20040500 – Mei 2004, West Turkije en de ruines

13 Mei 2004. West Turkije en de oude Romeinse ruines
Geplaatst op Thursday 13 May @ 07:03:47 GMT+1 door casper

Dinsdag 4 mei 2004.
Van Alaxandropoulos (Griekenland) naar Istanbul (turkije). Vertrokken om 8:20 met blauwe lucht en 18 graden. Km stand 108853
Gisteren was het vies weer, waardoor ik besloten had vandaag verder te gaan. Nouja, vies, …. Er stond een harde wind en het was geen lekker strand weer. Dus, ondanks dat het vandaag wel lekker was toch maar gegaan.
De snelweg liep vrijwel helemaal tot de Turkse grens en was erg mooi en super stil. Ik ben in een uur geloof ik 6 auto´s tegen gekomen. Ik schrok wel even toen ik vlak bij de Turkse grens op de snelweg de bocht om ging en ineens oog in oog met een tank met gewapende militairen kwam te staan. De soldaten liepen met hun machinepistolen op de snelweg, en ik zag mijn leven al aan me voorbij glijden (haha, dat was snel gebeurt en erg saai) maar de soldaten maande me alleen tot voorzichtig rijden en lieten me weer door. Waarschijnlijk zijn ze een oefening aan het houden of zo.

Bij de grens aan gekomen was er net een hele bus vol toeristen die net vóór mij de grenspost binnen reed, anders was het veel vlotter gegaan. Het ging toch wel netjes hoor, want aan de Griekse kant werd ik verder niet aangekeken en na 15 minuten reed ik de brug op naar Turkije. Op die brug stonden in het begin Europese soldaten met geweren in de aanslag serieus de boel te bewaken, geweren vast wel doorgeladen, want er zou eens een Turk over de brug lopen zeg. aan de andere kant van de brug stonden Turkse soldaten verveeld om sigaretten te bedelen, leunend op hun geweren.
Ik moest lange tijd in de rij staan voor ik aan de beurt was. Eindelijk bij Checkpoint 1 aangekomen moest ik beloven van de grenswacht dat ik een mooi India´s meisje voor hem mee zou nemen op de terugweg. Haha, ikke wel hoor, als ie me maar snel door zo laten nu. Helaas ging het op zijn Aziatisch hier, dus van het ene hokje naar het andere mannetje lopen, de juiste stempels en formulieren halen. Alle hokjes af en ik was in Turkije voor de eerste keer in mijn leven. Geen hond die mijn auto van binnen of van buiten bekeken heeft.

Het eerste stuk Turkije was best mooi, mooie glooiende heuvels, best een redelijke weg en de temperatuur zo rond de 30 graden, precies zoals ik het hebben wil. Hoe verder ik richting Istanboel kwam, hoe slechter de weg werd, asfalt was in stukken van de weg af geslagen, heel vaag en heel vervelend om over te rijden.
Brox was een beetje ziek, had ook zijn eten uit gekotst gisteren. Eigen schuld dikke bult, moet ie maar niet allemaal van die vieze dingen van het strand en zo eten. Misschien leert ie het nu eens, maar ik moet wel de zooi opruimen. Vies beest.
Over zooi gesproken, ik zag net twee agenten voor me rijden in een auto, en die kieperde ook al hun vuil gewoon uit het raampje van de auto. Plastic zakken, etensresten, als het maar uit de auto was blijkbaar. Er zal hier wel geen straf staan op rotzooi maken.
Ik zat een beetje in dubio wat ik met de auto moest doen. Er was een camping op ongeveer 8 km van de stad, dat is best wel ver. Ik besloot dan ook ter plekke om te proberen mijn auto midden in de stad te parkeren. Helaas was ik zo dom geweest geen enkele kaart te bestuderen, dus ik had eigenlijk geen enkel idee waar ik naar toe moest rijden. En dan merk je hoe groot Istanboel is. Ik bedoel, een bordje ´centrum´ staat er hier echt niet, je moet echt de wijknaam waar je naar toe wilt goed weten, anders kom je er niet. Ik probeerde op postduiven gevoel maar de goede richting uit te gaan en dat ging gelijk faliekant mis, ik kwam in een wijk vol auto bedrijven en metaalbewerking bedrijven, en kwam zelfs bijna vast te staan. Toen heb ik er toch maar de kaart bij gepakt, en met behulp van wat geluk kwam ik in de oude binnen stad terecht. Nouja, geluk…. Als je de oude binnenstad van Istanboel kent, weet je dat dat niet zo best was. De straatjes werden steeds smaller en smaller, het werd drukker en drukker, en op een gegeven moment zat ik gewoon vast. Ik kon niet voor of achteruit meer. Vooruit was er een soort markt midden op de weg, dus allemaal kooplui met karretjes, achter me was ik al ingesloten door ander verkeer. Keren kon absoluut niet, er was maar een oplossing. Wachten tot sluitingstijd in de hoop dat de weg dan vrij zou geraken. Tja, dat heeft bijna twee uur geduurd en het heeft me nog een uur gekost om dat gedeelte van de stad uit te komen (het was overigens wel vlak bij het gedeelte waar ik wilde zijn). Besloot toch maar de camping op te zoeken, die was snel gevonden, en daar de auto geparkeerd. De camping was aan het water, met het meest vieze strandje dat ik ooit gezien heb.
Met de hond gelopen, eten gekookt en nu is het 23:30 en ben ik moe… dus ajuu
Km stand 109189, 336 km gereden.

Woensdag 5 mei 2004.
Istanboel
In de ochtend perfect weer, helder en warm, eind van de dag werd het grijs en miezerde het.

Vandaag was cultuur dag. Jaja, zelfs ikke cultuur barbaar moet er aan geloven. Het was ook de eerste keer dat ik Brox zo alleen ging laten, dus legde hem maar vast met een touw (lang) aan de auto. Verzette mijn auto iets zodat die vrijwel de hele dag in de schaduw stond, lijnde de hond aan, voorzag hem van water en voedsel en vertrok met een Taxi die ik deelde met een Fransman en zijn vrouw. Voor de verandering eens redelijk aardige mensen.

Het uitzicht naar een ander wereld deel…Azie aan de overkant

Op naar de Topkapi Paleis, een soort van Koninklijk paleis maar dan van de Sultan, gebouwd op het laatste stukke Europa, overkijkend naar de andere kant…. Azië. Men was in 1453 begonnen met de bouw en er hebben van allerlei hoogelijkheden gewoond in die tussentijd.
De entree was 22 miljoen lira´s en het was precies wat je er van verwacht. Veel praal en pracht, decadente tuinen, met mozaïek ingelegde kamers en koepels alles in perfect mooie staat. En dat allemaal in het hartje van Istanboel, super drukke stad, maar in het Paleis waande je je op een stukje platteland of zo.
Het paleis heeft 4 verschillende gebieden waar je overal zo in kan, behalve het Harem gedeelte. Hier moest je extra voor betalen e mocht je alleen met een georganiseerde tour mee. De wachtij daar voor was lang, en men die mij kent weet… ik houd niet zo van wachten. Dat heb ik dus maar even over geslagen. Zeker het aanraden waard dit Topkapi, helemaal als het mooi weer is.

Het ontbijt stekkie van de Sultan, dat heeft ie goed bekeken.

Volgende op mijn lijst was de Aya Sofia, die 1000 jaar lang de grootste Christelijke Kerk was in de wereld, stammend uit ongeveer het jaar 523. In 1453 werd het omgetoverd tot een moskee. Het is een erg imposant gebouw, en je herkent de kerk er natuurlijk nog in. Jammer was dat ze net de boel aan de binnenkant aan het restaureren waren, en er immense stellingen binnen waren gebouwd om bij de plafonds te kunnen komen. Deze plafonds waren immense muurschilderingen, die ik dus jammer genoeg niet zo goed kon zien.
Volgende stop was het onderwater reservoir, aangelegd zodat de stad onafhankelijk was op dat gebied. Het is net een joekel van een zwembad aangelegd onder grond, men had er slibberige wandelpaden aangelegd, want omdat het zo vochtig was, groeide er natuurlijk welig allerlei slibberige dingen. Ik moest 10 miljoen entree betalen, en dat vond ik achteraf een beetje te veel. Maar goed, dat even terzijde. Ons blijft Hollander natuurlijk.

Volgende op mijn verlanglijstje was de bekende Kapeli carsi. Dit is een immense overdekte markt (zo schreef mijn boek) waar je van alles kon kopen wat je hartje begeerde. Op weg daar naar toe ben ik een Turks restaurant ingetrokken (mannetjes voor de deur, en eten voor het raam uitgestald). Ik heb geen idee wat ik gegeten heb, maar het was verdomd lekker.
De markt viel me een beetje tegen. Jazeker hij was inderdaad erg groot, maar dat kan ik ook. Als je van elke winkel er 40 neer zet dan wordt het wel groot ja. Ik bedoel, 40 winkels met gouden armbandjes, 40 winkels met Turkse sloffen, 40 winkels met kitschige Turkse thee serviezen enz enz. Daarbij vond ik de sfeer ook niet zo geweldig, erg steriel. Juist in Turkije verwacht ik een echte markt veel huzzle en buzzle, schreeuwende mensen, kruidige spijzen die geuren en een hoop herrie. Maar ja, dat soort markten zal ik vast nog we tegen komen op mijn reis.

De grote markt was beetje toeristisch en steriel

Toch vind ik Istanboel een veel leukere stad dan dat ik verwacht heb. Er is veel te zien, alles is best redelijk georganiseerd, mensen zijn vriendelijk. De prijzen vallen me een beetje tegen. Turkije is best duur, vergelijkbaar met Nederland eigenlijk wel. Diesel is zelfs duurder hier. Maar, mij hoor je niet klagen hoor, want ik heb het goed naar mijn zin.
Terug gekomen op de camping regende het. Brox lag onder de auto te slapen, schuilend voor de regen en hoorde me niet eens aankomen. De rest van de dag wat boodschapjes gedaan in de lokale supermarkt. De boter die ik in Griekenlans had gekocht bleek kaas te zijn (soort Feta) , dat krijg je als je niet kan lezen wat er op staat. Omdat de regen me blijkbaar ook hier achtervolgt besloot ik morgen maar verder te gaan rijden.

6 mei 2004
Motregen en 18 graden, vertrokken op km stand 109189 met 18 graden.
Nog even snel wat brood gekocht maar kreeg later het idee dat ik verkeerd wisselgeld terug kreeg. Al die nullen op die biljetten is goed opletten, voor je het weet ben je een nul kwijt. Nu denk ik dus ook. Na nog eens goed kijken viel het denk ik wel mee en zat de fout aan mijn kant. In de ochtend goed op de nulletjes letten Caspertje…

De Bosporus over (Azie in dus) is adem benemend want die brug is erg hoog en groot, en eenmaal in Azië veranderde er niets. Ik dacht… nou krijg ik gelijk chopsticks om me oren of zo, maar nee hoor.

Het moeilijke van het rijden in Azië (Haha, ik rijd er net 3 km) is dat er vaak geen lijnen op de weg getekend zijn. Op een snelweg die waarschijnlijk 4 lanig is rijd iedereen dus maar kris kras door elkaar zonder zich aan enige baan te houden, en dat lijd wel eens tot een vloek en scheld partij (van mijn kant dan he, de lokale hier weten niet anders). De een rijd in het midden, de andere helemaal links, ook al moet ie over 200 meter rechts afslaan. Dat is immers een kwestie van ogen dicht en stuur omgooien. Sommige mensen hebben remlichten die in een kerstboom niet zouden misstaan terwijl andere absoluut geen werkende lampen op hun vehikel hebben. Er zijn er zelfs die als remlicht lijkt het wel hun signaal lichten gebruiken, want als ze remmen gaan hun lichten aan en uit. Al dit is in het begin wat wennen. Gewoon nog meer anticiperen dan in Europa en nog defensiever rijden.
Ik wilde de ferryboat van Eskhihisar (vlakbij Gebze) naar de andere kant (Yalova) nemen zodat ik niet helemaal over die uitstekende straat van Hormuz hoefde te rijden. Het is hier erg druk en industrieel dus niet bijzonder om te zien. Voor de Ferry moest ik 27 miljoen betalen maar ik neem aan dat de Tol en Diesel om om te rijden me meer hadden gekost en daarbij was het leuk op zo´n Ferry. Ook op de boot viel weer op hoe vriendelijk de Turkse bevolking is. Ze zijn open en staan klaar om je te helpen. Dit zeg ik nog eens extra omdat wij in Nederland natuurlijk een hoop turken hebben en die hebben niet altijd de beste reputatie.
Aan de andere kant was het even zoeken naar de juiste weg maar na 10 km de verkeerde kant uit gereden te hebben had ik wel door dat ik beter om kon keren. De wegen waren verder redelijk, en zonder al te veel bijzonderheden kwam ik in de namiddag aan de kust waar ik een geschikt kampeer plekkie zocht. Ik vond dat in een (dacht ik) verlaten vakantie oord, waar ik met de auto aan de zee kon staan. Later kwamen er wel wat mensen kijken en die waren behalve bang voor Brox ook erg vriendelijk. Brox jaagde er een weg. Tja, als je ineens hard wegloopt denk de hond dat je wilt spelen he, en die doet wel mee hoor. Haha. Verder vond Brox een schaap om mee te spelen. Ach, je moet wat he, hij heeft zich ieder geval kostelijk vermaakt. Of dat schaap het ook zo vond, dat betwijfel ik. Het was de eerste keer dat hij een schaap zag, dus was ie heel voorzichtig. Het schaap, dom zoals het hoort, graasde gewoon verder, en elke keer als het schaap zijn hoofd omhoog deed dacht Brox… oh hij wilt spelen en begon rondjes rond het schaap te rennen. Die is ieder geval zijn energie kwijt.
Vandaag 455 km gereden en gestopt om 18:00 op km stand 109645.

Vrijdag 7 mei 2004
Van ? naar Selçuk. Vertrokken om 8:16 op km stand 109645, helder maar windig.
Terwijl ik gisteren avond zo in mijn boek zat te lezen viel me op dat met het plaatsje Selçuk erg ophemelde. Omdat dit in principe op de weg naar het zuiden lag, besloot ik dat een bezoek te gaan brengen. Er waren daar oude Romeinse opgravingen die de moeite waard was. Het lag zo 80 km onder Izmir (Izmir is de 3na grootste plaats van Turkije). Izmir zelf was een grote moderne stad, die in 1923 geheel door het Griekse leger was verwoest. Daar viel dus niks te zien voor me, alle grote steden zijn eender. De weg naar het zuiden was niet denderend. Er ware hier en daar wat gaten en slecht gemaakte gaten die erger waren dan de gaten zelf, kwam nog bij dat de het wegdek niet recht was maar schuin aflopend, waarschijnlijk om water snel eraf te laten lopen. Het wekte bij mij alsmaar de indruk dat de auto scheef hing alsof ik een lekke band had, en na drie keer uitgestapt te zijn om te kijken besloot ik dat dat geen nut had. Ook was er een enorme spoorvorming, dat maakte het sturen nog minder plezant.
Vlakbij Izmir begon een echte snelweg met veel betere kwaliteit weg, dus dat was een opstekertje.
>br> Nu ik het toch over de wegen heb, de verkeerslichten hier zijn bijzonder apart. Er zijn er gelukkig niet zo veel als in Europa, waar we altijd weer veel te ver doorschieten, maar hier hebben ze wel diverse smaken hoor. Ik heb de variatie met een stopwatch er bij al gezien, dat is op zich niet iets nieuws. Nieuw was wel het stoplicht met de stopwatch aftellend IN het licht, heel apart en heel handig. Zowel voor rood als voor groen trouwens. Sommige stoplichten knipperen de groene EN de rode constant. Wat dat betekend, geen idee, dus ik deed maar een beetje wat andere mensen ook deden, namelijk gewoon nergens wat van aantrekken en doorscheuren haha. Vaak heb je dan nog stoplichten waar voor het licht van groen op oranje springt het groen gaat knipperen. Ook wel even wennen moet ik zeggen. Maar het meest irritante is wel die stoplichten die zulk zwak licht uitstralen, dat als de zon schijnt je geen idee hebt welke kleur nu aan is. Een ideale manier om een ongeluk te krijgen.
Verder was de omgeving hier erg mooi. Het is lente nietwaar, dus alles staat in bloei. Er is een bloem, en ik heb niet kunnen achterhalen welke dat is, die zo´n gigantische zoete intense geur verspreid, die ruikt naar Purol (een soort nivea) dat je er misselijk van wordt. Naja, ik vond het eigenlijk wel lekker, maar het was wel bijzonder heftig en heel erg zoet.
Een aantal mensen die mij passeerde maakte een gebaar naar me. Alle vingers gesloten in een punt naar boven toe. In Italië gebruiken ze dat als ´eat me´gebaar, hier betekend het denk ik wel iets beters, want de mensen lachte er meestal wel bij. Weet iemand wat het betekend?
In Selçuk aangekomen kon ik de camping niet vinden. Hij stond wat vaag in het boek. Gelukkig was er in het midden van het dorp een Tourist Information, en de goede man sprak nog wat Nederlands ook. Bijzonder help-gierig legde hij me uit hoe ik er moest komen en het was dan ook snel gevonden. Het was niet meer dan een veld met wat kleine, jonge, bomen die weinig beschutting bood, wel elektra en een douche huis. Op zich prima dus. Ik was de enige bezoeker, op een tent na, die er volgens mij al een poos stond.
Het dorpje was inderdaad een rustig gehucht, leefde voornamelijk van toerisme dat was wel te merken aan het aantal souvenir en prullaria winkeltjes. Veel bussen vanuit Izmit bezochten de opgravingen, en waar toeristen zijn… daar zit geld. Irritant hoeveel tapijten verkopers er zijn, en hoe opdringerig ze zijn. In de avond wat in het dorp gaan lopen, wat internet gedaan en thee gedronken bij een tapijt verkoper Haha, als ze dan zo irri opdringerig zijn, kost ze dat gewoon thee, ik ga wel weer weg zonder wat te kopen hoor.

Zaterdag 8 mei 2004. Selçuk. Niet gereden. Heerlijk weer , 28 graden en ligt briesje, heldere lucht.
Weinig bijzonders gedaan vandaag. Wat lopen lummelen, voor de zoveelste keer ene kapotte brommer gehad op weg naar het dorp en de omslag van de vriendelijke tapijt verkopers meegemaakt toen ze in de gaten kregen dat ik echt niks wilde kopen. Haha, dat was erg opmerkelijk. De hele tijd me lastig vallen, thee aanbieden, blijven achtervolgen, ondanks dat ik bleef volhouden dat ik geen interesse had. Toen ik eens echt duidelijk maakte dat ik absoluut geen tapijt voor in mijn camper wilde kopen, veranderde hun instelling van ´ik kan je met alles helpen wat je wilt´naar , en ik quote nu letterlijk ´we do not like you here, and I hope you get shot in Iran´. Dat was echt ernstig en ik schrok er in eerste instantie van. Twee punten van de Turkse lat, die op zich best wel hoog stond. Dus mensen, als je in Selçcuk bent, ga dan absoluut niet naar BLACKSHEEP tapijt winkel in het centrum, dat zijn echte boeven.
Later heb ik mijn camper verplaatst naar de camping aan het strand. Was ook niets bijzonders, maar strand is altijd lekker. Verder op strand gehangen, mijn eerste zonnebrand opgelopen en had Brox bijna zo ver dat ie ging zwemmen.

Zondag 9 mei 2004.
Van Selçuk naar Fethiye, wederom mooi weer. Km stand 109906
Werd midden in de nacht wakker door een luide knal. Nee, het was geen aardbeving alhoewel die hier regelmatig voorkomen. Het was Brox die uit zijn bed viel. En dat ging gepaard met een flinke klap, ik denk dat ie op zijn eigen metalen hondenbak viel of zo. Kon een glimlach niet onderdrukken.
Gisterenavond wilde ik nog even het dorpje in, maar dat is 8 km van hier, dus pakte de brommer. Na 200 meter viel de uitlaat er af. Gefixed, en op de volgende poging wederom hetzelfde euvel, met een vloek en een gooi het ding aan de kant gezet en mijn fiets gepakt. Maar, de turken zijn niet gewend aan fietsers, zeker niet over de provinciale weg en al helemaal niet in het donker. Immers nadat ik in het centrum wat gegeten had en wat had geprobeerd te internetten moest ik in het donker terug fietsen en dat was geen pretje. Steeds als er een auto aan kwam ging ikk maar in de berm staan want ze rijden je zo voor je donder. Dat ritje van 8km heeft dan toch 40 minuten geduurd (in het pikke donker).
Goed, maar nu terug naar de dag van vandaag. Ik was dus vroeg wakker (6:30), deed ontbijt en een lange wandeling met de hond over het strand. Hierna een goede douche en wat opgeruimd waarna ik naar de ruines van Ephesus vertrok. Goed, voor diegene die me niet kennen, ik be een redelijke cultuur barbaar, en dit soort opgravingen bezoeken is eigenlijk niks voor mij. Toch wil je wat leren op je reis en ik ben blij dat ik deze toch heb gemaakt. Dit waren duidelijk de meest imposante ruines (buiten Ankor Wat in Cambodja dan) die ik gezien heb en ik heb me dan ook goed vermaakt en veel geleerd. Het was er erg druk, inderdaad hele busladingen met Russen, Polen en ander Oost-Europees gespuis waar de vrouwen verveeld met tieten eruit hangend zich over de wandelpaden sleepte, Japanners en Europeanen, van alles kwam je tegen. De ruines bestaan uit een oude Romeinse stad die moet zijn gebouwd ver voor het leven van Jezus, en er is best veel van over. Uiteraard pilaren overal, die blijven altijd wonderbaarlijk overeind staan, maar er was een huis vrijwel intact, veel Romeinse teksten, een amfi theater etc. Dit alles uitgestrekt over een kilometer of twee, met goede aanduidingen en wandelpaden, een must om te bezoeken als je in de buurt ben.

De mooie oude Romeinse ruines

Overigens koste de entree 15 miljoen pegels en het parkeren nog eens 1,5 miljoen er bij.
Rond het middag uur vertrok ik richting zuiden. De wegen bleven redelijk maar omdat het terrein steeds bergachtiger werd kon ik geen hoge snelheid maken. Sommige bergen waar ik over reed waren wel 1000 meter hoog en op een van de toppen iets verder weg zag ik zelfs sneeuw liggen. Toch was de omgeving vrijwel altijd groen en werd er veel fruit geteeld. Vooral sinaasappelen e.d. Alles is vol gebouwd met boomgaarden of andere dingen om iets te verbouwen waardoor het landschap redelijk vol en ontwikkeld leek.
Het was zondag vandaag en dan trekken de Turken er massaal op uit met een picknick mand of deken, gaan pontificaal aan de kant van de weg zitten eten, drinken, tukje doen en gezellig samen zijn met de familie.
Verder werd ik weer herinnerd dat ik in Azië was. Als hier iemand XYZ verkoopt, dan kan je er vergif op innemen dat 10 andere het ook gaan doen. Was het om te beginnen een leuk handeltje, dan is er dus geen droog brood meer in te verdienen. Zo ook langs de kant van de weg. Staar er iemand handgemaakte keuken spullen te verkopen dan weet je zeker dat 100 meter verderop er NOG iemand exact hetzelfde staat te verkopen, en 100 meter verderop weer iemand. Dan is er 100 km niets. En dan staat er ineens iemand pluche beesten te verkopen (vaag maar waar) en 100 meter verderop weer iemand met exact dezelfde beesten, en zo staan er dan in een kilometer 10 van die verkopertjes. 40 km verderop staan er ineens 10 standjes sinaasappels te verkopen, 20 km verderop appels etc. Het blijft altijd een heel rare gewoonte.
Om 5 uur in de middag kwam ik aan in Fethiye, een kleine maar erg mooi upmarket haven stadje. Een haven waar je U tegen zegt, vergelijkbaar met Porto Banus in Marbella, dikke vette boten en dure auto´s. Ik had mijn auto redelijk in het centrum geparkeerd en ging met de hond een rondje haven lopen, maar elke 20 meter kwam er een zwerfhond Brox aanvallen, het was niet echt leuk dus. In het begin gromde hij nog terug, maar na een paar hondjes deed hij net of hij die kleine klote hondjes die op hem af kwamen, met haren omhoog en lippen omhoog, niet zag. Dat werkte wel, slim van Brox. Uiteindelijk had hij toch een hond die wilde spelen gevonden, en ik heb die honden lekker hun gang laten gaan. Na een half uur had ie zijn tong op zijn poten, het was erg warm en dan hakt het erin.
Lekker gegeten in de haven (inktvis) , moeders gebeld voor moederdag, heel even geinternet en daarna terug naar de auto, wat typen, wat lezen en lekker slapen.
Vandaag 305 km gereden, eindstand 110211.

Maandag 10 mei 2004.
Werd om 6 uur in de ochtend wakker van een generator die vlak bij de camper aan sloeg. Het bleek van een Hotel te zijn vlak bij, en ik was er vlak naast gaan staan, het was me gisteren niet echt opgevallen. Probeerde om zo vroeg al wat vers brood te gaan kopen maar echt alles was nog dicht. Tja, die rijkelui staan natuurlijk niet vroeg op. Wat me wel op viel is dat bij veel winkels de waren nog gewoon buiten stonden. Kisten met groente of brood van gisteren. Moet je in Nl niet doen, dan is het echt weg of kapot. Besloot maar om dan vast een stukje te gaan rijden en onderweg te gaan ontbijten. Na een km of 20 vond ik een mooi rustig plekkie. Brox uit de auto gegooid en ik was nog geen 2 minuten bezig of ik hoorde allerlei bellen. Ik keek naar buiten, en er kwam een hele kudde met geiten aan, wel 150 denk ik. Brox keek er naar alsof ie marsmannetjes zag, wist niet goed wat ie er mee aan moest. Tot aan het eind van de kudde een vrouw kwam lopen. Naarmate ze dichterbij kwam begon ze gebaren te maken, later begreep ik wat ze bedoelde. Op een geven moment pakte ze een steen op, en ze makte een gebaar alsof ze die naar mijn kleine zielige Broxje wilde gooien. Toen snapte ik haar gebaren, en ik riep de hond bij me, ze was er schijten bang voor. Na een paar minuten kwam ook de geiten mijnheer de hoeder langs,hij makte en gebaar zo van… heb je wat te eten voor me. Ik gaf hem de helft van het brood wat ik net onderweg had gekocht, nog warm en wel, hij was blij, ze liepen weer door en mijn rust was weer terug.
De wegen waren goed vandaag. Ook erg mooie omgeving trouwens, ik zat in mijn T-shirtje en mijn korte broek. Het leven was mooi, wat wilde ik nog meer. Plots zag ik een schildpad de weg over kruipen, vlak voor mijn wielen. Ik kon hem ontwijken en ik wilde gaan stoppen om het best van de weg af te tillen. Helaas, het was al te laat, de auto achter mij plette het beest. Bah, wat een rot gezicht. Het was hier blijkbaar een schilpadden vermenigvuldigings plaats, haha, een schilpadden afwerkplaats. Naja, deze die werkte niets en niemand meer af helaas. Kwam een hele stoet met Nederlandse caravans tegen, die kwamen van de kust af, zeker rondje Turkije aan het doen. Iedereen zwaaien en knipperen, erg leuk. Na verloop van tijd kwam ik weer op de kustweg, die precies is zoals je het in de toeristen folders ziet. Mooie heuvels tot in de zee met af en toe in de diepte een hagelwit strandje met parelblauw water. Schijn bedriegt echter, want toen ik eens stopte om naar het strandje te gaan en de hond ook even uit te laten bleek het parelwitte zand grote grove kiezels te zijn die niet lekker liepen. Toch was het mooi.

De gemiddelde snelheid daalt elke dag zowat. Vandaag kon ik echt niet sneller dan 60 km/u vanwege de vele bochten en hair-pin bochten en kleine dorpjes waar je door komt, afgelopen week was 70 het maximum e in Europa kon je nog wel 80 km p/u gemiddeld halen. Nog even en ik sta stil.
Bij Kas ben ik met rijden gestopt, km stand 110332. Er was zelfs een camping die aan zee was, maar wel op een heel steil stukje grond. Terwijl ik mijn auto zo op een mooi plekje probeerde te manoeuvreren hield ik blijkbaar de koppeling half ingedrukt en toen ik wat gas gaf kwam er ineens een partij rook onder de motorkap vandaag. Ik schrok me wezenloos. Na het openen van de motorklep kwam er nog steeds rook van de motor vandaan maar niet van een specifieke plek en ik kon niet echt iets aanwijzen waar er iets mis was. Ik heb nog steeds geen idee wat er nou gebeurt was.

Dinsdag 11 mei
Vandaag het kleine stukje door gereden naar Finike waar ik mijn familie ontmoet.

Administration

· Administration
· NEW Story
· Change Survey
· Content
· Logout

Wachtende inhoud

· Ingeleverde stukken: 0
· Wachtende periodieken: 0
· Wachtende links: 0
· Bewerk Links: 0
· Gebroken Links: 0
· Downloads: 0
· Bewerk Downloads: 0
· Gebroken Downloads: 1

Eerdere verhalen

Monday 05 December
·
·
Saturday 03 December
·
· November 2011, Sudan
Thursday 17 November
·
Thursday 27 October
· Oktober 2011, Kenia
Friday 07 October
· September 2011, Uganda
Monday 19 September
· September 2011, rwanda
Sunday 11 September
· august 2011, noord Tanzania
Saturday 16 July
· Juli 2011, Tanzania deel 1
Sunday 10 July
· mid mei 2011, Zambia deel 1
Monday 27 June
· mid mei 2011, Zambia deel 2
Thursday 26 May
· Begin Mei 2011, Malawi
Wednesday 27 April
· April 2011, Mozambique
Sunday 03 April
· Aptil 2011, Laatste deel Zuid Afrika (en Swaziland)
Sunday 20 March
· half maart 2011, Zuid Afrika deel 2
Thursday 03 March
· Half feb 2011, Zuid Afrika(1) en Lesotho
Tuesday 22 February
· Feb 2011, Zimbabwe
Sunday 20 February
· Februari 2011, Botswana
Saturday 29 January
·
Thursday 30 December
·
Saturday 18 December
· Eind Nov 2010, Angola
Wednesday 15 December
· Half Nov 2010, DRC
Saturday 11 December
· Begin nov 2010, Congo
Wednesday 08 December
· Begin nov 2010, Gabon
Thursday 25 November
· Oktober 2010 Kameroen
Thursday 21 October
· September 2010, Nigeria Deel 1
Tuesday 19 October
· September 2010, Nigeria deel 2
Saturday 18 September
· Begin sept 2010, Benin
Tuesday 31 August
· Eind aug 2010, Togo
Thursday 12 August
· Juli 2010, Ghana
Wednesday 07 July
· Einde van Juni 2010, Op naar Ghana
Monday 14 June
· Eind mei 2010, wederom in Mali
Wednesday 12 May
· Mei 2010, Burkina Faso
Monday 19 April
· Begin april 2010, Mali
Sunday 04 April
· Mid maart 2010, Senegal zuid en The Gambia
Monday 15 March
· Begin feb 2010, North Senegal en Dakar
Thursday 04 March
·
Saturday 20 February
· Feb 2010, Marokko
Friday 12 February
· Jan 2010 Africa naar Africa
Tuesday 12 January
· Jan 2010, Tunesie
Monday 28 December
· December 2009, even terug in Europa
Saturday 28 November
· Eind Nov 2009, Terugblik op Zuid Amerika
Monday 12 October
· september 2009, rondje Paraguay en rondje Pam&Ries
Monday 21 September
· sept 2009, Valdez naar Paraguay
Thursday 10 September
· Eerste dagen in Pakistan
Friday 21 August
· Augustus 2009, Valdez en de walvissen
Thursday 06 August
· Juli 2009, Merijns bezoek, Ibera, Iguazu, Brazilie en Uruguay
Sunday 28 June
·
Saturday 20 June
· Een uur

Oudere artikelen