20040803 – Augustus 2004, Dehra Dune (India) en de dierenarts van 2 cent

15 augustus, Dehra Dune en Manali en de dierenarts die 2 cent koste
Geplaatst op Sunday 15 August @ 10:55:53 GMT+1 door casper
Zaterdag 7 augustus

Ondanks dat ik eigenlijk weg wilde, besloot ik de volgende dag toch in Dehra Dun (de scholen stad, echt weer Aziatisch overdreven, 10 scholen per vierkante Km geloof ik) te blijven. Ik had immers een redelijke staanplaats, had voldoende water en ik kon hier in Dehra Dun spullen krijgen die ik elders nog niet gezien had, zoals bacon, dvd’s en wellicht zelfs een goede claxon voor me auto. De hele dag dus een beetje lopen shoppen, wat theedoeken, melk kannetje etc, allemaal stomme kleine dingen. Verder eigenlijk die dag niets gedaan, wat rond de auto gehangen, wat geinternet etc etc. Nog wel overhoop gereden door een bromfietser. Ik keek netjes de goede kant uit bij het oversteken, en toen ik tussen twee auto’s door wilde oversteken stapte ik de weg op en werd ik geschept door een brommer die tegen het verkeer in reed. Geen sorry of wat dan ook, hij reed gewoon door, mijn been lag open (niet ernstig maar toch) en ik had wel een beetje pijn. Wat een hufters ook in het verkeer, laat ik daar maar niet weer over beginnen.

Zondag 8 augusts 2004.

Ik was eigenlijk van plan Dehra Dun te verlaten, dus na twee nachten op de parkeerplaats heb ik dat ook gedaan. In de ochtend begon het te regenen dat het een lust was (niet dus) en terwijl de parkeer wachter nog even probeerde om me te tillen (door te zeggen dat ik nog moest betalen), kwam er een man aan die zijn labrador uit liet, en die had ie los lopen dus Brox zag al een potentieel speel maatje en stormde er op los. Brox kan niet voorzichtig doen, wat dat betreft is het een lompe hond, en de man schrok zich blijkbar rot en mepte Brox met de stok die die in zijn hand had. Ik werd me een partij giftig, kom je aan me hond, kom je aan mij. Met luide stem schreeuwde ik naar die man, in het Nederlands, dat ie op moest houden, en hij begon nog terug te schreeuwen ook. Toen ben ik naar binnen gelopen, heb ook een stok gepakt, en de man duidelijk gemaakt dat ik zijn hersens in zou slaan als ie nog een keer waagde om mijn hond zo zonder reden te slaan. Toen bond ie in, en hij kon geen Engels, behalve het woord sorry, en dat zei hij dan ook wel 20 keer, maar ik was echt pissig en kon geen sorry accepteren.
Na al deze consternatie was het wel tijd om Dehra Dun te verlaten, en in de stromende regen ben ik weer richting Chandigar gereden, in de hoop dat ik nu wel LPG gas zou kunnen krijgen. De rit, waar ik op de heen weg, via de bergweggetjes bijna twee dagen over had gedaan, duurde nu maar 4 en een half uur, en dat zelfs nog in de stromende regen waar de wegen soms kilometers lang blank stonden en je maar moest gokken of je weg of gat had. Het was echt op een gegeven moment zo erg dat ik dacht dat ik maar naar een Ark moest gaan zoeken, man man wat een water.

Kwam ook nog een wegblokkade tegen, en dat was niet de eerste. Maar ik stond nu wel vlak bij het begin van de blokkade dus ik kon goed zien wat er aan de hand was. Blijkbaar was er water overlast of zo als het regende, en de lokale bevolking pikte dit niet meer en blokkeerde daarom gewoon zittend de weg, tot er iemand van hogerhand kwam zeggen dat het opgelost zou worden. Niemand, ook de politie, die wat deed en zo heb ik toch een dik uur vastgestaan en heb de consternatie, de chaos en de oploopjes mooi kunnen bezichtigen. Op een gegeven moment kwam er inderdaad ene hoge heer aan en een bus met politie agenten, er werd wat heen en weer gepraat en de mensen werden door de politie opzij geduwd zodat het verkeer er weer door kon.

In Chandigar aangekomen ben ik eerst naar de pomp gegaan waar ze de vorige keer claimde dat ze die zelfde middag nog de boel werkend zouden hebben, maar nee hoor, na bijna een week was het nog even stuk als voorheen, dus ik had een slecht gevoel er over, en na wat stampij gemaakt te hebben ben ik maar afgezakt naar de andere pomp waar wonder beven wonder er wel Gas was: Joepie!!!! 37 liter ging er in mijn 50 liter tank, daar kon ik dus wel weer even mee vooruit, en ik wist nu dat ik het kon krijgen, dus ik was wel weer blij. Snel maar weg gegaan uit Chandigar, want ook hier was het heet en vochtig, en tot ongeveer 6 uur in de avond gereden en geparkeerd langs de weg op een stek zandgrond. Dit alles nu in de deelstaat Punjab, die erg bekend staat vanwege hun Sikh bevolking, dat is een soort afscheiding van het Hinduisme, en je kan een Sikh makkelijk herkennen aan zijn tulband. De religie verbied hun om naar de kapper te gaan, dus rollen ze hun haar op en bedekken dat met de tulband. Nog niet zo lang geleden was er erg veel onrust en gevechten tussen de Sikh’s en de Hindoes, omdat de Sikhs een officiële onafhankelijke staat wilde hebben. Zucht.
De mensen die kwamen kijken bij mijn parkeer plaats heb ik resoluut en erg bot weg gestuurd, ook al omdat mijn elektrisch probleem nu zo erg was geworden dat ik de ijskast niet meer kon aansteken. De elektrische ontsteker zat in de groep waar de kortsluiting zat, en ik kreeg die dus niet meer werkend. Ik heb het rooster aan de buitenkant eraf moeten halen en met heel veel gepiel de gasvlam aan gekregen (immers moet je binnen in de knop ingedrukt houden, terwijl ik buiten via het ontluchtingsluik de vlam aan moest steken. Met een constructie van de bezem klemzetten tegen de knop aan, heb ik het toch voor elkaar gekregen, maar het zal toch enige aandacht nodig hebben binnenkort. Ik heb ook nog water uit de dieselpomp moeten halen, daar brandde een waarschuwing lampje als maar voor, en na de technische boeken erop te hebben nageslagen is dat ook wel gelukt. Blijkbaar zit er veel water in de diesel hier. Waypoint N31 11.190 E076 35.421 Slaaphoogte 400 meter NAP, 277 km gereden. Getankt bij het verlaten van Dehra Dun 28,43 liter op km stand 122210

Maandag 9 augustus 2004.
Om half 6 al wakker door de voorbij denderende vrachtwagens. Ze denderen niet omdat ze snel gaan, maar omdat ze langzaam gaan. De hele nacht gaat het maar door, met een vaartje van 30 a 40 km per uur komen ze langs, vaak nog tuterend ook, gewoon om te waarschuwen zo van ‘hier kom ik aan’ alsof ze nog niet genoeg lawaai maken. Maar ja, dat is India. Na ontbijt en dergelijke weer gaan rijden om 7:15 (km 122487), en ik kon zien dat het veel geregend had, want er waren erg veel land slides en rotsen en stenen op de weg. Ook erg veel bochten trouwens, ik ben eens gaan tellen, deze weg heeft 360 bochten per uur, ik denk dat ik dat maar eens een telmaat maak. 360 b/u.
Werd nog eens aangehouden door de politie, die moet me wel hebben. Draaide het raampje open, ze staan dan altijd aan de verkeerde kant van de auto ivm het links rijden hier, en hij vroeg me om een permit. Ik had geen flauw idee waar die man het over had, dus ik gaf hem het strookje van een tol betaling 50 km eerder, maar daar nam ie na er eens flink naar gekeken te hebben geen genoegen mee. Ik denk, ja, krijg nou de tering, en zeg : ‘I am a tourist, I do not need a permit, so bye bye’. Haha, voor ie wist wat er gebeurde was ik al weg. Bij Kullu aangekomen was er een enorme landslide, en ik denk dat de weg wel een dag of zo dicht geweest is voordat ze daar een doorgang hadden gecreëerd (die nog niet ideaal was, maar het verkeer kon er tenminste door). Om een uur of 4 kwam ik aan in Manali, ik kon zowaar me auto op de oude stek kwijt, heb snel een aantal belangrijke zaken gedaan (was weggebracht, kippie voor hond gekocht etc) en ben toen gaan douchen in Hotel, gaan eten bij Chopsticks restaurant, en vroeg gaan slapen. Heb 243 km gereden, 122730 is de stand.
Getankt op km 122542 34,8 litre Dinsdag 10 augustus Vandaag was mijn moessie jarig, dus was het belangrijk naar Nederland te bellen. Nu was dat op zich niet zo een probleem, maar het bracht me wel op een idee, want als ik toch een aantal weken hier nog rond zou hangen was het wellicht interessant om een Indiase SIM in me telefoon te kopen. Zo gezegd, zo gedaan en na wat geïnformeerd te hebben heb ik een Indiaa’s nummer. Voor diegene die het interessant vinden, het nummer is +91-98.16.37.3011 als je van buiten India belt, en als je in India zit maar buiten Himachal Pradesh, dan moet je er een 0 voor draaien, dus 098.16.37.3011. Nadat gedaan te hebben, mijn camper uitgemest en schoongemaakt, boodschappen gedaan en wat andere dingetjes, ben ik met mijn auto naar Manali Motors gereden waar ze twee hele felle claxons voor op mijn bumper gemonteerd hebben, zodat ik ook een hoop herrie kan maken gelukkig haha. Al tuterend de berg af gereden richting camping en mezelf geïnstalleerd op het grasveld.
Nou moet je niet aan een Nederlandse camping denken hoor, het is eigenlijk een overheids hotel, maar ook dat is teveel gezegd. Het zijn een aantal hutjes op een rij, aan een grasveld dat op zich weer aan de rivier grenst. Het ligt net even van de weg af, dus geen herrie van verkeer, daarbij overstemd het geraas van de rivier al het andere lawaai wel. Er zijn verder geen faciliteiten, anders dan dat het grasveld goed onderhouden is, er een waterpunt is en het lekker rustig is. De prijs per nacht is 110 roepies (2 euro) eigenlijk in verhouding wel duur voor wat je krijgt (een hotel kamer met warm/koud water en tv kan je krijgen voor 300 roepies iets verder op) maar dat is de overheid nou eenmaal.
Woensdag 11 augustus-14 augustus Heb ondertussen verder contact gemaakt met de lokale bevolking hier, en dan krijg je weer goed in de gaten hoe het hier in Azië werkt.
Om te beginnen werkt bijna iedereen in de buurt in de stenen business. De rivier bedding ligt bezaait met rotsen, en die worden verzamelt per tractor vracht en naar de stenen-crush fabriek iets verder op gebracht. Een tractor wagen vol stenen levert de brenger 200 roepies op (ik denk dat ze zo 5 wagens per dag kunnen doen met 3 man) en een wagen met zand 250 roepies. Kan je nagaan, dat levert dan 1000 roepies per dag, gedeeld door 3 is 350 de man, en daar moeten dan de kosten van de tractor natuurlijk nog af. Geen vetpot, toch leeft men er van en is men happy. Ik ben al bij een paar families op bezoek geweest en de huizen variëren van kleine stenen hutjes tot best wel grote bouwwerken, maar de enige luxe die men heeft is de TV en als je rijk bent een ijskast. Men heeft over het algemeen twee slaapkamers, een voor de mannen, een voor de vrouwen en kinderen. Alles slaapt of op de grond of houten kotten zonder matras, ook dat gebeurt in heel Azië wel (met uitzondering van Thailand denk ik). Elke familie heeft wel een paar koeien die of vrij rond lopen of door de kinderen bij elkaar ge-cow-boyd worden. Deze koeien geven dan melk die men gebruikt voor de consumptie en het maken van een soort overheerlijke rijstepap.

Verder is er onnoemelijk veel inteelt, niet normaal. Iedereen is familie van elkaar, en iedereen trouwt met de dochter van de buren. Alle buren zijn dus familie van elkaar, en aan de kinderen te zien is er soms te veel inteelt, want ik zie wel wat hazenlipjes en waterhoofdjes lopen.

Zoals overal in Azië woont de hele familie bij elkaar en als de familie word uitgebreid dan word er een stuk aan het huis gebouwd.

Water komt gewoon de berg aflopen en word her en der afgetapt, in hoeverre dat schoon is… god zal het weten. Want het water dat van boven komt, loopt langs de buren boven (en daar weer boven etc) en die zeiken en wassen er ook in, dus als het benee aankomt, hoe schoon zal het zijn?

Wassen wordt of aan de pomp of in de rivier gedaan, ieder geval voor de mannen. Dat gaat dan op zijn Indiaas, hup alles uit behalve onderbroek en je nat gooien met water, je dan helemaal inzepen zodat je er als een grote witte zeepbel uitziet en dan in de rivier springen. Ik doe rustig mee, en dit alles met gevaar voor eigen leven, want de rivier is erg wild. Gister werd er nog een klein jochie de kant op gesleept die bijna dreigde te verzuipen, ik stond er bij en keek er na. Het water is ook erg koud, maar daardoor wel lekker verfrissend, het komt immers recht uit de Himalaya.

Boodschappen worden in het dorp 3 km verderop gedaan, en voor speciale dingen neemt men de bus naar Manali of Kullu. Ook hier is er, net als in de hele vallei hier, veel appel en peren teelt, en het is momenteel pluk seizoen (waardoor de scholen hier nu ook gesloten zijn, en de hele familie aan het plukken is de hele dag). De appels en peren smaken dan ook wel heerlijk moet ik zeggen, dus aan fruit geen gebrek hier.
Tja, waar houd je je dan de hele dag mee bezig, nou dat zal ik je vertellen, met als voorbeeld vandaag. Half 7 opgestaan, ontbijt gemaakt, daarna camper schoonmaken, afwassen en toilet maken. Het is dan negen uur of zo. Koffie zetten, en dan uiteraard ook drinken, stukje met de hond lopen, dan rond 10 uur met de scooty het dorp in, kip voor hond kopen en wat andere noodzakelijkheden, vandaag ook even langs de dierenarts geweest want Brox was erg aan het hoesten. Nou, dan ben ik half twaalf weer terug, en dan is het tijd voor wassen in de rivier (in de ochtend is het te koud). Meestal zijn er dan meer mensen, dus dat is dan pret voor 10, een praatje maken hoort er dan bij en als ik terug ben, koud en schoon, is het tijd voor lunch, soms gevolgd door een tukkie, maar vandaag ben ik met de hond naar de dierenarts gelopen want hij bleef maar hoesten alsof ie wat in zijn keel had. Het was wel ene paar km lopen, maar maakt niet uit en eenmaal aangekomen was de beste men er niet. Waarschijnlijk op huisbezoek, dus maar gewacht to die weer terug was. Dit duurde een half uur, en toen de man kwam aanrijden en ik uit legde wat het probleem was, keek ie niet eens naar de keel van de hond, maar jensde gelijk twee injecties met het een of ander in de reed van het arme beest, en hij kreeg een drankje wat ik in zijn keel moest gieten, en als laatste kreeg ik wat poeder mee (leek een soort kruiden mengsel) wat ik 2 maal daags met water moest aanlengen en toe moest dienen. Ik moest het grote bedrag van 1 roepie !! betalen (2 eurocent), ik wou dat de dierenarts n NL zo goedkoop was. Maar een onderzoek van de hond zijn keel had ik toch meer op prijs gesteld, enfin, we zien het resultaat wel.
In de middag wat punten van me kleine reparatie lijst afgewerkt en in de namiddag leek het hier wel kermis want er zaten op een gegeven moment wel weer 15 man voor de deur. Heb gelukkig geleerd hoe ik daar mee om moet gaan, dus ben lekker binnen wat met de computer gaan klooien en na het maken van een heerlijk diner vergezeld van een lekkere pint, zit ik nu om half negen dit verhaal te typen en lonkt het bed.
Soms zijn die India-ers wel irritant hoor, want behalve het principe van no-privacy waar ik het al eerder over heb gehad, is er ook het principe dat wat van mij is ook van hun is. Dus als ik wat buiten laat liggen, dan gaat er wel een India’er mee aan de haal. Niet stelen of zo, maar gewoon gebruiken. Dus, mijn snorfiets, als ik die achter de camper heb geparkeerd dan zit er negen van de tien keer wel iemand op, die dan ook rustig alle knopjes omzet en uitprobeert. Zelfde geld voor me fiets, me generatortje, noem het maar op. Vandaag had ik me lijstje met af te werken punten op tafel buiten liggen, gaat een Indiaas meisje er een tekening op maken, kon ik dus niet meer lezen wat ik moest doen. Of ik had een fles water op tafel staan, dat word als publiek gebruik gezien., als ik een tuinstoel buiten zet dan zit er geheid iemand ongevraagd op, vaak zelfs twee of drie mensen. Dat soort dingen is hier allemaal heel gewoon maar kan een buitenlander wel af en toe tot wanhoop drijven.
.
Ik heb ook de sporen van de muis gevonden die ik inderdaad dus in me auto heb of had. Ik heb hem de laatste paar dagen niet meer gehoord, dus laten we hopen dat ik hem kwijt ben. De schade was een hoop viezigheid en het KLOTE BEEST heeft aan me drop gezeten. Sterker nog, hij heeft bijna een hele zak leeg gegeten. Het was een erg kieskeurige muis, want de spaghetti en ontbijtkoek en dergelijke heeft ie niet aangezeten, wel dus mijn drop en een zak suiker en een zakje nasi kruiden. Ik hoop dat ie aan die combinatie is overleden, want het geeft een hoop viezigheid en ellende met al die keutels tussen je eten. Laat staan dat ie eens aan de elektrische leidingen begint te knagen. Het koste ook weer een paar uur om alles goed schoon te maken, maar ja, aan tijd momenteel gelukkig geen gebrek.
.
Moet nog even kwijt dat Brox erg aan het veranderen is. Het activeren van zijn hormonen hebben hem toch gedeeltelijk een andere hond gemaakt. Hij heeft nog maar in een ding interesse, en dat is dan ook waar al zijn energie naar toe gaat. Hij is een stuk minder aanhankelijk geworden, wil maar een ding en is in alle andere dingen niet meer geïnteresseerd. Als ik hem in de ochtend buiten laat, gaat ie snel pissen en dan gaat ie liggen turen of zijn ‘vriendin’er niet al aankomt. Ik heb hem af kunnen leren dat ie haar ging halen, want dat deed mijnheer in het begin ook, door een gat in het hek, hup de drukke weg over en tsjakka. Hij is erg onrustig en luistert slecht, dus het word tijd voor een her-opvoedings cursus, maar niet hier waar loopse miep loopt, want dan komt er niks in die hersens van hem.

Ik had (heb) nog anderhalve edammer kaas, maar die is door de hitte en het liggen zo sterk gaan smaken dat ie niet lekker meer is. Een stukje en je proeft de hele dag kaas, dus ik ben de kaas maar met kleine stukjes aan Brox aan het voeren, die het wel heerlijk vind. Omdat kaas erg zout is doe ik het langzaam aan. Slowly slowly zoals men hier zegt.