20040701 – Juli 2004, Manali (India) en te veel eigen gemaakt bier

Geplaatst op Sunday 01 August @ 07:40:55 GMT+1 door casper
[ Bewerken | Verwijder ]

Reis Verhaal 2004/5 Vanaf nu mijn site maar weer in het Nederlands bijhouden. Goed, weer in moers taal dan maar, is voor mij toch ook wel wat makkelijker, het zijn vaak de kleine nuance verschillen die je in het Engels toch niet helemaal kwijt kan.
Mijn rug problemen bleven aanhouden, de ene dag wat meer dan de andere, en ik werd er een beetje erg moe van. Behalve dat je anders gaat lopen, daardoor je spieren anders gebruikt voelde ik me steeds erg moe en af en toe misselijk. Het eten ging wel, alhoewel niet enthousiast, maar dat is een kwestie van jezelf verplichten te eten. Ik bleef een beetje rond het plaatsje Manali hangen, om uit te rusten en me rug wat rust te geven.

Wat me toekomst plannen zijn?das een goeie, ik heb wat moeite om te besluiten. Ik wil richting zuiden/midden India rijden, dus naar Mumbai (Bombay) en dan afzakken naar Goa en daar wat blijven op het strand. Vandaar wil ik dan India doorkruisen richting Bangladesh,dat nu kompleet onder water staat, en daar zit gelijk mijn probleem. De monsoon is aangebroken en dat geeft veel erg nodige regen, maar vaak veeeeels teveel tegelijk En daar heb ik natuurlijk geen zin in. Ik kan wat westelijker afzakken, maar dan kom ik weer in woestijn gebied, met temperaturen van 40-50 graden. Dus, mijn plan is om naar Uttaranchal te gaan, dat is de provincie die aan Nepal grenst, een stuk oostelijker van hier. Ik verwacht dat het een beetje op het gebied waar ik nu zit lijkt (ik zit in Kullu Valley in de Himachal Pradesh provincie). De temperatuur zou dus ook goed moeten zijn, en tegen de tijd dat ik daar ben uitgekeken is het wel weer redelijk veilig om naar zuid India te gaan qua temperatuur en regen. Sprak gister iemand die in Goa woont en die zegt dat rond september de regens in zoverre zijn afgelopen dat het weer lekker is om er te zijn. Later word het daar drukker met toeristen, en dus niet leuk meer. Kan daar paar weken relaxen en dan langzaam land oversteken richting Bangladesh.

Ondertussen zit ik dus wat af te wachten en ik zal zoal een beetje de highlights aanhalen (niet dat die zo high zijn).
Mijn camper stond geparkeerd in New Manali. Dit is een klein plaatsje in de bergen, de uitlopers van de Himalaya, op een hoogte van 2000 meter. Het plaatsje zelf stelt niet zo veel voor, is erg touristy, en daarom erg goedkoop vanwege de hevige concurrentie tussen Hotels. Ook op restaurant gebied is er veel keuze en zitten er erg goede tussen die ook erg goedkoop zijn. Verder groeit hier de hasj gewoon aan de kant van de weg, en wel in zulke grote hoeveelheden dat je er de hele Nederlandse bevolking volgens mij van kan voorzien. Dit trekt dan weer een bepaald soort toeristen, die dan niet altijd even geliefd zijn bij de lokale bevolking (Israëliërs vooral).
Het dorp is onder verdeeld in Oud en Nieuw Manali, en er zijn er nog wat rand dorpjes, de bekendste is Vashist, waar de meeste Hippisch verblijven (en veelal blijven hangen) en de hele dag hun stickie roken en niks doen. Dus, ik voel me een beetje in Nederland hier. Ook qua temperatuur en regen lijkt het erg Nederlands, het regent vaak, maar vooral snachts. Het komt dan ook wel met bakken naar benee. Overdag is het meestal droog en vaak zonnig, de temperatuur loopt dan snel tot 25-30 graden op, prima dus. Naast de deur een enorm park met joekels van dennen bomen en mooi aangelegde wandel paden waar meestal geen hond loopt, dus ideaal voor Brox om uit te laten. De bergen rijzen erg stijl op vanuit het dorp, en in de winter ligt er hier meestal sneeuw. Ook nu is de sneeuw op de toppen rondom te zien.

Er komen veel toeristen uit Delhi, maar er wonen ook veel mensen uit Rajastan en andere meer zuidelijke provincies, die hier dan voor een paar maanden de hitte ontvluchten in hun eigen gebied, hier een tent opslaan en werk zoeken of schoenpoetser of zo gaan spelen, om dan weer in oktober terug naar hun eigen huis te gaan. Beetje nomadisch bestaan, maar wel begrijpelijk met die grote hitte in het zuiden. Dit alles maakt het dorpje erg druk want iedereen heeft wel wat te slijten of verkopen.

Als je binnen komt rijden dan springen alle Hotel tauts je al op de nek en door deze concurrentie heb ik dus een kamer met warme douche en TV met BBC news en een paar film kanalen voor tussen de 250 en 350 roepies (5 en 7 euro). Ok, het tapijt is dan wel gerafeld, het bed niet geweldig (matras van 1 cm hoog) en af en toe erg luidruchtig, maar wat wil je voor dat geld. De auto staat op straat tegenover het Hotel dat ik had genomen aan de overkant. Dit was erg makkelijk, zo kon ik ook af en toe een gietertje water meenemen voor mijn water tank, maar het open riool stroomde pal onder mijn voordeur door, of het erg gezond was daar ….kweet niet.

India’rs hebben de onhebbelijke gewoonte om overal te pissen (dit heb ik al eerder aangehaald maar het blijft een vieze gewoonte), en toen er dan ook een gast pal voor mijn deur (15 cm er vandaan) zijn blaas stond te legen schoot het me even in het verkeerde keelgat en stuurde ik Brox naar buiten, waardoor de man al pissend en met zijn handel nog naar buiten op de vlucht sloeg. Ik hoop dat ie flink over en in zijn broek heeft gezeken, kan ie zelf ruiken hoe vies dat is. Ook kwam ik eens terug van hond wandelen (strompelen) toen er een zwerver op de grond zat en die had mijn vuilniszak (die ik altijd aan de buitenkant van de camper heb hangen) op de grond uitgespreid en zat de mango schillen uit die zak af te likken. Hij had er een echt zooitje van gemaakt, dus ook hier, hond er bij en zeggen dat ie zijn zooi op moet ruimen. Het maakte allemaal weinig indruk op hem, hij was ver heen.

Ik vermaak verder me dagen een beetje met niks doen, een dag heb ik een loop tocht naar een waterval gemaakt (er mooi), met de hond wandelen in het park en wat lanterfanten.

Ik leerde een Canadese professor kennen (Prof. Bell), die hier zijn pensioen kwam slijten, hij had een huis gehuurd en was er pal naast een nieuw eigen huis aan het bouwen. Erg mooie locatie met uitzicht over de hele vallei. Hij kende weer een echtpaar waarvan zij Nederlands is (of was) en hij India’er, en hij beloofde me mee te nemen op bezoek bij deze mensen. Ik vond alles goed, want had toch niet zo veel omhanden en op mijn eerste bezoek aan de prof liet hij me zijn eigen gemaakte bier proeven, en dat smaakte perfect. Hij maakt ook wijn en andere sterke dranken maar bezwoer me dat hij geen alcoholist was, toch zaten we 5 minuten nadat hij dit zij met een grote pul bier voor de snufferd om half twaalf in de ochtend. Ik heb een keer bij hem gegeten, wat overheerlijk was, de man kon zeker wel koken, en dat gecombineerd met zijn bier? Hemels.

Het was de 21ste dat ik naar zijn huis ging met een riksha, en arriveerde om 6 uur, waarna we rond half acht naar deze Ned/Indiase familie zouden gaan. Ik had dus anderhalf uur door te brengen, en dronk een paar glazen bier van Prof Bells eigen productie. Voelde me daarom al een beetje vrolijk toen we bij de Hollandse vrouw aan kwamen, en daar werd weer bier geschonken. We aten Spaghetti met een super lekkere saus er bij, sla en aardappel salade, al dit eten was door prof Bell gemaakt en meegenomen. Het was een gezellige avond, waar veel gekletst werd in geloof ik wel 5 talen door elkaar. Engels, Nederlands, Hindi, Frans en sommige spraken nog een of ander lokaal dialect.. Behalve dan de twee kleinkinderen van hun, die vanuit New York over gekomen waren voor een bezoek aan Opa en Oma. Deze twee (meisje van een jaar of 12 en broer van 18 of zo) hebben het gepresteerd om de hele avond NIKS te zeggen. Als er wat aan ze gevraagd werd dan wende ze gewoon het hoofd af of gaven een zo kort mogelijk antwoord (meestal alleen Ja of Nee). Heel vreemd, maar het bedorf mijn pret niet, en na een heel gezellig diner met pudding toe en een bakkie koffie er achteraan, was ik erg moe en blij dat ik rond tienen door hun chauffeur werd terug gebracht naar mijn Hotel/Camper. Ik had vroeg op die avond een flinke Ibuprofen genomen voor mijn rugpijn, en dat, in combinatie met het bier, zorgde voor een pijn vrije avond

Ook kwam ik een Nederlands echtpaar uit Zeist tegen, een heel aardig stel, waarvan zij een kinder fysiotherapeute was, en die heeft me geheel belangeloos eens naar me ruggraat gekeken en zag van allerlei foute posities. Ze heeft een gewricht in me bekken lost gemaakt en wat oefeningen meegegeven, ook voor als ik in de auto zit. In ruil hebben ze echte Hollandse koffie met speculaas bij me gedronken. Het was een leuk stel, ze waren erg onvoorbereid afgereisd, maar dat is misschien wel de charme van zo met je rugzakkie rond gaan.

Ik heb nog bijna een echte trektocht gehouden op 22 juli. Kwam een Indiase familie tegen die me uitnodigden om met hun mee te gaan (of zij met mij eigenlijk). Ik accepteerde dat, we zouden naar hun grootouders gaan die in de bergen woonde op een hoogte van 4000 meter. Omdat ik die mensen verder ook niet zo goed kende besloot ik eerst een nacht op de campground te overnachten die 25 km van Manali lag, ook al om even te kijken wat voor een vlees ik in de camper ehh kuip had. Kan ik altijd nog terug als het niet goed gaat. Nou blij toe, want al na 2 km bleek dat ze geen rode cent bj zich hadden. Dat vond ik wel vreemd. Ze maakte het ook erg lastig voor me omdat ze alleen maar Hindi onderling praten, en een van de familie leden presteerde het om helemaal niets te zeggen. Ik voelde me dan ook meer hun chauffeur, dus in de ochtend heb ik ze verteld dat ik niet verder ging en ze maar met de bus moesten gaan. Daar keken ze wel van op, en na intern beraad hebben ze me een uur lang gesmeekt om toch te gaan, maar ik zag het niet meer zitten.

Verder moest ik constateren dat mijn rugpijn nog steeds erger werd, en na weer een paar dagen gelanterfant te hebben besloot ik toch maar om op zondag de 25ste naar het ziekenhuis te gaan. Die bewuste zondag was de pijn weer erger en het ziekenhuis bleek vlakbij. Jammer genoeg was het op zondag gesloten en alleen voor noodgevallen open, en mijn rugklachten hoorde niet tot de ernstige gevallen, dus onverrichter zaken keerde ik weer huiswaarts. Die zelfde avond lag in bed, rond half 11 of zo, toen de telefoon ging en me door de receptie verteld werd dat mijn vrienden gearriveerd en of ik maar beneden wilde komen. Ik had geen flauw idee wie dan die vrienden zouden zijn, en toen ik benee kwam zaten daar Charlotte en Jon, het Deense stel waarmee ik van Iran naar Pakistan ben gereden. Ze hadden mijn camper zien staan en zochten ook een Hotel, dus kwamen ze ff bij mij koekeloeren. Leuk stel die twee, en ik vond het prettig ze weer te ontmoeten. Ze hadden 12 uur gereden die dag, dus ze waren moe en ik heb ze lekker laten slapen, ik was ook wel moe.

De volgende dag wilde ik om 8:30 bij het ziekenhuis zijn en Charlotte, die ook wat kwaaltjes had wilde ook mee voor een checkup en een second opinion, dus we spraken of om half 8 op maandag ochtend (26 juli). Zo gezegd, zo gedaan, en die ochtend was mijn rugpijn verschrikkelijk pijnlijk, ik kon bijna niet meer lopen van de pijn, voelde me net een oude man (ben ik ook wel, maar nog nooit zo gevoeld). Het ziekenhuis was niets meer dan een groep van stenen huisjes waar ze in elk huisje een specialiteit hadden, en een centrale huisje waar je je moet registreren en 25 roepies (50 cent) moest betalen als bijdrage in de kosten. Hierna moesten we redelijk lang wachten want ondanks een heel prettig nummer systeem ging alles erg langzaam. Toen het mijn beurt was zat er een sympathiek jonge doktor op me te wachten in een chaotisch kamertje waar iedereen maar heen en weer en in en uit liep. Het probleem met hem besproken en na wat klein testjes had hij in de gaten dat wat ik ook al wel vermoede, een rugamputatie moest snel gedaan worden.
Haha, nee zonder dollen, er was een zenuw klem komen te zitten ergens in me rug, en die zou daardoor ook nog wel eens gepaard kunnen gaan met een ontsteking. Hij gaf me wat pillen, een ontsteking remmer en een pijn stiller (diclorenac en Trigan-D) en al strompelend verliet ik het ziekenhuis. Aangekomen bij de camper stonden er wederom 15 mensen te gapen met open mond, en dat schoot me zo vol dat ik ter plekke besloot om Manali te verlaten en de rustige campgrounds 24 Km verderop te bezoeken, waar ik al eerder was geweest en lekker relaxed kon gaan uitzieken. Ik hoefde daar Brox niet uit te laten want hij kon daar vrij los lopen en ik kon dan me rug goed laten rusten. Aldaar aankomen lekker op het gras aan de beek geparkeerd en die dag verder weinig gedaan.

In de avond werd mijn rugpijn zo ernstig dat ik me vrijwel niet meer kon bewegen zonder gigantische puin scheuten door bil, rug en boven been heen te laten schieten. Ik lag om 11 uur in bed, maar kon liggend ook geen pijnvrije positie vinden dus na 250 keer van positie te hebben gewisseld maar weer opgestaan, een Ibuprofen en een paracetamol tegelijk genomen, maar het had allemaal weinig effect. Ik schreeuwde het af en toe uit van de pijn, het was echt verschrikkelijk, nog nooit zo iets pijnlijk meegemaakt. Liggen lukte niet, zitten ook niet en er was maar een positie waar ik de pijn kon verdragen, dat was hurken en me rug krommen, helaas houd je dat ook maar een paar minuten vol.

Rond twee uur vond ik een positie waarin de pijn in zoverre dragelijk was dat ik in slaap viel. Ik werd om 6 uur wakker en wonder boven wonder, ik was geheel pijnvrij. Ik snapte (en nog steeds niet) niet hoe dit allemaal kon, heb ontbeten en weinig verder gedaan behalve een heel voorzichtig rondje met de hond langs de rivier gedaan. In de middag begon de pijn toch weer terug te komen maar op een andere manier. Me been werd nu pijnlijk en tegelijk koud alsof het niet genoeg bloed kreeg. Snel me medicijnen genomen en rustig gaan zitten. Dat had snel effect, en na een middagslaapje voelde ik me wel weer top. Hoe een super pijnlijke rug waar ik toch drie weken goed pijn van heb gehad, ineens zomaar weg kan zijn, ik snap het echt niet.

Anyway, ik ben echt ernstig blij dat het de goede kant uit gaat want ik moet me niet indenken dat de pijn die ik gister avond/nacht heb lang aan zou houden. Als je dat elke dag hebt, kan ik me voorstellen dat er mensen zijn die er gek van worden. Mijn rechterbeen voelt nog steeds koud en slaperig aan alsof de bloeddoorloop niet goed is, maar dat zal ook wel weer over gaan hoop ik.

Verder heeft me Piaggio het maar weer eens begeven. Nu echt denk ik. Hij wil niet meer starten ondanks dat hij wel benzine heeft, de bougie vonkt, het enige wat ik nog kan checken is de timing, maar ja, als die verkeerd staat zou die op zijn minst toch af en toe moeten stotteren, en zelfs dat doet ie niet meer. Ik heb hem naar een monteur gebracht, en die claimde onmiddellijk dat de zuiger stuk was. Erg ongeloofwaardig, en toen ben ik maar weer gegaan want hij had er dus geen verstand van.

Ik zit ondertussen nu al weer twee dagen op de campgrounds tussen Manali en Kullum en helaas, ook hier weinig privacy. Ik heb stoel en tafel buiten staan en mensen komen gewoon zonder te vragen en gaan op mijn stoel zitten. En ook hier natuurlijk de VVVVV (weet je nog? de Vermenigvuldigings Vactor van Vreemde personen van Vijf ) dus al gauw zitten er dan toch weer mensen om je heen. En wegsturen? je kan het proberen maar het heeft weinig nut want ze komen toch terug. Zo stond ik aan de bromfiets te sleutelen en dan staan er zo 10 man om je heen om goed advies te geven. Gelukkig ben ik erg eigenwijs.

Brox heeft hier op het gras de tijd van zijn leven want hij loopt los en heeft wat vriendinnetjes rond lopen die hem komen uitdagen. Ik heb hem wel al twee keer aan de overkant van de weg moeten wegplukken, zelf de straat over is dus levens gevaarlijk hier, zeker voor Brox die geen idee heeft van het gevaar van auto. En de auto’s hebben geen idee dat de hond dit niet weet dus die verwachten dat ie aan de kant gaat. Goed het effect kan je raden, platte Brox.

Ondertussen zit ik nog heerlijk op de camping 25 km onder Manali. Het is hier lekker toeven kan me wassen in de rivier (nee, deze is schoon?denk ik) en beetje klungelen, lezen, filmpie kijken, ook eens eindelijk mijn generator gebruiken enz. Je loopt toch tegen wat lokale bevolking aan, dat kan gewoon niet anders in India, en all in all is het relaxen geblazen.

Zaterdag 31 juli ben ik weer terug naar Manali gereden, omdat mijn been toch nog raar aanvoele, net alsof het steeds in slaap was, en ik wilde daar toch door een doktor na laten kijken. Die deed dat maar verzekerde me dat er niks aan de hand was en dat dit vanzelf wel weg zou gaan. Nou, blij toe dus. Ik loop nog wel wat te hinken, maar de pijn blijft weg.

Dat waren zo mijn belevenissen van de afgelopen drie weken, niet erg spannend. Ik zal wel in de komende dagen af gaan zakken naar het wat zuidelijkere Chandigar, om daar mijn LPG tank (die nu toch echt bijna leeg is) aan te laten passen aan de Indiase Gas-vul systeem, en dan weer terug richting Nepalese grens. Denk maar zo, geen nieuws is goed nieuws, er is hier niet altijd internet beschikbaar, maar ik laat vanzelf wel van me horen.