20040602 – Juni 2004 van Ialamabad (Pakistan) naar India

27 juni 2004, Van Pakistan naar India, en de funny walks van de grensposten
Geplaatst op Tuesday 06 July @ 08:18:57 GMT+1 door casper
Vrijdag 25 juni 2004

Islamabad en Lahore

De BBQ van gister avond was geen succes. Dit omdat we te weinig goed hout hadden om een lekker fikkie te stoken en omdat er alsmaar een heel dreigende onweersbui boven ons hoofd hing, waardoor we vermoede dat de bui elk moment zou losbreken. Uiteindelijk is het toch droog gebleven.
Lekker geslapen hier op de camping en ik besloot in de ochtend om te verkassen naar Rawalpindi, de zuster stad van Islamabad. Die steden liggen bijna tegen elkaar aan, dus ver hoefde ik er niet voor te gaan. Ik wilde er het ophangrubber van mijn uitlaat vervengen (dat kan ik zelf, maar ik moet wel eerst een nieuwe vinden) en een olie verversing doen, daar ik dat nog niet gedaan had sinds ik Europa verlaten had. Ook wilde ik nog steeds mijn luchtdruk claxon kopen, en dat zouden ze daar toch ook wel moeten hebben.

Na nog snel wat gerinternet te hebben (je weet maar nooit waneer je dat weer kan) en reed rond half twaalf naar Rawalpindi. Casper is ook niet dom, maar eigenlijk dus wel, want ik was even vergeten dat het vandaag vrijdag was. En ondanks dat men in Pakistan probeert om de zondag als rustdag ingeburgert te krijgen, was 95% van de winkels en zaken in Rawalpindi dicht. Omdat er ook overal luide luidsprekers gebeden van de Mullah´s over de stad heen liepen te galmen en dit erg opruierig klonk (maar waarschijnlijk helemaal niet was) voelde ik een onprettige atmosfeer. Z[al waarschijnlijk gewoon aaan mij gelegen hebben maar toch. Een paar maanden geleden waaren er door sommige Mullah in hun vrijdags gebed nog oproepen gedaan om het bezit van buitenlanders te vernielen, inclusief de buitenlanders zelf, waardoor ik nu maar besloot om me te verkassen naar Lahore. Op zich was dat in een dag te rijden, maar het was al in de vroege middag, ik wilde echter hier niet blijven dus op weg maar, dit keer niet via de mooie maar super saaie en dure tol-snel weg maar via de GT road (Grand Truck road). Ik wist dat ie iets korter was dan de snelweg, maar hij was blijkbaar een heel stuk korter, want ik was op tijd in Lahore, zelfs zo erg dat ik met licht aankwam bij het Faletti´s Hotel, alwaar ik mijn auto op hun parkeer terrein kon parkeren. Het Hotel, dat pal tegenover het luxe Holiday in zit, is een aanfluiting van jewelste. Erg dure prijs, en een oude troep en slechte service, niet normaal. Van de badkamer heb ik maar een paar foto’s gemaakt, kan je snappen dat ik dit niet zo geweldig vond voor me 2000 roepies?

Lekker badje, daar word je wel schoon in

Er was een voordeel, en ook de reden dat ik er bleef. Ze hadden sateliet ontvangst en TV, dus kon ik de volgende dag het Nederlands elftal zien spelen.
Ik was van plan om roomservice te gaan bestellen maar het duurde al een uur en vier keer vragen voordat deze roomservice zelfs maar een handdoek kon brengen dus ‘voor straf’ maar bij de McDonalds gegeten. Daar kreeg ik na de eerste hap ook al spijt van, die quarter pounder was gewoon zo vies…. bah.

Zaterdag 26 juni 2004.
Ja ja, vandaag is de grote dag, want vandaag ben ik jarig. Helaas heb ik niemand om het mee te vieren, dus veel feesten zal het wel niet worden vandaag. Misschien krijg ik wel een lik over me bolletje van Brox, maar of ik daar nou zo blij mee moet zijn…
Ging vandaag op jacht naar het ophangrubbertje voor mijn uitlaat en nog wat ander spul, dus ik pakte mijn fietsie van het dak en begon me door het achtelijk verkeer van Lahore te worstelen. Lahore is net zo vies als de meeste Indiase en Pakistaanse steden, dus na 5 minuten knarste mijn tanden al van de uitlaatgassen en andere ongure dingen die er in de lucht hingen. Ik Montgommery street vond ik Mr Rubber. Nee, geen winkel voor SM liefhebbers maar wel alle rubber slangetjes, v-snaren, pakkingen en andere dingen die je je kan bedenken. Volgens de eigenaar bestond hij al sinds 1915 en had men vroeger een eigen fabriek en hij hielp me zonder dralen aan de door mij gezochte ophangrubber. Ik kreeg er een paar reserve bij en kreeg het ook nog gratis ook, vergezeld van het eeuwige kopje zoewte thee natuurlijk, Pakistanen kunnen super gastvrij zijn. Hij hielp me ook nog de goede richting uit om me lucht-hoorn te vinden maar na een uur door het schrikbarende verkeer te fietsen zonder het gevonden te hebben heb ik die zoektoch opgegeven en wilde ik maar een ding… een koude douche. Dat was in mijn Hotel niet zo’n probleem want warm water was geheel onbekend. Daarna de hond uitgelaten (met alle starende ogen achter me aan natuurlijk) en na een middag slaapje ben ik richting Hall road gefietst, het electronica straatje van Pakistan. Wat je daar allemaal ziet, het is niet te beschrijven. Honderden mini winkeltjes in mini winkelcentrumpjes die allemaal van alles en nog wat verkochten, mierenhopen van mensen die allemaal druk staan te praten of schreeuwen, veel aanbod, veel zooi en veel lawaai.

Schoon is anders

TV’s uit het jaar 0 tot de plafonds opgestapeld, dozen en dozen met radio’s of sateliet ontvangers, want elk winkeltje en elk winkelcentrumpje specialiseert zich weer in een andere electronica tak. Men verkocht ook een hoop DVD’s en Video CD’s, het merendeel illegale, en het gros er van soft-porno (en dat voor een moslim land….). Ik kocht een sanyo memo recorder met bandje en wat DVD’s.
In de avond geprobeerd me was terug te krijgen van de room service en wat bier. Immers was ik jarig en er was een leuke voetbal wedstrijd, dat wilde ik dus wel vieren. Na wat onderhandelen met de room service kon men mij 5 flessen warm pakistaans bier leveren voor 1000 roepies, best duur. Maar ja, voor hush-hush dingen moest men beatelen niet waar, zeker als je ze snel wilt.
Om 12 uur lokale tijd zat ik met een bier in de hand voor de TV naar Nederland-Sweden te kijken, maar de wedstrijd was zo saai dat ik halverwege de 2e helft in slaap viel. Ik werd gelukkig op tijd wakker om de penalties te zien en Nederland die te zien winnen (ook voor het eerst). Maar, als men zo door gaat is de volgende wedstrijd echt de laatste.

Zondag 28 juni 2004. Lahore naar Amritsa (india)
Heet natuurlijk.
Ik had al eerder gemerkt dat er zich vreemde deuk achtige richels in de wand van mijn camper aan het vormen waren, specifiek in de sandwich panelen bij het slaap gedeelte. Eerst dacht ik dat het gewoon een deuk was, maar vandaag ging ik wat beter kijken en zag ik dat het aan de andere kant ook precies zo zat en het een vervorming van de camper wanden waren. Waarschijnlijk in gang gezet door een keer te hard over een niet geziene snelheids heuvel te stampen, was dit toch wel zorgwekkend. Immers als de camper uit mekaar begon te vallen door de slechte wegen dan was ik mooi een aap gelogeerd. Ik besloot om het wat beter in de gaten te gaan houden.
Ik vertrok richting India om half 9 in de ochtend (km stand 119889). Ik wist welke kant ik uit moest maar raakte toch de weg een beetje kwijt. Ik zag drie politie agenten op een kruising staan en besloot het aan ze te gaan vragen. Om bij ze te komen moest ik van baan verwisselen en dat mocht inderdaad niet, maar geen hond houd zich hier aan de verkeersregels, dus ik ook niet. Op weg naar die agent zag ie mijn manoeuvre en sprong gelijk op de weg om me te stoppen. Dat was ik toch al van plan dus ik snapte niet waar hij zich zo druk over maakte, maar de man wilde me echt een bekeuring geven. Ik praten als brugman, maar doordat de agent weinig Engels sprak lukte de communicatie niet zo goed. Hij wilde mijn rijbewijs hebben en dom als ik was gaf ik hem dat ook (ik had hem mijn internationale moeten geven, die had ie zelfs nog kunnen houden). Aan wat ie daarna zei begreep ik min of meer dat ie me echt wilde bekeuren en dat ik naar de bank moest gaan om die te betalen. Die grap had ik in Iran al eens meegemaakt en dat zag ik echt niet zitten. Ik pakte mijn laatste roepies uit mijn portemonnee (het waren er 270) en probeerde die aan de man te geven in de hoop dat ie me dan liet gaan. Hij liep echter weg zonder wat te zeggen (en zonder het geld te nemen en met mijn rijbewijs in zijn hand) dus ik begon echt nattigheid te voelen, en iets verderop overlegde hij met zijn collega’s. Een paar minuten later kwam hij terg, griste het geld uit mijn handen dat op een wonderbaarlijk manier ook onmiddellijk verdwenen was, en hij gaf me mijn rijbewijs terug. Ik maakte dat ik weg kwam (nadat ik toch nog even snel de weg had gevraagd) voordat ze van mening veranderde, want in deze vlooienlanden weet je maar nooit.
Ik reed de niet-officiële weg naar het grens plaatsje (Wagra oftewel Atari)want de officiële weg was helemaal rond de stad Lahore heen en vele kilometers om. Dat kon dus sneller dacht ik (met een bekeuring aan me kont als gevolg dus).
De weg leiden me een kilometer of 20 langs een kanaal. Omdat het vandaag zondag was en ieder geval in Islamabad dan de winkels en scholen dicht zijn zwom jan en alleman in het kanaal. In het vieze bruine drapperige water lagen alle lagen van de bevolking zichzelf te verkoelen, evenals het vee en de mensen die de was deden. Kon me er wel wat bij voorstellen met die hitte, maar lekker is anders. Ik zag ineens een tank station (Shell) met een autowas installatie en omdat ik toch nog even wilde tanken besloot ik maar om de auto gelijk te laten wassen. Na wat wachten werd mijn auto geheel met de hand mooi schoon gemaakt voor 100 roepies en 44,36 liter diesel getankt voor 1085 rps.
Rond 11 uur kwam ik bij de grens overgang aan. Let wel, de enige grens overgang tussen deze twee grootmachten in, ik verwachte dus een hoop drukte en buz, maar het tegendeel was waar. Het leek wel een bejaardenrusthuis, zo stil was het er. Aan de Pakistaanse kant kwamen ze even naar mijn auto kijken, maar niet van harte, en na een sip kijkende beambte (omdat ik geen geld wilde wisselen) werd ik al snel doorgelaten naar de Indiase kant. Let wel op, er wordt dan nog echt een hek met de hand opzij geschoven aan de Pakistani kant, en dan moet een India´er dat ook doen om mij er in te laten, allemaal lekker primitief dus.
Aan de Indiase kant werd er voor het eerst tijdens mijn reis de papieren van de auto gecontroleerd, samen met de motor en chassis nummers, ze wilde zelfs het paspoort van Brox zien (gewoon nieuwsgierigheid denk ik, maar toch, ook hier voor het eerst).
De grens overgang is verder erg fameus voor het haantjes gedrag van de sluitings ceremonie. Je wilt dan echt niet geloven wat er gebeurt. Vlak voor zonsondergang gaat de grens dicht, dit wordt gedaan door een stel militairen in grappige pakjes die zowel aan de Pakistaanse als aan de India´se kant hetzelfde doen. Men wilt niet voor elkaar onderdoen, de militiaren lopen zo stoer mogelijk, en dit is in de loop der jaren uitgegroeid tot een ´Monthy Python Funny walk´evenment. Voor diegene die dit niet kennen, loop in militaire pas met je benen zo hoog mogelijk de lucht in gooiend, of je knieën zo hoog mogelijk optrekkend, zo mooi mogelijk omdraaien, enz, alles zo overdreven dat je er bij in de lach schiet. Zowel aan de Indiase als aan de Pakistani kant hebben ze tribunes gebouwd (ja echt), waar landgenoten de militairen aanjuichen, cheeren en klappen bij gekke loopjes. Het is en vertoning om je bij te bescheuren, maar voor de lokalen is dit bloed serieus. De andere kant zou toch eens stoerder lopen zeg… bah bah.
Ik nam vanaf de Indiase kant een Japanse toerist (backpacker) mee die ook naar Amritsa moest, 15 km van de grens overgang, en die Japanners blijven vreemde types.

Na wat gezoek het guesthouse van Ms Bandari gevonden, alwaar ik de auto in een prachtig onderhouden tuin kon parkeren en gebruik kan maken van hun douche, ijskast en zwembad. Ze hadden ook twee honden, en na wat gewenning heeft Brox tot laat in de avond gespeeld, een genot om te zien dat ie weer eens vrienden had.
Het was erg heet nog steeds, dus lekker op het dak van de camper geslapen, en om 10 uur was ik bewusteloos.
Vandaag 70 km gereden, eindstand 119595.