20031200 – December 2003 Terugblik op een jaar rugzakreizen

20 december 2003, Een terugblik.. oost west.. thuis best?
Geplaatst op Saturday 20 December @ 23:00:49 GMT+1 door casper

Ik ben nu 4 dagen thuis, en begin weer een beetje praatjes te krijgen. Er komt een hoop kijken bij thuiskomen en ik heb het er maar druk mee. Je zou het niet denken, maar het is echt zo. Ten eerste ligt er een hoop post en administratie op me te wachten. Post van een jaar, daar ben je wel even mee bezig. Een hoop is zooi, maar je moet het wel even doornemen natuurlijk. Komt daar bij de normale dingen zoals de (vakantie) was, je zooi uit rugzak schoonmaken en opruimen, op familie bezoek en natuurlijk vrienden en kenissen die allemaal graag willen horen hoe het mij afgegaan is.

Dan heb ik nog 4500 foto’s gemaakt, dat zijn er nogal wat. Die wil ik graag allemaal even bekijken, de leuke eruit halen om een soort van foto-verslagje te maken, dit kost erg veel tijd. Dan komt er bij dat het tijdsverschil en jetlag wel een paar dagen op speelt zodat je wakker ben als je moet slapen en omgekeerd, dit alles zorgt er voor dat ik de afgelopen paar dagen veel te doen heb gehad, en dat wel even zo blijft.
De kou is wel weer even wennen, maar een dikke jas en trui helpt.
De meest gestelde vragen van familie en vrienden zijn de volgende :

-Hoe heb je het gehad?….
Tja, natuurlijk in een woord fantastisch. Ik heb eigenlijk een jaar lang plezier gehad. Tuurlijk zijn er ook dipjes geweest, maar over het algemeen heb ik een jaar lang met mijn bek open en mijn ogen als schoteltjes alle indrukken uit vreemde landen lopen verwerken. Ik heb andere culturen gezien, andere manieren van denken en leven, en daar leer je zeker van. Ik denk dat ik er rustiger en evenwichtiger van geworden ben (maar daar moeten anderen maar over oordelen) en ik denk dat ik gezien heb dat de jachtige ‘ik moet hard werken en veel geld verdienen’ ook niet alles is. Ik heb veel vriendenen gemaakt in vreemde landen, veel vreemde dingen gegeten, in veel goede en slechte guesthouses, hotels en andere slaapgelegenheden geslapen, veel kilometers gemaakt en in al die tijd eigenlijk weinig problemen gehad. De twee grooste waren denk ik mijn Gardiasis infectie waardoor ik in Juni terug naar Nederland moest, en de eikel die me in Vietnam probeerde te zakkenrollen. Voor de rest dikke pret, behalve dat ik het moeilijk gehad heb tijdens de regen periode in China en Vietnam, want van regen word ik sjaggi, zeker als het dat weken achter mekaar doet.

– Ga je weer terug? ….
Ik heb in principe een retour ticket, met een terugvlucht naar Delhi op 4 februari. Of ik er gebruik van ga maken… ik weet het nog niet. Ik heb wel zin om weer door te gaan, maar ik heb ook wel zin om het op een andere manier te doen. Een van de weinige nadelen van het reizen zoals ik het gedaan heb (met zakkie op de rug en lonely planet in de hand) is dat je eigenlijk alleen maar in de grote steden en bij de toeristische attracties komt. Op het platteland of op plaatsen waar geen of weinig openbaar vervoer is kom je nooit, en zo ontmoet je weinig plattelanders. En dat zijn vaak de aardigste mensen (maar spreken wel het slechts Engels). Als je met eigen vervoer gaat, bijvoorbeeld een Camper, kan je gaan en staan waar je wilt, ben je niet van onderdak afhankelijk en heb je alle luxe en comfort van je eigen huis. Dat is altijd mijn droomwens geweest, met een eigen camper de wereld rond. En ik denk dat dat iets is waar ik nu echt naar ga streven.

– Wat heeft de meeste indruk op je gemaakt?
Ik denk twee zaken…
Ten eerste de armoede en de vrolijkheid en happynes van de mensen daaronder. Mensen in Bangladesh, India of Vietnam hebben geen dure TV nodig, hebben geen vette auto onder hun achterwerk of proberen dat krampachtig te krijgen. Die mensen leven eenvoudig, vaak van het land, en zijn er heel tevreden mee. Ze hebben hun familie, dorpsgenoten en dergelijke en zijn altijd blij en opgewekt, bovendien meestal eerlijk en oprecht. Tuurlijk hebben die mensen ook wel zorgen en stress, maar op een ander vlak (meer op het … wat heb ik om op mijn bord te leggen vandaag). Ondanks alles, zie je die mensen altijd lachen en lol maken.

Ten tweede de wil van het westen om onze normen, waarden en westerse levens visie ook in die landen te laten gelden. In de grote steden zie je vrijwel alleen maar Amerikaanse TV zenders aan staan, met Amerikaanse series als friends, Amerikaanse soaps en daar in de Amerikaanse normen en waardes. En heel langzaam sluimeren die normen&waarden dan de samenleving in. Kijk, om een voorbeeld te nemen, India is India, in al zijn goede en slechte eigenschappen. Maar dat land is al eeuwen zo als het nu is, en het is al eeuwen goed gegaan. Er zijn veel dingen in die maatschappij waar wij westerlingen moeilijk aan kunnen wennen, zoals het lawaai, de viesigheid, openlijk urineren, kinderarbeid etc. Wij westelingen vinden dat allemaal verdervelijk, dus moet dat veranderen. Is dat nu de juiste weg? Alsof onze maatschappij ten hede ten dage zo geweldig is. Tja, we hebben een goede welvaart, maar daar is dan vaak ook alles mee gezegt. We hebben ook hoge criminaliteit, weinig respect voor andere, weinig tijd, druk, stress, ongezonde voeding…. etc…… krijgen onze aziatische buren dat ook allemaal van ons? (dit verhaal is nog niet af)