20040500 – Mei 2004, mid Turkije en 5 sterren in Fineke

17 mei 2004, Midden Turkije en het 5 sterren Hotel in Fineke
Geplaatst op Monday 17 May @ 13:07:18 GMT+1 door casper

Dinsdag 11 mei 2004.
Kas verlaten om 9:26 met km stand 110333 mooi warm weer en al 31 graden.
Vanochtend eerst maar even mijn auto uitgemest zodat mijn familie, die ik straks hoop te ontmoeten in Fineke, niet denkt dat ik een zwijn ben. Waarschijnlijk vermoeden ze het toch al wel, maar ja waarom het vermoeden bevestigen.

Speciaal de hele vloer schoon lopen boenen want Brox maakt er altijd een zooitje van. Maar, het goede beest had een speel kameraadje gevonden, en die waren met z´n tweeën de zee in gedoken en daarna heerlijk in het rode zand gaan rollen. Dat had ik niet in de gaten en toen ik wilde gaan sprong mijnheer natuurlijk zo op mijn mooie schone vloertje, om te janken.

Hij dacht, laat mij maar rijden

De auto gaf na de rooksignalen van gisteren gelukkig geen problemen en ik kon zo de camping uit rijden. Waarschijnlijk toch de koppelingsplaten die gisteren zo rookte, zijn die tenminste nu ook weer even gepoetst. De weg vandaag was meer heuvelig dan gisteren en grote delen er van liepen langs de kust met links hoge rotsen en rechts diep ravijnen. Hier en daar een verloren zandstrandje er tussen, erg mooi die weg hoor. De natuur is mooi hier, zag ook wat schilpadden de weg over steken. Raar gezicht, en hier en daar zie je ze dus ook plat liggen.
Er zijn hier enorm veel kassen met vooral tomaten, ik denk dat er veel voor Europa geproduceerd word. Ik snap niet helemaal waarom ze dat in kassen doen, want het is hier toch lekker weer. Waarschijnlijk willen ze twee keer per jaar oogsten en is het in de winter net niet warm genoeg of zo.
Arriveerde in Finike om half twaalf en ontmoete mijn zus en aanhang, die zich in een super deluxe 5 sterren hotel hadden gesetteld. Ik kon er een kaart krijgen zodat ik aan alle activiteiten mee kon doen (lees eten, hangen en zuipen) en dat koste me 50 miljoen Turkse lira´s per dag. Daar kreeg ik geen kamer voor, maar ik had natuurlijk mijn eigen kamer bij me en douchen kon ik in de kamer van mijn familie wel. Mijn auto kon ik in het bewaakte parkeerterrein kwijt, daar was helaas geen schaduw dus nam ik de hond mee naar het zwembad. Duurde niet lang of het management kwam naar me toe dat dat niet kon. Ik wilde die hond niet in een kokende auto achter laten dus gaf het niet op en na wat heen en weer gepraat mocht ik de hond bij het zwembad houden maar niet mee het Hotel in nemen (daar kon ik nog wel in komen).
Heerlijk bij het zwembad rond lopen luieren, wat gezwommen en zo en na een enorm diner (zo´n buffet waar je altijd teveel op schept) en een film in de film-room heerlijk gaan slapen met mijn oordopjes in.

Woensdag 12 mei 2004.
Niet gereden en heerlijk in het 5 sterren Hotel in Fineke gebleven. Het was rond de 30 graden vandaag.
Na een debiel ontbijt met een krakkemikkige busje naar het centrum en de haven gereden alwaar we in een soort grote sloep het water op voeren, samen met al het duik materieel om een leuke duik te maken. Een 30 minuten duik gemaakt in water van 18 graden (best koud) naar een diepte van maximaal 22 meter. Stukken oude Romeinse amfora´s (van die wijn kruiken) gezien. De duikmeester was er erg enthousiast over maar ik vroeg me af of hij ze er zelf niet neer had gelegd om het voor de toeristen wat aantrekkelijker te maken.

Duiken in Turkije

In de middag wat minigolf gespeeld en rond geluierd. Uiteraard ´s avonds weer een enorm diner, en na koffie en een drankje lonkte het bed al weer.

Donderdag 13 mei 2004
Weer niet gereden maar genoten. Helder mooi weer en 30 graden.
Vandaag voor het eerst in mijn leven een pedicure gehad. Mijn voeten zager er niet uit, veel eelt en zo, en de mevrouw had er een hoop werk aan. Na een paar kilo schraapwerk heb ik nu weer prinsen voetjes. In de avond mijn camper buiten het parkeer terrein gezet, op het strand en daar geslapen, ook al zodat ik wat voorbereidingen voor mijn vertrek morgen kon doen. Mijn eigen eten gekookt voor de verandering. ´s avonds vast afscheid genomen onder het genot van een drankje of twee. Er kwamen wolken aan rollen in de lucht, dus ik moest gewoon morgen verder gaan rijden.
Vrijdag 14 mei 2004.
Van Finike naar Antalya. Half bewolkt, tussen 18 en 26 graden. Begonnen om 8:22 op km stand 110427.
De weg naar Antalya was zoals verwacht redelijk. Mooie weg langs de kust, maar verder niet zo heel bijzonder. Reed Antalya binnen om 12:30 en besloot naar de camping te gaan zoeken die in mijn Lonely Planet stond. Het stuk kust waar dat moest zijn was kilometers lang, vol met hotels en hotels, Jezus, wat doen al die toeristen hier. Er was geen enkel teken van die camping, en ik heb verschillende malen gevraagd, maar geen succes. Net toen ik het bijna op wilde geven vond ik het, op een stukje een richting weg. Het was niks bijzonders, een hotel (meer restaurant) aan zee (nouja, boven op een klif) die een parkeerterreintje had waar je kon parkeren. Er was geen water, voorziening behalve een toilet, en de douche was ook koud.
De man van de camping vroeg me 15 euro per nacht, en dat vond ik toch echt veel te veel. Na wat praten, veel lachen en schouderkloppen kreeg ik het naar 10 euro, en dat was nog veel te veel, maar ik had ieder geval 30% korting gehad. Na wat rond gefietst te zijn in dit gedeelte van de stad, waar dus echt niets te zien viel behalve rijen met Hotels (zelfs niet eens een werkend internet café) ben ik maar mijn watertank gaan vullen en met de hond gaan wandelen. Er hing een security vent op het terrein rond, die irritant vervelend was. Je kent dat wel, zo´n overijverig ventje. Goed bedoeld hoor, daar niet van. Ik was met gieters met water heen en weer aan het lopen om mijn watertank te vullen en net toen ik met de laatste gieter vol naar de camper liep kwam ie ineens met een waterslang aan. Te laat dus. Hij wilde als maar met Brox gaan wandelen, maar dat heb ik maar afgewimpeld. Hij bleef echter vol houden. Gaf de hond steeds brood, en liet hem op een gegeven moment van een hoge muur af springen. Hij dacht dat het een circus dier was geloof ik. Ik heb hem verteld dat ik vroeg ging slapen, want hij bleef maar langs komen. Ik zeg.. ik ga om 7 uur weg dus ik ga vroeg slapen, waarop ie prompt zei… ´ok, ik zie je wel morgen vroeg om 7 uur`. Gelukkig was ie er de volgende ochtend dus niet.
Vandaag gestopt op km stand 110580 en 153 km gereden.

Zaterdag 15 mei 2004
Van Antalya naar Konya, half bewolkt en 16 graden, begonnen om 9 uur op km stand 110580.
Zonder douche maar vertrokken. Kreeg nog wel de douche in de personeels kamer te zien, maar die zag er wel erg smerig uit. Dan maar wat stinken. Gisteren avond was er nog een Franse auto bij gekomen, maar die mensen hadden geen boe of bah gezegd. Nu zaten ze buiten te ontbijten dus ik zei netjes bonjour. Nou, ze konden nog net een bonjour uit hun strot krijgen, verder deden ze hun best om me te negeren. Stomme chauvinistische eikels, laat ze dat stokbrood eens uit hun reed halen. Maar goed, vol goede moed vertrok ik richting Isparta. Er waren twee wegen die kant op, een snelle en een mooie, en die laatste wilde ik nemen. Nu waren borden erg schaars, dus het was een beetje gissen maar toen na 50 km de weg plots een gigantische berg op moest snapte ik dat ik goed zat. Bijna loodrecht omhoog ging die weg ( tenminste zo zag en voelde het aan), de temperatuur zakte gelijk en het terrein veranderde onmiddellijk in een bergachtig rotsen landschap, erg snel gaat dat hoor. Het was bijna 1000 meter omhoog in een korte tijd maar de auto hield het goed vol. Snelheid maken is niet mogelijk, ook als je naar benee gaat spaar je je remmen door in de 3e versnelling op de motor te remmen.
De wind nam toe en de wolken ook , ik hoorde op het Engelse nieuws op de radio dat het in vrijwel heel Turkije regende, dus dat beloofde wat. In Istanbul was het maar 16 graden, heel anders dan toen ik er twee weken geleden was. Later in de dag ruilde ook ik mijn korte broek om voor een lange en een shirt met lange mouwen over mijn T-shirt. Maar, zo´n frisse temperatuur rijd wel lekker, jammer van de wind. Rond het grote meer werd die wind erger en de temperatuur werd frisser, het rijden dus ook moeilijker. De mensen werden ook vriendelijker, veelal zwaaien langs de kant van de weg of gewoon alleen staan lachen (hoop niet uitlachen, maar dat geloof ik niet).
Eenmaal op de hoogvlakte aangekomen werd het landschap vrij saai. Glooiende heuvels, weinig bomen, wel veel akkers en boomgaarden (ok, daar wel bomen in, maar das anders). LPG kun je hier overal komen, dus mij kon niks gebeuren , ik stookte de boel wel op.

Even een brainwave. Elke keer als ik tegen iemand zeg dat ik naar Australië aan het rijden ben word ik voor gek verklaard. Als ik dan vraag waarom ze dat gek vinden heeft men geen specifieke reden, behalve zo van ´dat kan toch niet´.Ik denk dat dat een van de redenen is waarom ik het graag zou doen, omdat iedereen zegt dat het niet kan.
Vandaag in het midden van iets gestopt en achter een verlaten soort oude kerk geparkeerd. Waypoint N37.52.396 E032.04.571. Vandaag 388 km gereden, gemiddeld 51 km per uur. Eind km stand 110969.

Zondag 16 mei 2004.
Van Slaapplaats naar Göreme in Capadocia. Vertrek 8:28 km stand 110696, windig en maar 10 graden.
Ik had in het midden van niets geslapen dus het was heerlijk stil. Zo stil dat je het niet gewend be, Pas geleden was er in Nederland nog een studie om te kijken of het ergens nog stil was in Nederland, en deze stille plekken zijn niet meer gevonden. Er is altijd wel herrie van auto´s, vliegtuigen of iets anders.
Ik had het koud gehad onder mijn zomer dekbed. Brox niet, die vermaakte zich prima. Hij vond alle konijnen hollen en speelde de speurhond. Waar die verder naar speurde, geen idee.
Het rijden was wat moeilijker vandaag. DE wegen waren nog wel redelijk maar zo af en toe zat er een enorm gat in de weg. Als dus niet oplette maakte je een flinke klap en concentratie was dus belangrijk. Maar net als je 15 minuten niets gehad had en je concentratie verslapte was het BANG…. Shit…Ik moet natuurlijk ook niet vergeten dat ik een dodelijk wapen rij, en als ik 60 km p/u ga ik wel even nodig heb om tot stilstand te komen. Langzamerhand ga ik wel dieren e.d. op de weg verwachten, dus het is belangrijk bij de les te blijven.
Het was vandaag zondag dus ik verwachte wel picknickers, maar niet de eerste al om 9 uur in de ochtend. Was zeker een ontbijt-nic. Verder was de weg redelijk saai, lange glooiende heuvels met weinig tot geen bomen. Links en rechts van mij waren in de verte hoge bergen, en ik vraag me of hoe zo´n vallei ontstaat. Niet door een rivier, daar is het veel te breed voor (30 of 40 km breed schat ik)
At de lunch bij een andere ruïne. Hier was het een zooitje. De plek werd blijkbaar zowel als publieke toilet als ook als slachtplek gebruikt en afval dump. Bah bah.
In de middag kwam ik in Göreme aan in capadocia, een wereld beroemd landschap van grote stenen kegels. Dit gesteente, dat Tuff heet, is zacht. Door regen en wind erodeert het, maar als er een harde steen op de grond ligt blijft al het gesteente wat daar onder ligt dus gespaard. Dan krijg je dat de omgeving weg slijt en onder de steen alles blijft liggen en een kegel achter blijft. Heel stom gezicht, kijk maar op de foto´s.

Die punten zijn gevormd doordat daar bovenop een steen ligt

In de loop der oudheid hebben mensen er huizen in gemaakt, omdat het steen zacht is is het makkelijk uit te hakken.
Gestopt om 14:00 uur op camping Göreme, km stand 111262, waypoint N 38.38.859 E 034.50.356