nou ja… rij, je staat dan 6 keer te duwen). Voor 150 Yuan was mijn doosje op weg, met 3,8 kilo sooi. (9 yuan is 1 euro). Daarna weer een poging gedaan om het Youth Hostel te vinden en ik kwam er dit keer snel achter dat het hele ding was opgeheven (kut Lonely planet). Gelukkig kreeg ik een folder van een andere mee van die lui, en hub, de metro in want deze lag precies aan de andere kant van het centrum. Na wat zoeken, gevonden, en ik kon een kamer krijgen (voor de volgende dag pas, want vannacht blijf ik in het hademen Hotel) voor 180 Yuan, met eigen badkamer. Das best redelijk geprijst, dus gelijk maar een aanbetaling gedaan. (me oren worden hier naast eraf geschreeuwd door een chinees, wat een herrie schopper)Ook gelijk een fiets gehuurd bij dat nieuwe Hostel, een heel oud brik, wordt ie tenminste niet gejat, maar wel met goede remmen, en zo lekker door Bejing heen gefietst, dat is met wat goed uitkijken goed te doen.
In de middag, na een lunch van spagetthi en een schoonheids slaapje (was maar goed ook, want het storte van de regen toen) met de fiets op zoek gegaan naar het station voor mijn verdere reis. Na wat omzwervingen en foute afslagen lukte me dat en dat station is net als alles in Bejing gigantisch groot. Er waren 50 loketten, maar geen een met engelse tekst, dus na 10 keer vragen bleek het loket voor buitenlanders binnen in het station te zitten , waardoor je eerst een perron kaartje moest kopen (1 yuan) om bij het loket, wat helemaal ergens achterin verstopt zat te bezoeken. Helaas sprak de miep achter het loket geen Engels en was ze druk bezig met geld te tellen, dus veel info ontving ik niet van haar, maar ze kon nog wel naar een groot bord met tijden wijzen waar ook de Engelse benaming bij stond, zodat ik een aantal treinen en ieder geval de prijzen op kon schrijven, dan kan ik het hotel ze laten boeken (als ze niet te veel commissie vragen).
Mijn plan was om naar het plein van de Hemelse vrede te fietsen, maar onderweg kwam ik Wangfujing straat tegen en dat was een hele drukke winkelstraat, dus ik dacht, hier ga ik even kijken. Nou, dat heb ik dan ook gedaan, jeming de peming. Ik wist dat er veel chinezen waren, maar waarom ze nou ALLEMAAL TEGELIJK naar dezelfde straat moesten? Het was een super chaotische bedoeling (denk erom, gewoon door de weekse dag he) , stonden er in de straat die ongeveer 2 km lang was in het midden allemaal etens stalletjes, met internationaal voedsel. De stalletjes werden bemand door top koks van alle bekende restaurants, en de chinezen storten zich op die stalletjes alsof het gratis was. Ik had ook wel wat willen hebben, want sommige dingen zagen er lekker uit, maar het was zo gigantisch druk, en die chinezen duwen en trekken om maar eerst aan de buurt te zijn, dan is de lol er zo van af en ligt je voedsel op de grond denk ik haha (of in het gezicht van een chinees als ie te brutaal word). Langs de hele ene kant van de straat hebben ze een super modern winkelcentrum gebouwd, nog mooier groter en moderner dan in Bankok (maar daar was meer sfeer, hier was het nog te steriel) met allerlei verdiepingen vol met voedsel tentjes (ja ook al) en moderne winkels. Dat was dus echt zo groot dat ik op een gegeven moment helemaal de weg kwijt was, en het bijna 20 minuten heeft geduurd voor ik weer terug bij de uitgang was. Toch maar wat gebakken rijst gegeten daar, en nu zit ik dus lekker te internetten (volgende keer neem ik ook muziek mee, wordt ik niet zo gek van die herrie). Kost hier 5 Yuan per uur, tegenover 60 in het Hotel.