20040803 – Augustus 2004, Manali (India) naar Dehra Dune, het spook in de bossen

7 august 2004, Manli naar Dehra Dune en het spookte in de bossen
Geplaatst op Saturday 07 August @ 12:54:23 GMT+1 door casper

Dinsdag 3 augustus 2004.
Van Manali richting Chandigar.

Het had gister de hele dag geregend. Nou was dat niet zo erg want ik was toch niets bijzonders aan het doen, maar alles wordt nat en vochtig. Bijkomend vervelendigheid is dat de beek dan 2x zo hard gaat stromen, en daardoor erg zanderig en vies word, zodat een zwempartij er niet in zat. In de avond had ik leek het wel een partijtje van alle mensen die toevallig langs liepen, of toevallig de basketball de kant van de camper uit gooide etc. Hoe dan ook, ik hield er een naar gevoel van over, ook al omdat ik sommige mensen eten gaf, en ze dan zonder iets te zeggen weg liepen. Doe ik ook niet meer. Mijn Gameboy leek wel een hoer in een soldatenkamp, die ging van hand tot hand en heb ik goed in de gaten moeten houden, ook hier kan geen dank je wel af van diegene die hem (of is het haar) misbruikte.

De hele nacht stroomde de regen uit de lucht, en om 7 uur in de ochtend stond mijn camper in een grote plas met water en besloot ik ter plekke om vandaag maar te gaan vertrekken. Het moest er toch een keertje van komen. Ik hing al in en rond Manali vanaf 8 juli, dus al zowat een maand. Niet dat ik er spijt van had, in tegendeel, ik heb me kostelijk vermaakt en heerlijk uitgerust, ben van me rugpijn af (en heb er een slaapbeen voor terug), het moment van vertrek moest toch eens komen. Toch viel het zwaar, want ik was een beetje in het ritme van het luie leventje geraakt, heb er mensen leren kennen, waarvan sommige goed, wist ondertussen de weg goed, de juiste adresjes voor goed brood, lekkere dingen, de krant etc, veel mensen kende Brox en het was allemaal erg gemoedelijk, nu zou het weer buffelen worden dus. Ik reed met een brok in me keel weg, en ik weet niet waarom, maar ik was er toch wel een beetje triest om, het huilen stond me nader dan het lachen. Misschien ook wel vanwege het super trieste weer, grijze koude lucht, net iets hardere regen dat motregen, alles nat en vochtig, kweet niet, ik moest weer even wennen denk ik. Ook Brox had het moeilijk, want zijn hormonen zijn op piek niveau geloof ik. Zijn ‘vriendin’ liet alles toe, behalve datgene wat ie zo graag wilde, en als ie het probeerde werd ie flink door haar gebeten. Brox bleef volhouden, en bleef gebeten worden, zodat nu zijn wangen en kop onder de lidtekens en bulten zitten (die gaan wel weg) , maar ik weet zeker dat hij ook nog wel een paar weekjes had willen blijven.

Mijn plan was als volgt. Ik wil naar Chandigar rijden, dat is de dichtstbijzijnde grote stad op ongeveer 300 Km rijden. Daar wil ik de vulopening van mijn LPG tank laten vervangen voor een India’s type (of er bij laten zetten zou nog mooier zijn) zodat ik mijn gastank kan vullen en weer voldoende brandstof heb om te koken en warm water te maken, om dan weer voor een paar weken de bergen in te trekken, deze maal richting Nepalese grens. Een ander plan speelt er door mijn hooft, namelijk om richting Kajuharo te gaan rijden, dat vond ik wel een relaxed stadje (dorpje). Voordeel is dat ik daar wat mensen ken, alles vrij goedkoop is, en ik rustig nog een paar weken op het verloop van het regenseizoen kan wachten. Nadeel is dat het een tering eind rijden is en de weg er naar toe waarschijnlijk de slechtste van heel India is en dat het daar nu nog warm is. Anyway, genoeg geluld, om 9:30 uur reed ik weg vanuit mijn (Waypoint N32 04.335 E077 07.828) campsite, om over de super slechte weg via Mandi af te zakken. Starting Km 121554, het is 19 graden en regenachtig en de weg naar Mandi was bekend, die had ik immers al eens gereden. Na Mandi werd het nieuwe koek, en de weg voerde door woeste jungle met diepe dalen en hoge toppen, veel apen op de weg en zoals altijd, veel aso vrachtwagen chauffeurs die vinden dat de hele weg van hun is. Het aantal landslides (dat zijn aardverschuivingen die dan prompt de weg blokkeren) was vanwege de regens van de laatste dagen enorm, en het leek mij een soort Russische roulette, want het zal toch eens gebeuren dat er een partij modder de helling af komt zetten (of een partij stenen) net als ik er onder door rijd. Snel afkloppen maar. Gestopt op een zand zij weggetje van de hoofdweg, wat later een weg naar een heli-pad bleek te zijn (voor emergencies of zo?). Er was niks in de buurt, maar zoals altijd in India, komen de mensen gewoon uit de grond. Niemand was gelukkig lastig, en ik werd met rust gelaten (ook al met dank aan Brox).
Waypoint N31 13.808 E076 41.601
121755 gestopt om 17:15 en vandaag 200km gereden (en daar wel 7 uur over gedaan).

woensdag 4 augustus 2004
Rond Chandigar
Warm weer, rond de 35 graden.

121755

Nou, ik kon wel merken dat ik de bergen uit was. In de ochtend, het was stralend weer, was het gelijk raak. De zon scheen al vroeg, en ondanks dat ik al om kwart voor zeven op stond was het toch al warm. Na het gebruikelijke ochtend ritueel (ontbijten, wassen en plassen, poepen en pakken, hond wandelen en pre-flight check) reed ik al vroeg richting Chandigar, wat ik om een uur of half twaalf bereikte. Mijn missie was tweevoud, probeer LPG gas te vinden, en indien nodig, pas de aansluiting aan aan de India’se zodat ik me tank kon vullen.

Weer terug uit de bergen was het wel weer even wennen aan het chaotische verkeer waar alles van alle kanten tegelijk komt, en er zoveel verschillende weggebruikers zijn die allemaal tegelijk de weg opeisen dat het in het begin even weer acclimatiseren is hoor.
50 km voor Chandigar ineens politie op de weg, fluitje in de mond, en een stop gebaar. Ik deed niks verkeerd, dus ik denk bekijk het even en rijd gewoon door, de goede man helemaal over de rode op zijn fluitje, maar wat kan ie doen. Helaas, 100 meter verder nog zo’n gek, en die gaat midden op de weg staan, dus ik moest wel stoppen. Komt ie boos op me af, drukt me een pakketje in de hand, en daarna geeft ie me een soort ticket met de prijs van 150 roepies erop. Ik denk wat is dit nou, en kijk eens goed, is het een soort nummerbord en een boekje met daarom de tekst ‘houd je aan de verkeersregels’. Nou ja, die zijn gek, geen Indiase ezel die zich aan wat voor een regel dan ook houd, ik geef die man het pakketje terug en zijn ticket, en zeg in het Nederlands ‘nee dank je wel’ en rijd gewoon weg. Rare mensen die chinezen hoor.

Bij het eerste benzine station reed ik naar binnen en vroeg om CNG (Compressed Natural Gas, zoals ik vermoede dat het hete) maar de man staarde me appelig aan, en een klant riep ineens dat ik daar voor naar Delhi moest, hier was dat niet te krijgen, Mmm, dat zou niet fraai zijn want ik had geen zin om naar het nog hetere Delhi te gaan, dat was nog eens 300 Km rijden. Ik denk, weet je wat, ik laat me niet kisten, ik kan me niet voorstellen dat ze in een grote stad als Chandigarg niet EEN station hebben die dat verkoopt, dus hup, ik naar een volgend station, wat meer richting centrum, en op de zelfde vraag kreeg ik een ander antwoord, namelijk dat ik in Sector 33 van de stad dit kon krijgen. Vol goede moed, ik naar de kaart kijken, de politie gevraagd en op naar sector 33. Die was snel gevonden, en verdomme zeg, bij de eerste benzine pomp al gelijk raak, niet eens CNG, maar officieel zelfs LPG autogas genaamd, reed ik blij naar de pomp toe om te kijken wat voor een aansluiting ze gebruikte. Gadver de pielekes zeg, zelfs nog een aansluiting waarvoor ik een tussenstuk bij me had, nou het feest kon niet op natuurlijk, dus ik stond dat tussenstuk er al in te draaien toen er een bediende op me af kwam om me te vertellen dat er geen Gas was, de pomp was stuk. Jasses nog aan toe, nou ja, ik vragen wanneer die gemaakt werd, zegt ie… tja, na drie uur, maar met zo’n gezicht dat ik er geen snars van geloofde. Op de vraag of er een andere pompstation was die het verkocht dirigeerde hij me twee sectoren van de stad verder. Hup, ik naar het andere pompstation, en na wat zoeken zag ik inderdaad weer een LPG pomp, dus ik parkeerde me auto er netjes naast maar weer pech, gas was op zei de bediende, morgen misschien. Op de vraag waar dan, had ie geen antwoord, dus ik denk, ik rijd de stad wel rond, als er 2 pompen zijn, zullen er toch ook wel drie zijn. Zo heb ik twee uur lang die K-stad rond gereden, bij wel 20 benzine stations gevraagd, maar helaas. Goed, dan maar weer terug naar het eerste station, ik denk, tot 3 uur kan ik wel wachten (het was inmiddels 1 uur) en toen ik me auto daar parkeerde en ik nogmaals de vraag van wanneer komt het gas er aan stelde, sprak ineens niemand meer Engels en wilde niemand me meer helpen. Na een half uurtje ben ik maar weg gereden, ik denk krijg maar een XXXXX, ik red me wel met het gas dat ik nog heb en ik heb nog een 10 kilo fles. En dan tank ik wel op de terug weg of zo, het was mij te warm om in die stink stad te blijven hangen.

Dus… hup, omkeren en terug naar de bergen, nu echter meer oostelijker, de kant van Nepal op. Dus de weg richting Shimla genomen (had ik al eens gereden), en bij Solan rechts af naar Nahan, en dan door naar Dehra Dun. Dit laatste stuk weg was super spannend, want het was een B-weg over de bergkammen heen, door prachtige natuur, dennen bomen, jungle, watervallen, alles heb ik gezien. Zeker, de weg was niet denderend, erg smal, maar met zo een mooie natuur en geen haast, is het niet moeilijk om langzaam te rijden, en dan is een slechte weg niet zo erg. Maximaal 40 km heb ik gehaald geloof ik, naja, als je maar leut hebt. Ben halverwege Nahan blijven slapen op deze stille weg gewoon langs de kant, tussen de naald bomen en met een soort meertje naast de deur (achteraf minder goed idee, Brox vond het wel leuk dat modder water, en de kikkers maakte tering herrie). Hoop dat het morgen ook weer zo’n prettige weg word.

Overigens, had ik al verteld dat ik alles heb meegenomen,m behalve de blik opener. Haha, heel stom. Er lag namelijk een blik opener van de vorige eigenaar, dus ik had zonder meer aangenomen dat dat wel zou werken, en toen ik voor het eerst een blik wilde openen (ben niet zo een blik eter, dus het was ergens in Iran of zo) viel dat ding in me handen uit mekaar. Gelukkig kun je met improviseren en een zakmes heel wat doen, maar het was wel stom.

Geslapen op Waypoint N030 49.221 E 077 05.139
223 km gereden denk ik

Donderdag 8 augustus 2004.
Naar Derah Dune
Lekker weer, 22 graden

Weet je, soms kan zo een mooie plek om te slapen gewoon een nachtmerrie worden, en dat werd het ook. Ik was voor het slapen gaan erachter gekomen dat de ketting van mijn name-tag, die ik de laatste anderhalf jaar om mijn hals heb gedragen en waar mijn naam en adres op staat voor noodgevallen, gebroken was en alleen de ketting lag nog om me hals, de tag zelf was pleite. Ik dacht nog, als dat maar geen teken aan de wand is…Ik lag heerlijk te slapen, lag er vroeg in (half 10) en om de een of andere reden werd ik om 10 uur al weer wakker en zag ik het flitsen van een zaklamp door het open bovenraampje. Ik schrok een beetje, want ik stond in het midden van nowhere, dus wie staat er dan met een zaklamp voor me deur. Stilletjes draaide ik me om om naar buiten te kijken, en daar zag ik twee hoofden, die naar mijn deur stonden te kijken, en daarna de hondenbak aan het bekijken waren en volgens mij voelde ze ook aan de deur. Dit alles gebeurde in alle stilte, ze waren duidelijk met niet goede dingen bezig. Ik had mijn zeer sterke zakklamp in de hand en zette die aan en riep zoiets van ‘Hallo what are you doing’ en de twee hoofden holden hard weg. Ik kon niet zien of het volwassenen of kinderen of spoken waren, maar ik zat er wel een beetje mee. Ging toch weer liggen, om 5 minuten later weer te schrikken van die zaklamp. Ik werd toch een beetje bang, want er gaan dan allerlei dingen door je hoofd , immers stond ik daar in het midden van nowhere op een smal bergweggetje, met een meertje naast de camper aan de ene kant, en een afgrond aan de andere kant van de weg. Ik bedoel, als er mensen waren met kwade bedoelingen, zou het makkelijk zijn om me te laten verdwijnen, geen hond die me ooit nog vind. Ook geen hond die me komt helpen trouwens als ik hard zou schreeuwen, dus, ik moest het alleen klaren. Ik denk, ik zal ze eens flink laten schrikken, dus ik spring uit bed, gooi de deur open, stuur Brox de deur uit met het commando te gaan zoeken (dat vind ie leuk, dus die sprong naar buiten) en ik er achteraan met mijn felle zaklamp. Een ding werd al gelijk duidelijk, de drinkensbak en etensbak van de hond waren verdwenen, de twee (als het er twee waren en niet meer) kozen het hazenpad, en wel zo snel dat ik ze niet eens meer kon zien. Dat was wel vreemd, want ik had goed zicht, dus ze moesten ergens verborgen liggen, of achter ene boom staan. Brox was geen speurhond, dus die liep maar wat heen en weer te kijken, en ik scheen met mijn zaklamp goed rond de camper om te laten zien dat ik er was, en ging daarna weer naar binnen, na de rest van mijn spullen binnengehaald te hebben. Tja, toch ga je dan niet lekker meer liggen, en van slapen kwam dus niet veel meer. Elk geluidje, elk piepje, elke beweging van Brox deden mij in een stuip schieten want dan dacht ik weer die lui te horen. Van allerlei rare dingen schoten door mijn hoofd. Van ze gaan de boel in de fik steken, of ze gaan straks schieten, ze steken de banden lek, etc etc. Achteraf, als het weer licht is, lach je er om, maar in het donker denk je anders. Brox lag alleen maar te snurken, en ik bleef maar rare geluiden horen de hele nacht. Een keer of 4 ben ik er wel weer uitgeweest om met mijn zaklamp rond te schijnen, zonder overigens wat te zien. Rond 4’en dommelde ik in, en om 6 uur was ik weer wakker, weer door vreemde geluiden. Nu het licht was kon ik de boel gaan inspecteren, en er was zowel van binnen als van buiten niks vreemds te ontdekken, toch bleef ik die vreemde ristel geluiden horen. Ik vermoed nu, dat ik een muis of rat in me camper heb. Ik had al eerder keutels onder de motor kap gevonden (op de accu) en de verklaring voor die vreemde geluiden zou heel goed een rat kunnen zien, die zich tussen de sandwich panelen heeft genesteld, en snachts lekker aan het knagen is en rond aan het schuiven. Dat zou ik verder uit moeten zoeken, nu wilde ik eerst van die nare plek (die gister nog zo mooi was) weg rijden.

Zo gedaan, en om 7 uur, na ontbijt en leging van mijn toilet (ik denk, zal toch een cadeau achter laten haha) reed ik de zeer fraaie weg op richting DerahDune. Km stand 121979 De weg bleef erg smal en vol gaten, maar de uitzichten bleven schitterend. Ik reed geruime tijd aan de rand van de Himalaya, met de laagvlakte van India (die zich tot voorbij Delhi strekt) aan mijn voeten. Helaas was het zicht niet erg ver, maar wat ik zag was fantastisch. De weg was ook erg bochtig, ik denk dat ik wel 1500 bochten naar links, en 1500 bochten naar rechts heb gemaakt vandaag.

Af en toe even gestopt voor een bakkie, en rond 12 ‘en kwam ik de bergen uit, en reed ik de laagvlakte op (en ging de tempratuur gelijk omhoog) . Hoe ik daarna bij Dehra Dune ben gekomen is me een raadsel, via achteraf weggetjes en een dam, via een brug waar de brugwachter me in eerste instantie niet over wilde laten (waarom weet ik niet, hij bleef maar Hindi tegen me lullen), via een natuur reservaat en de meest vage paadjes, maar uiteindelijk ben ik er toch gekomen. En het had niet veel later moeten zijn (ik arriveerde rond 3 uur middag) want ik zat er helemaal door. De slechte nachtrust en de opperste concentratie vereist op deze wegen, maakte echt dat ik op was.

Tot overmaat van ramp liet een stomme politie agent me niet door het centrum van de stad rijden maar moest ik via nauwe steegjes achteraf en achterdoor de stad door, met alle problemen van dien, want de India’er zal niet gauw op zij gaan in het verkeer voor een ander, dus ik stond vaak vast. Gelukkig is het allemaal goed gekomen, en na wat gezoek heb ik voor het Sunrise Hotel geparkeerd, een kamer genomen (700 roepies, veels te duur ja) , hond en een fles bier mee naar boven, gedouched, en een tukkie gedaan, waardoor de wereld er gelijk heel anders uit ziet.

Voor dat ik het vergeet, ik was er bijna niet meer geweest, want op een brug week een bus (het zijn altijd die bussen die zo debiel dom en hard rijden) uit naar mijn helft, ik kon nergens naar toe, en het scheelde echt maar 3 cm. Hij ramde wel me spiegel, die gelukkig de klap overleefde, maar voor het zelfde geval had ie de hele rechterkant open gereten. Het rijden in India is GVD net oorlog voeren, je moet je plek opeisen, maar bereid te zijn in te binden als de andere meer lef heeft of groter/sterker/zwaarder is. Dat continu oorlog voeren, daar word je wel eens moe van hoor.

In de vroege avond een share taxi naar het centrum genomen, wat rond gelopen, kip voor hond gekocht (en ze hadden bacon, dus voor morgenvroeg wat gekocht, voor het eerst sinds 3 maanden) daarna wat met de hond gelopen, een paraplu gekocht want het begon weer eens te stort regenen, wat keertjes een gieter water in de tank gegooid (die bijna leeg was, was immers bijna een week niet in de gelegenheid geweest om te vullen), en nu zit ik op me kamer te typen en te proberen niet in slaap te vallen (het is nu half negen).

Vrijdag 6 augustus 2004.
Dehra Dun
Vies vochtig warm, 34 graden.

Had al besloten om vandaag naar Mussoorie te gaan en vandaar eventueel door naar het verdere noorden, afhankelijk hoe de weg was. Na in de ochtend wat boodschappen gedaan te hebben en de watertank gevuld met 12 volle gieters (wat een heen en weer geloop en wat een zweet) rond 11 uur de weg naar Mussoorie ingeslagen. Dit gehucht was een zogenaamd Hill-station, gemaakt door de Britten, om de zomer warmte te ontvluchten. Ik was van te voren een beetje bang dat het hetzelfde laken en pak (figuurlijk natuurlijk he, voor hans Teeuwen fans), was als Shimla, leuk gehucht, maar alles zo nauw en klein, dat ik er met mijn auto niet echt terecht kon. Shimla heb ik toen weer snel verlaten ondanks dat het een leuk plaatsje leek. Maar goed, niet geprobeerd altijd mis, en de Lonely Planet deed erg ophemeleik over Mussoorie. De weg er naar toe was erg stijl en bochtig maar ik was wel wat gewend gelukkig, dus langzaam maar zeker steeg ik van 900 meter naar 2000, en dit alles in 34 km. Het aantal haarspeld bochten was dan ook niet te tellen en dat heb ik dan ook maar niet gedaan. De uitzichten over Dehra Dun, waar ik dus net vandaan kwam waren spectaculair, maar aangekomen in Mussoorie, was het precies waar ik al bang voor was, een volgepakt dorpje met sluipdoor weggetjes waar ik met mijn auto vrijwel niet terecht kon. De weg was zelfs afgezet voor grote auto’s, dus ik kon er zelfs eigenlijk niet eens in, en met gevaar voor eigen leven de auto gekeerd op de smalle weg en weer terug naar beneden gereden, daar had ik dus geen zin in. In mijn hoofd heb ik toen eigenlijk al de beslissing gemaakt om terug naar Manali te gaan rijden, want ik miste het.

Terug in Dehra Dun ben ik naar de parkeer plaats gegaan die ik gister al ontdekt had, pal in het centrum, vrijwel 25 meter hemelsbreed van de clocktower, groot, met betonnen platen tussen het gras zodat ik recht kon staan, en omdat het aan de achterkant van de huizen was ook nog relatief rustig (voor India dan). Voor het bedrag van 120 roepies per 24 uur mocht ik daar staan (nog duur, maar ok) en ik besloot om van de gelegenheid gebruik te maken om eens door het centrum te wandelen (zover mogelijk met mijn slaap been). Brox kon lekker over het parkeer terrein heen banjeren, hij had al snel vriendjes gemaakt met de parkeer wachter, en vijanden gemaakt met ongeveer 10 straat honden die er rondhingen, en die niks anders deden dan op een afstandje gaan staan blaffen. Als Brox dan hun richting maar uit keek, holden ze al jankend weg met de staart tussen de benen. Verder had het hondje de eerste ervaring met de apen die hier in grote getallen rond lopen, gelukkig zijn ze bang voor hem want die apen kunnen flink gemeen zijn. Helaas denkt Brox nog dat het leuke beesten zijn om mee te spelen, dus hij loopt er al piepend achteraan. Gaat wel over denk ik als een van die apen hem eens flink aan de oren heeft getrokken.

Al wandelend door het centrum zag ik een bromfiets monteur vlakbij de parkeerplaats, dus ik liep terug om mijn skooty (zoals ze mijn snorfiets in India noemen) te halen. Na enig aandringen zijn ze hem gaan repareren, en terwijl ik toekeek zag ik het euvel, de sproeier in de carburateur was los getrild, het enige onderdeel waar ik geloof ik zelf nog niet naar gekeken had. Maar goed, skooty reed weer, en de monteur wilde nog even naar de koppeling kijken, want die was niet goed zij die (ik had er geen problemen mee) en twee man hebben daar 3 uur aan zitten werken, waardoor het ding nu om de een of andere vage reden twee keer zo hard liep (maar heel langzaam optrok). Dit alles koste me 225 roepies, niet om over naar huis te schrijven (oops, nou doe ik dat dus toch). Erger was echter, dat ik in de camper de bovenraampjes open had gelaten en er al wachtend op mijn skooty een enorme hoosbui los barste. Ik wist dat het zou gaan lekken, maar kon weinig er aan doen, en toen ik 3 uur later terug keerde in de camper was mijn bed nat en laag er ene plas water op de vloer. Kutje bobo, nou ja, vannacht maar in de zitkamer slapen dan (haha, klinkt erg blasé). In de avond nog wat op skooty rond gescheurd, maar werd al snel door een politieman aangehouden omdat ik geen helm op had (slaat dat nou op, in India… een helm???) maar ik wist me eronder uit te lullen door te zeggen dat het een fiets was en geen bromfiets. Haha, die agent wilde natuurlijk gewoon bakshish (smeergeld) hebben.

Ik had Domino’s Pizza gezien, en dat heb ik dan in de avond ook besteld (een oude liefde van me vanuit mijn studenten tijd in Tampa-Florida), en met een volle buik ben ik in de zitkamer gaan slapen, wat erg moeilijk lukte vanwege de vieze vochtige warmte.

Geslapen op Waypoint N030 19.552 E078 02.551