20040500 – Mei 2004 van Nederland naar Griekenland, regen regen en …

2 mei 2004, Naar Griekenland rijden, regen en regen en…
Geplaatst op Sunday 02 May @ 19:43:35 GMT+1 door casper

24 april 2004.
Nijmegen. 7:48. km stand 104635.
Jaja, dit is de tijd en plaats waarop ik mijn grote reis begon. Ik had er lang naar uit gekeken en er een hoop voorbereidend werk voor gedaan dus je snapt, ik had er wel zin in. Toch stopte ik na 60 km al om een bakkie te maken, hierna in een ruk door Duitsland heen. Hier en daar even gestopt om de hond uit te laten of een vorkje te prikken. Duitsland kan best mooi zijn, glooiende heuvels, het was redelijk zonnig, de lente was begonnen, alles groen, dus mijn humeur was toppie.

De Duitse autobanen zijn wonderbaarlijk goed (met was kleine uitzonderingen) en de Duitsers rijden erg gedisciplineerd. Wel hard, tot superhard, maar als er ergens een bord 80 staat staan ze allemaal vol op de rem. Ik kan hun hielen horen klikken bij het bord (geintje hoor).

Ongeveer 100 kilometer voor de Oostenrijkse grens ben ik gestopt, en heb in een klein plaatsje dat Straubing heet geparkeerd op het grote parkeerterrein van een conferentie centrum of zo. Heerlijk biertje gepakt, eten gemaakt en heerlijk geslapen want het is lekker rustig hier.
Onderweg nog de volgende regel bedacht. Als mijn tank half leeg is, dan pak ik het eerst de best tankstation wat ik tegen kom. Op deze manier sta ik nooit zonder diesel, en als ik dan ooit eens slechte diesel tank dan zijn de gevolgen niet zo heel erg.
Vandaag 712 km gereden, dit zal later blijken… een record. (stand dus 105347).

25 April 2004.
Naar Budapest. Vertrokken 7:15, km stand 105347.
Natuurlijk vroeg wakker geworden, dat krijg je als je vroeg gaat slapen. Maakt niety zo veel uit als ik hier aan wen, ik ga immers naar het oosten, en daar is het stukken vroeger. Op die manier heb ik geen problemen met de tijdsverschillen.
Verder prima geslapen, werd om een uur of 1 wakker van stemmen en gelach in de buurt van mijn auto, waarschijnlijk mensen die even hun blaas kwamen legen.
Na ontbijt van gebakken eitje met spek, een loopje met de hond en wassen scheren en plassen vertrok ik weer naar het oosten om 7:15.
Hoe raar het ook klinkt, maar ik heb nog wat problemen met rijden in de ochtend. Mijn ogen vallen zowat dicht onder het rijden, net als gisteren, en na 45 minuten ben ik mar gestopt om wat koffie te maken. Waarschijnlijk kwestie van wennen. In de middag geen probleem, alleen in de ochtend.
Het rijden was verder nogal saai. Dat heb je zo met snelwegen, en vandaag is het zondag dus dat maakt het er nog saaier op. Maar gelukkig ook een stuk stiller op de weg. Rond Wenen werd veel gebouwd, ook aan de wegen, en het was dan ook erg druk. Moet er niet aan denken hier door de week te rijden, het zal dan wel stapvoets gaan denk ik. Het weer werd er niet beter op, er kwamen donkere wolken aan, het was koud en af en toe miezerde het. De grens met Hongarije was ook al niet spannend. De douane kon nog net een blik in mijn paspoort gooien, daarna werd ik doorgewuifd (of is het doorgewoven). Nog snel even wat geld gewisseld en een snelweg vignet gekocht, daarna weer snel door. 950 Forint voor 4 dagen. 1 forint is ongeveer halve eurocent, dus veel geld was het ook weer niet.
De weg naar de hoofdstad Budapest was erg rustig en van goede kwaliteit. Er waren een paar mooie benzine stations langs de weg, al hoewel er wel een paar vage figuren rond hingen. Een van die vage figuren begon water uit een fles op mijn raam te spuiten. Ik dacht eerst dat ie mijn ruiten wilde gaan wassen of zo, maar hij had geen andere was attributen bij hem. Het waren 4 vage mannetjes van een jaar of 18 of 20, dus ik vertrouwde het voor geen meter. Ik vermoede dat ze eens in mijn auto wilde kijken of zo, om te zien of er wat van waarde in lag, dus ik vroeg Brox eens naar die lui te gaan kijken. Hierna dropen ze af. Zal niet de laatste keer zijn dat Brox mij helpt denk ik. De Bulgaarse taal klinkt een beetje als een mix tussen Duits en Zweeds, raar taaltje.
Op een andere parkeer terreintje ontmoete ik een Nederlands stel die ik vroeg of ze een camping in Budapest kende. Ze gaven mij een camping kaart van de buurt, waar ik erg blij mee was. Ik gaf ze (als eerste) een van mijn pennen, en via hun kaart vond ik de camping waar ik nu sta, ongeveer 3 km vanaf de snelweg . Kan ik morgen lekker betijds weg.

26 april 2004.
Van Belgrado naar Nis. Vertrokken om 8:44, km stand 105978
Ik wilde vandaag al veel eerder weg gaan maar de camping zat nog op slot. Later bleek dat er vorig jaar in de nacht een auto van de camping was gejat en de campingbaas nu de hele boel hermetisch had afgesloten. Tijdens mijn wandeling met de hond, op het camping terrein zelf, had ik dan ook vanochtend om half 7 een soort draad aangeraakt waardoor er binnen in het huis een alarm was afgegaan. Sorry hoor, maar eigen schuld, had ie maar warme douches moeten hebben (die waren dus zo lauw dat het niet lekker was).
Ik zat een beetje in de rats vandaag, want ik moest door voormalig Yugoslavie heen rijden, dat heet nu Servië en ook Montenegro, en we hebben allemaal de gruweldaden die hier gebeurd zijn op TV gezien. Een mensenleven is niet veel waard en dat is voor mij het meest zorgwekkend. Immers als een mensenleven zo weinig waard is, dan hebben de mensen weinig respect… en een kogel heb je dan zo. Er werd me al geadviseerd om NIET langs de kant van de straat te slapen, en dat wilde ik dan ook niet doen.
Tja, en dan rijd je in dit gebied. Je ziet geen enkele toerist, maar dan ook geen hond. Wel rare konvooien met milities, een aantal pick-up trucks achter mekaar, luid tuterend, grote vlaggen erop, iedereen van de weg drukken. Mensen met geweren achterin de pick-up. Omgevingen zijn saai, grijs, vol met half afgebouwde huizen en bedrijven, overal puin en hopen met stenen. Alles bij elkaar een heel troosteloos gezicht, het rijden door deze omgeving maakt je dan ook niet vrolijk. Opeens zag ik langs de kant van de weg een vrouwtje, aardig zwaaien en lachen naar me. Ik leefde helemaal op, tot ik zag dat ze het tegen iedereen deed, en het gebouw waar ze voor stond was waarschijnlijk een hoerenhuis. Naja, heb ik weer. Voor niks vrolijk geworden.
Tot de grens van Hongarije en eummm, hoe heet het land… Servië denk ik, was de weg mooi en goed. De grenspost was meer wat ik verwachte in een Aziatisch land. Hoop heen en weer geloop, kleine winkeltjes, mensen die zenuwachtig heen en weer lopen en zo. Voor ik het beloofde land in kon moest ik eerst Hongarije verlaten, en de douane officier vroeg me naar chocolade. Ik gaf hem een Hollands pepermuntje en een dropje, hij was tevreden en ik mocht door.
Dan de Servische grens. Een klein hokje, met een raampje van 2×2 cm zo wat, de man achter het raampje maakte weinig aanstalten iets te willen doen, dus ik stak gewoon mijn paspoort maar door de smalle opening. Hij vroeg me waar ik naar toe ging, en ik antwoordde Australië´. Zijn gezicht kwam gelijk in een grote grijns, hij leefde helemaal op en er ontspon zich een conversatie die half in het Duits, half in het Engels en half met handen en voeten ging. Ok, dat zijn drie halven, maar het was wel lachen. Hij was geen toeristen gewend, dat was wel duidelijk, en na een paar minuten wuifde hij me door want achter mij ontstond een kleine file, dit was de enige doorgang dus blijkbaar. Ik wisselde wat geld, ik weet zeker dat ik afgezet werd (kreeg 6942 dinars voor 100 euro, 1 euro dus 69,5 Dinar) maar je hebt weinig keus. Ik vond mijn weg naar de E75, de hoofdweg zeg maar, via allerlei sluip en door gangetjes, beetje vaag. Maar, ik kwam er, en de E75 was een tweebaans weg, op zich redelijk te doen, wel wat saai. Ik was nog geen 3 km in het land of de eerste bedelaars kwamen al op me af, dit omdat ik bij een spoorweg overgang moest stoppen. Tja, verder maar de weg naar Belgrado gevolgd. Dat was in het begin even zoeken want hier noemen ze dat Beograd.
De eerste 100 km was door saaie akkers waar weinig groeide (maar wel ontgonnen), geen dorpen, geen benzine stations, geen niks, hoe verder ik echter kwam, hoe slechter de weg werd. Eerst begon het met gaten in het wegdek, daarna meer gaten, daarna gaten die zo slecht dicht gemaakt waren dat ze erger waren dan de gaten, en zo werd het steeds erger. Je kon door de kleurverschillen goed zien hoe vaak de gaten gedicht waren, het was niet te tellen. Er was geen 10 meter zonder een gat of gestopt gat, de weg was net een lappendeken. Hoe dichter ik bij Beograd kwam hoe dieper de sporen in de weg waren, tot op een gegeven moment wel 20 cm diep denk ik. En dan komt het ergste….. vlak voor Belgrado moest ik bij een tolhuisje wel even 780 Dinars betalen, dat is 10 Euro, voor die kut weg. Hoe halen ze het in hun hoofd. Nu snap ik waarom er hier zo weinig toeristen zijn, er klopt hier geen zak van.
Nog geen 10 kilometer verder was er weer een tolhuis en moest ik weet het schandalige bedrag van 900 Dinar betalen. )00 Dinar, voor nog geen 10 km snelweg, die lui zijn gek. Ik bestudeerde de prijslijst die wel hier aan het Tolhuisje hing eens duidelijk, en ik zag waarom ik zo veel moest betalen. Buitenlanders moeten gewoon 3x zo veel betalen. Echt, wat een schande, en dat wil straks bij Europa komen… echt niet. Eerst mijn geld terug betalen.
Ik begon nu te twijfelen of dat ik genoeg geld had. Als dat zo door gaat, en ik ook nog moest tanken, gaan de 100 euro´s erg snel. Eenmaal in Belgrado aangekomen was het verkeer erg druk en de snelwegen vol met onverwachte diepe gaten, die je door het drukke verkeer bijna niet aan ziet komen. Op een geven moment is er wel een brug over de rivier bij de stad heen, en het uitzicht over de stad was erg mooi. Misschien een plaats om te bezichtigen bij betere tijden alhier.
De snelweg kabbelde voort, het begon met een heel erg mooie snelweg, vast van EU geld gemaakt, maar na 100 km werd ook deze weg steeds slechter. De parkeerplaatsen waren hoeren tenten en gore vieze picknick plaatsen waar ik zelfs de hond liever niet buiten liet, overal vuil en glas. Dus bleef ik maar gewoon rijden, en ik begon de moed een beetje op te geven dat ik een slaap plekkie zou vinden. Nadat ik ineens 1800 Dinar tol moest betalen (dieven) stond er ineens een bordje met camping. Ik verwachte er niet veel van maar alles beter dan niks, dus ging de snelweg af en kwam bij een Hotel dat in het midden van niks lag en me erg deed denken aan het Hotel van de bekende film met Jack Nicholson… ´Here´s JOHHNIE !!!´. Ik zou zweren dat het leeg stond, maar een van de kolossale deuren was open en ik liep al ´Hallo´roepend de lange lege gangen door. Plots hoorde ik stemmen en er bleek in een kamertje een paar mensen te zitten. Ik legde mijn probleem uit, en de mensen waren aller vriendelijkst en begrijpend , ik kon achter het Hotel parkeren voor de nacht, ik kreeg zelfs een sleutel van een kamer voor een douche (toen ik vroeg of die warm was zij men ja, maar met zo´n gezicht dat ik daar niks van geloofde). Ik moest 250 Dinar betalen, kreeg de sleutel van kamer 101, en ik had een slaap plekkie. Of het veilig was… Joost zal het weten. Ik bedoel er was geen beveiliging of zo, sterker nog, er was niet eens een hek om het Hotel heen, die veiligheid was er niet.
Gestopt met km stand 106573, 595 km gereden.

27 april 2004.
Dag 4. Van Nis naar Varikou (Griekenland). Bewolkt, 10 graden.
Het was een dag zoals ik er wel meer ga krijgen denk ik. Goede, slechte ebn heel slechte wegen, dit allemaal in een stuk van 500 Km. Een onverwachte grens, afgezet worden met diesel en wisselen en nog steeds geen zon. Ja sorry hoor, maar dit land, de mensen en het landschap maakt me een beetje depri. Nou snap ik waarom die Russen zo veel zuipen, misschien moet ik dat ook maar gaan doen.
Wel heerlijk geslapen vannacht, van 10 tot 6, dus gewoon 8 uurtjes he. De auto stond mooi recht, het avondeten was goed gelukt en het was rustig. Vertrok dan ook om 7:13, de wegen zagen er nog goed uit. Na een paar km moest ik wederom 900 Dinar betalen, schurken. Dit land is voorlopig van mijn goede landen lijstje af en hier kom ik niet gauw meer. Het werd zelfs nog erger, want de weg werd slecht en toch nog een tol huisje na wederom 20 km, en weer 600 Dinars neer tellen. Ik vroeg de juf in het hokje of ze zich wel lekker voelde, maar ze kon alleen maar streng kijken en haar handje ophouden. Bitch. Hierna werd de weg weer een gaten kaas, waar de gaten gedicht waren, daarin waren gaten gekomen die op hun beurt weer gedicht waren, en dat een keer of 10. Hierna hebben ze het blijkbaar opgegeven, want de weg zat toch nog vol met gaten. Dit is waarschijnlijk hun manier om er voor te zorgen dat de bestuurders graag tol betalen. Grrr Ik verwacht zoiets in India of Pakistan maar niet in Europa. Één goed puntje. Als er iets los zat aan mijn auto, werd dat nu even goed getest, en als er iets stuk zou gaan kan dat beter hier in Europa dan in Pakistan (alhoewel ik die mening later om moest draaien).
Op een gegeven moment reed ik een tunnel in. Op zich geen probleem maar er waren geen lichten, en die tunnel was wel een paar KM lang. Ik heb wat last van nacht blindheid dus ik zag gelijk helemaal niets meer. Volop de remmen, alle lampen aan, en heel voorzichtig verder rijden, onder het getuter van achterop komers. Ik schrok er best wel van.
Verder staan er ene hoop bordjes langs de kant van de weg, de meeste snap ik geen hol van, maar een paar zijn wel apart. Zo staat er regelmatig bordjes dat ik geen foto´s mag maken. Zeker massa graven in de buurt of zo. Ook staan er een hoop borden met reclame, en dat vind ik wat raar want je hebt toch eigenlijk helemaal geen tijd om je ogen van de weg af te houden. Dan duik je onmiddellijk een gat in. Weg gegooid geld. En ook al kon ik het lezen, in dit land wil ik niet eens wat kopen.
Op een gegeven moment moest ik echt tanken maar ik had geen Dinars meer, die waren allemaal aan Tol opgegaan. Ik vroeg of ik in Euro kon betalen. Aan het gezicht van de bediende te zien werd ik weer flink genaaid maar ook nu weer weinig keus. Omgerekend betaalde ik dus 90 eurocent per liter, volgens mij te veel en ik kreeg wisselgeld in Dinars dus had ik nu weer wat vlooiengeld voor als er tol wegen kwamen.
Plots, uit het niets, kwam er ineens een grenspost. Geen flauw idee, want voor Griekenland was het nog te vroeg. Achteraf bleek dat Macedonia te zijn, en na een korte controle reed ik om 11 uur in de ochtend Macedonia binnen. Ook hier moest ik weer geld wisselen natuurlijk, maar de bank wilde mijn Dionars niet aannemen. Het zijn natuurlijk vijanden die twee landen, maar kom nou joh. Handel is toch handel. Niet dus, waardoor ik zelfs nu nog (1 jaar later), met een paar Dinars en een pak Macedoniase vlooien-weet-ik-velen. Het was niet eens leesbaar op het geld wat het was, dus het had ook monopoly geld kunnen zijn.
De weg was heuvelachtig en redelijk (op een paar kleine rotstukjes er tussen), de zon liet zich heel even zien af en toe en de temperatuur liep naar 20 graden als de zon scheen. In regenbuien zakte het gelijk naar 10 en was het ijzig waterig koud. De mensen keken hier wat vriendelijker, er waren tol huisjes maar niet meer van die belachelijke bedragen (en niet 3x zo veel voor buitenlanders) en laat in de middag kwam ik gelukkig bij de Griekse grens aan.
Ook hier bij de grens wederom geen problemen, geen hond had interesse in mij of mijn camper dus zonder inspectie weer de EEG binnen. Als ik terrorist was geweest had ik zo een flinke bom in Athene kunnen gaan plaatsen, dit ivm olympische spelen en zo. Elke politicus lult over veiligheid, maar die grens overgangen zijn denk ik zo lek als een mandje.

Maar goed, ik ben weer op EEG gebied, heb over perfecte wegen richting middellandse zee gereden en heb vlakbij Vatriko beland op Variko Beach camping. Dit net onder Katerini aan de voet van de Olympus berg. Ik was enig gast op de camping (zoals zo vaak deze week), het seizoen staat net te beginnen. De kamp winkel was nog dicht, het restaurant ook. Maar uit ellende een lange wandeling langs de zee gemaakt, daar was Brox ook wel blij mee. Het strand was redelijk vies, dat had ik niet verwacht eigenlijk. Ook uitgestorven trouwens, maar ja, daar raak ik wel aan gewend langzamerhand. Onderweg bij een benzine station nog een kaart van Griekenland gekocht, en daar was ik wel blij mee. Kon nu eens bestuderen waar ik naar toe zou gaan.
In de avond kookte de camping bazin iets speciaals voor mij. Het was eigenlijk niet te eten en vroeg me af of het nog van vorig seizoen was of zo. Het waren slappe frieten en vage worstjes, iets groens was niet beschikbaar. Wat wel beschikbaar was was een grote fles Amstel bier, en dat ging er dan ook wel goed in.
Een paar meter verderop zat de eigenaar flink in de Ozu te happen, en toen hij me dan ook met dubbele tong uitnodigde om een glaasje mee te pikken moest ik dat toch echt afwimpelen, immers was ik nog aan het eten (ahum). Een drink wedstrijd met een a half dronken Griek stond niet hoog op mijn verlanglijstje.
Einde km stand 107090. Vandaag 519 km gereden.

28 april 2004.
Dag 5 van mijn trip. Half bewolkt en 15 graden.
Omdat ik in een paar dagen best veel kilometer had gemaakt besloot ik het vandaag maar eens kalm aan te doen. Via de door mij gekochte kaart en wat reisgidsen besloot ik de toeristische roette langs de oost kust van Griekenland te maken. Het waren B wegen maar volgens de kaart en de reisgidsen geen probleem. Dus, in de ochtend na de hond wederom op het strand uitgelaten te hebben, camper wat opgeruimd te hebben en vers water getankt te hebben en er wat chloor bijgegooid hebben om te kijken of dat vies smaakte. Dit was nodig omdat ik een waterfilter heb die alles in het water dood kan maken en kan filteren, behalve de aller aller kleinste deeltjes (kleiner dan 2 micron). En dat zou het chloor moeten killen, maar ik had er nog nooit chloor bij gedaan dus het was beetje testen met de hoeveelheden. Goed, de koffie die ik dus in de ochtend maakte smaakte zo erg naar chloor dat het vies was. Nu was ik ook vergeten het water te filteren haha, dom jong he. Verder deed ik nog wat huishoudelijk werken zoals mijn eerste handwasje en ik vertrok om 9:36.
De zon begon te schijnen en ik hoopte echt dat dit een leuke rit zou worden. Immers was ik enigszins verwend door afgelopen jaar een groot deel van werelds highlights te mogen bezichtigen. Ik bedoel, de grootste temples, de mooiste, de oudste, eilanden in tropische zeeën met bounty stranden etc.
Hoe verder ik de weg op kwam, hoe smaller de wegen werden, tot op een gegeven moment in een klein dorpje er maar ruimte was voor één auto en zelfs dat was nog krap. Tja, als je dan net een vrouwtje tegen komt die niet achteruit durft/kan rijden, dan zit de boel vast. ;Met veel gemanoeuvreer de boel weer rijdend gekregen, maar leuk was anders. De wegen waren op zich verder goed, af en toe adembenemend mooi en erg stil en heuvelachtig, ik heb wel genoten. Heel veel dingen in Griekenland, zeker aan de kust. Zijn nog dicht. Veel dichte winkels en huizen, en dat maakte het allemaal we wat minder mooi.
Voor de lunch kocht ik een brood en parkeerde aan de zee. Brox had het wel prettig zo. Toch besloot ik maar om de snelweg weer op te zoeken en wat km naar het zuiden te gaan rijden want zo´n dooie boel is niet bevorderend voor mijn humeur. Zo´n lege dooie kust is echt saai. En zo reed ik richting zuid Griekenland en besloot ik vroeg een camping op te draaien. Ik was wederom de enige gast, op een Duister na die ik niet gezien heb verder. Na het aansluiten van elektra en dergelijke zat ik om 16:30 heerlijk in het zonnetje met een bier. Een half uur later verdween de zon achter dikke wolken, die heb ik niet meer terug gezien. Ter plekke besloten morgen nog verder naar het zuiden te gaan, die rotwolken mochten mij niet weer vinden. !!Epivadros leek me wel geschikt, een mooi Griekse amfi theater en zo, ach, waarom niet, een beetje cultuur kan geen kwaad.
Geparkeerd om 16:00 uur op camping Venezuele, in de buurt van Lomos (bij Lamia) km stand 107410, Vandaag 320 km gereden.

29 April 2004.
Dag 6, vertrokken om 8:55, zonnig en blauwe hemel, 18 graden.
Omdat ik besloten had naar Epivadros te gaan rijden was het noodzakelijk wat km te gaan stampen vandaag. Het was nou wel niet zooooo ver, maar ik wilde binnendoor steken, jaja een short-cut nemen, die bij mij altijd long-cuts worden. Hierdoor zou ik Athene vermijden, want zo´n drukke grote stad zat ik niet op te wachten, dan kan ik ook door Amsterdam gaan rijden (of gewoon thuis in Utrecht blijven natuurlijk, en een stoel op mijn balkonnetje zetten, lekker uitlatengas happen).
Het eerste uur snorde ik dus rustig zuidwaarts over de snelweg heen, bij Korinthos aangekomen nam ik een harde rechterbocht om de binnen wegen van Griekenland eens te gaan beproeven. Dat beviel eigenlijk best. De wegen zijn best redelijk. Enige rare is de mensen die de vluchtstrook als rijstrook gebruiken, dat is hier in Griekenland normaal. Ook op snelwegen gebeurt dat. Hier in dit land moet je dus geen pech krijgen want je wordt zo van de vluchtstrook gereden, met auto en al. Vage is dat ze het ook op de snelweg doen waar het helemaal geen nut heeft (tenzij er file staat of zo, maar dat heb ik nog niet meegemaakt in Griekenland.
Het was wel evident dat ik een toeristen gebied binnen kwam rijden. Ineens waren alle (wegen) borden twee talig, ik zag leuke winkels die zowaar OPEN waren en ik zag een hoop campers en caravans. Een hoop Hollanders (pff, die gekken kom je overal tegen) en Duitsers. Maar, de camping Bekas die in vond was een plaatje. Met mijn auto pal aan het strand en goede voorzieningen was dit eigenlijk de eerste goede camping die ik tegen ben gekomen en waar het ook nog een beetje levendig was. Het weer was nog steeds mooi, blauwe lucht en een mooi temperatuurtje, voor het eerst eigenlijk deze reis, en na een stuk met de hond gelopen te hebben besloot ik om met mijn brommertje eens de omgeving te gaan verkennen. Ik had nog niet echt met het ding gereden dus het plan was om naar het 5km verderop gelegen dorpje te rijden. Ik had dus echt wel geluk. Zonder kleerscheuren bereikt eik het erge toeristische haventje van Epivadros. Ik wilde net omkeren om weer terug te gaan toen de brommer sputter-sputter-sputter zei en er mee op hield. Ik heb alle 3-letterige woorden de revue laten passeren, maar helaas pindakaas, hij bleef weigeren. Ik had geen gereedschap bij me, dus met mijn deursleutels en mijn nagels de kap van de brommer af kunnen schroeven en bij nadere inspectie bleek dus dat de moer die het vliegwiel vast houd er niet meer op zat of nooit op had gezeten. Zat niets anders op dan terug te gaan lopen, die 5 km over bergweggetjes heen zouden me vast anderhalf uur kosten, maar toen ik na 5 minuten lopen eens keek of de brommer misschien weer sputterde deed hij het ineens weer (wel met tegenzin, maar toch). Ik sprong er weer op en reed een meter of 800 voor hetzelfde weer gebeuren. Enfin, je snapt het, weer stoppen, vliegwiel vast schoppen met mijn voet, boel weer aan zwengelen en weer 600 meter rijden. Etc. Het ging sneller dan lopen, dus bleef het maar zo vol houden tot ik weer terug bij de camper was.
` Ik had onderweg nog een lekker karbonaadje kunnen scoren, dus na een lekker diner heerlijk kunnen slapen.

30 april 2004.
Werd vannacht wakker van de regen. Het stortte. Snel naar buiten om wat spullen binnen te halen. Gadverdamme, die wolken hebben me weer gevonden.
In de ochtend miezerde het nog een beetje, maar het zag er wel uit alsof het beter werd, en inderdaad na een uurtje zag ik al weer blauwe plekken. Besloot maar om gewoon naar het Epivadros Theater te gaan, immers was ik hier om dat te zien. Het was ondertussen 19 graden geworden, ik reed om half negen die kant uit.
Bij de site aangekomen moest je natuurlijk entree betalen. Binnen van allerlei imposant oudheidkundige dingen om te zien, maar geen enkel bord, geen informatie, helemaal absoluut niets. Tja, slechte zaak hoor, had ik niet van die Grieken verwacht, zeker niet in een Olympisch jaar. Als ze denken dat elke gekke toerist een dure gids in huurt hebben ze het mis. Ik was dus snel klaar met mijn bezichtiging en bleef met een hoop vragen achter. Was dit alles wat er was? Is er ooit een stad geweest hier? Waarom hebben ze het hier gebouwd?. Toen er busladingen met Griekse toeristen en hele wagonladingen Griekse lawaaiige schoolkinderen binnen kwam had ik het helemaal allemaal wel gezien en ben ik hem gesmeerd. Puntje er af voor de Grieken. Gemiste kans.

Epivadros, nu nog rustig. Oude romeinse amfi-teater.

Verliet Epivadros met een naar gevoel en besloot verder het schiereiland Polyponesis te verkennen. Na een uurtje rijden werd de lucht zwart als roet, het begon te regen, en het zag er niet naar uit dat het de komende week zou stoppen, zo´n lucht. Ik heb rechtsomkeer gemaakt en ben als een haas op mijn schreden terug gekeerd, dáár had ik dus echt geen zin in. Ik doe dit reizen voor mijn plezier, en in de regen rijden of in de regen kamperen is niet mijn idee van plezier hebben. Besloo t ter plekke om de rit naar Turkije aan te gaan vangen. Ajuu Griekenland, als j4e me niet wilt hebben, dan ga ik gewoon lekker weg. Het charmante van Griekenland is de natuur, de mensen, de stranden, de zon. Als het regent is echter alles verlaten en ziet het er uit als Nederland.
Dus, de weg naar Triploi ingedraaid, en net voor Ik Athene bereikte de zelfde short-cut terug genomen. Ik eindigde vandaag op dezelfde Camping Venezuela waar ik gisteren vandaan vertrok, morgen stoot ik door naar Thesselonica of zo, daar in de buurt. Waarschijnlijk ka ik daar ook wel wat internetten.
Gestopt op km stand 108097, 417 km gereden vandaag.

1 mei 2004.
Dag 8, om 8:18 vertrokken, het regent nog steeds en het is 13 graden.
De gehele nacht vaak wakker geweest door het geluid van de regen op mijn camper. Het heeft dan ook de hele nacht geregend, zoals het in de ochtend dus ook nog steeds deed. Ik moest de hond psysiek uit de camper werken, want die wilt met regen echt niet naar buiten, maar ja, hij moet toch zijn behoefte doen lijkt me. Het is ook niet leuk hoor, na 2 minuten buiten ben je doorweekt, plakt de modder onder je schoenen en ben je tot het bot koud door de waterkou. Weg hier..
Na mijn ochtend ritueel, wat bestaat uit ontbijt, de afwas/opruiming, wassen, plassen, scheren, camper opruimen, alles vastzetten voor het rijden reed ik richting noorden, naar Tessalonika, de twee na grootster stad van Griekenland.
Had mijn eerste file onderweg, het weer begon zich langzamerhand te verbeteren en tegen lunch tijd zag ik zelfs even de zon. De wegen zijn voornamelijk snelwegen, en niet bijzonder en om een uur of 2 in de middag bereikte ik de grote stad. Ik reed helemaal naar het centrum, waar een mooie boulevard aan de zee is. Daar vond ik een parkeerplaats en ging te voet verder, op zoek naar wat eten, een internet café en een supermarkt of zo. Ik kwam er achter dat in Griekenland de winkeltijden nog uit Grootmoeders tijd zijn, dus in de middag is alles gesloten. Boodschappen moesten dus even wachten. Ik vond een café die ook internet had, en na een koffie besteld te hebben mocht ik internetten, echter, geen verbinding. Nadat de techneut er eens na gekeken heeft, haalde hij zijn schouders op en schakelde de boel uit. Tweede illusie armer… geen internet. Tja, maar terug naar de auto gelopen, een klein argument gehad met een boom die plotseling besloten had daar te gaan staan zonder mij te waarschuwen en op zoek gegaan naar een camping. Op mijn speurtocht vond ik wel een LPG tank, die zowaar voor 1,71€ mijn LPG tank vol gooide ondanks dat het metertje me vertelde dat er maar 25% in zat. Dat metertje haperde dus blijkbaar. De camping echter niet gevonden, en van ellende maar gewoon aan zee geparkeerd op een stuk gras waar het rustig was en de hond lekker los kon lopen.
Gestopt om 18:00 , km stand 108488, 391 km gereden.

2 mei 2004.
Vertrokken om 8:32 km stand 108488. Zonnig maar beetje heiig, 18 graden
Deze dag heb ik genoten. Zowel van het weer als van de trip. ´What a difference a day makes´ of eigenlijk moet het zijn, what a difference de zon makes. Alles is gelijk vrolijk, kleuriger en het humeur stijgt naar hoogtepunt. De weg was ook bijzonder, lekker rustig, af en toe een dorpje en stukken snelweg er tussen. Kocht in een dorpje wat vlees, en omdat ik een goede slager vond natuurlijk gelijk te veel (dom dom). Ik moet leren alleen voedsel voor die dag te kopen, en niet voor de hele week, want behalve dat ik de ruimte niet heb gaat het met wat hogere temperaturen ook gigantisch rotten natuurlijk. Mijn ijskast is maar klein en het vriesvak gedeelte, tja, ik vertrouw het niet zo. Dus Casper, niet het oogje groter laten worden dan het maagje, en je beheersen.
De weg voerde me langs de kust, hier en daar een heel mooi baaitje, af en toe een meer of zo.

Mooie wegen in oost Griekenland, en eindelijk ook lekker weer.

Kwam onderweg een Nederlands groen busje tegen. De mensen daar in (jong stel) toeterde enthousiast, zwaaien alsof ze handen te kort hadden, dat was wel leuk. Misschien gaan ze de zelfde kant uit als ik en kom ik ze later wel tegen. Misschien komen ze net wel terug uit Verweggistan en zijn ze daarom zo enthousiast. Wie zal het zeggen. Ben hier en daar even op een verlaten strandje gestopt, maar het ligt vaak vol met rotzooi en glas, jammer hoor.
Kwam rond 15.30 in Alexandropoulos aan op een erg mooie (verlaten) camping aan het strand, met goede voorzieningen.
Dit is de laatste stop voor Turkije, wellicht blijf ik hier een paar dagen hangen als het weer mee zit. Hoop dat ik nu wel internet kan vinden. Nu dan nog even een paar overdenkingen en dan ga ik u verlaten.
Ik vroeg me dus af, waarom vliegen, torren, en vrijwel alle vliegende insecten, zich precies vóór mijn gezicht zich te pletter vliegen op mijn raam onder het rijden. Hun ingewanden druipen dan naar benee, mijn gezichtveld verstorend. Nooit op het randje, altijd precies op ooghoogte…. Kan iemand me dat uitleggen?
Elke keer als ik Grieks op de radio of zo hoor denk ik dat het Spaans is. Het is ook net alsof ik veel woorden versta, maar toch net niet. Het is net een soort Spaans met een Zweeds accent.
De hond doet het tot nu toch nog erg goed. Hij heeft nog geen last van de hitte (haha, ik ook niet hoor, met 13 graden van de week). Hij eet wel veel gras elke keer als ik ergens stop, snap dat niet zo. Hij eet ook viezigheid die die vind en dat is denk ik echt een probleem straks in India (RED achteraf: dat viel mee, want alle viezigheid in India wordt al door zwerfhonden opgegeten). Verder als ik rijd gaat ie onmiddellijk slapen. Ideale hond dus.
Eind km stand 108853. (dus van thuis uit 4200 km tot de Turkse grens)

Heerlijk op de kamping in Alexandropulos, aan de zee