20040900 – September 2004, Manali naar Mumbai (India), de hel-weg

20 september 2004, De hel-weg Manali-Bombay en uitzicht op kakkende mensen
Geplaatst op Monday 20 September @ 05:51:23 GMT+1 door casper

Ik heb al een tijdje geen verhalen meer geplaatst, dit door een samenloop van omstandigheden, over het algemeen omdat er geen verbinding was, geen cd drive of omdat er gewoon geen internet in India was, en heeeel soms, omdat ik gewoon geen zin had.
Dat betekend dat er nu weer een lel van een verhaal komt, omdat ik natuurlijk wel elke dag trouw mijn belevenissen op mijn laptoppie intyp.
Mobiel ben ik al een tijdje niet bereikbaar geweest omdat ik of geen bereik had, of geen beltegoed, er was altijd wel wat, maar nu in Bombay ben ik weer helemaal bereikbaar op mijn Indiase nummer, dus iedereen mag bellen (weet je het nr niet, vraag me even in een mailtje). Dus… druk op meer lezen voor het grote reisverslag van de afgelopen weken…

Dinsdag 31 augustus 2004.

Vanochtend vroeg vertrokken van Adventure camping ground (zo hete die plek, zag ik ook pas vandaag) met toch wel een brok in de keel. In die drie weken dat ik er geweest ben, heb ik me er erg thuis gevoeld, ook al omdat ik goed contact met de lokale bevolking had, en zij mij toch een beetje als familie hadden opgevangen. Je bent dan in een gemeenschap, waar je weinig alleen bent, en dat is erg prettig voor een poosje, zeker als je het gevoel hebt dat je gewaardeerd word. Voor al die fijne mensen uit Raison… bedankt voor de fijne tijd.

Ze zullen dit nooit lezen, want in de eerste plaats kennen ze geen Nederlands lezen, in de tweede plaats hebben ze geen flauw idee wat internet is, laat staan dat ze mijn site zouden kunnen vinden. Maar speciaal wil ik toch de volgende personen voor mezelf even vernoemen. Sanju, alias Croda, die me met van alles heeft geholpen, zoals het vinden van een echte dierenarts voor Brox. Raijinder, alias Aloe, die mij diverse malen in zijn huis en familie heeft opgenomen en waar ze een vootreffelijke KIR koken (soort rijstepap). Amid, alias Mitu, die altijd klaar stond om water te halen, om boodschappen te doen, en om een knuffel te geven (jaja, kan belangrijk zijn), en als laatste Sunil, alias VideogameBoy, die het heeft gepresteerd om elke keer als hij per ongeluk in de buurt was (en dat was vaak al vanaf 6 uur in de ochtend), mijn gameboy in zijn handen te hebben en niet meer los te laten tot de accu op was. Raison mensen, als ik op de terug weg door India ga, kom ik zeker weer even langs want ik mis jullie nu al.

Maar goed, de reis gaat verder, we kunnen niet eeuwig in de bergen blijven. Daarbij zag ik op de toppen al de eerste sneeuw liggen, dat moet de afgelopen paar dagen zijn gevallen, dus lets go voor het te laat is. Vertrokken om half 9 (km 122911) met mooi weer (32 graden) en een volle tank. Moest weer door Kullu heen, waar ik alweer en nog steeds mezelf verbaas over het aantal kullu shawl winkels. Op het stuk weg voor, in en na Kullu heb ik zeker wel 300 winkels gezien die alleen maar kullu shawls verkopen. Het stomme is dat deze shawls gemaakt worden van schapen wol geïmporteerd uit Australië, maar de echte hele dure zijn van angora konijnen vacht gemaakt. Hoe verzin je het. En dat er dan 300 winkels van zijn, kan me niet voorstellen dat die nog wat kunnen verdienen.

Ditzelfde geld eigenlijk ook voor de ‘general’ stores, dat zijn de winkeltjes doe op ELKE hoek zitten, en allemaal hetzelfde verkopen, namelijk frisdrank en chips, dat aangevuld met misschien wat groente of brood of zo. Omdat ze allemaal die frisdrank verkopen en het er zo veel zijn, is de kans erg groot dat je als je frisdrank koopt deze over datum is, en dat met frisdrank, dat is erg knap want die is best lang houdbaar. Vaak is bij deze ‘over datum drank’ de datum wonderbaar van de fles verdwenen, maar hij smaakt dan erg muf. En dan denk je, zoveel aanbieders, die winkels doen vast wel hun best om iets te verkopen… forget it. Als je aankomt zijn ze vaak te lui om van hun stoel op te staan of je maar te helpen. Gister ben ik nog weg gelopen uit een winkel omdat de man niet van zijn stoel wenste te komen en gewoon verder ging met een tukkie. Graag of niet hoor.

Voor de 6de keer mijn diesel pomp leeg moeten laten lopen omdat het waarschuwingslampje klaagde dat er water in de pomp zat. Nu eens flink de boel laten doorstromen, en dat heeft denk ik de truc gedaan, want na 200 km bleef het lampje uit. Goed nieuws dus.

Ik reed dezelfde weg terug als dat ik al twee keer gereden heb, beide malen in de regen. Hoe een weg er zo anders uit kan zien bij stralend weer zoals het vandaag was. Heel anders!

Er was de afgelopen weken een vrachtwagen staking, met alle gevolgen van dien. Helaas voor mij was die staking dus gister voorbij, waardoor alle trucks dus hun werk hervatten, en het leek alsof ze allen op dezelfde weg als die van mij moesten zijn. Jemig wat een batterij trucks op de weg zeg, en dat betekend soms erg langzaam rijden als je ze niet in kan halen (en dat is vaak het geval in de bergen) en veel stank overlast, want die dingen spuiten roet. Bijkomende lastigheid is dat die trucks als debielen rijden (heb ik reeds eerder uitvoerig over gehad) en dus veel ongelukken veroorzaken. Die ben ik dus erg veel tegen gekomen vandaag, veel vrachtwagens die gewoon inhalen zonder dat het kan en dan tegen een tegenligger aanrijden, dat gebeurt erg veel (en is mij ook een aantal malen bijna overkomen). Maar ook veel gekantelde vrachtauto’s en het ergste is de vele defecte vrachtauto’s, die dan pardoes daar geparkeerd worden waar ze stuk gaan, dus midden op de weg. En dan het liefst nog net om de hoek van een scherpe bocht of zo, deert ze allemaal niet. Vaak worden die dingen dan ook nog midden op de weg gerepareerd, dus wielen liggen er dan nog naast, of motor onderdelen, en dan moet je er maar langs zien te komen.

Vandaag voor het eerste weer de 40 graden overschreden, en het viel nog wel mee alhoewel het nu vanavond wel erg warm is. Hoop dat ik kan slapen.

Geslapen op Waypoint N31 05.434 E076 36.559 ongeveer 60 km voor Chandigar. Eind km 123144 en gereden 233 km (van half 9 tot half 6 = 9 uur rijden = met stops er af gemiddeld 30 km p/u)

Om nog even te weten, een halve kilo kip kost 40 tot 45 roepies, in stukken gehakt met bot en al. Kipfilet verkopen ze zelden, maar als ze het doen kost het het dubbele.

woensdag 1 september 2004

7:25 vertrokken, precies 60 km voor Chandigar. Slecht geslapen, het was erg warm. Daarbij begon Brox midden in de nacht te hijgen en heb ik hem er uit gegooid (met ketting aan auto vastgemaakt) maar na een uur begon ie te klagen dat ie er weer in wilde, dus weer op moeten staan. Om half 5 !! begon een of andere debiele tempel in de verte erg luide muziek door de luidsprekers te gooien, bedankt. Dus, vroeg op, vroeg weg, stralend blauwe hemel, het was om half 8 al 28 graden, dat beloofde wat voor vandaag.

Vandaag belde mijn vader weer eens, dat heeft ie zo de laatste weken elke woensdag gedaan. De gesprekken gaan over niks, de usuall onderwerpen, toch zijn die gesprekken erg leuk en is het fijn om zijn stem te horen van zo ver weg. Is het toch een beetje dichtbij. Het was zowiezo telefoon dag vandaag, want zowel mijn moeder als Jonathan (ex werknemer, feestbeest en mede lol maker) belde, dus het was een klein feestje. Wel jammer dat al die mensen bellen nu ik weer onderweg ben, want sinds ik de Himachal Pradesh provincie verlaten heb moet ik een gedeelte van de gespreks kosten betalen. Niet veel, ik geloof 6 roepies per minuut, maar het loopt snel op als je een paar mensen aan de telefoon hebt gehad.

Mijn moeder wilde naar Goa komen tijdens de kerstdagen, maar waar ik ook helemaal niet aan gedacht heb is dat mijn Visa op 27 december afloopt, en ik dus het land uit MOET zijn. Ik moet dan de Bangladesh Visa geregeld hebben, dat kost ook tijd, dus ik kan helemaal niet met de Kerst in Goa zijn, en zal die waarschijnlijk in Bangladesh (overtuigend moslim land) moeten vieren.

Verse stelregel voor reizen in Azie, voor de verzameling… bij twijfel, altijd rechtdoor gaan.

Waypoint N 28 59.267 E 077 05.179 ongeveer 40 km voor Delhi in een zand afgraving. Niet mijn eerste keus, maar ik kon niks anders vinden, en hoe dichter bij Delhi, hoe minder kans een plekkie te vinden.

Donderdag 2 september 2004.

Slecht geslapen. Ik dacht, in een afgelegen afgraving, daar komt toch niemand, misschien af en toe iemand een lijk dumpen of zo, maar die doen hun best maar. Maar vanaf 11 uur reden er buldozers en tractors die allemaal even langs moesten rijden natuurlijk. Brox blaffen, ik wakker, kutje bobo.

Vroeg naar Delhi gereden, om 7 uur reed ik weg, en dat is een heerlijke tijd om te rijden, niet te warm, niet te veel verkeer en ik weet niet hoe ik het gedaan heb, maar met hulp van de gps reed ik in een keer naar mijn stekkie bij New Delhi railway station, om 9 uur was ik ter plekke en om 11 uur had ik mezelf geinstalleerd in de AirConditioned kamer bij Lords Hotel in Para Ganj. Er reed nog een riksja rijder tegen me op, en die heb ik de huid vol gescholden haha. Ik stapte uit en begon ‘jij vuile tering lijer, hoe durf je tegen me auto……etc. De man was erg verbouwereerd, eigen schuld, maar mij luchtte het heerlijk op.

Eigenlijk wilde ik niet eens in Delhi stoppen maar door rijden naar het zuiden, maar ik dacht… eeen nachtje in een AC kamer is toch wel lekker. Wezen shoppen in de bazaar, maar kon niet goed slagen en de DVD’s waren duur vond ik (250 roepies) dus de boel maar gelaten en vroeg gaan slapen (9 uur). Werd om 11 uur in de avond wakker van deuren geslaan, en er maar even uit geweest om de hond uit te laten (achtervolgd door 20 blaffende straathonden) en de rest van de nacht goed geslapen.

Vrijdag 3 september 2004.

In de ochtend vroeg de spullen naar de auto gebracht en de laatste boodschappen gedaan, en met de auto naar de slager in Connaught Place gereden, die had namelijk varkens vlees, maar ik was er om 9 uur al, en ik hoorde dat het nog wel tot half 11 zou duren voor ie open ging. Geen zin om zo lang te wachten reed ik maar naar Agra, want vroeg in de ochtend is het verkeer nog niet zo heavy hier en de temperatuur nog te harden, want die zou vandaag weer rond de 40 gaan liggen.

Zowaar weer in een keer de goede weg gevonden (ok ok, ik heb 3 keer het Indiagate plein rondgereden, dat is een soort keizer-karel plein maar dan 30 keer groter en 20 meer wegen die er opuit komen (en 30 keer minder borden). De weg naar Agra was, na het verlaten van de stad Delhi, uitzonderlijk goed, en ondanks de hitte heb ik heerlijk gereden. Je verlegt je grenzen. In Nederland, als je 70 op de snelweg rijd, baal je, en word je van de weg gedrukt. Hier nu, ben ik blij dat ik zomaar 70 kan rijden, ik heb voor het eerst in maanden de 5e versnelling gebruikt. Maar, na Agra hield dat feest op, de weg richting Kampur was dikke verbouwing, road-works all the way. Ik zit er nu 60 km op, van de 200, en niks als ellende so far.

Gaan slapen bij een stuk grond van een steenfabriek, redelijk rustig, denk ik, op de slang na die me in de avond onaangenaam kwam verassen, ik schrok me kaal. Heb foto genomen als bewijs, maar achteraf denk ik dat het een ongevaarlijke soort ringslang is geweest, kon het helaas in het donker niet goed zien, het was wel een joekel van denk ik meer dan een meter.

Gestopt om 6 uur, op Waypoint N27 07.161 E078 32.501. Km stand 123751 (323 km maar inclusief gister denk 60 km)

Zaterdag 4 september 2004.

Ik had gehoopt vandaag tot Khajuharo te komen en vol goede moed verliet ik mijn steen fabriekje om vijf voor 7. Het was nu al erg heet (32 graden) en dat beloofde niet veel goed voor de rest van de dag. De weg werd er niet beter op, en toen ik na een kilometer of 120 de hoofdweg af ging schrok ik me helemaal een hoedje, want de weg veranderde in een gatenkaas van zand en puin. De gaten waren zo groot en diep dat het maken van enige snelheid onmogelijk was, en met een vaartje van 10 km/uur en gevaar van schokbrekers breken e.d. zette ik de reis voort. Durfde ze me ook nog te stoppen en te vertellen dat ik even Polution Tax moest betalen. Het waren lokalen die zo een extra inkomsten verdiende, maar ik heb ze verteld dat ik dat niet ging doen en ze me de rug op konden. Ze blokkeerde mijn weg, ik kon er niet door, maar na een hoop gepraat (en mijn boos worden, wat heel fout is in India) mocht ik toch door rijden.

Zo duurde het stukje weg van Pukhrayan naar Ghatampur van 40 kilometer toch 3 uur, en ja, dan schiet het niet op. Bij Ghatampur aangekomen keerde ik rechts weer de National Highway 86 op, en dat ging gelijk een stuk beter, maar, helaas, na een km of 30 was blijkbaar het asfalt op en begon de gatenkaas-weg weer, en dit was nog wel een National Highway !!!. Gek werd ik er van, en het duurde dan ook niet lang voor ik een lekke band had. Gelukkig waren er genoeg lekke-band-whalla’s, zoals dat hier heet, en die haalde een joekel van een bout die in mijn band stak eruit, en hij plakte op de een of andere manier alles weer aan elkaar. Dit gaat allemaal met de hand, de band van de velg afhalen gebeurt met hamer en beitel, het enige electrische is de luchtpomp. Goed, dit koste ook al weer een 45 minuten (en 80 roepies) of zo, dus helaas, Khajuharo zat er vandaag niet meer in.

Werd ook nog door de officieele politie gestopt, met de mededling dat ik 100 roepies registration Tax moest betalen, maar ik weigerde pertinent om mijn auto uit te komen en om te betalen, en na 3 politie agenten aan mijn auto gehad te hebben, mocht ik ook hier toch door rijden. Overigens ben ik wel zeker door 7 of 8 afzettingen gewoon door gereden als ze me de weg niet blokeerden, want ze willen allemaal geld hebben, en ik zwaai en lach… en rijd door. Me domme hollander…

Na voor de tweede keer bijna een pauw over gereden te hebben ben ik rond 6 uur bij een koe-zwem meertje gestopt, Brox sprong er gelijk in, en na het provisorisch in mekaar flansen van wat eten ben ik boven op de auto gaan slapen, gestoord door een oorverdovend vogel lawaai. Er zit een hele boom vol parkieten die een tering herrie van jewelste maken.. Ook dachten ongeveer 20 miljoen vuurvliegjes dat zo gauw ik een licht ontstak, ik een seksobject was, en met z’n alle zich op mij storten.

Waypoint N 25 47.126 E 080 08.029. Eind km stand 124010 (258 km gereden)

Zondag 5 september 2004.
Ik werd weer eens vroeg wakker door de voorbij denderende trucks en maar om half 6 opgestaan, het was toch al licht. Bij het omlaagklauteren van het dak vond ik voor mijn deur een schedel van wat ik eerst een schaap dacht, maar bij nadere inspectie toch echt van een hond was. Of Brox die die nacht er naar toe had gesleept, of dat een of andere grapjas die daar had neergelegd, geen idee, verder niet zo een acht op geslagen.

Om 7 uur weggereden en de weg verbeterde op sommige stukken wel iets, maar over het algemeen was het niet waard om het woord ‘weg’ in de mond te nemen. Ik maakte het zelfs mee dat ze een stuk weg aan het asfalteren waren, en dat ze 100 meter er achteraan al gaten aan het dichten waren. Halverwege werd ik zo hard door een vrachtwagen chauffeur gesneden, dat ie zomaar mijn rechter spiegel eraf reed. (later bleek zelfs dat ie een stuk van mijn dak ook heeft geraakt). Dit voor geen enkele reden, want hij hoefde niet in te voegen vanwege tegemoetkomend verkeer of zo, ik werd razend. Helaas moest ik stoppen om mijn spiegel op te rapen, waardoor de vrachtwagen snel afstand nam. Hij wist wat ie gedaan had, maar nam niet de moeite om te stoppen, en ik kon hem helaas niet meer inhalen. In mijn gedachten had ik zijn trucks en de man zijn vingers al in mekaar geslagen met mijn honkbal knuppel, maar helaas moest het bij de gedachte blijven.

Bij Chhatarpur aangekomen, de laatste grote plaats voor khajuharo, herkende ik het bus station van mijn vorige trip, en het feit dat ik iets herkenbaars zag deed me goed. Helaas was de weg naar Khajuharo nog maar 48 km, waarvan 24 of zo slecht dat het gewoon onbeschrijfbaar is. Ik houd me hard vast voor mijn bus om eerlijk te zijn. Eerder in de week was me al opgevallen dat de aansluiting tussen camper gedeelte en de bus-cabine een wijde kier was gaan zitten, ik had het met kit wel gedicht, maar het was wel alarmeerend.

Halverwege nog maar even gestopt voor een bakkie thee, en overhoorde daar een leuk gesprek tussen twee India-ers. Iets in de trend van : He kijk wat een rare auto, waar komt ie vandaan, er staat NL op de achterkant? Andere Idia-er : nou dat is toch simpel, NL dat is Nepal joh, NL betekend Nepal, ik weet het zeker.

Om een uur of 1 in de middag kwam ik op mijn bestemming aan en ik werd meteen opgevangen door de nodige tauts, een ervan bracht me naar een camping anex hotel, en daar sta ik nu geparkeerd in de tuin. Waypoint N 24 51.468 E079 55.670 (Payal Hotel) .

6 tot 15 september 2004.
Kajuharo

Heb me gesetteld in het dorp, maar was vergeten hoeveel afzetters (cheaters) er hier rond lopen. Elke winkel vraagt een prijs voor artikelen die hoger is dan wat er op de stickers staat. In India kennen ze de ‘Maximum Suggested Retail price’die op de meeste producten gewoon op het artikel sticker staat voorgedrukt. Zo kost een flesje Coke 15 roepies, dat staat er keihard op, maar hier Kajuharo vragen ze er 20 of 18 roepies voor, en als je ze zegt dat ze cheaters zijn worden ze rood in het gezicht maar blijven keihard de prijs volharden. Het feit dat je dan weg loopt zonder iets te kopen deert ze niet. Helaas is het in de meeste winkels met de meeste producten zo en ook zo met andere dingen. Zo durfde de monteur die mijn brommertje kon maken er 500 roepies voor te vragen aan mij, terwijl later bleek hij een lokaal er maar 50 voor zou hebben gevraagd en vroeg de was-mijnheer keihard 50 roepies voor het wassen van 4 artikelen, terwijl dit normaal 20 zou moeten kosten. Dit maakt het verblijf er hier niet prettiger op, maar helaas zit ik hier even vast want….. ik heb een nieuwe brommer gekocht.

Jaja, mijn oude scooty is voor 1000 roepies verkocht, en ik heb voor 19000 een nieuwe gekocht, een wat zwaardere Puch, een Hero Puch AG. Hij weegt wel 74 kilo, en het optillen naar de drager is een probleem dat ik nog moet oplossen, maar het rijd wel als een trein en… geen gezeur meer met defecten. Het was nog een hele poespas, want als buitenlander kan ik de registratie niet op mijn naam krijgen, dus ik moest iemand anders laten registreren en dat dan later over laten schrijven op mijn naam.

Hiervoor had ik de eerste de beste lokaal aangeklampt, maar het was een beetje de verkeerde denk ik, want ik kreeg als maar het gevoel dat ik in alles bedrogen werd. Hoe dan ook, de administratieve rompslomp in India is een bekend fenomeen en ook hier nam wat in Nederland wellicht 10 minuten kost, de hele middag in beslag. De gang van het ene kantoor naar de andere stempel drukker-mijnheer, van de brieven typ mijnheer die een in Hindi getype overeenkomst op speciaal papier moest typen (midden op straat gebeurde dat), nou ja, je kan het je voorstellen. Ik heb nu een in Hindi getypte overeenkomst waar ik geen snars van snap, met wel minstens 20 verschillende stempels en handtekeningen er op, dus dat ziet er wel bijzonder gevaarlijk uit.

Verder de heugelijke mededeling dat mijn elektrische probleem eindelijk is opgelost. Het heeft lang geduurd en India is altijd vol verassingen. Ik stond in het dorp wat te eten bij een lokaal stalletje toen ik werd aangesproken door iemand (dat gebeurt eens in de 3 minuten hier, want iedereen ziet je als lopende portemonnee waar ze van kunnen plukken) en die liet zich ontvallen dat ie een elektricien was. Ik liet ontvallen (per ongeluk express, dat snap je), dat ik een elektrische kortsluiting ergens had, en hij wilde onmiddellijk al mee op het te komen fixen. Bewust hield ik de boot af, en na een paar minuten stonde er 4 mensen tegen me aan te praten, een elektricien , een koelkast man, een leerling monteur en een taxidriver. Ik vertelde ze dat ik veel te veel afgezet werd in Kajuharo en ik daardoor eigenlijk het maar liever niet gemaakt wilde hebben. Nou, daar stapte ik natuurlijk op wat zere plekken en na wat heen en weer gepraat werd er overeengekomen dat ze zouden komen kijken wat het probleem was en daarna de prijs zouden bepalen en als ik dat niet goed vond, ze zo weer weg zouden gaan. Binnen 5 minuten zwermde de 4 man zich over mijn auto, en een uur later was het probleem opgelost (een loshangende draad onder het gasfornuis en die maakte daar kortsluiting). De prijs….. NIKS. Ze vertelde me dat ze me niks wilde rekenen omdat ik al zo vaak was bedrogen, en dat vond ik wel aardig van ze.

Brox heeft wel wat last van de warmte hier. Het is overdag 40 tot 42 graden en als de wind er niet is (wat helaas meestal zo is). Ondanks dat ie vrij kan rondlopen hier, is er weinig voor hem te doen. De lokale honden willen niet met hem spelen, grommen en bijten alleen maar van zich af. Brox houd zich dan erg netjes, van mij mag ie wel eens terug bijten. Het enige wat nog leuk is voor hem is achter de apen aanzitten, maar die blijven lekker in de bomen zitten dus het blijft hij van boom tot boom lopen en omhoog kijken

Op maandag met de bus naar Chhatarpur gegaan om mijn papieren op te halen.. wat blijkt, winkel dicht. Er zat een bel op de deur, en die heb ik maar even flink lopen lellen, en warempel werd me verteld dat ik over een uurtje terug moest komen. Dat gedaan bleek dat er toch geen papieren waren, lang verhaal, brug was open, spoor was dicht, lekke band en benzine op, maar morgen zou alles klaar zijn.

Ik heb al wat ervaring wat dit soort dingen betreft, dus met een glimlach op mijn gezicht vertelde ik de beste man dat ik de volgende ochtend weer op de stoep zou staan, en de trip van een uur terug naar Kajuraho gemaakt, dit keer in een jeep omdat de bus net weg was. Dat werd dus proppen, want hoe meer passagiers, hoe meer geld natuurlijk.

De volgende dag stond ik netjes om 10:30 voor de deur van de winkel, na een busreis die me terug deed denken aan de vele busreizen van vorig jaar, en na een half uur gewacht te hebben kon ik achter op de scooter van de winkel eigenaar, op naar het registratie kantoor. Je denkt natuurlijk hopelijk niet dat dat allemaal snel gaat, want de winkel eigenaar komt vele vrienden tegen die allemaal begroet moeten worden alsof ie ze al jaren niet gezien heeft, en het feit dat ie een buitenlander bij zich heeft maakt het er niet sneller op, want dat is natuurlijk interessante gesprekstof.
Ook moest er nog uitgebreid kauw-blad gekocht worden, dat dan eerst even flink ingekauwt moet worden (het zijn net koeien die India-ers die de hele dag die zooi staan de kauwen), en ‘at last’, op naar de mijnheer van de registratie. Helaas pindakaas, de man bleek een paar uur het kantoor uit te zijn, we moesten het later maar proberen. Gek kan je worden van dit soort toestanden, maar ik liet me niet opnaaien en heb gewoon een uurtje me gameboy lopen spelen. Warempel, na een uur kwam de man binnen en was het snel gepiept, ik weer blij terug naar Kajuraho.

Ik had al min of meer besloten om de volgende dag weg te gaan. Mijn hotel was een bouw-put geworden, ze waren werkelijk alles aan het vernieuwen, van vloeren tot electra en air conditions, het was een zooi en niet gezellig. Verder had ik het wel gezien hier in dit plaatsje, en net toen ik in de avond de spullen wilde gaan pakken zodat ik in de ochtend lekker vroeg weg kon rijden begon het me te stort regenen (het is nog steeds monsoon tijd) en dat hield een paar uur aan. Electra valt dan onmiddellijk uit, en het Hotel heeft dan dus geen generator, dus ook geen water, geen TV en naar buiten kon ook niet want het was ook hevig begonnen te omweren, dus mijn pak-plannetje viel in duigen. Op zich niet zo heel ernstig, ik kan best wat later weg, en zo is het ook gegaan.

15 september 2004.
Vertrokken om 11:40 vanaf Hotel Payal, km stand 124184. Kreeg twee lifters mee (die zichzel hadden uitgenodigt). Ene Banti, die ik nog wel kende van vorig jaar en die naar Chhatarpur moest om iets te kopen, en ene Rinku, die ik niet zo kende maar ooit wel eens op het busstation was tegen gekomen. Ze wilde beide voorin zitten, dus dat werd een beetje proppen, maar voor India-ers is dat een normale zaak. De weg naar Chhatarpur was in de lokale bus een uur, ik deed er anderhalf over, ook al omdat ik mijn zware brommer nu achterop had en geen idee of die drager dat zou houden. Elk moment verwachte ik *krak* te horen, maar tot nu toe alles nog goed.

De weg van Chaatarpur naar Jhansi zou goed zijn volgens de lokale, nou dat is dan erg betrekkelijk, want ik heb het gehaald tot Orcha (een plaats 11 km voor Jhansi, die ik al eerder bezocht had), Jhansi zelf haalde ik niet meer voor het donker (en ik weiger in het donker te rijden). Rinku moest naar Jhansi, dus die had de keus te wachten tot morgen, of een taxi of bus naar Jhansi te nemen, maar hij koos om in de bus te blijven, wel zo gezellig.
Geslapen op waypoint N25 20.944 E078 38.434
Gestopt om 18:45, einde km stand 124373, 193 km gereden.

16 september 2004.
Vroeg op, zoals gewoonlijk, en rond 7 uur weggereden uit Orcha, het was zwaar bewolkt en drukkend. Half uurtje later Rinku op het busstation van Jhansi gezet, en ik was weer alleen. Dat is in het begin altijd even slikken, maar door de belabberde weg tussen Jhansi en Shivpuri was ik al snel druk bezig tussen de gaten door te laveren (Heb Shipuri maar omgedoopt in Shitpuri). Nog honderd kilometer, en dan zou ik National highway Nr 3 tussen Delhi en Bombay op rijden, dus ik verwachte een strakke vierbaansweg daar. Goed, je kan wel raden wat er gebeurde natuurlijk, toen ik eindelijk na 2 uur de 100 km naar Shivpuri had gedaan en de National Highway nummer 3 op draaide……. Nog meer bagger weg. Deze weg is dus een van de belangrijkste routes in India, met een gigantisch hoeveelheid vracht vervoer per truck tussen deze twee steden (beide steden zijn per stuk even groot en druk bevolkt als Nederland) en als je dan die weg ziet, de tranen schieten je in de ogen. En toen deze tranen gedroogd waren, kwam het bordje….: Mumbai…950 Km…. Aaaaaahhhhhhhhh.

Vanwege het drukke vrachtverkeer gezocht naar een plekje beetje af van de weg om kwart voor 6 gestopt en geslapen in een veld langs de weg op waypoint N24 02.198 E76 57.367 Gereden vandaag 306 km

17 september 2004.
Vandaag wilde ik toch wel 350 km gaan rijden, want dan kon ik Mumbai in 3 dagen halen. Vroeg uit de veren, om 7 uur weggereden. In de ochtend om 7:15 vertrokken km stand 124679) en in het begin was de weg matig slecht, maar ik kon toch een gemiddelde van 40 km/h rijden. Eind van de ochtend was ik bij Indore aangekomen, en waarempel begon daar een erg mooie bypass cq snelweg richting Mumbai. Dat was genieten, ik kon wel 70 rijden, en heb sinds tijden weer eens in de 5e versnelling kunnen tuffen. Helaas hield deze weg na 40 km op, en wat er toen kwam, is met geen pen te beschrijven. Dat de Indiase overheid dit nog een weg durft te noemen, dat ze zich niet diep en diep schamen voor deze vertoning, oh oh oh, wat heb ik lopen schelden en tieren. Niet alleen was dit een stuk weg van een paar honderd kilometer die zo vol met gaten en kuilen zat dat de weg zelf niet meer te zien was, ook was het vrachtverkeer zo heftig, en het hanen gedraag van deze vrachtwagen chauffeurs zo ernstig dat dit een ware nachtmerrie is. Zit er een hobbel aan de andere kant van de weg, dan wijken de vrachtwagen chauffeurs gewoon uit naar jou helft, en dat jij dan van de weg af moet of moet stoppen, das dan maar jammer. Het alternatief is tegen ze aan rijden, maar dat deert ze geen meter. Hun auto is een zwaar metalen TATA (Indiaas merk) die al vol deuken en roest gaten zit, een deukje er bij is niet ernstig voor hun, maar voor mij wel. Zo rijd je 100 km lang met een snelheid van 10 km per uur, in de eerste versnelling, op zoek naar de minste diepe gaten.

Kwam er op de koop toe nog eens een politie agent die wilde dat ik voor de weg betaalde. De eerste keer ben ik netjes gestopt maar heb ik bot geweigerd en ben door gereden, de tweede keer moet ik eerlijk bekennen dat ik de man in mijn woede vrijwel omver heb gereden zonder dat ik stopte, en dat ie woedend met een stok achter me aan kwam rennen. Haha, wel grappig. Dat gaat natuurlijk een keer fout, maar tot nu toe…. Laat ze allemaal maar barsten, betalen voor die puinzooi, never nooit niet.

Nou, die 350 km heb ik dus niet gehaald, ik heb 10 uur gereden en 300 km gehaald, op deze manier haal ik Mumbai nog lang niet.

Wel gezegd moet worden dat het landschap erg mooi is. India is erg groen nu, met veel vlakke akkerbouw, af en toe een heuvel ruggetje. Veel kleine akkerbouw met aardappels, suikerriet en zo, veel kleine dorpjes (waar je altijd nageroepen wordt, ik neem aan zo van ‘kom eens hier jij rijke buitenlander en geef me wat geld’) en ondanks dat ik weinig gelegenheid heb om te kijken valt het wel op dat het mooi is.

Om 6 uur gestopt achter een heuvel langs de weg, kwamen gelijk van allerlei lokalen op me af. Na een half uurtje toegestaan te hebben dat ze staarde naar alles wat ik deed, heb ik ze erg vriendelijk verzocht te gaan, nadat ik het dorpshoofd mijn auto van binnen heb laten zien. Die wilde gelijk whisky met me gaan drinken (nee dank je) en na een aantal keren aandringen ging men weer weg. Tuurlijk duurde dat maar 5 minuten of ze waren weer terug, en na de motor gestart te hebben met de mededeling dat ik weg zou gaan, werd ik redelijk met rust gelaten.

Al rijdend zo ging ik fantaseren over hoe heerlijk het zou zijn om eens in een tank over deze weg te rijden. Wel een tank die er uit ziet als een gewone auto, om dan al die truckers die me van de weg af willen drukken omdat ze zichzelf veels te belangrijk vinden, gewoon eens terug te duwen, of er eens lekker tegen aanrijden. Om dan vervolgens uit te stappen, en te zeggen. “kijk, je rijd op de verkeerde weghelft, tja, krijg je dan’ en dan vervolgens het krasje op mijn tank weg te poetsen en hun auto total loss te zien. Ach ja… een beetje fantasie moet kunnen…

Toch snap ik die India’ ers niet zo hoor. Want van persoon tot persoon zijn vrijwel alle India-ers de meest vriendelijke en aardige mensen, maar op het moment dat ze in hun auto stappen worden het een soort duivels die je geen cm weg gunnen, die geen greintje respect voor andere hebben, die transformatie is heel erg groot, daar moet ik toch eens een studie van maken, wellicht kan ik er op promoveren..

Ik vind de laatste paar dagen regelmatig schroeven in de camper, die ergens uit getrild zijn door de slechte wegen, maar het is vaak moeilijk te vinden waar ze vandaan komen. Ik heb al achterhaalt dat het tafelblad van de achterste tafel vrijwel alle schroeven kwijt is, en dat de kleren kast met daarin ook de kachel ook van de wand is los getrilt en veel schroeven afgebroken zijn. Daar moet ik in Mumbai dus zeker aandacht aan besteden. Ook wil ik daar kijken of ik een Fiat garage kan vinden om eens alles na te laten lopen, want met deze wegen heeft mijn auto veel te lijden.

Gestopt op Waypoint N 22 05.322 E075 25.028 Eindstand km 124988 en 308 km gereden vandaag

18 september 2004.
Vertrek half 8, km stand 124988, het is bewolkt maar warm. Een nadeel van in de bush-bush parkeren, is dat het onherroepelijk een kak plaats voor de lokale bevolking is. Grootste deel van India heeft geen toilet, en men gaat elke morgen trouw met een fles water om achterwerk te reinigen de bosjes in (als die er zijn) om een lekker plekje te zoeken. Minder prettig is als de toerist, in dit geval dus mijn persoontje, in de ochtend om 6 uur zijn deur open doet en dan gelijk uitzicht heeft op 4 of 5 kakkende mensen.

Het rijden is vandaag precies het tegenovergestelde van gister. Het is nu in de ochtend buffelen geweest, met de India’se super slechte puinzooi wegen van minstens 50 GK (gaten per kilometer), gemiddeld zo 10-20 km/u en een hoop schud en shake werk (ik wacht nog steeds op het moment dat mijn fiets drager afbreekt), in de middag, na 12 uur verbeterde de wegen behoorlijk, en kon ik zelfs hele stukken 60 to 70 rijden, sommige stukken waren zelfs heerlijk om te rijden.

Ik begin langzamerhand wel een crimineel te lijken. Was ineens een grote tol-gate, maar ik domme Nederlander reed natuurlijk er per ongeluk (ahum) langs. Sprongen gelijk 10 man op de weg, ik moest terug om te betalen. Ik zeg, ok ok, ik draai wel, men stapte op zij, en ik gaf gas en weg was ik haha. Dat vonden ze echt niet leuk. Ik word er steeds brutaler in, en zoals ik al eerder schreef, dat gaat zeker een keer fout.

Al zo rijdend neem ik een hoop dingen als gewoon op, terwijl iemand die voor het eerst hier zou rijden waarschijnlijk zijn/haar ogen uit kijkt. Je gaat wennen aan vreemde dingen, je kijkt er niet meer van op. Dat is ook wel jammer, want het ‘nieuwe’ is er van af, de eerste keer is het echt van ohh en ahh, nu is het niks bijzonders.

Gestopt om half 7, km stand 125287 (299 km gereden vandaag) op Waypoint N20 14.690 E074 04.370, midden in een veld langs de kant van de weg, hoop dat het niet gaat regenen, dan zak ik er in weg.

19 september 2004.
Vroeg weg zoals gewoonlijk, het was droog gebleven dus ik had weinig moeite om weg te komen om kwart over 7. Het was in de ochtend 24 graden en voelde zelfs koud aan door een fris windje, en dat had ik al in maanden niet meer gevoeld. Heeeeeerlijk. Had zowaar niemand op bezoek gehad, Brox deed zijn werk, en de paar mensen die toch uit de klei waren gekomen hield ie op afstand, en dan verliezen ze snel interesse.
De weg naar Bombay was nog 224 Km, dus dat moest te halen zijn, en de kwaliteit van de weg was bij vlagen slecht maar over het algemeen niet meer dan 20 G/Km (gaten per kilometer, en met gat bedoel ik dan dieper dan 20 cm of zo). Maar ook dit is verraderlijk, want dan heb je ineens zo mooi stuk weg, rijd je lekker relaxed 60 of 70, en dan kom je de bocht om…. Bang!!! Met je wiel in een gat. Moet niet al te vaak en al te hard gebeuren, dan kost het je een as (en een hoop tijd en geld). 20 km voor Nashik begon de grote ellende weer, gelukkig duurde het maar een uurtje. Anyway, kwam in de middag Bombay binnen rijden, en daar ben je wel 2 uur mee bezig, wat een reuze stad. Het is zondag vandaag, en dat scheelt een hoop met verkeer, ik denk dat door de weeks dit 3x zo lang duurt. Had nog wel een hachelijke gebeurtenis, reed achter zo een driewielige riksja, 40 km/u of zo, breekt ineens van dat ding het voorwiel af, en dat ding maakt me een schuiver. Hij schoof ook precies de kant uit waarna ik aan het uitwijken was, en het was millimeter werk of ik had weer een aanrijding. Vond zonder al te veel moeite de plek die ik in gedachte had, dat was in Colaba, het trendy centrum van de stad, helemaal in het zuidelijk puntje tegen de zee aan. Wat ik niet wist (maar wel logisch is) is dat alles betaalt parkeren was, en dat kost dus effe 100 roepies per 24 uur. Naja, een hotel kost hier ook erg duur (750 roepies per nacht, en vergeet niet, 1 roepie is 2 eurocent, dus ff 15 euro per nacht en voor India een hoop geld)

Overigens, nog iets wat ik al veel eerder had moeten schrijven maar steeds vergeten ben, veel van die kampen langs de kant van de weg, die lijken op vluchtelingen kampen, en waar wij westerlingen dan ach en wee tegen zeggen, daar kiezen de mensen zelf voor. Veel mensen ontvluchten bijvoorbeeld de hitte van het platteland voor 4 of 5 maanden en verhuizen dan naar de bergen en kiezen dan om in een tent te wonen. Ook is er veel seizoen arbeid, zoals de appel pluk, het mango seizoen, om noch maar niet van tomaten etc te spreken, en deze arbeiders wonen ook gewoon in tenten. Ook veel weg arbeiders wonen gewoon op de plek waar ze werken, en dat is heel normaal, echt niet zielig. Dus, beste Nova, achter het nieuws en CNN overdrijven vaak, om maar een mooi programma te hebben.

Goed, ik zit nu in Bombay, ga wat boodschappen doen, wat kleren kopen, en verwacht dat ik over 3 of 4 dagen naar richting Goa afzak, en een heerlijk op het strand ga bivakkeren.