20040702 – Juli 2004, Manali (India, mijn eerste ongeluk en een bokkepootje voor Brox

July 12, Manali India, mijn eerste ongeluk en een bokkepootje voor Brox
Geplaatst op Monday 12 July @ 07:31:15 GMT+1 door casper

Dinsdag 6 juli 2004
Mcloud Gangj
Geen rijden gedaan. Lekker weer, beetje regenachtig en 23-25 graden Mcloud Ganj bleek een soort ‘klein Tibet’ te zijn. Er zaten heel veel Tibetaanse vluchtelingen, die af kwamen op de Daila Lama die alhier zijn huis heeft. Dat op zich brengt dan weer een hoop toeristen op de been die er op af komen. Waarom ze dan komen, ik heb geen idee. Ik bedoel die Daila Lama die krijg je natuurlijk niet te zien en verder is er hier ook niet zo heel veel te beleven. Jazeker, het dorpje ligt in de bergen tegen een helling aangeplakt (en daarom dus lekker koel in vergelijking met daar beneden), het heeft iets mytisch met al zijn Tibetaanse bevolking, winkeltjes en goederen maar verder is er het niks bijzonders. Ook hier weer de ever stonede en bezopen Israelische gasten, maar daar was ik al voor gewaarschuwd, en ik kijk wel uit me daar mee te mingelen (of i shet mengelen).
In de middag begon het weer eens te regenen en na wat zoeken een achteraf niet zo toeristisch maar net tibetaans guesthousje gevonden. Lekker douchen en de was doen is toch wel lekker, er was hier vanwege de vele touristen ook internet dus kon ik me verhalen lekker kwijt ondanks de slechte verbindingen. De verbinding ging heen en weer als golven op de zee, maar uiteindelijk lukte het wel.

Het was vandaag de verjaardag van de heilige Daila Lama. Dat betekende dat er veel mensen op de been waren. Dat betekende ook weer dat er weer veel stalletjes langs de kant werde opgezet voor de verkoop van etenswaar en goedbedoelde snuisterijen, want al dat gepeupel moet toch worden voorzien in natjes en droogjes, en de Tibetaanse medemens heeft zeker wel wat van de chinese handelsgeest in het bloed zitten.
Dit alles maakte het erg druk en er was geen mogenlijkheid om iets van de speciaalvoor de Daila Lama gevoerde voorstelling van dans en toneelstukjes te zien door de hagen van mensen.
In de middag een beetje rond de auto gehangen. Had een meningsverschil met Pankaj, die zich te goed vond om wat water te halen. Hij moest er 40 meter voor de berg aflopen en dat was blijkbaar te veel moeite. Het blijkt dat Indiase mannen niets in het huishouden doen, daar is eerst moeder en later de vrouw voor. Alles kwam dus op Caspertje neer, en daar ga je (ik) aan irriteren.

Leuk hier in Mcloud Ganj is dat het verboden is om plastic zaken te hebben, gebruiken of bezitten. Het grappige er van is dat dat op zich wel een goed plan is, plastic word door koeien gegeten en is dus gevaarlijk, buiten dat het slecht voor het millieu is. Maar, dan denk je, men probeert dan dus de boel schoon te houden, NIETS is minder waar. De hopen met plastic bakjes, plastic bekertjes en vooral plastic flessen, huisvuil, afval en andere zooi liggen stapels hoog overal te rotten. Overal bordjes met ‘houd je dorp schoon’ maar het helpt absoluut niet. Erg jammer. En dan llopt zielige Casper met een net gekochte papieren zak met 2 kilo rijst daarin door de regen, en dan snap je wat er gebeurt. Papier in de regen…. er liep een spoor van rijst achter me alsof ik in het bos broodkruimeltjes aan het strooien was.

Ik werd vandaag voor het eerst door een bloedzuiger gebeten. Ik had er gister een in de auto gezien maar niet aan gedacht dat het een bloedzuiger was en het ding achteloos naar buiten gegooid. Vandaag zat er eentje op me voet (hoe en waar ie er op gekomen is… geen idee), Ik dacht eerst dat het een vuiltje was en wilde het afvegen, maar het was wat groter dan een vuiltje en voelde vies aan en wilde niet van me been. Met een mes heb ik het er maar afgeschraapt (de boeken over ‘hoe een bloedzuiger te verwijderen’ verschillen van mening over hoe het het beste te doen). Ik hield er een bloedige plek aan over.

Ik besloot de volgende dag maar naar Manali te gaan rijden, volgens de Lonely Planet was daar een hoop te doen. “s avonds gebakken noodles gegeten en vandaag getankt op km 121104, 23,6 liter voor 550 roepies.

Woensdag 7 juli 2004 Begon rond 9 uur de berg af te rijden. Het mieserde nog een beetje, en het enge smalle weggetje was om de een of andere reden makkelijker naar benee te rijden dan dat het op de weg omhoog was (toen hingen de wielen af en toe over de afgrond). Eenmaal de berg af begon de zon wat meer te schijnen en warmde het gelijk op. De weg richting Manli had ik gedeeltelijk op de heenweg naar Mcloud Ganj ook al gereden dus dat was niets nieuws. Na zo’n 70 km gereden te hebben zag ik ineens een schittereden locatie om te parkeren. Een veld boven op een berg, weg van al het verkeer met een schitterend uitzicht. Ik kon me auto onder een paar dennebomen zetten en de plek was ideal om een rustig te staan. Er was maar een nadeel en dat was dat de weg terug naar de hoofdweg redelijk stijl omhoog liep, over een grasveld heen. Als het zou gaan regenen werd dat natuurlijk spekglad en zou ik vast komen te zitten. Echter, de hemel zag er redelijk zonnig uit en ik besloot hier eens lekker een daggie te gaan staan, lekker lui niks doen.
Ik was er nog geen uur geparkeerd of de regen begon met stortbakken uit de hemel te komen, niet normaal weer. Alles werd lekker vochtig maar de plek bleef ideal. Er waren geen mensen die op me camper kwamen kloppen of me anderzinds lastig vielen. Ik heb alleen een paar apen gezien, een ezel en een oude man die uit de verte vol ongeloof de auto aanstaarrde maar later weer weg was. En de regen…… ach morgen zien we wel verder.
De GPS waypoint van de plek is N 32.02.119 E076.40.83 voor diegene die een lekker rustig plekkie in India zoeken.
Vandaag dus 72 km gereden en op km 121238 gestopt.

Donderdag 8 juli 2004.
Van ? naar Manali.
Het was vandaag bewolkt en regenachtig. Het was nog wel droog, maar het stond op regenen, en de temperatuur was heerlijk. Manali was maar 250 Km ver, dus dat zou te halen moeten zijn. Helaas, plannen zijn maar plannen, en toen ik met volle vaart het grasveldje omhoog reed om bij de weg te komen slipte de camper, begon hij te schuiven en gleed de auto zo de helling af. Ik kon niks doen, en toen de auto eindelijk stil stond stond ie zo schuin dat het water de watertank uit klotste en ik bang was dat de hele boel om zou kiepen. Ik kon niet voor of achteruit, en na het toch even geprobeerd te hebben zakte mijn wielen door het gras de modder in en was ik nog verder van huis. Daar sta je dan, in the middle of knowhere.

Er was maar een oplossing en dat was Pankaj op me brommertje naar het dichtsbijzijnde dorp sturen om een takelwagen of zo te regelen. Terwijkl ik het brommertje aan het losmaken was kwam er ineens een takelwagen van het leger langs. Ik zwaaien als een kluizenaar op een onbewoon eiland, de kolos stopte gelukkig. Het was een joekel van een auto die me er in 10 seconde bovenop trok als het moest, en Pankaj vroeg die militairen of ze me wilde helpen. Daar deden ze eerst heel moeilijk over en even later kwam de aap uit de mauw. Ze wilde 1000 roepies hebben (€20) om me op te takelen. Ik vond dat erg veel geld voor India, dus ik bood 500 aan. Ze weigerde echter en ze reden weg. Daar stond ik weer.
Een minuut later kwam er op de weg een tractor langs, en na wat heen en weer gepraat wilde die me wel helpen voor 500 roepies (een weekloon voor hem). Binnen een half uurtje stond ik weer op de weg en na de nodige modder onder mijn auto verwijdert te hebben kon ik de weg naar Manali aanvangen.
Het bleek vandaag helemaal mijn dag niet te zijn want de pijn in mijn rug die gisteren op kwam zetten was vandaag erger. Net alsof ik een spier had verrekt of zo. Dat maakte rijden wat moeilijk. Ook liet ik nog een hele pot koffie over de keuken heen vallen, met koffie gruis en filter en al en kwam ik vandaag erg veel irritante weg gebruikers tegen.

Vlak voor Kullu zijn ze een joekel van een dam aan het bouwen met tunnels door bergwanden en veel opgebroken weg, en daar was op een gegeven moment een weg versmalling. Er kan maar een auto tegelijk door, en dan komt het beste in de Indiase chaffeurs boven hoor. Dat betekend dus dat er een file is tot de bottleneck. Niet ernstig maar achterop komend verkeer wil dan niet wachten en rijd de file voorbij, om dan ook vooraan bij de bottleneck ook in de file te komen en zo beide kanten van de weg vast te zetten. Aan de andere kant van de bottleneck gebeurt precies het zelfde, met andere woorde, dikke file zonder dat er beweging in zit. Er valt dan maar een ding te doen en dat is wachten, en also geschiede. Todat een van de mensen die de file (en mij dus) voorbij was gereden in zijn achteruit terug kwam om de weg vrij te maken en achteruit achter mijn auto in wilde steken. De sukkel had niet mijn fietsdrager gezien en reed daar in volle vaart tegen aan. Het metal schraapte op elkaar, en in plaats van te stoppen reed de sukkel gewoon door, onderwijl zijn hele auto bekrassend met het omgebogen metaal van mijn fietsdrager.
Ik werd me een partij woedend, en stormde naar buiten om de schade op te nemen. Zijn auto stond helemaal vast tegen mijn fietsdrager, en die sukkel wilde gewoon weer vooruit gaan rijden. Ik schreeuwde dat ie moest stoppen, sprong in mijn camper en reed mijn camper een halve meter naar voren. Daardoor kwam de camper los van zijn auto en kon de sukkel zijn auto alsnog aan de kant zetten. Echt kwaad werd ik pas toen ik de man aansprak op de schade en hij ijskoud tegen me zegt: ‘ach, die kapotte lamp, dat was al lang zo’ en weg wilde lopen naar zijn auto. Ik pakte mijn honkbal knuppel en verzocht de man vriendelijk hier te blijven. Ik denk dat het schuim op me lippen stond, zo boos was ik.
India is India, en al gauw stonden er 40 man om mijn en zijn auto en werd er lustig op los gediscusieerd. Er begonnen zich allerlei mensen mee te bemoeien en het werd allemaal heel onoverzichtelijk, dus ik heb die chaffeur van de tegenpartij maar gezegd dat ie mij een schade vergoeding moest betalen (verzekering zal ie vast niet hebben) en hij bood me 100 roepies (2 euro) maar ik eiste 1000. Allen al het nieuwe achterlicht kost me in Holland 30 euro denk ik, maar dat wilden ze toch echt niet snappen. Enfin, na 20 minuten gediscusieerd te hebben zat er geen schot in de zaak dus ik pakte mijn camera uit de auto en begon foto’s te maken van zijn auto, de schade aan de mijn een ook van die man, onderwijl mompelend dat ik de politie in zou schakelen en ze me wel zouden helpen recht te krijgen. Dat hielp wel, maar hel;aas te goed, want de chaffeur werd blek, stapte in de auto en reed snel weg, ik zag hem niet weer.

Na al deze onprettige ervaringen van vandaag arriveerde ik om 5 uur in Manali. Ik vond een redelijk hotel waar ik de auto voor kon parkeren en na een goede douche en een prima maaltijd voelde ik me iets beter,

Eind km stand 121426 (288 gereden).

Vrijdag 9 juli 2004. Manali, niet gereden. Wilde vandaag niet zo veel doen dus lekker in Manali gebleven vandaag. Heb wat huishoudelijke zaken gedaan, auto schoongemaakt en met de hond gelopen in het mooie bos van het park alhier.
Pankaj en ik hebben gisteren besloten dat het beter was als ie weer terug naar huis zou gaan omdat het niet klikte tussen ons. I werd alleen maar gepikeerd op hem , en hij wilde alleen maar lui zijn en niets doen. Ik heb een bus ticket naar Delhi voor hem gekocht en hem 500 roepies voor een trein ticket naar huis gegeven, en ajuu gezged. Ik voelde me wel niet helemaal lekker er door, maar het was wel het beste. Hij had de gift om ernstig op mijn zenuwen te werken.

Manali was best druk, ondanks dat het eigenlijk maar een durpske is. Omdat er veelIndiase toeristen zijn waren er ook veel bedelaars en verkopers van de meest debiele dingen, die je dan om de 10 mter aanklampte om wat te kopen. Zo liepen er wel 30 man rond die Safraan verkochten, 30 man die een schaakspel van ‘sandlewood’ aan de man wilde brengen, 40 schoenpoetsers, er liepen verkopertjes avn sieraden en noem maar op.

Wel heb ik medelijden met sommige bedelaars, zeker bijvoorbeeld het 7 jarige jochie wat zijn blinde vader rond lijd aan de hand, en overal even stopt om te bedelen. Die jongen heeft geen leven, toch is ie altijd vrolijk enlacht ie altijd. Voor dat soort gevallen wil ik nog wel eens de portemonee trekken of wat te eten geven, waar men in beide gevallen dan ook altijd erg blij mee is.

Zaterdag 10 juli 2004.
Niet gereden
Niet zo veel gedaan vandaag. Wel een nieuwe hoes vorr het bed van Brox gemaakt omdat hij helemaal over zijn bed had gescheten vannacht. Hij heeft ook een open wond op zijn neus, zeker weer ergens ingezeten. Er kwam een bedelaar jochie van een jaar of 14 die geld wilde. Ik zei, als je geld wil moet je er voor werken dus vertelde hem dat als ie mijn badkamer goed schoonmaaklte en de vloer in de camper ook hij 100 roepies kon krijgen. Voor mij slechts 2€, voor hem een weekloon. Dit was natuurlijk kinder arbeid, maar wel een goede soort, dus vond ik het niet zo erg. Beide partijen blij lijkt me toch? Hij deed zijn werk erg goed moet ik zeggen en was een happy gast, met een goed humeur, wilde graag leren en deed het met plezier. De badkamer was prachtig schoon. Hij vroeg me of ik morgen nog werk voor hem had, en ik zei dat ie maar langs moest komen, dan zou ik wel kijken.
Verder wat met Brox de hond gelopen, die nu weer vol energie zit nu de temperatuur weer normaal is, deed een middag slapie, wat boodschappen zoals yogurt gekocht om de stoelengang weer op gang te krijgen etc.

Zondag 11 juli 2004.
Manali, niet gereden.
De jongen die gister mijn badkamer schoon maakte heeft vandaag veel van de rest van de camper schoongemaakt. Hij was prettig gezelschap en deed zijn werk goed. Hij heeft me wat goede adresjes voor boodschappen gegeven, dat soort lokale informatie is goud waard. Hij kwam aanlopen toen ik aan het ontbijten was in de auto en hem dus maar mee laten eten van de Ameikaanse pannekoekjes die ik gemaakt had. Ze vielen geloof ik niet zo in de smaak haha. De jongen adviseerde me ook een electricien om het probleem met de compressor op te lossen. Het is hier de gwoonte niet om je auto naar de techneut te brenegen maar om de techneut naar je auto te loodsen. Dat is wel handig hoor, en de man ontdekte dat tot mijn verbazing het probleem niet in de bedrading lag (zoals ik vermoede) maar in de comprssor zelf, en dat hij die uit elkaar moest halen om hem te fixen. Dat kon ie niet ter plekke repareren en ik maakte een afspraak om dat over een paar dagen bij hem te komen laten doen..
Met de hond lopen in India kan erg makkelijk zijn. Dat de hond ergens kakt of piest vind niemand erg, gewoon lekker op de stoep schijten is geen probleem. Koeien en ezels, die hier overal los over straat lopen schijten ook overal, dus die kleine drol van Brox valt niet eens op. Je kan de hond ook gewoon los laten lopen want iedereen gaat vanzelf opzij. Terwijl ik dit nu schrijf vreet Brox een heerlijk bokkepootje. Niet een bokkepootje ala zoetigheid, maar een echt pootje van een geit, van hoef tot knie denk ik, de haren er af gebrand en Brox vreet het helemaal op. Het was het enige kluif materiaal wat ze vanochtend bij de slager hadden, en wel een succes dus.
Wat dingen om te onthouden. Verse melk word in zakken van een halve liter verkocht en kost gemiddeld 10 roepies (volle melk is iets duurder), 20 eurocent dus. Boter in pakjes van 100 gram en kost 15 roepies.

Ik probeerde het gesmolten bolletje gouda kaas op te eten maar de smaak was zo ontrzettend sterk dat het vies was. Ook is het erg moeilijk van een gesmolten platte schijf om plakjes af te snijden, dus ik denk dat ie wel richting prullebak gaat. Wel zonde. Ik zal het nog eens door het eten (macaroni of zo) proberen.
Verder worden er hier veel natuurlijke snoepjes verkocht, vooral gedroogd fruit zoals aardbeien of mango zijn erg lekker. Wel raar is dat ze die dan eerst in de suiker gerold hebben (alsof ze al niet zoet genoeg zijn) en dan omwikkeld hebben met eetbaar zilver papier, heeeel vaag. Kan volgens mij nooit gezond zijn.