20040505 – Mei 2004, Iran, aardbeving en aardige mensen

1 juni 2004. Noord Iran, aardbeving en aardige mensen
Geplaatst op Tuesday 01 June @ 08:42:37 GMT+1 door casper

Sorry dat ik weer zo´n lel van een verhaal aan jullie voorschotel, maar het kan nu even echt niet anders. Internet in Iran is nou niet echt een ding wat op elke hoek beschikbaar is dus als ik al ergens eens een werkend Internet café tegen kom waar ik ook nog eens een cd in de computer mag stoppen dan MOET ik er van profiteren. Dus… print uit, leg op toilet, hang boven je bed, doe er wat mee…

Maandag 24 mei 2004.
Tabriz, niet gereden
Heet, 30 graden, blauwe lucht en geen wind.
Beetje rond gelopen in Tabriz. Het had wel niet zo heel veel bijzonders te brengen maar het had een immens grote bazaar die stamde uit de 15e eeuw. Ik wilde ook graag een idee en een gevoel over Iran krijgen, de mensen, het geld, de instelling tegenover buitenlanders etc, dus ik wilde wel graag wat lopen. Mijn auto was geparkeerd in de ommuurde en bewaakte (en waarschijnlijk nooit meer uit te komen) parking in het midden van de stad, dus hond in de auto gelaten (sorry Brox, kon niet anders) en de stad in gelopen. Onder het wandelen kwamen er spontaan mensen naar me toe, die iets mompelde van Welkom in Iran, en dan weer door liepen, of me gewoon de hand schudde en vroegen waar ik vandaan kwam of zo. De meeste mensen spraken echter geen Engels en die lachte gewoon of knikte hun hoofd in groet. Erg leuk, en het gaf een goed gevoel over Iran.
De bazaar was inderdaad immens groot. Hele lange overdekte gangen met aan weerskanten kleine winkeltjes, georganiseerd in gebieden die zich in het een of ander specialiseerde. Dat zie je dus veel in Azië, een hele wijk met alleen maar metaal verkopers, of wol verkopers, of kruiden verkopers. Alle winkels bijna hetzelfde, dus ik neem dan maar aan dat men koopt bij een kennis of bij diegene die de beste prijs maakt. Het was moeilijk de weg niet kwijt te raken in het labyrint van gangen, maar met een klein kompasje kom je altijd wel weer op een punt wat je herkent.
Hierna wat geld gewisseld. Overal lopen ventjes die je geld wissel services aanbieden, maar ben toch maar naar een normale bank gegaan, daarna vond ik zelfs een internet café met een jojo verbinding. Dat betekent dus, de ene minuut krijg je alles op je scherm gekwakt, dan moet je ineens weer twee minuten wachten op de volgende info of kreeg je een error. Dat maakte internetten er niet makkelijker op.
Hierna wat lunch genomen en het meest obscure tentje ingegaan wat ik kon vinden. Ik wees maar iets aan. Het rook heel lekker, en ik vermoed dat er levertjes en ander orgaan vlees met nog iets geserveerd werden. Ik kreeg ook ongedefinieerd vlees op me bord, met wat brood en een glas soort muntige karnemelk. Heel vaag, zeker die combinatie, maar niet vies, en ik ben er ook niet ziek van geworden.
Hierna terug naar de auto om de hond te luchten, immers lag ie met 35 graden binnen in de auto, geen pretje. Met de hond lopen in Iran bleek een nieuwe ervaring. Mensen zijn over het algemeen bang, maar blijven dan wel (op een afstandje) je volgen omdat ze die hond willen zien. Ze gaan dan allemaal rare geluidjes maken. Blaffen, fluiten, tong klakken, boe roepen, van alles, het zijn net kleine kinderen. Als Brox zich dan omdraait springen ze snel weg, om er dan vervolgens als ik door loop gewoon weer achter aan te gaan lopen.
In de middag nog eens het centrum ingelopen. Ik kwam iemand tegen die zijn Engels wilde oefenen (die had ik al vaker gehoord) . Hij vroeg me mee te lopen naar zijn vrienden, die bleken een km verderop in een park te zitten. Ik vond het wel raar, maar ik volgde en zette me neer bij zijn vrienden, die allemaal studenten zeiden te zijn, en ze begonnen politiek te praten. Nu ben ik daar wat voorzichtig mee in Iran, want politieke kritiek kan je gevangenis straf bezorgen en je weet maar nooit in welke kerker ze me dan gooien dus ik hield me wat op de vlakte. Later maar weer terug naar de auto gelopen, een dutje gedaan, later nog wat rond gelopen, avondeten gedaan en nog wat Internet geprobeerd.
Ik wil nog even terug komen op de Iraniërs, die een heel schappelijk en aardig volk blijken te zijn. Niets van de enge dingen die we altijd op het journaal zien maar zeer gastvrije open mensen. Met andere woorden, dat journaal is Bullshit, maar ja, ik ben pas twee dagen hier natuurlijk…
Er zijn een hoop straat verkopers in Iran. Dat is in de meest Aziatische landen wel zo. Wat me echter op viel was dat als de winkels dicht gingen om een uur of 9 in de avond, er nieuwe verkopers voor de dichte winkels gingen staan met hun handel, dit tot een uur of 11. Er zijn dan ook veel thee verkopers en verkopers van bijvoorbeeld ei met aardappel, ook brood word gewoon voor je neus gebakken en sterven van de honger is er hier in dit deel van Iran dus ieder geval niet bij.
Het verkeer in Iran, tot nu toe, is goed. In de steden is het erg druk en chaotisch maar alles gaat vrij langzaam. De mensen rijden maar wat in het wilde weg, maar tot nu toe nog weinig problemen gehad gelukkig. Als je lopend de weg over wilt steken doet je dat per baan. En dan heel langzaam per baan naar de overkant lopen, zo tussen het verkeer door. Levensgevaarlijk, maar iedereen doet het zo, dus je moet je aanpassen. Ik zag ook nog een troep met Belgische vrouwelijke toeristen die door een gids werden rondgeleid. Haha, allemaal zwaar gesluierd (en mopperend), het waren echt pinguïns die Belgen, omdat ze allemaal de zelfde zware zwarte gewaden hadden. Ik kon mijn lach niet inhouden.
Het diner gebruikt in een klein restaurantje waar ik de lokale lekkernij ´Kofte Tabriz´ geserveerd kreeg, met voor me neus gebakken brood (zo´n lel van een ding). Het was wel lekker maar niet speciaal, ik zal er niet over naar huis schrijven (oh shit, nu doe ik dat toch). Oh, nou ik toch aan het wauwelen ben, ik at vanmiddag een Iranees ijsje (ja, dat is de Goden verzoeken) maar dat was wel heel speciaal. Het was een ijsje in een bekertje met 3 lagen. Onderop half bevroren soort mie, daarover siroop, en daar boven op gewoon ijs. Het smaakte heel raar, maar wel lekker, en in de hitte een aanrader.

Dinsdag 25 mei 2004.
Van Tabriz naar Takth-e-Soleyman.
Vertrokken om 8:38 met km stand 113016, heldere lucht en 23 graden.
Kon toch nog net uit de parkeerplaats komen, daar had ik me best wel zorgen over gemaakt. De ingang was een soort steegje, vet schuin naar beneden, waar ik maar echt net door heen kon.

Soort Hotel California, you can checkin but never checkout….

Aan beide kanten had ik 3 of 4 cm vrij, en wat mij het meest zorgen baarde was dat er halverwege een flink gat in het wegdek van het steegje zat. Daar zou ik dan met een wiel doorheen moeten, waardoor mijn auto schuin zou gaan hangen. Normaal geen probleem, maar omdat ik maar 4 cm aan de zijkant over had zou de bovenkant dan tegen de muur gaan komen. Dat gebeurde dus ook en koste me een kras op de luifel en een barst in een lampje maar ik was er wel uit gelukkig. Daarna rustig de stad uitgereden. Verkeer is chaotisch, en als je haast gaat maken kom je jezelf (en iemand anders) tegen, dus langzaam is het devies. En dan gaat het allemaal ook wel. Verder vind ik de Iranese rijder nog niet eens zo slecht. Ze rijden op de mm, maar kunnen het ook. Ze tuteren niet als gekken zoals in veel landen. Ok, ze kunnen wel zo de straat opdraaien zonder voorrang te verlenen of andere gekke onverwacht capriolen uithalen, dus toch een kwestie van goed uitkijken. Ook hier geld het recht van de sterkste. Een groot probleem wat ik blijf houden zijn die verdomde snelheid heuvels (lees bergen). Overal liggen die dingen, maar er is nergens een waarschuwing, en omdat ze niet opvallen zie je ze (als je ze al ziet) te laat. BANG!!

Ik rijd nu door de Provincie Azerbeidjaan. Die is aan de ene kant begrensd door Irak waar ik ongeveer 100 km ver vanaf rijd. Ik houd me ogen goed open, want die gekken daar, je weet maar nooit…

Oh ja nog even dit. De Iraniërs houden er van hun spullen in plastic te laten als ze nieuw zijn. Wij zouden het plastic er af halen, hier laten ze het er om zitten. Zo was er in mijn hotel kamer (die ik alleen voor douche en toilet gebruikte) het bed (exclusief matras natuurlijk) nog gewoon in het plastic, de hangertjes in de kast zaten nog in het plastic, en ik zag vandaag een auto rijden wiens bumper ook nog in de verpakking zaten. Haha, echt dom gezicht.
Anyway, ik reed vandaag de binnenlanden van Iran in, dus de grote weg af, en dat betekende dat de bewegwijzering veelal afwezig was en als ie er al was alleen in Farsie. Mijn GPS helpt dan gelukkig een hoop, ook de kompas komt goed van pas. En veel vragen. En dat is prettig, want de Iraniërs helpen je graag, om je dan ook elke keer weer steevast op de thee uit te nodigen. Ook als je gewoon ergens stopt om op de kaart te kijken komt er steevast iemand vragen of die je kan helpen met de weg. Zo aardig. Maak je in Europa niet meer mee hoor. Toch kan men blijkbaar afstanden niet zo goed inschatten. 50 km verderop zei iemand, dat bleek 120 te zijn. 15 km verderop zou een dorp zijn, dat bleek 45 te zijn. Ach ja, veel kan er niet mis, en als het wel mis gaat kom ik een dagje later aan. Boeien.
Kwam in het dorpje op tijd aan. Parkeerde op het immense parkeerterrein wat ook een prima plek was om de nacht door te brengen vond ik en ging maar onmiddellijk de ruines bezichtigen. Ook deze gebouwen weer van het jaar 500 VC, met een groot met de hand gegraven meer met zeer helder water, het was allemaal best wel aardig om te zien. De entree van 30.000 Rial vond ik wat duur, maar wel te doen.
Nadat ik toestemming had om op het parkeerterrein te overnachten begon ik te koken. Helaas werd ik elke 5 minuten onderbroken door nieuwsgierige mensen die allemaal de auto wilde zien en de buitenlander die er bij hoorde. Tja, die wil je niet teleurstellen natuurlijk dus praat je maar even, en dan na 15 minuten kan je weer verder met koken maar niet voor lang . Het werd een beetje irritant maar gelukkig damde de stroom bezoekers rond een uur of 8 in. Morgen wil ik de vulkaan hier vlak bij gaan beklimmen en dan door rijden naar Qazvin.
Gestopt om 16:30 op waypoint N36.36.105 E047.14.222 (2195 meter hoogte) km stand 113379 (364 gereden)

Woensdag 26 mei 2004
Begonnen km stand 113379 om 8:20 richting vulkaan. Blauwe lucht en 12 graden (maar dat word wel warmer vandaag)
De vulkaan was vlak bij mijn slaap plek, dus dat was niet ver. Ik zag ook wat mensen lopen die gisteren op bezoek waren geweest, en die gaf ik een lift. Bleek dat die lui elke morgen zo´n 8 km naar school lopen, en dan uiteraard smiddags ook weer terug. Bah bah wat een eind. En ´s middags is het heet en berg op, dus dat is erger.
Hierna de vulkaan maar eens beklommen. Het rare is dat dat een vulkaan is, midden in een soort vlakte. De vulkaan is slapend dus er is geen gevaar voor warme handjes. Het was een hele klim van 30 minuutjes, maar vrij steil, maar met het mooie weer en mooie omgeving een plezier. Ik was de enige in de hele wijde omgeving, Brox liep los en sprong van het ene rotsblok op de andere alsof ie een volleerde berggeit was. Bovenop kon je in de vulkaan kijken, en wat je daar ziet, dat houd ik even geheim, anders is het voor toekomstige vulkaan klimmers niet leuk meer om te klimmen. Maar, laat ik het zo zeggen, je moet geen hoogtevrees hebben.

Uitzicht van boven op de vulkaan was schitterend.

Na een bakkie koffie verder naar beneden gereden, een lift gegeven aan een oude vent, die helemaal 30 km verderop mee moest. Op zich niet een probleem, maar hij kon geen Engels en ik geen Farsie en dan gaat het wat moeilijk. Op een gegeven moment begreep ik dat hij zij dat Amerika slecht was en Duitsland goed, en dat hij Hitler wel een goed mannetje vond. Mmm, zou ik het verkeerd begrepen hebben of niet. Ik had al wel het gevoel dat ze erg pro-Duits waren, maar dat ze zo ver gingen. Omdat het een Islamitisch Arabisch land is zullen ze niet zo gek van Joden zijn, maar dat ze zo ver gaan. Goed, laten we het er maar op houden dat ik het niet goed verstaan heb.
Het was een genot om te rijden zo door de binnenlanden van Iran. Weinig verkeer, redelijke wegen, mooie glooiende hellingen, lekker weer, wat wil je nog meer. Iedereen zwaaide als ik langs reed, allemaal lachen, tja, dan voel je je opperst best.

Wel een probleem was op tijd diesel vinden, maar dat lukte elke keer op het nippertje weer (maar wel spannend af en toe). Soms is er geen benzine pomp, of hebben ze helemaal geen Diesel of het is op (of ze zeggen dat het op is) dus het is altijd weer een hele verassing en verademing als je wat vind.

Gedurende lunch tijd wilde ik wat brood kopen, maar dat was er niet, ze hadden alleen pannenkoeken te koop. Ik had al zoiets vermoed, dus kocht vijf van die joekels van platte pannenkoeken en een cakeje wat er lekker uit zag (maar het niet was) en moest 1750 Rials (17,5 eurocent) betalen. Iran is dus op dit gebied uiterst goedkoop. Ik had vanavond een uitgebreid diner in een duur restaurant, Vlees met rijst, soep, een salade, een Fanta en iets na wat ik niet weet wat het was maar het was zoet en als laatste wat fruit. Dit allemaal voor 7200 Rial oftewel 72 eurocent. Tja, dat is nog eens te doen, daar ga je zelf niet voor koken.

Brox is erg druk met vliegen. Daar is ie nog niet aan gewend, dus hij hapt nog naar elke vlieg. Maar ja, hij is natuurlijk veel te traag,
In Sanjan moest ik tol gaan betalen voor de snelweg, en die bracht me helemaal naar Ghazvin. Midden in de stad vond ik een parkeerplaats op een stukje braak terrein, dat was wel goed geregeld. Voor mede reizigers, kijk op je kaart naar Shardari road, daar kan je goed en ´rustig´ staan. Waypoint n36.16.283 E050.00.365

Even de stad ingelopen, en daar maakte ik mijn eerst minder leuke ervaring van Iran mee. 2 jongens op een brommer kwamen van achter rijden, en pikte mijn petje af. Wel knap zoals ze het deden, maar minder leuk, want daar liep ik in mijn kale bolletje. En, het ergste was dat het gelijk een onveilig gevoel gaf, want als ze zo je petje pikte, konden ze dat ook met je camera, je mobiel of wat dan ook doen. (niet dat ik die bij me had maar toch). In een winkeltje verderop maar een nieuwe pet gekocht voor 1 euro, wat kip voor de hond gekocht, wat brood yoghurt en boter voor mezelf. Hierna terug naar de auto om de kip voor de hond te koken, dat heeft tijd nodig om af te koelen, en daarna wilde ik in , volgens de Lonely Planet, het beste restaurant van de stad gaan eten. Daar binnen lopend zat het vol met buitenlanders haha, het zal ook niet waar zijn. Wat dat betreft is een entry in de Lonely Planet Goud waard. Heb gezellig aan de tafel gezeten en gegeten met twee Engelsen, een Ier, een Duitser, een Italiaan en een Zwitser. We waren allemaal het zelfde aan het doen, in meer of mindere mate. We waren allemaal aan het reizen. De een wat korter, de ander wat verder, maar allemaal zaten we vol verhalen.

Terug gekomen bij de camper zag ik dat de bind-bandjes van mijn motorfiets los waren. Iemand had geprobeerd om deze dus los te halen, wellicht te stelen, maar had niet goed opgelet dat er ook nog een paar sloten aan zaten. Gelukkig maar. Nu ik er zo over denk werd ik al lopend in Tabriz ook als maar door dezelfde persoon gevolgd. Ik heb hem op een gegeven moment kunnen afschudden door een rare manoeuvre op een drukke straat uit te halen, maar toch…. Beetje raar gevoel er over.

Wat GPS info over vandaag. 470 km gereden, dit in 6:06 min beweging en 1:35 stil gestaan (stoplicht of koffie/plas pauze) , gemiddelde snelheid is 56,4 km en zit hier op 1312 meter boven zee niveau.

Donderdag 27 mei 2004.
Van Ghazvin naar Teheran, vertrokken om 10:41 met km stand 113850.

Had gister afgesproken dat we gezamenlijk zouden rijden met die andere, want die gingen ook Teheran in. Men verscheen echter niet, en toen ik naar hun Hotel wandelde vertelde men mij dat ze al vertrokken waren. Mmm, lekker. Naja, alleen kan ook. Eerder op mijn reis maakte ik mijn verlangen naar hitte kenbaar.. en dat kreeg ik dus ook. Om 11 uur was het al 38 graden, dus warm was het zeker.
Ghazvin verlaten was niet zo moeilijk, maar een oprit voor de snelweg vinden was wel een probleem. Omdat er in Iran vaak maar een op/afrit is per grote stad ging ik maar op zoek naar een illegaal weggetje, want die had ik onderweg ook al vaak zat gezien. Met gevaar voor eigen auto een stoffige zandweg vol met hobbels genomen die inderdaad na een poosje contact maakte met de snelweg, het was een hele gok, want voor hetzelfde geld stond ik ineens vast.
De snelweg was van slechte kwaliteit, was echt nodig deze eens te asfalteren. Toch maakte ik redelijke snelhied en hoe dichter bij Teheran ik kwam, hoe drukker het verkeer werd. Ik was zelf eigenlijk erg dom geweest om niet mijn weg in de stad Teheran al op de kaart te verkennen, en had dus eigenlijk absoluut geen idee hoe ik moest rijden. Had zo het idee van… ´ach, er staat toch wel een bordje met een pijl richting Centrum´…. Ja niet dus. Een wirwar van snelwegen, naambordjes met plaatsen of wijknamen, ik had geen idee. Probeerde maar gewoon de zuidoostelijk richting aan te houden, maar op snelwegen is dat onvoorspelbaar. Tja, dat komt toch het onvermijdelijke, erkennen dat je de weg kwijt bent. Ik reed nu al 1 uur in Teheran zelf rond, en ik had geen idee waar ik was. Na veel soebatten een taxi chauffeur gevonden die voor me uit wilde rijden naar het gedeelte waar ik naar toe wilde. Dat bleek niet eens zo ver weg te zijn, maar alleen zoeken, zonder goede kaart was in een onbekende stad vrijwel niet te doen.

Het hotel wat ik zocht kon ik niet vinden dus besloot ik mijn auto voor de nacht maar op een commerciële parkeerplaats te zetten. Daar kon ik ook Brox wat los rond laten lopen, en had ik ieder geval bewaking. Met mijn fiets Teheran in gegaan, en ik moet zeggen, nee, hier is niet veel leuks aan. Erg veel verkeer, weinig spectaculairs, weinig leuke winkel straten of markten (tenminste, niet dat ik kon vinden) en zelf had ik moeite om een internet plek te vinden.

Ik vond ook een ventje die me drie nieuwe banden wilde verkopen, ze opzetten en balanceren, en de oude banden achterop zetten en ook balanceren.

Tanken bij een pomp station is een avontuur. In Europa heeft elke pomp een automatische stop, zodat je nooit benzine of diesel kan knoeien, het is duur spul immers. In Iran kost diesel 1 cent, dus ach, knoei je een beetje… kan gebeuren. Maar wel irritant is dat ze geen automatische stop hebben, dus als je tank vol is en je let niet heel goed op spuit de diesel je met een rotvaart om de oren, en zit je hele auto en band, meestal ook je handen en je voeten onder de slipperige diesel. Omdat je altijd zelf moet tanken gebeurt me dat dus elke keer.
Nou, ik heb het gehad voor vandaag, heb vanmiddag een biertje uit mijn geheime plaats in de vriezer gezet dus eh…. Iran of geen Iran, ik ga genieten.
Gestopt om 14:49 op waypoint N35.41.107 E051.25.585 , met km stand 114030 (179 km gereden vandaag)

Vrijdag 28 mei 2004
Niet gereden wielen ververst en aardbeving meegemaakt

` Hoe snel het kan omslaan. Ik werd wakker in een saaie stad, op een parkeerplaats, zonder uitzicht. Na een ontbijt en een honden loopje mijn auto de parkeerplaats uit gereden en de auto bij de bandenboer neergezet. Ik was wat te vroeg, maar was bang dat ik er anders met mijn auto niet meer door kon. Het was namelijk een nogal achteraf steegje, en als er een auto parkeerde dan stond ik vast. Ook had de manager van het Hotel wat ernaast zat (en best netjes was) mij uitgenodigd om bij hem te komen ontbijten. Ik kreeg twee eitjes, wat thee en brood, en dat was goed te smikkelen, de manager bleek een aardige gast te zijn. Eerst maakte hij zeker dat ik niet te veel voor mijn banden betaalde, daarna zorgde hij ervoor dat ik niks te kort kwam. Elke keer thee aanbieden en zo. Ik mocht ook een hotel kamer gebruiken om te douchen.

Ook de banden man arriveerde na verkoop van tijd, en die vertelde me dat ie onmiddellijk met mijn auto zou beginnen. Tja, het is natuurlijk wel Iran, dus toen ie eindelijk echt begon was het twee uur later. Nouja, die procedure is bekend, wiel er af, band vervangen, dan balanceren en er weer op. Ondertussen zag ik dat ze water uit de kraan hadden dus heb ik mijn watertank leeg laten lopen en gevuld met vers Iranees water. Brox moest in de auto blijven want iedereen was als de doods voor hem. Dat was wel zielig.

Zat ik lekker thee te drinken in de lobby van het Hotel, begon ineens alles te trillen en te shaken. Eerst besef je niet wat er aan de hand is en denk je dat er een zware auto passeert of zo, maar na een paar seconde begreep ik dat er een aardbeving plaats vond. Ik schrok geweldig en ik trok een sprintje naar buiten, immers had ik geen zin in het gebouw op me kop. Buiten stonden alle hekken, gebouwen en losse dingen te schudden te te klapperen, lantaarnpalen stonden te dansen, het was een heel vreemd gezicht. Het rare was dat ik verder geen mensen zag lopen, en toen na een seconde of 20 de aardbeving stopte en ik naar binnen liep zag de manager mijn lijkbleke gezicht en zei heel nonchalant…´ach, dat was maar 4.7 op de richter schaal hoor, dus zo erg was ie niet´en ging verder met zijn werk.

Goed, dan de reden dat ik in Teheran ben, de Visa´s. Ik dacht ik haal mijn Indiase Visa hier, gaat wellicht het snelst. Het is dan wel even goed informeren, want vrijdag is de Moslim vrije dag, zondag de rest van de wereld, dus een Visa halen voor een niet Moslim land in een Ambassade die wel in een Moslim land licht, wanneer zou die dan open of dicht zijn. Het bleek dat ie zaterdag dicht was maar zondag weer open. Ik wilde ook nog even naar de Pakistaanse om wat over mijn Pakistaanse visum te vragen, dus ik besloot mijn auto in die richting te gaan parkeren, dan kon ik daar in de ochtend mijn vraag stellen en dan snel door naar de Indiase Ambassade om nog in de ochtend mijn visum aan te vragen (ik hoorde ´s morgens inleveren, ´s middags ophalen van iemand, iemand anders vertelde me dat het een week zou duren).

Ik reed wat rond in de buurt van de Pakistaanse ambassade en vond na verloop van tijd een parkeerplaats gewoon aan de kant va de weg in een woonwijk. Ik stond nog niet stil of een gewone auto parkeerde naast me, een man stapte uit, flashde heel snel een kaartje naar me met daarop het woord Politie en vroeg me hem te volgen. Hij reed twee straten verder en ik parkeerde vlak bij een ziekenhuis (wat veiliger zei hij) en hij vroeg me om mijn paspoort. Ook nog geen probleem, dat kon ie krijgen. Tien vroeg ie ineens naar mijn geld, en ik begon gelijk nattigheid te voelen. Maar hij had mijn paspoort in zijn hand dus ik wilde niet weigeren en liet hem de 4 briefjes van 50 euro zien die ik altijd bij me had in mijn nek portemonnee. Ik gaf ze zo dat ie zag ik dat bang was dat hij ze zou jatten, en hij maakte er ook een of andere flauwe opmerking over… in de trend van ´ze vliegen echt niet weg hoor´. Hij vroeg me wat ik nog meer in mijn nekportemonnee had, en ik liet hem de papieren zien die erin zaten, niks bijzonders. Daarna vroeg ie iets in de trend van ´veel buitenlanders hebben vals geld en hasj bij zich, dus ik wil al je geld zien. Toen had ik wel door dat dit geen zuivere koffie was, en juist voor dit soort gelegenheden had ik mijn ´nep kluis´ aan boort. Ik nam hem dus mee naar mijn auto, en nam me voor hem even Brox te laten ontmoeten. Ik stapte dus de auto in , maar niet VOOR ik mijn paspoort terug verlangde, en dat gaf ie dus. Fout mijnheer de nepagent, nu heb ik je dacht ik nog. Ik stapte in, opende mijn nep kluis (hier zit 2×50 euro in en allemaal nep credit kaartjes en zo), liet het hem zien (hij stond nog buiten), en hij wilde naar binnen komen. Ik riep tegen Brox… kom eens kijken, en dat deed ie natuurlijk ook wel. De agent schrok zich het lazarus, draaide om en liep weg. Haha, mooi opgelost, maar ik was toch wel geschrokken.

Het probleem in dit soort gevallen is dat je niet weet (en niet kan weten) of een agent nep of echt is. Ze laten een kaartje zien maar dat is allemaal in Farsie en dat kan ik ook maken. Dan wil je niet dat ie je paspoort jat, en als ik weiger me geld te laten zien trekt ie of een pistool of hij gaat er vandaar met mijn paspoort. Alle twee is minder leuk. Wat is de goede oplossing? Ik weet het niet, iemand anders wel?

Nadat deze twee weg waren verzette ik mijn auto iets naar een schaduwrijke plek onder een boom. Ik zag wat mensen buiten lopen dus ik ging even kijken, het waren lokale die mijn auto hadden gespot en een schreeuwde naar benee vanaf zijn balkon dat het wel een ok plek was om hier te staan. Tja, en dan weet je het, binnen no-time staan er mensen om je auto. Een iemand kwam met een bordje met een soort Iranees gebak, er waren wat jongens die graag de hond zagen, en een gesprek was zo begonnen. Ik vroeg een van de mensen waar ik brood kon kopen en er werd gelijk een jochie met me meegestuurd naar een winkel om de hoek, bij terugkomst stond dezelfde buurtbewoner met 3 bordjes met Iranze lekkerheden. Mierenzoet, en ook niet super smakelijk, maar wel bijzonder aardig natuurlijk. Ik heb een half pakje speculaas in retour gegeven in de hoop wat Hollandse smaak uit te dragen. Hierna ging iedereen langzaam naar huis en kreeg ik de tijd even op adem te komen, als je daar van kan spreken met 30 graden midden in een drukke stad natuurlijk. …mmmm volgens mij heb ik nog wat in de ijskast liggen……ssssssst anders draait de Ayatollah zich om in zijn graf…..

Zaterdag 29 mei 2004
Teheran, wat rond gereden in de stad, vandaag bewolkt en af en toe wat motregen en 25 graden.
Ondanks de vriendelijke ontvangst van buurtbewoners verveelde ik me een beetje. Werd om 6 uur wakker. Na ontbijt en was en plas routine en een rondje met de hond was het 8 uur. Ik besloot de auto naast de Ambassade te gaan parkeren, dan was ik als eerste aan de beurt, en na wat heen en weer gerij en gezoek vond ik een plekje vlak bij. Ik was de auto nog niet uit of ik werd besprongen door een man, die eigenaar van de garage aan de overkant was, en me onmiddellijk voor thee uitnodigde, ik mocht in zijn huis slapen en zelfs bij hem douchen. Van al het aanbod alleen van de thee gebruik gemaakt, maar mijn prioriteit lag bij de Pakistaanse ambassade, dus daar naar toe gelopen, wat gebabbeld onder het wachten met twee Engelsen die met openbaar vervoer door Iran aan het reizen waren en wat angstige gevoelens over het stuk Bam-Queta hadden (net als ik).
Het antwoord op mijn vraag was simpel. De Pakistaanse Visa is geldig 30 dagen na binnenkomst van het land, ook al zou ik op de laatste dag van het visum het land binnen komen. Dit stelde me gerust en ik liep terug om thee met de garage mijnheer te gaan drinken.

Al thee drinkend vroeg de goede man of ie nog wat aan mijn auto kon doen. Ik herinnerde mij dat ik nog nooit de olie van de versnellingsbak heb gecontroleerd daar het controle stokje op een hele vage plaats zit die je alleen maar kan bereiken via de onderkant. Daarvoor moet je dan eerst weer de hele beschermkap die onder de motor zit verwijderen, enfin, een hoop werk voor een simpele controlle. De man wist onmiddellijk wat ik bedoelde, er kwam een monteurtje aan (mijn auto moest niet naar de garage, de monteur komt naar de auto), die ging onder de auto liggen, en terwijl ik heerlijk van een bakkie mierenzoete chai-thee (thee gemaakt van melk) zat te drinken werd het allemaal voor me geregeld. Na een uur werken was ie klaar, het oliepeil was prima in orde. Ik wilde weer weg, op om de India´se ambassade te vinden, en op mijn vraag wat ik schuldig was zei de mijnheer ´your are my guest, you pay nothing´. Tja, vind dat soort vriendelijkheid nog maar eens in Nederland.

Het was ondertussen vroeg in de middag en ik besloot mijn auto vlak bij de Indiase ambassade te parkeren zodat ik de volgende ochtend ook vroeg aan de slag kon. Ik had moeite het te vinden. Sommige straatjes waren erg nauw en met auto´s aan beide kanten dubbel geparkeerd was het af en toe er door heen persen. Het verkeer was erg druk en vol met file´s en toen ik eindelijk een beetje in de buurt was en ik voor een stoplicht stond te wachten werd ik aangesproken door een gast op een brommer die vroeg waar ik naar toe moest. Hij zegt ´volg me, ik breng je wel´en nadat ik hem 10 minuutjes volgde kwam ik erachter dat ie helemaal de verkeerde kant uit ging. Hij bleef volhouden dat dit niet zo was, maar ik wilde niet nog verder achter hem aan gaan rijden en nam afscheid van hem. Het duurde een uur voor ik terug was bij de plek waar ik begon (heeel veel eenrichting verkeer straten, bijzonder irritant natuurlijk als je de stad niet kent). Toen ik eindelijk bij de Indiase ambassade aan kwam bleek ie verhuisd te zijn naar een andere plek, en je raad het nooit…. Vlak bij waar ik net vandaan kwam en die goede man me op zijn brommertje naar toe bracht. Haha, dom dom, maar ik wist nu wel ongeveer waar die was. Besloot maar om terug op me oude stekkie te gaan staan en morgen heel vroeg het nog eens te proberen in de hoop dat het verkeer dan minder chaotisch en druk is.

Hele middag bezoek gehad van buurtbewoners, erg gezellig. Iedereen wilde de hond zien, het werd op een gegeven moment irritant. Maar veel mensen kwamen gewoon kijken, of een praatje maken en mijn auto bewonderen (campers kennen ze echt niet daar). Het feest werd vroeg in de avond ruw verstoord door een inval van de politie. Plots werd er op de camper gebonsd, en toen ik ging kijken stonden er wel 8 politie agenten in diverse uiteenlopende uniformen. Men stuurde iedereen weg, ik moest mijn paspoort laten zien (tot 3 maal toe zelfs). De agenten waren in het begin kort af, maar op zich wel correct, en nadat ik er twee (die blijkbaar hoger waren dan de andere) in mijn camper uitnodigde en een speculaasje gaf) dooide het ijs en werd men bijzonder vriendelijk. Een begon te bedelen dat ie mijn Turkse sleutelhanger wilde hebben (gekocht in Istanbul als souvenir), ik gaf hem echter een van mijn eigen gemaakte pennen en daar was ie ook blij mee (alhoewel ik zijn ogen elke keer weer naar die sleutelhanger zag gaan). Ik gaf hem ook een chupa-chups lolly, en stuurde ze met zachte hand de auto weer uit want het begon weer eens op een feest te lijken. Brox moest wel 10 keer opstaan en kunsten vertonen (lees gapen en snuffelen). Ik vertelde ze nog het verhaal van de volgens mij foute politie agenten en dat namen ze serieus op. Ooh, oh, hoe gevaarlijk het hier toch wel niet was claimde men.

Ik sliep lekker om een uur of 10 toen opnieuw hard gebons op mijn deur me wakker liet schrikken. Trillend stond ik op en zag ik buiten wederom een aantal politie agenten staan. Bleek dat ie al zijn politie vrienden had meegenomen om de hond nog eens te zien. Daar word je niet zo blij van als je lekker lag te maffen maar met politie kan je niet voorzichtig genoeg zijn. Er waren wederom van allerlei andere politie uniformen bij en er werd me verteld (ik denk naar aanleiding van mijn verhaal over die fake lui) dat het hier niet veilig was om te parkeren. Ik had natuurlijk helemaal geen zin om van plek te verkassen dus ik weigerde te vertrekken onder het mom van het kennen van de buurtbewoners die een oogje op me zouden houden (je moet wat verzinnen toch?). Na veel soebatten tussen al die agenten mocht ik blijven staan. Men vermelde me dat ze het gehele politie apparaat hadden ingelicht over mij (fijn) en me niet meer zouden komen storen. Als er toch iemand kwam was het een neppert.

Zo werd een saaie dag toch nog apart. Zeker toen in de vroege morgen, een van de bewoners die in mijn camper waren geweest, vol trots zijn net kaal geschoren kop kwam laten zien. Dat had ie uit eerbetoon naar mij gedaan zei die, ik moest er wel om lachen. Naja, Mr Bush, geloof me, Iranese mensen zijn super vriendelijk.

Zondag 30 mei 2004.
Ambassade waanzin en rijden naar Natanz. Vertrokken om 7:30, km stand 114073
Werd al weer vroeg wakker, altijd zo in de grote stad. Straatvegers die langs komen, vuilnisophalers en straat-water-spuiters die de boel komen natmaken of planten water komen geven, zo vroeg is het al wel een herrie van jewelste. Het was ook niet zo erg dan kon ik vroeg naar de Indiase Ambassade. Ik worstelde me door het verschrikkelijke Teheranse verkeer. Er rijden veel mensen met een stijl alsof ze voor het eerst in een auto zitten. Stilstaan midden op de weg, motor ineens af laten slaan of van links naar rechts heen en weer rijden alsof ze dronken zijn. Nouja, daar zal ik aan moeten gaan wennen denk ik. Vond de Ambassade gelijk en parkeerde mijn auto vrijwel aan de overkant er van. Zette koffie terwijl ik wachte op de opening er van, er stond al een grote menigte voor de deur. Ik was een van de eerste die binnen ging en worstelde me voor het informatie raampje. Die man vertelde me leuk zo van..´Ooh you are from Holland, then you need a recommendation letter from your own government´. Ik heb gepraat als brugman, gebeden, gesmeekt, geld geboden, me lichaam ter beschikking gesteld, maar niets mocht helpen. Ik zou en moest die stomme verklaring hebben. Maar ja, de Ambassade ging om 12 uur weer dicht, dus dat moest allemaal snel anders moest ik nog een dag in deze saaie stad blijven. Ik besloot dus om een taxi te nemen en mijn auto lekker hier te laten staan, maar voor ik dat deed ging ik even die Nederlandse ambassade bellen. Ik reeg een bandje aan de lijn dat ze van zondag tot Donderdag open waren van 7:30 tot 15:00 uur, en of ik dan maar even terug wilde bellen. MAAR HET IS VANDAAG ZONDAG schreeuwde ik nog in de hoorn, net voordat het bandje automatisch de verbinding verbrak. Ik begon een beetje te stomen en besloot maar snel die Taxi te pakken. Blij dat ik niet in moeilijkheden was, want men had het bandje dus gewoon draaien , zonder vermelding van emergency nummers of wat dan ook. Lang leve de overheid.
Nou de taxi chauffeur wist niet goed waar die Nederlandse ambassade was, maar na veel vragen en veel rijden vonden we het. Koste 20 minuten rijden, maar alles kon nog gehaald worden. Tja… je raad het al, alles dicht bij die klote ambassade. Er stond alleen een tuinman wat aan te vegen, en die kon me alleen vertellen dat ze dicht waren, maar meer wist ie ook niet. Geen bord nergens, geen verklaring niets. Het was ook geen koninginnen dag of zo, dus ik snapte er niets van. Al mijn moeite dus voor niks. Ik riep een paar vieze Nederlandse scheldwoorden over de schutting en besloot ter plekke om Teheran te verlaten en de visa maar in Islamabad aan te vragen.

Mijn handen trilde nog van woede terwijl de taxi chauffeur me terug bracht naar de auto. Ik had dringend wat xx-eine nodig. Kofie-iene of thee-eine, als het maar kalmerend werkte. De taxi koste 7 khomeinies (7 euro) en ik heb nogmaals de Indiase man gesmeekt het zonder die stomme brief te doen. Tja, de India´er is beroemd en bericht om zijn bureaucratie, en een stom niets zeggend papiertje is belangrijker dan een op huilen staande toerist.

Teheran verlaten koste me veel tijd, sinds er geen snelweg was zover ik weet. De borden zijn ook erg vaag en geven alleen de volgende buurt maar aan, niet de volgende stad. Toch de snelweg richting Qom kunnen vinden, waar zich de volgende problemen aan diende. Die snelweg bleek veel langer te zijn dan ik vermoede, blijkbaar hadden ze er nadat mijn kaart klaar was nog een stukkie aangeplakt. Op zich niet zo erg, maar omdat ze hier vrijwel geen op en afritten hebben reed ik dus veel te ver door. Ik wilde namelijk via Qom naar Kashan en dan door naar een klein plaatsje wat volgens de Lonely Planet erg pittoreske was, en halverwege de weg naar Esfahan, waar ik uiteindelijk naar toe wilde. Ik reed dus die weg straal voorbij en zelfs nog veel verder (ik denk zo 80 km) voordat de volgende afslag zich aandiende, en toen had het weinig nut om weer helemaal terug te gaan rijden. Volgende probleem was dat mijn diesel bijna op was en er geen tank stations op de snelweg waren. Tenminste, niet die ik gebruiken kan, want ze zijn al erg dun gezaaid. De eerste had geen diesel meer, de tweede (100 km verderop) was gesloten en de derde was nog in aanbouw. In Natanz aangekomen bereikte ik een benzine station die wel diesel had ik vermoed op de dampen in mijn tank want hij was echt wel leeg. Ik gooide er 59 liter in op een 63 liter tank, dan weet je het wel.
Het landschap werd steeds droger en woestijnachtiger. Zand en rotsen , alles van dezelfde kleur, minder en minder groeiende dingen. Al wat ik nu nodig heb ik een Fata Morgana van een zwembad met een koel biertje er naast.
Ik werd een paar keer door politie gestopt bij weg blokkades. Niet omdat ik wat verkeerd deed hoor, want zo be ik niet dat weten jullie ( )maar omdat iedereen gestopt werd en men dan erg nieuwsgierig is naar mijn auto en mijn huis op de auto, tot ze de hond zien en dan blijft iedereen op een veilige afstand. De politie is hier altijd wel nors maar erg zakelijk en correct, dat mag ik wel. Het is van hun kant ook een rotbaan iedereen te moeten controleren

Kwam een vrachtwagen met pech tegen. Hij stond MIDDEN op de weg, kon blijkbaar zijn auto niet meer bewegen. In Europa zou het paniek zijn, opstopping, file, schelden, vinger opsteken. In Iran maakt niemand zich er druk over. De vrachtwagen chauffeur had ter waarschuwing een autoband in de fik gestoken, de zwarte rook was van ver te zien, werkt veel beter dan een gevaren driehoek maar wel minder goed voor het milieu haha.
Realiseer me net dat ik al een week niet op een camping ben geweest dus geheel selfsupporting. Zowel qua elektra als water e.d. Alles gaat nog steeds prima.
Gestopt met rijden om kwart voor 5 net na Natanz, met km stand 114442 op waypunt N33.27.567 E051.57.515. Vandaag 369 km gereden.