20040500 – Mei 2004, Iran in en een gegijzeld paspoort

24 Mei 2004. Iran in en gegijzeld paspoort
Geplaatst op Monday 24 May @ 09:18:27 GMT+1 door casper

Zondag 23 mei 2004.
Verliet Murat´s Camping om 8:50 in de richting van Iran, het was 15 graden, half bewolkt en km stand 112656.
Eerst even mijn water tank leeg laten lopen, er zat een rare smaak aan het water en ik snapte niet hoe dat kon. Nadat ik alles geheel ververst had bleef het vies smaken. Als ik hetzelfde water rechtstreeks uit de bron drink is het lekker, dus het probleem zit echt in de tank of leiding.
Begon de weg met een militair checkpoint. Het zag er serieus uit, tank op de weg en een soldaatje beviel me erg nors uit te stappen.

Ook moest ik mijn auto aan de kant zetten en al mijn papieren laten zien. Ik werd meegenomen naar een klein hutje waar een verveeld kijkende officier zat. Die zag al snel dat ik buitenlander was en hij wuifde me weg, hij kon volgens mij met moeite zijn arm er voor optillen.

Kwam om 10:10 bij de grens aan (Turkse tijd). Ik reed de rij vrachtwagens maar voorbij. Bij de grens aangekomen zag alles er super chaotisch uit. Een groot gebouw met diverse hokjes, achterkamertjes, zenuwachtig heen en weer lopende mensen, mensen die ergens in een rij voor iets stonden. Tja, dan is het dus de kunst om de juiste stempels, handtekeningen en paraafjes te halen bij de juiste mensjes in de juiste volgorde. Bij een van die hokjes was men druk in de weer met thee drinken en had men geen tijd voor andere bezigheden, dus dan moet je gewoon wachten. Zenuwachtig doen of drammen heeft dan averechts effect, dus maar lachen en wachten. Ik had mijn auto precies in de grens overgang gezet en blokkeerde lekker alles, dus als er andere mensen door wilde moesten ze eerst mij door laten. Dat wekte toch wrevel op bij andere, ik bleef echter maar met een verveelde uitdrukking op mijn gezicht naar mijn papiertje wijzen zo van… eerst me stempeltje, dan rijd ik weer door. Dat hielp blijkbaar, want plots kwam er een hoge ome aan die sommeerde de thee drinkers om mij te helpen. Vanaf toen ging het snel, en na een halfslachtige inspectie was ik na 1 uur en 30 minuten klaar en kon ik de auto naar de Iranese grenskant rijden.

Deze kant verschilde niet zo veel met de Turkse kant. Een ding was wel anders, de mensen waren duidelijk vriendelijker. Overal hingen portretten van de Ayatollah, die streng over de hoofden van zijn onderdanen uitkeek.
Ik werd meegenomen naar een kantoortje en moest thee drinken met een mijnheer die later bleek bij het toeristen kantoor werkte. Die begon eerst te vragen wat ik hier kwam doen en al snel ging het gesprek over het westen waar hij zelfs (zonder het woord te zeggen) het over sex durfde te vragen. Of wij het allemaal met elkaar deden, iets wat ik uiteraard bevestigde haha. Ik had er nog bij willen zeggen ´met onze klompen nog aan, een tulp in het haar, liggend op de wieken van een molen´. Maar dat durfde ik maar niet te ze zeggen, dacht niet dat hij die humor zou begrijpen. De man was overigens super aardig en legde me allemaal dingen over Iran uit. Omdat de informatie snel achter elkaar kwam en ik meer geïnteresseerd was in de juiste stempels in mijn paspoort ging het een beetje het ene oor in, het andere uit. Hij was ook hoogst geïnteresseerd in mijn hond, en hem haarfijn uit laten leggen waarom de Koran meent te weten dat honden vieze schepsels zijn, viezer dan bijvoorbeeld koeien of varkens. Dan snap je het wel maar begrijp je het niet, zijn uitleg was ook niet denderend, maar ik merkte wel dat het allemaal uit de oudheid komt en men die opvattingen lijnrecht aanhoud, zonder rekening te houden met de veranderende maatschappij.
Na nog een half uurtje stempeltjes achterna jagen reed ik de perfecte wegen van Iran op. Ik twijfelde nog even of ik links moest gaan rijden, maar zag daar maar van af. Heerlijk zoefde ik zo zuid oostwaarts, en dan gebeurt natuurlijk datgene wat je niet verwacht.

Ik reed achter een vrachtwagen die 30 reed of zo, de wegen zijn breed en absoluut niet druk, landschap is overzichtelijk en en zonder er bij na te denken passeerde ik de vrachtwagen. Het was een flauwe bocht maar het uitzicht was goed dus geen probleem. Totdat ik 300 meter verderop een agentje de weg op zag stappen met zijn hand omhoog. SHIT, inderdaad, een doorgetrokken streep. Ik moest stoppen, me auto uit, mijn paspoort aan de man geven en er werd flink gediscussieerd door de agenten onderling (het waren er 4 in een jeep). Ik probeerde nog wat in te brengen en aardig te lachen maar het hielp allemaal niet. De man haalde een bonboekje te voorschijn en begon te schrijven. Ook niet zo erg dacht ik nog, kan nooit veel zijn, en ik kreeg de bon. Ik wilde al geld gaan pakken toen de man me uitlegde in gebroken Engels dat ik moest gaan betalen bij de bank in dorp zo en zo. Ik had geen idee wat ie bedoelde maar na nog wat uitleg begon het de dagen. Jezus wat een gedoe. Ik moest dus de bon gaan betalen bij bank XYZ in dorp ABC, en dat dorp lag 20 km terug van de hoofdweg, en dan links en dan nog 10 km verderop. De agent had mijn paspoort, en die zou ik pas terug krijgen a
ls ik hem het betaal bewijs liet zien.
Gelukkig had ik op Murats camping wat Iraans geld gewisseld bij een jongen die net uit Iran kwam, dus ik kon dat net betalen. Er zat niets anders op dan het dorp maar te gaan zoeken. Dat duurde alles bij elkaar een half uur, en voor dat ik de bank had gevonden waren er weer 20 minuten voorbij. Je raad het… de bank was dicht.
Ik parkeerde mijn auto in het dorp vlak bij de bank, liep er naar toe maar zag nergens opening tijden. Het was nu al 2 uur of zo, en na wat heen en weer drentelen kwam er een man op me af, die geen Engels sprak. Uit zijn gebaren begreep ik dat de bank straks open zou gaan. Er kwam steeds meer volk bij dat me aanstaarde, ze hadden hier natuurlijk nog nooit een buitenlander gezien. Eindelijk kwam er iemand bij die wat Engels sprak. Een discussie over Iran in de ogen van de Westerling ontstond en het was allemaal reuze gemoedelijk. Om 4:10 ging de bank open, ik race-de naar binnen, betaalde mijn bekeuring (4 euro of zo) en vertrok met een lach en een zwaai naar de omstanders, in de hoop dat de politie agent nog op hetzelfde adres stond.
Ik was er door de omstanders al voor gewaarschuwd dat die ook wel eens terug naar het hoofdkantoor kon zijn gegaan en dat was weer 20 km terug. Na wat gezoek vond ik de agenten iets verderop als de vorige keer, ik kreeg mijn paspoort terug en kon weer op weg. Ik wilde echt Tabriz nog halen en dat was nog 220 Km.

Zonder verdere kleerscheuren de stad gehaald, het zoeken van een hotel vlotte niet erg maar eindelijk vond ik er een met afgesloten parking in het midden van de stad. Het was mijn eerste dag in Iran dus ik wilde niet zomaar midden in de stad parkeren, geen idee of het veilig was. Het koste veel moeite om mijn auto in die parking te krijgen want de ingang was erg nauw, maar met veel keren en voorzichtig rijden lukte het net. Of ik er ooit weer uit kom….
Ik wil hier een dag blijven om de Iraanse sfeer te proeven, een gevoel voor de mensen en het geld te krijgen. Bij het rondlopen kwam in John en Charlotte uit Denemarken weer tegen. We aten samen wat en het was gezellig weer eens Engels te kunne spreken.
Het vage was dat ik vergeten was verzekering te kopen bij de grens, maar niemand me het ook aan heeft geboden of er om vroeg (bij de grens). Ook de twee Denen hadden niks gekocht.
Ik heb 35,3 liter getankt voor 5830 Rial (0,58 € !!) op km stand 112834. Gestopt op Km stand 113015 en vandaag dus 358 km gereden.