20040500 – Mei 2004, Oost turkije

24 mei 2004. Oost Turkije. Vast in modder en wiel uit balans
Geplaatst op Monday 24 May @ 09:10:12 GMT+1 door casper

17 Mei 2004.
Göreme in Turkije. Vandaag niet gereden.
Ik werd wakker om een uur of 6 van rare geluiden. Na een beetje luisteren bleek het afkomstig te zijn van een hete lucht ballon die ergens boven mijn camper zweefde. Brox sliep er lekker door heen, wat een waakhond. Weer ingedommeld en om 7 uur hoorde ik dezelfde geluiden, maar nu harder. Ik stond op, deed de deur open met me slaperige ogen en schrok me een hoedje. Twee meter pal boven mijn auto hing een Hete lucht ballon te hangen. Er werd goedlachs ´good morning´vanuit de ballon geroepen, en ik vroeg aan ze of ze ontbijt kwamen brengen, maar men gaf gas (letterlijk) en de ballon schoot een stuk omhoog. Geen ontbijt dus.

In de ochtend een heerlijke, onbedoelde wandeling gemaakt met de hond. Ik ging de hond even uitlaten buiten camping grond. Ik zag wat vreemde interessante bouwsels en liep er naar toe. Leuk. Iets verder zag ik weer andere, liep daar naar toe en zo dwaalde ik alsmaar verder. Het was heerlijk weer en zo maakte ik een 2 urige wandeling met Brox en zijn vriendin. Jaja, Brox is verliefd op eenogige Eva, een slet hier uit het dorp denk ik. Het landschap is hier heel buitenaards, kijk naar de foto´s om het voor te stellen. Allemaal bijzonder vreemde soort immense stalactieten die uit de grond omhoog steken.
Later wat huishoudelijke bezigheden gedaan. De was, Brox´s zijn bed gefixt en hierna naar het openlucht museum geweest. Dat zou een heel bijzonder uitje geweest zijn ware het niet dat ik hetzelfde allemaal net gezien heb op mijn onbedoelde wandeling… en gratis. Toch was het wel boeiend om al die in rotsen uitgegraven kerken, huizen en andere goedbedoelde zaken. Hierna naar het dorp gefietst, wat ge-internet en bier en vlees gekocht (wat heeft een man nou nog meer nodig) en terug naar de camping gefietst. Omdat ik de enige gast was op de camping werd ik door de eigenaar uitgenodigd om een bakkie thee te drinken. Daarna begon het grote hozen weer, met andere woorden, de regen die me overal volgde had me gevonden.
Ken je dat liedje van Supertramp ´It´s rainning again´..? Nou, dat is precies het gevoel wat ik had. Het was zo mooi vanmorgen en ik zag de wolken wel binnen drijven vanmiddag maar ja. Gelukkig al mijn nodige werkzaamheden gedaan en bezoekjes afgelegd.
Tot overmaat van ramp kwam er een andere camper de camping binnen rijden. Op zich niet zo´n ramp, maar het was een Fransman. En dan weet je het, Een goededagje kon er bijna niet eens af. Het was een ouwe vent, maar hij had wel een mooie camper. Ook had hij een aanhang karretje achter zijn camper hangen en na veel heen en weer geloop door het mannetje kwam daar ineens een echte Quad uit. Zo, dat was wel weer stoer natuurlijk.
.

Vreemde buitenaardse landschappen hier in Capadocia

Tussen de regenbuien het dorp in gefietst voor het diner. Ik had besloten het duurste restaurant te pakken, dat werd ook helemaal opgehemeld door de Lonely Planet, en dit keer terecht moet ik zeggen. Het Oriënt restaurant werd blijkbaar gerund door een Fransman (ja alweer) . De eigenaar vroeg me na het eten wat ik er vond, ik vertelde hem dat het ´surpisingly good´was, waarop hij antwoordde dat alles in Turkije een ´surprise´was, en daar had ie wel gelijk in.
Mijn avond vol gemaakt met een conversatie met de eigenaar van de camping, die allerlei commerciële ideeën had maar zoals zo velen ze niet weet te verwezenlijken. Daarbij heeft ie 2 concurrerende campings, en die staan allemaal in de Lonely Planet, hij niet.

Dinsdag 18 Juni 2004.
Half bewolkt, 18 graden. Vertrokken om 09:23 km stand 111262.
Ik wilde graag de ondergrondse stad van Derinkuyu zien voor ik verder trok. Dit is de diepste stad zover gevonden. Het koste me een uurtje rijden voor ik daar was en onderweg kwam ik weer veel van die rare rots formaties met gaten tegen, de hele grond lijkt hier een grote Zwitserse kaas (met gaten natuurlijk).
Aangekomen bij die ondergrondse stad bleek het een hele toeristische bedoeling te zijn. Ik moest eerst allerlei kleine kinderen van mijn lijf houden die me de meest afschuwelijke prullaria wilde verkopen. Om de een of andere reden waren kinder poppen erg in, want daar liep de halve bevolking hier mee te leuren.
Na 10 miljoen neergeteld te hebben mocht ik de ondergrondse stad in. Deze stad was rond het haar 1100 of 1200 helemaal uit het steen gehakt. Het is dan wel zachte steen, maar toch ongelofelijk. In deze steden werden kerken verstopt die in die tijd verboden werden omdat de Moslims uit het oosten de boel veroverd hadden. Deze ondergrondse bedoeling was erg indrukwekkend en niet goed voor mijn claustrofobische aanleg. De gangen waren gemaakt voor lilliputters leek het, en om dan, lopend als een soort Quasimodo de treden naar beneden te lopen was geen makkie. Af en toe kwam je een grote uitgehakte kamer tegen, die dienst heeft gedaan als keuken, als slaapkamers of iets anders, en dan was het weer verder naar beneden door nauwe lange steile gangetjes. Eenmaal helemaal beneden aangekomen kon je door een ventilatie schacht de 70 meter naar boven kijken en dan zag je pas hoe diep je onder de grond zat. Heel knap dit allemaal, en dan bedenken dat als er een grote aardbeving….. nou, maar niet aan denken. Daarbij staat het boeltje al een paar honderd jaar zonder problemen. Wat als de stroom uit valt, dan vind ik echt mijn weg naar boven niet meer….
Toch heelhuids weer boven gekomen en mijn weg vervolgd naar Kayseri. Ergens nam ik een verkeerde weg waardoor ik een uur heb omgereden maar ja, zoveel haast was er ook niet. Kayseri links laten liggen (of was het rechts?), een grote stad van een half miljoen mensen en richting Malatya gevolgd. Dit is voor het eerst buiten het drukke toeristen circuit, dus kijken hoe dat gaat. Ieder geval voorlopig geen campings meer, waarschijnlijk minder mooie wegen en zo.
De gaten in de weg werden steeds groter. Soms zo groot dat mijn hele auto er in zou verdwijnen en ze een redding team naar me zouden moeten laten zoeken. .

Eeven niet opletten en je wordt nooit meer gevonden

Ook nu weer zo af en toe een hoogte pasje er bij, soms tot 2000 meter. De temperatuur was vet naar beneden gegaan en toen het begon te regenen (klote wolken vinden me overal) was het helemaal geen weer om uit de auto te stappen. De omgeving begon op Tibet te lijken, erg kaal, in de verte besneeuwde bergtoppen en wind, veel wind. Mooi om te zien, maar niet om te blijven.
Haalde het niet helemaal naar Malatya en parkeerde 100 km voor de stad voor de avond en de nacht.
Gestopt om 18:00 uur, waypoint N38 29.823 E37 34.460, km stand 111704 en vandaag 442 km gereden.

Woensdag 19 mei 2004.
Vertrokken om 8:27 met km stand 111704, half bewolkt en 22 graden, vannacht had het geregend.
Het was niet makkelijk een goede slaapplaats te vinden. Immers moet die aan een aantal eisen voldoen. Er mogen geen stenen vallen op me dak, het moet redelijk recht zijn, de hond moet los kunnen lopen, niet te dicht bij de weg maar ook niet te ver weg. Liefst veilig en rustig. Tja, dat alles kan je niet altijd hebben natuurlijk maar wel proberen.
Vandaag bleven de bergen maar opdoemen. Elke keer een berg over en dacht ik van… dit is de laatste, maar nee hoor. Toen ik dan ook eindelijk een keer in een valei reed kon ik even serieus wat km maken.
De mensen worden steeds vriendelijker. Ik voel me net de koningin af en toe, blijf maar terug zwaaien naar iedereen.Bij een tankstation kreeg ik pardoes een cadeau, een doos met papieren zakdoekjes. Zou het een stille hint geweest zijn omdat ik misschien wel een klont uit me neus had hangen. Haha, ik weet het niet. Verderop bij het volgende diesel station kreeg ik een flesje aftershave. Nou, nog even en ik heb de hele uitzet bij elkaar.
Wat ze helaas niet doen is de correcte diesel prijs op hun borden zetten. Er zijn zilioenen benzine stations hier, en allemaal vertikken ze het de juiste prijs te adverteren. Het is dus maar gokken wat de diesel kost, wat ik ieder geval zeker merk is dat hoe verder ik naar het oosten rijd hoe duurder die diesel is.
Ik heb de Aziatische manier van parkeren nog niet echt door. Ik parkeer meestal aan de rand van het centrum om dan er naar toe te lopen, bang dat ik de boel vast zet of zo. Haha, dit is Azië Casper, daar kan je parkeren hoe je wilt.
Op weg naar Tatvan zag ik ineens een bord van de volgende plaats op mijn route, en dat bord wees de andere kant uit dan ik vermoede. Nog eens de kaart bestuderen bleek het een short-cut te zijn, en dom als ik ben, moet ik dat natuurlijk nemen. Het zou me 50 km schelen, maar helaas was de weg zo smal en zo slecht dat het me waarschijnlijk een uur extra tijd heeft gekost. Goed, je weet niet hoe de andere weg was, deze was ieder geval slecht maar mooi. Op een geven moment pakte ik een gat in de weg iets te hard en ik begon vreemde geluiden van onder de auto te horen. Shit, dat was niet leuk. Ik reed toch maar door, want waarschijnlijk was de balans uit een van de wielen, daar kon ik hier toch weinig aan doen.
Het koste me best wel veel tijd Tatvan te bereiken. De laatste 75 km van de weg was erg slecht en hier en daar was de weg weggeslagen door de vele regens. Twee keer moest ik nog stoppen vanwege militaire controles. Dan kan je zien dat het leger en dus waarschijnlijk de PKK nog actief is hier in dit deel van Turkije.
Kwam twee rare plaatsen tegen vandaag. Een met de naam KALE , een met de naam BATMAN. Dus daar hangt onze vleermuizige vriend uit tussen de films door. Weten we dat ook weer.
Mijn GPS vertelde het volgende over vandaag. 581 km gereden, gemiddelde snelheid 50 km p/u. 2 uur 20 minuten stil gestaan, 9 uur en zes minuten gereden. Eind km stand 112295 en gestopt bij de camping King. Tja, die naam… hadden ze niet slechter kunnen kiezen. Was dus gewoon een veldje voor een restaurantje, geen douche, elektra met veel problemen en verder absoluut geen voorzieningen. Wel aan het meer van Tatvan. Een meer dat heel veel zwavel bezit, en dus stinkt. Je schijnt er goed in te kunnen wassen, maar zwemmen en/drinken lijkt me niet verstandig.

Donderdag 20 mei 2004
Van Tatvan naar Van.
Hele nacht heeft het hevig geregend. Geen motregen hoor, echt plenzen, ben er een paar keer van wakker geweest. Om kwart voor zeven, toen ik op stand, kwam het nog steeds met bakken uit de lucht. Na het ontbijt de hond meegesleurd (als het regent heeft ie nergens zin in, het lijkt zijn baas wel). Daarna een poging gedaan de camper wat schoon te maken maar dat was onbeholpen werk. Het modder kwam er even hard weer in als dat ik het eruit veegde.
Ik had gevraagd of men in het restaurant warm water wilde hebben om 9 uur in de morgen, maar ik zag nog absoluut geen beweging. De deuren waren nog op slot dus een warme douche kon ik vergeten vandaag. Besloot maar gelijk om door te rijden naar Van en daar een garage te gaan zoeken om wat aan de uitlijning van mijn wielen te doen. Starte de motor, gaf gas en brrrrrrrr, slippie slippie. Ik stond niet op een helling of zo, maar het gras was zo nat en daardoor zo glad, dat ik niet vooruit kwam. Heel voorzichtig nog eens geprobeerd, maar no way gozee (jose), alles wat er gebeurde was dat de wielen verder de blubber in zakte.

Op zo´n moment, vast in de blubber, plenzende regen, koud, geheel alleen, half kapotte auto… op zo´n moment denk je…´Jezus, wat ben ik aan het doen, wat is de lol van dit reizen..´ In plaats van te gaan graven besloot ik om het dorp in te lopen en wat vers brood te gaan halen, in de hoop dat de regen zou gaan stoppen en ik later zonder al te grote problemen wel weg zou kunnen komen. Na een loopje door een verlaten dorp wel een bakker gevonden. Dat is niet zo moeilijk in Turkije, die ruik je vanzelf. Hier bakt men nog vers, niet zoals in Nederland alles van de fabriek laten komen en dan met een spuitbusje verse brood lucht in de winkel spuiten. De bakkers mensen waren heel vriendelijk, nog een gezamenlijke foto van ze genomen, (RED: later opgestuurd naar ze, en heel af en toe spreek ik ze nog via e-mail).
Terug bij de auto was nog steeds alles verlaten, dus mijn schep maar gepakt en gaan graven. Verderop lag een berg met kiezelstenen, die onder de wielen gegooid. Al gravend kwam er een klein jochie aanlopen. De enige zin in het Engels die iedereen hier spreekt (en dan ook prompt aan je vraagt) is ´what is your name´. Ondanks mijn niet huizenhoge humeur vertelde ik hem toch hoe ik hete, hij nam een spurt weg en kwam een paar minuten later terug met zijn grote broer en twee scheppen, en met z´n drieën kregen we de auto vlot. De reis naar Van langzaam voortgezet, in eerste plaats vanwege de nog steeds stortende regen, in de tweede plaats omdat alleen op 60 km p/u mijn auto normaal rijde, elke andere snelheid schudde de boel als een auto met vierkante wielen. Begin km stand 112297.
. Ik deed nog één dom ding vandaag, en dat was een lifter mee nemen. Er staan altijd erg veel mensen te liften hier, en nu, in de stromende regen, boven op een pas waar het erg koud was, stond een man te liften. IK had medelij en nam hem mee, hij zag er niet gevaarlijk uit. Die mening veranderde snel. Toen ik een km of wat verderop 3 mensen langs de kant zag staan die ook aan het liften waren zei hij wat in het Turks dat zoiets moest betekenen als ´dit zijn slechte mensen´, hierop haalde hij vanuit ergens een joekel van een kapmes tevoorschijn en maakte de halssnij maneuvre naar die liftende mensen. Dit maakte me een beetje angstig, en ik was dan ook blij dat ie zijn mes weer terug stopte naar binnen in zijn jas, en helemaal toen ie 10 km later weer uit stapte.
De hoogste pas was 2200 meter, en ik kon de sneeuw aanraken maar ben lekker doorgereden.
In Van aangekomen zag ik al gelijk een Fiat garage, dus dat ging goed. Bij aankomst daar werd mij vriendelijk verteld dat ze alleen personen auto´s konden fixen, ik moest op zoek naar een vrachtwagen garage, en die had men niet van Fiat. Maar de goede man wees me richting ´auto boulevard´ waar ze me vast wel konden helpen. Ja hoor, 7 km verder zaten ongeveer 150 auto fix bedrijven op een kluitje. Na wat heen en weer rijden er maar een uitgezocht en het bleek een goede gok te zijn. Deze man kon mijn banden balanceren en evt. roteren voor 15 miljoen Lira´s (8€), dus gaan met die geit. Al snel kwamen collega´s kijken want campers zagen ze niet veel hier, en iedereen was super vriendelijk. Natuurlijk kwam er de eeuwige thee bij en Brox had ook geen gebrek aan aandacht. Al die aandacht nam meer tijd in beslag dan het fixen van de auto, maar na veel handjes schudden, vaak de namen van Van Basten en Gullit zeggen mocht ik toch weer weg.

Enthousiaste banden verwisselaars in VAN, en bijzonder vriendelijk

Reed naar het centrum van Van, het was ondertussen even droog geworden, en besloot mijn auto in het midden van de stad neer te zetten. Er was een betaalde parkeerplaats en ik vroeg of ik mijn auto daar op kon zetten. Het was eigenlijk een gebruikte auto dealer, en hij verwelkomde mij met een dikke kus (Turkse stijl dan hoor) en ik MOEST en zou in zijn kantoortje komen, terwijl ik daar eigenlijk niet zo´n zin in had. Maar zo´n aanbod sla je niet af. Ik zat daar een half uurtje, en er kwamen zeker wel 20 man in pakken binnen om kort met die man te praten, de hele scène van Don Carleone en zijn audiëntie op de bruiloft van zijn dochter kwam boven drijven, het leek er echt op. Na 30 minuten stond ik echt op, liep nar mijn auto, en vrijwel alle 20 mannen die nog binnen waren liepen achter mijn aan en liepen zo mijn auto binnen om te kijken. Tja, 20 man in de auto is wat krap, daarbij had ik absoluut geen overzicht, laat staan de vieze schoenen die niemand maar veegde. Ik werkte ze er beleefd maar resoluut uit, ze hadden de hele auto leeg kunnen roven zonder dat ik het wist. Wat ze ieder geval achter lieten was een dikke modderbrij op mijn vloer.
Met het hondje gelopen, de stad in gelopen en een Turkse Pizza gekocht, en omdat ik maar niet van die opdringerige turken af kwam de blindering maar dicht gegooid onder het mom van ´ik ga slapen´
Vandaag 195 km gereden. Eind stand 112465

Vrijdag 21 mei 2004
Van Van naar Dogubayazit
Regen was weg (eindelijk), het zonnetje scheen, bijna 17 graden. Km stand 112465
Natuurlijk wakker geworden door de Allah Akbar, hoe kan dat ook anders. Maar waarom moet dat nou om 4:30…. Ahhhhhh Wat een godsdienst, dat kan je een mens toch niet aan doen, elke dag om 4:30 op te staan. Dan moet je ook heel vroeg naar bed. En dan heb je geen tijd om snchts rotzooi uit te halen…. Mmm, misschien toch niet zo´n slecht idee. Maarja, ik arme toerist moest er ook onder lijden, en ik kon erna niet meer slapen.
Maar voor het eerst in de camper gedouchd. Toch tijd zat. De ruimte is een beetje klein, maar alles went. Omdat ik maar een boiler van 10 liter heb is het een kwestie van je helemaal nat sproeien, water uit zetten, je helemaal inzepen tot je wit ziet (heb ik in India geleerd) en dan alles weer afspoelen. Het is te doen, zeker. En ik voelde me weer schoen, dat was het belangrijkste.
Wat vers nog warm brood gekocht, heerlijk ontbeten, en met de hond gaan wandelen. In een stad is dat dus niet makkelijk. Mensen zijn bang voor de hond en beginnen rare geluiden te maken van een afstand. Blaf geluidjes, piep geluidjes en zo, heel vaag. Ik maakte zo een gebaar van ´ik maak me hond wel los hoor´. Dit maakte blijkbaar de mensen boos, want men begon ineens met van alles te gooien. Gelukkig was ik al vlak bij de auto, dus heb ze maar niet meer aangekeken. Rare gewoonte.
Voor dat ik de weg naar Dogubayazit in sloeg wilde ik een bezoekje brengen aan het fort van Kalesi . Er was vlak bij de stad een berg, en tja, daar moet je dan natuurlijk een fort op bouwen, dat is logisch. Onderweg er naar toe kwam ik een Migros tegen, een grote supermarkt, en daar moest ik even van genieten natuurlijk. Het fort, van het jaar 700-800 voor Jezus was een flinke ruïne, er stond nog weinig van overeind. Toch was de loop naar boven een leuke bezigheid die zeker Brox ook als zeer prettig heeft ervaren. Even lekker los rennen is prima. Wel hield ik af en toe mijn hard vast want boven op de oude muren keek je een paar honderd meter de diepte in, en Brox ging als maar pal op het randje lopen. Een verkeerde beweging en … floeps. De uitzichten op de Berg Arafat waren spectaculair.

Over spectaculair gesproken, de weg naar Dogubayazit was ook adem benemend. Over een hoge pas, waar nog sneeuw lag (en het in nu bijna juni!!), uitgestrekte lava velden van een oude vulkaan uitbarsting en overal langs de kant van de weg schaap en geit herders die om sigaretten bedelde. Een weg om niet te vergeten, schitterend. In de winter een minder goed idee denk ik, want er zaten steile stukken tussen.
.

Mooie wegen, lava velden en sneeuw in Juni, dit alles in Oost Turkije

Aangekomen in Dogubayazit bleek het een dump van een stadje te zijn, met nauwe straatjes, modderig en armoedig, dus ik reed door naar Murats camping. Deze lag boven op een berg boven de stad, vlak bij Ishak Pasa Saayi, een oud paleis dat ik zeker ga bezoeken. De uitzichten over de vallei van de camping waren wonderschoon en de weg er naar toe erg steil en glad. Het was niet meer dan een grote parkeerplaats, een restaurant, een zuiver water bron (waar veel mensen water kwamen halen) en een douche gebouw. De grote attractie is dat hier vrijwel alle overlanders samen komen, het is of de laatste stop voor Iran, of de eerste stop na Iran waar je dus bier kan drinken haha. In de korte tijd dat ik er al stand heb ik 4 Duitse campers gezien die uit Rusland, Mongolië, China en Pakistan kwamen (maar die reden weer door). Ik heb wel gevraagd hoe het met ze gegaan was, en ze hadden een zeer prettige tijd gehad. Dit gaf mij weer moed. Ook stond er een Deens stel, op weg naar India en Nepal, een Duitser die net uit Iran kwam en we hebben heerlijk lopen kletsen.
Ter afsluiting nog even de wet van Casper nr. 23. Als je op een goed stuk weg rijd in Turkije, weet je zeker dat dat niet lang gaat duren.
Nu ik toch bezig ben:
Wet 24…Als er een stuk weg vooruit ligt wat je niet kan zien (maar waar je zo wel over gaat rijden), weet je zeker dat daar een immens groot gat in zit.