20040601 – Juni 2006, Iran, zand in me kruis en pepperspray in de ogen

18 Juni 2004, zuid Iran, Zand in het kruis en Pepperspray in de ogen
Geplaatst op Friday 18 June @ 06:18:37 GMT+1 door casper

Dinsag 1 juni 2004
Van Esfahan richting Shiraz
Weggereden om 13:21 en km stand 114581. 32 graden
Ik had mijn auto op een van de hoofdstraten van Esfahan geparkeerd, de auto´s vlogen me voorbij op 20 cm afstand. Toch nog wel redelijk geslapen met dank aan de oordoppen (van de Hema, ideaal). Ik had besloten naar Shiraz te gaan rijden, omdat dit een beetje van het Lonely Planet pad af is en je daar in de buurt Persepolis hebt, een oude stad in ruines, uit het jaar 500-300 voor 0.
Voor dat ik dat ging doen wilde ik de bazaar van Esfahan nog wel even bezoeken, dat was de moeite waard zei mijn LP boek.

Tja, zoals zo vaak was ik het niet eens met het boek. Het was een heel toeristische markt, met weinig echte goederen en een hoog kitsch gehalte. De moskee was weer het tegendeel, want die was magnifiek zo mooi en groot, ook het plein wat er voor licht (ooit een polo veld geweest) was erg imposant en het bekijken waard. Heerlijk thee gedronken daar, genietend van het mooie uitzicht op het plein en de moskee. Daarna wat geitenvlees gekocht, inclusief een bot voor de hond. Voordat ik wat kon zeggen hakte die gek het bot in stukken, dat was niet de bedoeling. Het vlees was erg vet, dus ik liet het door de gehakt molen halen, dan viel het niet zo op, maar het was niet mijn favo vleesje hoor. Gigantisch de weg kwijt geraakt op de weg terug naar de camper, alle kanten uit gefietst behalve de goede.
De weg naar Shiraz was hoofdzakelijk snelweg door de woestijn, af en toe en durpske of stadje, het was erg druk met verkeer, vooral vrachtverkeer.
Om 17:30 gestopt met km stand 114844 op Waypoint t N30.57.733 e052.56.291 midden in de bush bush. Naja, bush, het was er zo droog als… eummmm als een woestijn… Ik stond dan ook in de ´middle of knowhere`, en ondanks dat kwam er na 5 minuten toch een ventje op een brommertje langs die denk ik even kwam kijken wat ik daar deed. We probeerde wat te praten, maar het vlotte niet echt, dus na een paar minuten reed hij weer verder. 20 minuten later kwam hij weer terug, en hij gaf me een zak met zak vol kleine perziken, had ie speciaal voor mij gehaald. Dat is nou Iran, en ik had weinig om hem te geven, dus ik pakte wat snoep voor zijn zoontje die achterop zat.
Gekookt en gegeten, afgewassen, koffie gedronken en met de hond gelopen, nu om 21:00 uur zit ik dit te typen. Mezelf kennende ben ik rond 6 uur wakker.

Woensdag 2 juni 2004.
28 graden , heldere lucht. Rijden om 8:19 km stand 114844
Lekker geslapen in mijn privé woestijntje. Ik kon nog wel het verkeer horen op de achtergrond, maar zo dat je er niet wakker van werd. Werd wel ´s nachts wakker vanwege mijn koolmonoxide alarm dat af ging, echter het enige ding dat brandde was mijn ijskast, en die kon het niet veroorzaken. Ik vermoed dat Brox een vette scheet gelaten waardoor het af ging, anders zou ik het ook niet weten. Heeft iemand een idee?
Na 3 uurtjes rijden arriveerde ik bij Persepolis en het begon allemaal gelijk verkeerd. Terwijl ik mijn auto aan het parkeren was kwam er een ventje op me af lopen die me 20.000 rial vroeg voor het parkeren. Let wel op, ik stond midden in de woestijn, een parkeerplaats zo groot als die van de Arena, en ik was de enige auto. Dat vond ik toch echt een beetje gortig (ter vergelijk, een brood kost nog geen 1000 rial), maar de goede man bleef volhouden. Toen ik dreigde weg te rijden verlaagde hij de prijs naar 15.000 maar mijn humeur was al kapot. Ineens kwam er een manager aan die wat Engels brabbelde, en die stelde me voor maar 10.000 te betalen, maar dan wilde hij wel bakshis (fooi) hebben van 20.000. Ja anmehoela. Ik reed de auto het terrein af, parkeerde net buiten het hek, nam mijn fiets van de auto en fietste terug, al vrolijk zwaaiend naar de ogen-met-dollar-tekens-hebbende-bewaker. Die gaf geen krimp. Ik moest vervolgens 30.000 rial voor de entree betalen. Ook niet weinig maar dat is nog wel te verteren.
Persepolis is een oude ruïne uit het Perzische Acheamenische tijdperk en stamt uit de tijd van 500 tot 300 voor Jezus. Tja, als je er dan veel van verwacht (want ik vond de Turkse stad echt mooi) valt het natuurlijk wel tegen. Zeker, die stad zal ooit wel erg mooi geweest zijn, maar nu was er weinig van over, te weinig om het boeiend te vinden. Een pilaren die uit het zand staken en wat rotsen en halve muren, dat was het wel.

De nog overgebleven delen van Persepolis. Niet echt indrukwekkend. Of ben ik verwend?

Verder stond er nergens informatieve gegevens, hier en daar wat bla bla verhalen, en de meeste informatieve borden waren die wezen naar restaurant en toilet, die stonden overal.
Mijn bezoek was kort, en bij het instappen van de auto besloot ik mijn plan te wijzigen en niet naar wederom een grote stad (Shiraz) te rijden maar gedeeltelijk terug te keren en halverwege de terugweg rechts af de richting van Yazd in te slaan. Yazd is een van de oudste steden in de wereld en dat leek me dan wel het bezoeken waard. Het rijden op zich was verder saai, dus daar valt weinig over te vertellen. Misschien wat andere informatie is dat er bijvoorbeeld (denk ik) meer telefoon en elektra palen dan bomen zijn in Iran. Die stomme dingen staan overal en zijn erg ontsierend. Zit je midden in de woestijn, staan er 4 rijen dik van die lelijke palen langs de kant van de woestijn.
Verder is vlees best duur hier in Iran. Een kippenboutje kost bijna 1000 Rials, een stuk koeienvlees is nog duurder. Om even te vergelijken, een flesje Zam-zam, , de lokale frisdrank, kost 2000 rial (20 eurocent), een liter diesel 165 rials, en uit eten kost gemiddeld tussen de 5000 en 10.000 Rials (50 cent en 1 euro). Nu snap je waarom ik 2 euro parkeren belachelijk vond.
Verder moet ik elke avond na het rijden mijn raam ontsmetten en leegkrabben. Die zit namelijk dan helemaal vol met insecten ingewanden, duizenden er van op me raam, soms helemaal vastgekoekt. Je moet ze dus eerst weken voor je ze los krijgt. Vies werk. En ik weet zeker, dat de eerste insect dat zich morgen te pletter vliegt tegen mijn schone raam, dat precies op ooghoogte zal doen.
In Farnburogh zat er een snelheid heuvel (naja, het zijn hier geen heuvels maar soort van omgekeerde greppels) op de weg die dezelfde kleur als het afvalt had. Ik zag hem dus ook niet en reed er met volle vaart overheen. De auto maakte een klap van jewelste, de tafel, die achter in de camper hoort te staan lande voorin naast de passagiers stoel, veel kastjes sprongen open en de inhoud verspreid over de vloer. Ook Brox vloog een halve meter de lucht door. Klote dingen dus.

Ongeveer 120 km voor Yazd gestopt met rijden en mijn auto midden in een afgelegen stuk woestijn geparkeerd om 17:00 uur en vandaag 447 gereden, km stand 115291. Waypoint N31.12.468 E053.25.400 Donderdag 3 juni 2004. (:22 gaan rijden van mijn woestijn plekkie, het was al 40 graden dus dat beloofde wat. Ook was het vandaag de verjaardag van Khomeini en dat is nationale feestdag. Ik was al gewaarschuwd dat het vandaag wel eens hectisch zou kunnen gaan worden, in vorige jaren zijn er hier en daar zelfs relletjes uitgebroken.
Mijn ijskast heeft het opgegeven vandaag. Blijkbaar is de hitte te veel van het goede. Op gas doet hij niks meer, op 12 volt, onder het rijden koelt ie nog wel, maar als ik de motor uitzet is dat natuurlijk zo weer warm in deze hitte. Dit betekend dat ik al het voedsel vers moet kopen, elke dag opnieuw. Wel wat meer werk dus.
Mijn tank strategie is ook wat veranderd. Omdat het moeilijk is om diesel te vinden ga ik al tanken als ik een tankstation tegen kom en mijn tank is voor ¼ leeg.
Om 11:37 het Silk road hotel gevonden in Yazd, een plaatje van een guesthouse met een stoffige parkeerplaats voor de deur en ze wilde me wel elektra en water geven. Precies wat ik nodig had dus.
Er zaten daar een hoop mensen uit Bam, merendeel hulpverlers van NGO´s (non-government organisaties) die kwamen even uitblazen in Yazd. In Bam was natuurlijk niets meer, dat werd een poos geleden door een aardbeving met de grond gelijk gemaakt. Er zaten mensen uit Nederland (hoe kon het ook anders), Frankrijk, Spanje etc.
Vandaag is alles dicht vanwege de verjaardag van de big K, morgen is het vrijdag, dus zelfde verhaal, ik denk dat ik hier wel even blijf vertoeven. Vandaag 146 km gereden.

Vrijdag 4 juni 2004.
Yazd, HEET HEET HEET.
Omdat toch alles dicht was vandaag heb ik gedeeltelijk lekker gerelaxt and gemingeld met de aanwezige westernaars, dat is weer eens wat anders. Maar wel wat werk gedaan, want er lag een dikke laag stof in de auto en je moet toch af en toe wel een poging doen dat weg te krijgen. Helaas heeft het weinig nut op langere termijn, want de volgende dag lag er weer een laag, ook dank aan mijn hond Brox, die 70 % van het vuil dat in de auto was, binnen bracht.
Zitten praten met twee meisjes uit Amersfoort die vrijwillig in Bam aan het werken waren en aan het proberen waren de ondergrondse waterkanalen terug in werkende staat te brengen zodat de Dadel bomen weer konden groeien. Dadels is de nr. 1 inkomens groep van de omgeving van Bam. Ook leuk om met Sharam te praten, een Engelse Iraniër die voor het eerst zijn eigen moederland bezocht. Nevil, een Engelsman en fotograaf die veel foto´s in Bam heeft gemaakt was ook boeiend.
Ook nog gesproken met een wat oudere Duitser, die onderweg was naar Pakistan en de rit al vele en vele malen gedaan had. Hij had een hoop kennis en wilde die graag met mij delen. Ook Francisco, een wat vreemde Italiaan die ik al eerder tegen was gekomen in Esfahan kwam hier weer binnen vallen. Leuk, zoals je de zelfde mensen ineens 500 km verderop weer tegen komt.
Brox viel, na enige aarzeling erg in de smaak hier bij de lokalen. Soms moest ik hem gewoon redden van de aandacht door hem mee te nemen het Hotel in. Helaas had ik een van de lokalen zijn naam genoemd, dus iedereen die voorbij liep begon gelijk Brox!!! Te schreeuwen. Normaal vind hij die aandacht geen probleem, maar nu met die hitte had ie ook zo van ´ach joh, ga spelen, ik blijf lekker liggen´. Een persoon had mij ´Brox, kom hier´ horen zeggen, en bootste dit perfect na, waarna de hele gemeenschap hier de hele dag Brox Kom hier riep. Erg irritant.

Brox was erg geliefd, zelfs twee Iraanse meisjes durfde in de buurt te komen

Met een lokaaltje een afspraak gemaakt dat ie me mee zou nemen naar een aantal garages om te kijken of ik een luchthoorn op mijn auto kon zetten. Ik heb duidelijk een hardere claxon nodig om gehoord te worden, en hoe verder ik oostwaarts rijd, hoe nijpender dat zal worden. Verder met Nevil een paar moskee´s bezocht en heerlijk eigen gemaakt ijs in een klein winkeltje gegeten (dat is de goden verzoeken, maar ik dacht, ben nu toch al in 3 moskee´s geweest, dus dat moet dan toch wel goed komen). Ook het water uit mijn watertank ververst en gelijk Brox met het koude water overgoten. Hij leefde helemaal op, en wilde gelijk met zijn natte vacht in het stoffige zand gaan rollen. Kon het nog net voorkomen.
S´avonds wilde we de zonsondergang boven op de ´twee torens´gaan bekijken, dat zijn twee bergen aan de rand van de stad. Alles is vlak, behalve deze twee bergen, en hierboven op staat een dode begraaf en plaats. Eigenlijk laat men de dode daar boven liggen zodat de vogels die op kunnen eten. Gelukkif was er geen begrafenis vandaag, maar het uitzicht over de stad was super, en de zinkende zon deed alleen maar het schouwspel mooier maken. Later met Nevil, Sharam en de twee Nederlandse meisjes gaan eten in een oude omgebouwde Hamam, waar het klonk als een zwembad maar het erg mooi was en het eten erg goed. Volgens ons had een van de obers een oogje op Sharam, die sprak natuurlijk vloeiend Farsi, en hij moest er zelf erg om lachen.

Zaterdag 5 juni 2004.
HEET!!!
Om kwart voor 9 kwam de lokale Iraniër opdagen om te kijken of ik wat uitbreidingen op mijn auto kon maken. De auto´s hier hebben veelal een luchthoorn die klinkt als een kruising tussen een soort gillende keukenmeid en een bouwvakker die een mooie vrouw nafluit, en dat wilde ik ook wel hebben. Na met veel pijn en moeite drie winkels bezocht te hebben bleek dat ik er eerst een compressor en lucht tank voor moest instaleren, en dat ging me toch iets te ver. Ter compensatie maar naar de autowasserette gegaan. Naja, alles natuurlijk wel met het handje, dat snap je, machines zijn hier veel duurder dan een slaafje of drie inhuren. Men vertelde me dat ze de auto voor 30.000 rials (oftewel 3 khomeinie oftewel ongeveer 3 euro) geheel te doen, en ik vond dat een goed plan. De auto werd er weer glimmend van, maar ik had niet de illusie dat dat lang zo zou blijven.
Bij mijn terugkeer bij het Silk road hotel wat konijnen voer gegeten die Nevil klaar had gemaakt, salade met lokale kruiden van munt en rozenknoppen en zo, maar het was best lekker. Na een douche vertrokken richting Bam (om 14:30 km stand 115438) maar halverwege de trip naar Kerman vond ik het zo heet dat ik de auto gestopt heb midden in de woestijn, de stoel naar buiten gesleept en erin geploft, in de schaduw van mijn eigen camper.

Kamperen in de woestijn, erg warm maar wel ver uitzicht

De hitte begint me aardig parten te spelen (en de hond ook). Ik kan met gemak een halve liter fles naar binnen klokken (met water hoor), om dan 5 minuten later weer zo´n dorst te hebben zodat ik het proces moet herhalen, en zo gaat dat de hele dag. Mijn ogen drogen uit als ik rij en de hitte maakt je loom en sloom. Het eet al je energie. Het is hier ook zo droog als …euumm, als een woestijn (duuuh). Overal droge fijne stof wat dan ook overal zit, in de hele auto, in je ogen, in je kleding, zelfs in je ondergoed haha.
Gestopt om 18:00 uur met km stand 115715 en waypoint N30.24.378 E055.44.973

Zondag 6 juni 2004
Was natuurlijk al vroeg wakker zo midden in de woestijn, want de zon is al vroeg meedogenloos. Reed dus om 06:50 weg in de richting van Kerman. Behalve dat het heerlijk rijden is zo vroeg, wilde ik ook Charlotte en John niet missen, ik wist dat die in kerman waren en ik wilde niet het risico lopen dat ze net vandaag daar vertrokken en ik ze dan net miste (zoals al eerder gebeurde). Ik wist in welk Hotel ze zaten, en ik arriveerde daar (in Kerman) om negen uur en ik liet de receptie hun kamer bellen…. Lagen ze nog te slapen. Ze wilden vandaag daar nog blijven dus parkeerde ik mijn auto aan de achterkant van het hotel op een ommuurde binnenplaats en heb ik de rest van de dag gespendeerd met het rondlopen door Kerman (niet zo veel bijzonders) en het uitrusten van moe zijn.
Geparkeerd op het Hotel waypoint N30.17.825 e057.02.818 en vandaag 144 km gereden.

Nog even wat Farsi woorden les. Makkelijk om te weten, de Iraniërs waarderen het enorm als je een paar woorden Farsi kent:
Hallo=Salam
Morgen=Farda
Brood=Nun
Goed=Goop
Diesel=Gasoil
Bedankt -Tejekuur (volgens mij hetzelfde in Tibet?)

Maandag 7 juni 2004 Naar Bam gereden, km stand begin 115860, weg gereden om 08:45, temperatuur is HEET
Vandaag voor het eerst in ´konvooi´met John en Charlotte gereden. Het begon niet zo goed. We hadden alle twee diesel nodig, maar konden geen een pomp vinden die diesel had. Er was er maar een, en daar stond een rij van 30 vrachtwagens ongeveer. Als je weet dat die jongens allemaal tanks hebben van tussen de 500 en 1000 liter kan je je voorstellen dat dat dus even tijd zou gaan kosten. We kozen er voor om door te rijden en gokte erop dat we straks wel wat tegen zouden komen. John stopte net even buiten Kerman om een diesel jerrycan in zijn tank leeg te gooien, en toen we 10 km verder waren herinnerde hij ineens dat ie zijn tankdop er niet op had gedraaid, die lag dus in het zand 10 km terug. Hij dus terug, ik wachtte wel en na 15 minuten konden we gezamenlijk weer verder. Het volgende benzine station dat we tegen kwamen had ook een lange rij vrachtauto´s staan. Ook hier geen zin om te wachten, we reden dus stiekem helemaal naar voren toe en kwamen tot de ontdekking dat er helemaal geen diesel was, het was op.
Het begon langzamerhand aardig richting lege tank te komen en met het geluk en hulp van Allah kwamen we ineens bij een benzine station dat wel diesel had. Alsof we domme toeristen waren reden we snel de rij voorbij, parkeerde onze auto´s vooraan in de rij, tankte vol voor een paar centen. Ik gaf de truck driver wiens plek ik inpikte een lollie, die was ook weer blij, en wij ook met onze diesel.
Bam binnen rijdend viel gelijk op dat er geen enkel huis overeind stond. Het moet en gigantische aardbeving geweest zijn die dit to gevolg had. Jeming de peming, bijna een jaar verder en het was nog steeds een gigantische kleren zooi, ik kon me dus wel voorstellen hoe het een jaar geleden eruit gezien had. De meeste mensen leefde in een tent, die strategisch voor de puinzooi van hun voormalig huis stond. Van hun huis was meestal niets over, gewoon een hoop stenen alsof ze een nieuw huis gaan bouwen, maar dat was dus niet het geval. Alle winkels waren ook in tenten en de hele situatie maakte een niet te geloven indruk op me. Kan me de foto´s van Dresden herinneren van na het bombardement, ergens ooit in een geschiedenis boek gezien, zo zag Bam er dus ook uit. Alleen was dat in twee minuten tijd gepiept. Kan me het wel voorstellen, de ene seconde lig je lekker te slapen, 2 minuten later ben je alles maar dan ook alles kwijt. Groot deel van je vrienden en kennissen, je familie, je huis , je bezittingen, je geld, alles maar dan ook alles. Wij Europeanen zouden kommer en kwel klagen, hier in Bam lachen de mensen en proberen er het beste van te maken. Bekijk de foto´s op mijn website eens, misschien krijg je een vleugje van wat ik heb gezien.
In de middag zijn we naar de oude Citadel (wat er van over is) gaan kijken, hebben in de overblijfselen van de stad gereden en onze ogen uitgekeken.
Er was een United Nations compound, een stuk grond met een hek omgeven en daarin allerlei luxe airco trailers waarin allerlei NGO´s bezig waren hulp te coördineren en bezig te zijn met de wederopbouw van Bam. Ik vond de twee meisjes die ik in Yazd tegen was gekomen maar die wisten me ook niet ze erg te helpen. Ze gaf ons wel aanwijzingen om bij het enig overgeblevene hotel in de stad te komen. Dit Ayadi hotel werd ook gebruikt door het rode kruis en dergelijke, en bij navraag vonden ze het geen probleem als wij hun (overigens vrijwel lege) parkeerterrein gebruikte als camping plaats.
Later in die avond kwamen er twee motor rijders uit de richting van Pakistan het parkeer terrein opdraaien. Het waren twee Zwitserse jongens die een motor in India gekocht hadden (Enfield) en die mee naar Zwitserland wilde nemen. Met zelf vervalste papieren waren ze de grenzen overgekomen. Het gezicht was erg lachwekkend. Door de zand winden waren hun hemden op de rug helemaal verscheurd, dat flapperde als vlaggen achter ze aan. Ze hadden stofbrillen op, en toen ze die af deden was het net als een tekenfilm, hele bruin verbrande koppen met hele wit omrande ogen.
Waypoint van Hotel N29.05.363 E058.1.531 en vandaag 219 km gereden. Km stand 116079.

Dinsdag 8 juni
Van Bam naar Zahedan
Zahedan, de Iranese stad die het dichts bij Pakistan lag (op mijn route dan) was 300 km ver en de weg voerde mij (ons) door nog meer woestijn en euuummm… zand en zo. Af en toe een dorpje maar veel was het niet. Er was wel verkeer, vooral tanker trucks, en later zou ik ontdekken waarom. DE weg was saai en met 44 graden geen pretje, de slaap overmand je snel. Dus maar wat lucifer stokjes onder mijn oogleden gezet en door gereden, wederom in konvooi met Charlotte en John. Je probeert vanwege de hitte zo weinig mogelijk van je stoel aan te raken, immers word dat gelijk nat van het zweet. Alles zweet, maar als het open staat aan lucht is dat gelijk weer droog door de droge lucht.
Hoe dichter we bij Pakistan komen, hoe meer mensen we ontmoeten die zeggen dat het land een leuk en mooi land is, veilig en met aardige mensen. Dit in tegenstelling van wat de media ons voorspiegelt, dus het was een beetje verwarrend. Voor nu geloof ik de mensen die uit Pakistan zelf komen maar, de media kan de boom in.
Om 2 uur in de middag in Zahedan aangekomen. Omdat hier alle winkels tussen 2 en 5 gesloten zijn leek het wel een spookstad.
We vonden het Kavir hotel waar we warm onthaald werden en we onze auto´s achter een hek konden zetten. Brox kreeg een joekel van een bot van de keuken (meer een halve koe) en het leukste was dat een van de keuken hulpjes dacht dat mijn pepperspray een lekker geurtje was en dat dan ook vrolijk in zijn eigen gezich spoot. Hahaha, wat heb ik gelachen (hij moest er van huilen, raar he), moet ie maar niet met zijn tengels aan mijn spullen komen. Ik weet nu ieder geval dat het spul werkt haha.
In de avond in het restaurant van het Hotel gegeten. Het was niet goedkoop maar wonderbaarlijk lekker, chicken kebab met frietjes, je waande je in het westen. Het bleek de specialiteit van dit restaurant te zijn en zeker het aanbevelen waard.
Verder spullen klaar gemaakt voor de grens overgang naar Pakistan (her en der wat lopen verstoppen) en vroeg gaan slapen.