20041100, India, vast in de modder en fukkie fukkie?

15 november 2004, verhaal van een maand, vast in de modder en wil ik fukkie fukk
Geplaatst op Monday 15 November @ 11:58:58 GMT+1 door casper

Het is een beetje lang verhaal geworden, maak de borsten maar nat.

18 oktober 2004.

Het strand feest was over, na bijna 3 heerlijke weken vandaag weer aan het reizen. Het werd ook wel tijd ook, want dat strand staan is gevaarlijk, voor je het weet wil je niet meer weg. Ik was er wel weer toe om onder de mensen te zijn (daar krijg ik vast wel later weer spijt van), want na 3 weken als bijna kluizenaar geleefd te hebben was wat menselijk contact wel weer wenslijk.

Strand… ik zal je vast gaan missen. Na 3 weken de hort weer op..

Om 9:15 vertrokken (met km stand 126312) vanaf Waypoint N 15 01.900 E 073 59.443 (dat is dus de geheime strand plek, voor mensen die er ook willen gaan staan) met mooi weer richting zuid. Had gister besloten dat ik eigenlijk toch ook wel naar Hampi wilde, het was wel enigszins uit de buurt maar van verschillende kanten gehoord dat het toch wel de moeite waard was. Omdat ik ook naar de Jog Falls wilde (India’s hoogste waterval) moest ik dus wat omrijden, dat scheelt denk ik twee tot drie dagen extra rijden. Naja, moet er nog wel af kunnen volgens mij.

Het lijkt een kort stukje, maar dat viel tegen

De wegen hier in zuid Goa en noord Karnatekka (dat zijn de twee provincies) zijn uisteekbaar. Niet naar Europese maatstaven, maar ze komen een heel eind in de buurt, ze zijn een lust om te rijden en met het niet hoeven turen naar gaten in de weg, kan je veel beter je omgeving opnemen, en die is hier dan ook wel wonderschoon. Lustige rijst of graanvelden, hier en daar een huiske overschaduwd door palm bomen, kleine poeltjes ernaast waar de waterbuffalo’s lui in baden, tja, daar doe je het voor nietwaar. Alles groeit als een gek, en de weg loopt er als het ware doorheen, bomen buigen zich om de weg heen. Toch heel anders dan in Nederland, waar alles wat maar in de buurt van de weg komt onmiddellijk omgehakt wordt. Men leeft hier veel meer met de natuur samen. Dus, zo lustig zoemend met een vaartje van 60 richting Jogg, liet ik mijn humeur niet bederven door de twee controles van politie bij de grens van de twee provincies. Beide vroegen om backshish, dat is fooi (lees smeergeld) maar ik verzon ter plekke een nieuwe regel, die goed werkte en ik dus maar vaker ga gebruiken.. ik zei: Nee sorry, dat mag ik niet vanwege mijn religie. Haha, wat een lulkoek, maar ze trapte er wel in. Later dacht ik, als ze me ooit vragen wat voor een religie dat is, zeg ik iets van Ultra Katholiek of zo, weten zei veel. Trouwens, bij een van die controles vroegen ze me om mijn verzekering papieren, dus ik geef ze mijn groene kaart die natuurlijk helemaal niet geldig is in India, ik wees op mijn naam en de auto en zo, en dan vinden ze het allemaal al lang goed. Als ze maar wat hebben om in hun grote boek in te vullen, zijn ze al lang blij.

Na een paar uur zuidwaarts te hebben gereden verwachte ik de afslag de binnen landen in (ik volgde nu National Highway 17 langs de kust), het was goed aangegeven op mijn GPS, helaas, het was alleen op de GPS, de hele weg bleek niet te bestaan. Dit koste me een half uur minimaal omrijden, dat was minder. Eindelijk toch National Highway 206 gevonden, een erg smalle (maar goed te rijden) weg, waar je elke keer als je een tegenligger had, met een wiel van de weg af moest. Gelukkig was de weg niet zo heel druk, maar soms gaf het wel rotte situaties, zo net bij een bocht of als de tegenligger niet op zij wilde (dat gebeurt helaas veel in India… weet je nog… ik ik ik ik ….). Toch was het een pracht weg, want het voerde door jungle en bergen of heuvels heen, overal apen op de weg, alles groen (en toen ik een stopte om een bakkie thee te maken werd k gelijk aangevallen door een leger muggen) en vruchtbaar. De weg was erg bochtig, dus snelheid kon ik niet maken en het duurde dan ook tot 5 uur in de middag voor ik bij de watervallen aankwam. Kon gelukkig mijn auto daar parkeren (en overnachten), dus ik sta hier nu, met op de achtergrond het gebulder van water (lijkt precies op de zee), op de voorgrond gillende apen en schreeuwende vogels, maar verder heerlijk rustig haha. Ook hier zijn de muggen erg actief, dus smeren met die benen.

De waterval was niet ect groots maar wel hoog.

Getankt op km stand 126437, 30 liter 833 roepies

Geslapen op Waypoint N14 13.557 E074 48.497, dat is op de rand van de jog falls

Even om te onthouden:
Een broodje (droog) kost 2 roepies.

19 oktober 2004.
Het regende vannacht een paar keer, en dat heeft me wakker gemaakt. Verder was het een rustige plaats. De apen namen revanche op Brox want die had ze de hele avond op lopen jagen. In de nacht stalen ze mijn zeep, die ik buiten had liggen omdat ik me buiten gewassen had. Gelukkig vond ik hem nog net voor vertrek terug, ze vonden het blijkbaar toch niet zo smakelijk en hadden hem iets verderop gedumpt.

In de avond is het altijd weer een gevecht om mijn camper enigszins insecten vrij te krijgen. Ondanks mijn muggen gaas voor alle ramen sterft het toch weer van motten, muggen, vuurtorren en heel veel hele vage vliegende beesten. Ergste is dan , als ik wil slapen, ze over mijn lijf lopen in de nacht, alsof ik een landing en start baan ben, en ook dat houd je wakker. Hoe die beesten binnen komen, ik weet het niet hoor, maar de beste remedie heb ik gemerkt (doch helaas niet full-proof) is om vlak voor het slapen de auto helemaal vol te spuiten met insecten spray, dan even 10-15 minuten de camper verlaten, en dan heel snel hond en mijzelf binnen te laten, met de deur zo kort mogelijk open. Jammer genoeg word ik nog elke ochtend wakker met muggenbulten maar ja, meer kan ik ook niet verzinnen, en ik ga echt niet in een klamboe slapen in de al bekrompen ruimte van de alkoof.

Goed, dat was even zo tussendoor, wat betreft het rijden vandaag het volgende. Ik had nog steeds niet besloten hoe ik nu naar Hampi ging, de korste weg, met het risico dat het weer ‘meer gat dan weg’ zou zijn, of de lange weg die ik van alle kanten hoorde dat ie goed was. De lange weg betekende helemaal terug rijden naar Agonda en dan nog verder terug en bij Panaji rechts af de binnenlanden in. Ik had soort al besloten dat te doen, maar op het laatste moment toch het roer omgegooid en de gok genomen om slechte wegen te krijgen, maar ieder geval niet hetzelfde stuk te hoeven rijden en niet zo ver om (scheelt al gauw 250 km denk ik).

Vertrek vanuit Joggfalls om 8 uur, met km stand 126556, gisteren 243 km gereden. De weg was zeker in het begin erg goed, en het landschap weer wonderschoon. Heuvels, rijstvelden en miljarden libelles, die had ik de vorige dagen ook al gehad, het zal wel de tijd van het jaar zijn of zo, maar de hoeveelheden van die beesten is enorm. Ik hoop niet dat ze hetzelfde doen als sprinkhanen, dan is India zo kaal. De naamborden van de dorpjes (sommige maar 5 huizen of zo) waren ook netjes in het Engels, en met behulp van mijn GPS, mijn postduiven gevoel en de kaart, schoot ik lekker op. Mensen hier in het zuiden zijn wat rustiger dan de noordelingen, wat minder geld wolverig ook. Je ziet minder tolpoorten, helemaal geen lokalen die zelf tol heffen, en zelf voor het slapen vannacht bij Jog Falls was er niemand die me om geld kwam vragen (was in het noorden zeker gebeurt zou zijn).

Een rennende India´er, en dan met koffertje, haha, lachwekkend.

Kocht aan de kant van de weg nog twee watermeloenen, voor 5 roepies per stuk, daar kan je je nog eens een bult voor eten. Op het platteland kosten die dingen dus geen drol, achteraf waren ze niet te vreten. Wel werd ik gek van al die koeien op de weg, om de paar kilometer moest ik wel stoppen om die slome beesten van de weg af te tutteren. ‘This is India’ zullen we maar zeggen.

Met de afslag naar National Highway 13 zat mijn GPS er weer helemaal naast, dat is nu al de tweede keer, en verderop ging het weer fout, moeten ze toch eens wat aan doen daar bij de map-makers van Garmin. Het eerste stuk van die ‘eum… highway’was bijzonder slecht, gelukkig verbeterde het na 30 km iets, maar omdat je max 25 km/u kan rijden kost het je zo een uur. Ook verderop zaten er enkele slechte stukken in de weg, maar zo erg als delhi-bombay werd het gelukkig niet

Tip voor andere weggebruikers, als je ergens naar toe rijd, leer de Hindi manier van schrijven van die plaats uit je kop, want heel vaak staan er alleen Hindi borden, of zijn de Engelse onleesbaar of door posters afgeplakt. Op deze manier kun je vaker de borden lezen.

Gestopt om 16:49 in een veld aan de kant van de weg, (wat achteraf vol met doornen bosje stond, hoop dat ik daar geen lekke band van krijg), km stand 126833, vandaag 276 km gereden en Waypoint is N 14 36.951 E 076 27.617.

Woensdag 20 oktober 2004
Ondanks de wat vreemde parkeerplek van de afgelopen nacht toch goed geslapen. Het was zelfs erg fris in de nacht, blij dat ik mijn dekbed maar weer tevoorschijn had gehaald. De plek was vreemd, omdat ik midden in een met doornstruiken omgeven veld stond, en waar ik na een half uur al een stuk of 10 India’se staarders op een afstand had. Deze kwamen geheel uit het niets, zoals gewoonlijk, maar Brox hield ze op een redelijke afstand. Toch liep ik er op een gegeven moment maar naar toe voor een praatje, wie weet stond ik wel midden in een mijnenveld of zo. Tja, van het een komt het ander, en na 10 minuten zaten alle Indiaaers dus om mijn auto heen. Ik heb dat een uurtje gedoogd en ze daarna vriendelijk verzocht het veld te verlaten, wat ze ook prompt deden. Niemand sprak overigens enig Engels,. Dus handen voeten werk was weer op zijn plaats. Overigens waren er bijna geen insecten, en helemaal geen muggen, en dat was wel weer lekker.

In de ochtend om 6 uur op, moest heel nodig zeiken, en dat ook maar snel gedaan, snel ontbeten, en om half 7 kwam de eerste India-er al weer uit de klei, en die schroomde niet om gewoon binnen te stappen. Moet je bij mij niet doen, kan ik erg boos om worden, en ook nu dus (tjonge, mezelf om half 7 al op staan te winden. Ik krijg er nog stress van). Enfin, de goede man moest een lift hebben, dus snel alles vastgesjord, maar niet thee gemaakt of me gewassen, ik denk… weg is weg.

Vertrek op km stand 126833 met mooi weer en veel prikkelbosjes. Alle goede wegdekken heb ik waarschijnlijk gister opgebruikt, want ik was nog geen 1 km ver, of de weg veranderde in een zandpad met kuilen. Gelukkig was het maar kort, maar de kwaliteit was stukken minder als gister, en de hoeveelheid vrachtverkeer met hun haantjes en aso gedrag was enorm, waardoor het rijden vandaag een stuk minder prettig was.

Opvallend waren twee dingen vandaag. Ten eerste de hoeveelheid mensen waarvan je denkt dat het 12 jarige jochies zijn, maar ze hebben een gezichts (uitdrukking) van een man van 30. Heel apart, geen idee welke van de twee ze echt zijn. Tweede was de hoeveelheid graan die men op de weg legt om er met je auto over heen te rijden. Lijkt me heel vies smaken.

In de vroege middag in Hampi aangekomen en op het bus station geparkeerd, wat gelijk midden in het gehucht ligt (meer is het niet). Na 5 minuten had ik al hordes met ansichtkaarten verkopers, gidsen, tauts en nog veel meer voor me bus hangen, en daar had ik niet zo een zin in. Dus, brommer uitgeladen en rond gereden op zoek naar een beter plekje, wat ik als snel vond. Verkassen was snel gedaan, stond nu op een grasje ongeveer 1 km van het dorp af, gelukkig wat rustiger. (Terwijl ik dit loop te typen ( 21:00 uur) slaan ineens alle honden uit de buurt aan alsof het volle maan is, een wolfsgehuil, heel vaag). In de middag op de brommer wat tempels bekeken, daar kwam ik hiervoor, dus even snel een eerste indruk opgedaan. Tja, het lijkt een beetje op Kajuraho, maar dan zijn de temples en gebouwen veel minder mooi, ,maar het gebied is veel groter dan kajuraho, lijkt meer een beetje op Ankor Wat in Cambodja (alhoewel het daar kwalitatief niet aan kan tippen ). Het moet ooit hier erg mooi en groots geweest zijn, de gebouwen liggen verspreid over een 25 vierkante km geloof ik. Dat snap ik dus niet zo, want aan de ene kant heb je bijvoorbeeld het paleis, en dan ligt 4 km verderop het badhuis van de koningin. Pfff, je gaat toch geen 4 km lopen (in die tijd geen bus hoor) voor een badje? Naja.

In de avond maar zelf wat gekookt, en na opruimen en dergelijke was ik moe, om half 10 gaan maffen.
N 15 20.044 E076 27.755
26 km gemiddelde snelheid gereden, schiet lekker op he.

21 oktober 2004.
Vroeg op, en met de brommer even gekeken of er toevallig al een bakkertje of zo open was. Dom natuurlijk, alles dicht, maar wel wat mooie foto’s geschoten van temples bij opkomende zon (licht). Na ontbijt, wassen en plassen met de hond gaan wandelen. Brox meegenomen naar een van de dichtstbijzijnde temples, maar mijnheer vond aan de tempels niks, wel aan de apen die er liepen. Er waren flinke joekels bij en ze liepen Brox echt uit te dagen. Van de ene kant naar de andere sprongen die beesten, lenig als euhmmmm lenig als apen, ze zijn snel en maken een hoop lawaai, Brox vond het prachtig en deed alles om dicht bij een te komen. De hond werd er helemaal gek van, dus die was lekker moe, maar dicht bij een aap komen is hem nog niet gelukt. Later op de dag had ie een aanvaring met een paar water buffalo’s die te dicht bij de camper kwamen vond ie, maar mijnheer delfde mooi het onderspit en kroop angstig onder de auto. Die waterbuffalo’s staken hun neuzen onder de auto en gingen snuiven, dat maakt een heel vaag geluid, en ik kan me voorstellen dat Brox niet goed wist wat ie er mee aan moest. Daarbij zijn die beesten erg groot en loeier sterk, dus hij had toch wel wat ontzag. Wellicht dat die keer dat een koe Brox een kopstoot gaf vorige week wel heeft meegeholpen aan zijn angst.

Vandaag eens goed de tempel gang erin gezet, immers waren er heel wat te bezien, en ik heb dan ook flink pijn aan mijn voeten en heb heel wat km’tjes gereden op me brommie, en heel wat tempeltjes gezien. Ach, op een gegeven moment wordt je het zat, ze lijken dan ineens allemaal op elkaar, maar ik zou en moest ze toch allemaal zien. Veel gelopen, onder andere de 2km langs de rivier naar een van de grootste temples met daarin onder andere de stenen charriot en de muzikale pilaren, heel komisch. Langs de rivier lopend kom je dan weer allemaal bedelaars tegen, mensen die hun kleding zitten te wassen of zichzelf, pontjes in hele kleine rare vreemde ronde bootjes (het leken net omgekeerde hoedjes), alles heel gemoedelijk, enfin, India op zijn best.

In de avond, ik had eigenlijk geen honger, vieze Momo’s gegeten en een hap van de kaas-tomaten naan, en om 8 uur koffie in de bus gaan drinken en half besloten morgen te vertrekken richting Bangalore.

22 oktober 2004.
Heb de afgelopen 2 dagen op een veldje in Hampi gestaan, net voor het eigenlijke dorpje en dit tegen ieders advies in. Er zijn zeker wel 4 of 5 keer mensen langs geweest met het verhaal…. god je moet hier niet staan, levensgevaarlijk, bla bla. Verhalen deden me een beetje denken aan die van de mensen op het strand, die abosluut niet in de zee durfde te zwemmen, was veel te gevaarlijk, alleen in het haventje kon je zwemmen.

In Hampi verdiende deze jongen geld door de Apen God na te spelen..

Net als bij het veldje van nu, als je dan door gaat vragen wat er zo gevaarlijk is, dan weten ze het niet. Ja.. iedereen zegt het, dus is het zo. Hoop Indianen verhalen dus, want ik heb twee dagen heerlijk gestaan, met als enige nadeel (ok, er waren er twee), dat er tegenover me in de ruine van een tempel een zwerver sliep die nogal hard prate tot laat in de avond (waarschijnlijk tegen zichzelf, dat kon ik niet goed uitmaken, maar het waren hele spraakwatervallen), en als tweede nadeel dat het gras bezaait lag met een soort prikkels, doornige kleine ronde dingen, zodat lopen op blote voeten onmogenlijk was (voor mij). Ook Brox vond het niet zo geslaagd, maarja, hij heeft me niet gevraagd te verkassen, dus maar blijven staan.

Maar behelve apen waren er ook veel mooie tempels om te zien

Vertrokken uit Hanpi om half 11, km stand 126931, slaap waypoint was N15 19.867 E 076 27.655. Moest weer dat rot stuk (150 km) over Highway 13 heen, en dat ging ook dit keer erg langzaam. Men moest zich schamen, een beetje onderhoud en die weg is goed. Maar ja… this is India. Hierna Highway 4 opgedraaid, en dat bleek weer een bouwput te zijn, maar gelukkig waren ze al zo ver gevorderd dat er hele stukken goed te rijden waren. Deed me denken aan de weg bij Agra. Had wel moeite een redelijke slaapplek te vinden hierdoor, want er was teveel opgebroken. Uiteindelijk maar langs de kant van de weg gaan staan.

17:50 langs de snelweg gestopt op waypoint N 13 48.738 E 076.47.261 gereden 218km.(stand 127149)

Zaterdag 23 oktober 2004
Ondanks dat ik dicht langs de weg lag te slapen, toch allemaal goed gegaan. In de ochtend om even voor 8en vertrokken richting Bangalore, dat was nog maar 150 km, strak blauwe lucht, heerlijk temperatuurtje, in de nacht zels onder de 20 graden, de weg was zelfs stukken snelweg, dat schoot goed op dus. Zag trouwens bij Brox een hele vage teek op zijn achterbeen, het leek wel een soort blad of zo, en besloot er in de avond enige aandacht aan te geven, alhoewel ik hem eergisteren een nieuwe tekenband om gedaan had, misschien moest ie nog in gaan werken.

Bij het binnenrijden van Banaglore zag ik, ineens (ik hield er al een oog voor open) een benzine pomp die ook autogas verkocht en lekker me tankie weer gevuld, kan ik weer 2 maandjes vooruit. Was rond half een in Bangalore en beetje de weg kwijt geraakt maar met veel vragen en rijden kwam ik op een gegeven moment toch op MG road terecht (MG staat natuurlijk voor Mahatma Ghandi,) want dat is het centrum en ik herinnerde me dat hier de straten niet zo nauw zijn, dus evt parkeer gelegenheid. Die vond ik ook, pal in het centrum (Waypoint N 12 58.601 E077 36.520), maar de parkeerwacht vroeg 50 roepies per uur. Kon het naar beneden praten tot 25 p/u, maar toch te veel, dus besloot om even het centrum in te lopen, kijken of ik een ander plekkie kon vinden. Na boodschappen in de supermarkt (kan hier weer veel krijgen) naar Ajantha Hotel gelopen, en daar kon ik mijn auto kwijt en de kamers waren betaalbaar (360 roepies per nacht). Mijn auto staat mooi onder de bananen bomen op de parkeerplaats (Waypoint N 12 58.315 E077 36.942). Nog snel even naar de supermarkt geweest, en zelfs een klein Gouds kaasje gekocht en bruin brood, yoghurt en zo, al die dingen die ik al weer een paar weken niet gehad heb. Ook in een Airtel winkel geweest (mijn Indiase provider) en geklaagd waarom ik geen sms en kan sturen. Ze sturen me weer met een kluitje het riet in, tja, mijnheer, netwerk problemen. Ben een beetje boos geworden, want dat was nu dus al 4 weken zo, en nu blijkt zelfs dat ik niet eens kan bellen en volgens mij ook niet gebeld worden. Klote provider dus. Heb wel een sms-je van mijn moeder ontvangen (met lauwe text), maar mijn broer zegt ook wat gestuurd te hebben, niet ontvangen dus.

Zondag 24 oktober 2004.
Niet zo heel goed geslapen vannacht. Dit Hotel heeft ook een trouwzaal, en dat doen de India’ers met veel herrie, uiteraard was het raam van mijn kamer precies er tegen over. Met de oordoppen in wel in slaap gevallen, maar vaak wakker geweest. Om 6 uur werd ik wakker door Brox en door muziek van buiten, blijkbaar beginnen trouwpartijen ook vroeg. Na ontbijt en lange honden wandeling, met brommie naar de stek geweest waar ik vorige keer was, niks veranderd, nog steeds een puinzooi daar in de buurt van het station. Daar een Masala Dosa gegeten en in de middag boodschappen gedaan, er waren een aantal winkels open. Ook de grote supermarkt was open, en een heel nieuw winkelcentrum was ook open, maar die lijken allemaal op elkaar.

In de avond weinig gedaan, kreeg telefoon van de receptie dat de hond niet op de kamer mocht, jammer voor hem. Vond het wel een beetje kinderachtig, daar de hond schoner is dan de gemiddelde India’er, en zeker minder zooi en minder herrie maakt. Maar ja,het is niet anders. In de nacht had het af en toe geregend, maar verder was het de hele dag droog. Maar besloten om morgen weer verder te gaan. Om 1 uur in de nacht belde mijn vader, was wel een beetje slaperig maar toch blij hem te horen, zeker nu die volgende week weer richting midden Amerika gaat.

Hé, geen grapjes over mijn nieuwe vriendin hoor..

Maandag 25 oktober 2004.
In de ochtend boodschappen gedaan en het personeel van het Hotel lopen pesten. Immers hadden die snel de receptie gebeld toen ik de hond binnen liet, ipv het me rechtstreeks te vertellen, en de receptie belde vervolgens mij in mijn kamer. Dus, toen dat zelfde personeel mij vanochtend vroeg of ik lakens wilde verschonen, zei ik hem dat ie dat maar aan de receptie moest vragen. Ok, beetje kinderachtig van mij, maar ja, het gaf wel voldoening haha want hij keek flink op zijn neus. Na de boodschappen de spullen gepakt en zo rond half een toch maar richting Chennai vertrokken. Ik had eerst nog een vaag plan om bij een meer midden in de stad nog een nachtje door te brengen, maar ik vond er geen geschikte staanplaats en ben maar doorgereden richting oosten (na 3 keer fout te zijn gereden), km stand 127300. Bangalore… tja, het is geen echte Indiase stad, en kan en kon me niet bekoren. Er lopen niet eens koeien !! Het is fijn dat ik wat dingen kan kopen, maar daar houd het ook mee op. Bangalore is net een Europese stad, met weinig te zien en weinig boeiende mensen. Zelfs de politie was nors en bitserig, iets wat ik eigenlijk nog niet eerder gezien heb in India. Mensen zijn verder niet hulpvaardig en erg gesloten, ook erg on-India’s. Snel maar weg dus.

National Highway 4 naar Chennai was goed te doen, geen twee baans helaas, maar wel van goede kwaliteit. Omdat de weg redelijk breed is, krijg je de situatie dat men in gaat halen en verwacht dat het tegemoetkomend verkeer maar op zij gaat. Dat is heel onprettig, want je word steeds gewoon gedwongen om te remmen en opzij te gaan. Het zijn vooral bussen die hier erg een handje van hebben, het is levensgevaarlijk. Om dan geen ongelukken te maken moet je dus erg defensief rijden, en dat is af en toe wel eens moeilijk, want soms heb ik gewoon zin om er eens tegen aan te rijden.Schiet er niks mee op en ik haal me meer ellende op de hals dan me lief is, dus ik probeer maar achter een vrachtwagen te gaan hangen, want die drukt men niet zo snel van de weg, en die maakt dan mooi de weg ‘schoon’ voor me.
Kom wel ineens een ‘weak Bridge’ tegen, dat stond erop met grote letters, maximaal 15 km per uur, en als je er op rijd zie je waarom. Het is zo’n oude zeg maar tweede wereld oorlog brug, uit ijzeren of stalenbalken, lag bij grave geloof ik ook ooit een, ook bij geldermalsen over de A2, en van elk brugdeel was de eerste en de laatste balk weg geramd door vrachtwagens die te hoog geladen waren. Rijd toch wat minder lekker hoor, zo’n brug.

Gestopt om 17:05 uur ongeveer 200 km voor Chenai op Waypoint N 13 11.752 E 078 41.608 in een veld langs de kant. Km stand 127444 (144 gereden) en het is bewolkt en spat af en toe en 25 graden.

26 oktober 2004
Heerlijk geslapen, geen een keer wakker geweest zover ik me kan herinneren, en om 6 uur op, ochtend ritueel gedaan en vertrokken om 8:05 (km 127444). Het was half bewolkt en 25 graden, prima uit te houden dus. Het plan was om Chennai te halen, maar dat pakte even wat anders uit. Ik wilde koffie drinken, maar kon steeds geen lekker plekje vinden om mijn auto neer te zetten, en om half twaalf lukte dat wel. In een veld, paar honderd meter van de weg, zette ik koffie en uiteraard Brox naar buiten, die onmiddellijk achter de geiten aanging van een geitenhoeder die iets verderop liep. Niet kwaadaardig hoor, gewoon nieuwsgierig, maar die geitenhoeder was erg bang van de hond, zoals zo vaak, en vroeg mij hem terug te roepen. Naja, van het een kwam het ander en ik was al snel in gesprek met die gast, en uiteraard werd ie al snel vergezeld door twee anderen, en snel daarna door blinde Oma en lelijke Toos. (zie foto) Het werd wel gezellig, en niet lang daarna zat al dat volk mijn auto van binnen te bewonderen, en niet lang daarna zegt men: ga je mee zwemmen. Tja, dat moet je mij niet vragen, dus met een hele stoet van mensen achter me aan op naar een zwemplek, ik dacht een meer of zo. Maar nee, het bleek een erg diepe put te zijn, eentje van een fikse diameter, het waterniveau stond denk ik 20 meter diep, maar was glashelder, en voor ik het weet lag iedereen in die put te zwemmen (lees erin storten, van 20 meter hoog). Ik durfde dat in eerste instantie niet, en liep voorzichtig via de wand, waarin een paar keien uitstaken als een soort trap, naar benee, om daar dan in het water te plonsen… in een woord…. heerlijk., en al snel plonsde ik ook van 20 meter naar benee, en dat met mijn zere teen (was gister met mijn grote teen op een kei gestoten, een heel lap vel lag er af).

Heerlijk naar benee storten in deze waterput, dat was de bom..

Toen het zwemmen klaar was was het al 4 uur, en ik dacht, ach, laat ik maar hier blijven ook, dan maar een dag later in Chennai.

De hele avond heb ik mensen moeten afhouden, het liep gewoon storm, iedereen wilde de auto zien en binnen zitten, maar op een gegeven moment stonden er 17 man buiten, toen werd het me toch wel wat te veel en heb ik de deur dicht moeten doen. Ik denk, dan gaan ze wel weg, maar het werden er steeds meer, een heel volksopstootje werd het zowat. Ben maar naar buiten gegaan om met de mensen te praten, gelukkig kwam er een goed Engels sprekende man bij, die voor Stork had gewerkt ook nog en diverse malen in Europa was geweest. En zo werd het toch nog gezellig (not dus).

Woensdag 27 oktober 2004.
Heel aparte dag vandaag. Aan de ene kant wilde ik naar Chennai rijden, aan de andere kant wilde ik wel blijven staan, maar ik had de pest aan al die mensen. Toch maar besloten om te blijven, en eigenlijk al afgesproken met mensen die mee zouden rijden op brommertje om kip te kopen, toen weer ineens het hele dorp verscheen en voor mijn auto ging staan. Zal je denken, ach wat… ze staan gewoon te kijken, wat maakt dat. Maar zo is het niet, want hoe meer mensen er komen, hoe brutaler ze worden. Als je niks zegt, komen ze steeds dichter bij, en dan staan ze op je stoep, en 2 minuten later zitten ze binnen. Echt, ik heb het geprobeerd, er stonden 15 man in mijn auto. Op een gegeven moment, het was 9 uur in de ochtend of zo, werd het me echt teveel, er stonden al 45 man naar me te staren, dus ik roep kwaad ‘Go go’ maar het enige effect was dat ze me na gingen doen. Ik denk, ja bekijk het, ik ga wel pleite, spullen gepakt, fiets en brommer opgeladen, ik denk, ze krijgen het idee wel, maar niks hoor. Ik ben boos weg gereden richting Chennai, hier had ik dus echt geen zin in.

Ik was 5 km onderweg, mijn boosheid zakte een beetje, en ik dacht toen, ik laat me weg jagen door een paar mensen die naar me staren, ik ben dom. Ik was 10 km op weg, en ik dacht, ‘als ik dat NU op me kop laat zitten, in Bangladesh word het veel erger nog, en wat moet ik dan? Toen ik 15 km op weg was dacht ik ‘Casper, je laat je kennen, dit probleem moet je oplossen en niet weg lopen. Ik heb de auto omgekeerd, ben weer 15 km terug gereden en heb op dezelfde plek geparkeerd, maar dan andersom, zodat mijn ingang deur tegen een prikkelbosje aan stond, daar konden dan dus geen drommen mensen voor gaan staan om me aan te staren.. Ik had ooit al eerder gezien, en ook van iemand al de tip gekregen, om een soort afbakening te maken, al is het maar met stokken op de grond waar de mensen dan buiten moeten blijven, dan kun je ze het aanwijzen en is het heel fysiek. Doe je dat niet, en vraag je vriendelijk om op afstand te blijven, dan helpt dat maar 1 minuut, want ze komen als groep steeds weer een stapje dichterbij, nu kun je ze vragen achter de lijn te gaan staan. Ik heb me fiets en bromfiets en een lat zo neergezet dat het strategisch goed was, en het lulverhaal opgehangen dat ik een stuk moest rijden om mijn accu’s op te laden, maar daar werd niet eens naar geluisterd. Ik stond natuurlijk nog niet eens 10 minuten of de hele meute kwam al weer op me af, maar met wat goede wil en een (niet altijd makkelijke) glimlach heb ik ze op afstand kunnen houden.

Na wat conversaties en een bezoek aan het dorp, heb ik wel een beetje begrepen waarom ze zich zo aan me vergaapte. Ik bedoel, had het al eerder meegemaakt, maar niet in deze mate. Het zat zo: driekwart van het dorp leeft van boeren bedrijf, en het had nu al 3 jaar lang vrijwel niet geregend, dus de meeste boeren waren zowat failliet en hadden geen werk, zaten dus niks te doen, en hadden dus tijd zat om zich aan mij te vergapen. De plek waar ik stond was in principe de bodem van een meer, of meer een soort overloop meer, wat elke monsoon vol moet lopen, maar wat dus nu al drie jaar droog stond en daardoor een ideale Camper parkeerplek haha. Daarbij kwam dan men het vermoeden had, vanwege het uiterlijk van mijn auto, dat ik van Discovery Channel of zo was, en dat was natuurlijk helemaal boeiend, dus daar moest naar gekeken worden. Ook vandaag heb ik toch een aantal keer uit de slof moeten schieten omdat de mensen weer te dicht bij kwamen, en ook Brox begon er de lol van in te zien en begon achter mensen aan te hollen en naar armen te happen (gelukkig speels, anders was het een probleem, maar dat hebben die India’ers niet door haha). En zo al om al toch nog een aardige dag gehad….

Donderdag 28 oktober 2004.
Ik had min of meer al wel besloten vandaag verder te gaan rijden, maar iets hield me op dit veld, ik kan niet goed de vinger op de zere plek leggen. Misschien was het toch wel een aantal van de aardige Indase mensen die ik tegenkwam, misschien wel de relaxheid van dit Indiase platteland, waar toeristen nooit komen, wellicht de vrijheid van staan, ik weet het niet. Kwam ook bij dat Brox iets aan zijn poot had, dat had ie al een tijd, maar nu was een van zijn tenen zeker 5 keer zo dik, en hij kon er bijna niet op lopen, alhoewel die het natuurlijk wel deed maar dan als Manke Nelis die een lekke band in zijn rolstoel heeft. Dus, in de ochtend, om 6 uur !!! kwamen de eerste dorpelingen al aankakken en vroegen of ik mee ging zwemmen. Ik vond het een beetje vroeg, maar er werd flink volgehouden, en het zwemmen in die put was overheerlijk, dat moet ik bekennen, dus om 7 uur, hup, de natte onderbroek aan (iedereen zwemt in onderbroek, dus ik pas me maar aan) en mee de put in duiken. Het is een sprong van ongeveer 20 meter van de rand van de put naar het kristal heldere water, en volgens de lokalen is het water 15 tot 20 meter diep, ik kon ieder geval de bodem niet zien. Na het zwemmen zaten er al 20 man voor mijn auto en dat wekte wel weer enige irritatie mijnerzijds op, maar ja, ik moet er toch mee leven ben ik bang, dus maar het beste er van maken. Het ging allemaal wel redelijk, ik moest gewoon om de 20 minuten 10 man zachtzinnig wegsturen. Hardhandig had ik al geprobeerd maar dat maakte geen enkel verschil met zachthandig, dus elke keer maar de mensen zachtmoedig weg geduwd achter de door mij gemaakte afrastering. Heb ondertussen inderdaad wel door dat weg sturen met een smoes en een glimlach (de smoes van : ik ga eten, de hond is gevaarlijk, ik ga slapen etc) beter werkt dan met brute kracht. Ben ook wel eens naar buiten gestoven met de hondenzweep in mijn hand en Brox achter me aan. Zeker, de mensen stuiven uit elkaar, maar over het algemeen staan ze er dan drie minuten later gewoon weer.

Onder het staren naar mijn camper kan je natuurlijk ook even lekker gaan schijten..

Verder mijn kippen winkeltje gevonden en 3 km verderop een redelijk dorpje waar je groente e.d. kan krijgen, en toen ik van dat shoppen weer terug kwam was het weer feest bij mijn auto.
Om een lang verhaal niet nog langer te maken, in de middag werd het me allemaal een beetje te veel na 20 man te hebben weggestuurd ie al in mijn deur opening stonden voor de 30ste keer of zo en helemaal toen er een of ander jochie een steen naar de camper gooide (ik hoorde later dat het per ongeluk was), zodat ik de brommer pakte om achter dat kut jochie aan te gaan en tegelijk een andere plek voor mijn camper te zoeken, die wat verder van de bewoonde wereld af lag. (Door dit raggen door het veld bleek ik later 4 gaten in achter, en 4 in voor band te hebben, koste me een hele middag dat te laten fixen) Die vond ik wel, een lekker veldje ‘in the middle of’ nergens, wel was de weg naar dat veldje toe een heel klein beetje modderig, maar wel te doen. Alleen…. als het zou gaan regenen dan was ik de lul, maar de monsoon tijd was over en het was al drie jaar te droog geloof ik. Daar geparkeerd te hebben was het heerlijk rustig, het was ook ver van elk dorp af, en er kwam af en toe wel een boer met zijn koeien of geiten langs maar verder viel het reuze mee. Snachts heerlijk geslapen, met maar een probleem…. het begon te stortregenen….WAAROM HEB IK DAT NOU ALTIJD !!!. Toen ik in de ochtend wakker was geworden was de weg veranderd in een modderpoel waar de waterbuffalo’s nog geen kaas van lusten, daar sta ik dan….

Vrijdag 29 oktober tot dinsdag 2 november 2004.
Tja… het was dus een modderpoel geworden waar ik stond. Tenminste, ik stond net van het zandpad, naja modderpad, af, dus ik stond zelf wel droog, maar met de auto wegrijden was onmogelijk. Er is dan maar een oplossing. Naja, het zijn er wel twee , maar de beste is dus… berusten in je lot en wachten tot de zon terug komt en het pad weer uit droogt. (en niet de hulp van een dure tractor inroepen om je door de modder te sleuren). Kan toch niet lang duren in dit India

Ik had ondertussen al wat lokalen leren kennen, een familie waar van erg vriendelijk was, en in de ochtend kwam men dan ook al op bezoek, men had een soort rijstezooi meegenomen als ontbijt voor me.. Nu had ik nog een paar probleempjes die ik op moest lossen, zoals het probleem Brox wiens teen er nu wel heel ernstig uit zag en een slot van de deur wat ik nu wel eens goed wilde maken. Die mensen hebben me geholpen met de dierenarts. Dat bleek een mobiele arts te zijn, die elke dag op zijn brommertje van de grote plaats 25 km verder op naar het dorp kwam, met in zijn rugtas medicijnen en de noodzakelijkste instrumenten.Een afspraak met die man maken was erg moeilijk, ik had gevraagd aan hem, via zijn mobiele nummer dat ik van een lokaal had gekregen, bij de auto te komen want ik wilde de hond niet meer laten lopen dan nodig was. Hierin stemde ie in eerste instantie toe maar achteraf belde hij dat ik toch maar naar het dichtstbijzijnde dorp moest lopen, 2km verderop. Tja, niets aan te doen, Brox door de modder gesleurd en in het dorp zitten wachten op de dierenarts, uiteraard al heel snel vergezeld door het hele dorp. Mocht bij de kennissen in het voorportaal van hun huis gaan zitten, want het regende nog steeds. Na een uurtje kwam de dierenarts op zijn brommertje aankakken, hij verontschuldigde zich in goed Engels dat ie laat was, maar er was een koe met serieuze problemen, tja, en je weet, in India is de koe heilig, dus die gaat voor.

De hond werd onderzocht en het resultaat was of een gebroken teen, of een vette infectie. Doordat het zo erg gezwollen was kon ie het niet goed voelen. Brox kreeg een injectie en moest ook een tweede hebben maar die had ie niet bij zich, dus 2 lokalen wierpen zich op als bezorgers, moesten wel mijn brommer mee hebben, en togen door de regen naar de dichtstbijzijnde apotheek. Na 20 minuten kwam men terug, die apotheek had het niet, ze moesten naar een andere, 15 km verderop, dus hup, ze gingen weer op weg. Dat duurde natuurlijk een uur, en het wachten duurt lang dan, maar ja, ik had toch niet veel anders te doen dus ik vermaakte me maar met het praten met de lokalen, het bezichtigen van hun huis (naja, 4 muren en een achterplaats). Het duurde maar, en de dierenarts kreeg ondertussen een nood oproep, dus we spraken af dat zowel de arts als de medicijn koeriers naar mijn auto zouden komen door de blubber heen, en ik nu vast er naar toe zou gaan lopen. Dat was een goed plan, en langzaam met hond door de regen terug gestrompeld. De medicijn koerier kwamen na een uur aankakken, en lieten heel duidelijk blijken dat ze vergoed wilde worden voor hun tijd (alsof ze anders wat nuttigs zouden hebben gedaan). Ik wilde geen geld geven, dat schept precedenten, en na wat praten wilde men ineens whisky of zo. Ik had nog wat van die kleine flesjes, dus ik schonk voor beide eentje in verdund met water, en dat was binnen 2 seconde leeg. Ze werden een beetje lastig, dus ik werkte ze met een smoes naar buiten (ze zaten al pontificaal in de auto) en vroeg iemand anders ze met mijn brommer terug naar het dorp te brengen. Na veel 5’en en 6’en gingen ze, maar na 20 minuten kwam de brommer weer terug met daarop de meest irritante van de twee. Ik werd beetje boos, bepaal toch GVD zelf wel wie er rond mijnauto hangt. Daarbij, ik had ze niet gevraagd die medicijnen te gaan halen dus eh, oprotten. Ik pakte de brommer en de lastige man (hij was twee keer zo groot als ik natuurlijk) , reed hem terug naar het dorp (voor de derde keer doorweekt vandaag). Hij bleef maar zeuren over drank, ik bleef botweg weigeren, en dumpte hem en reed terug naar de auto. Dierenarts kwam eindelijk, Brox kreeg de tweede injectie, en de goede man verzekerde dat ie morgen terug zou komen. Dit alles koste me 100 roepies ( 2 euro)

Pff, lang verhaal, rest van de dag bleef het regenen, toch nog wat lopen zwemmen, je moet toch wat en wat lopen praten met aardige lokalen, zelfs een potje monopoly gespeeld.

De volgende dag, het was zowaar droog in de ochtend, kwam mijnheer dierenarts, gaf de hond een recept van antibiotica en ontsteking remmers en nu gaat het een stuk beter met de poot. Het was echt een eng gezicht, echt zo’n olifanten voet. Het is waarschijnlijk een ontsteking geweest (of nog),

Ondertussen was het praatje natuurlijk rond gegaan dat ik verkast was, en niet weg zoals men dacht. Maar Casper had zijn plannetje klaar haha. Brox lekker buiten laten liggen mijn luifel uit gedraaid, en om de luifel poten een touw gespannen waar men niet door mocht. Zo hield ik mensen op een afstand en kon men ook niet overal aan zitten. Terwijl ik dit typ staan de mensen buiten aan mijn afrastering te schreeuwen om weet ik wat dus ik begin weer kriebels te krijgen, maar ik kan niet weg. Het plan werkte wel, maar als westerling is het moeilijk te wennen aan al die aandacht, vooral omdat hoe meer mensen er naar je auto kijken, hoe opdringeriger en brutaler men word. Men kruipt onder het touw door, gaat aan deurknoppen of aan me brommer zitten (elk knopje wordt betast) op de camper wand lopen kloppen of een open raam dicht doen, dat soort dingen. Tja, dan vlieg ik wel eens uit de slof, en dan storm ik naar buiten, paardenzweep in de hond, hard PO PO PO roepend (dat is Tamil voor weg weg weg) en dan stuift men uit elkaar. Als het erg is vraag ik Brox achter wat mensen aan te rennen, en dat doet ie met plezier.

De volgende dagen me vermaakt met contact met lokalen, naar dorp rijden om dagelijkse boodschappen te doen, zwemmen, wandelen (waneer mogelijk) en afwachten tot de modder opgedroogd was. Water ving ik op met mij zonnescherm en vulde zo mijn tank, das geen probleem, elektra heb ik generator voor. Ben veel wezen zwemmen in de put, alleen al de sprong het water in was leuk en het water was kristal helder (wil op zich niks zeggen) dus ik vond het een goed alternatief voor wassen. Ook hebben mensen mij hier goed geholpen met het vinden van de kippen winkel en andere zaken, met name verdien vermelding Kesavan (volksmond K-7) die met rustige doorduwerij de veearts heeft geregeld, me de weg heeft gewezen, en in het algemeen een aardige gast was, Medan, die veel te hard prate (alsof ie doof is) en alle andere Sumitangiers. Extra vermelding vraagt Raji, een 10 jarig jochie, tenminste, hij vermoede dat ie 10 was want hij wist het niet zeker, die heeft zijn uiterste best gedaan om mij met van alles en nog wat te helpen. Daarvoor in de plaats ging mijnheer niet naar school, wat hem geloof ik erg goed uit kwam, maar hij heeft vuilnis weggebracht, vloeren geveegd, brommers gepoetst, en veel heel veel mensen weg gejaagd (met bezem in de hand, de foto plaats ik zeker) dit alles voor een stuk eten en een aai over zijn bol.

Wel naast me ene voet, ook nu mijn andere voet open gehaald. De ene stote ik met me grote teen tegen een steen, heel stuk vel precies van het topje, de andere haalde ik de zijkant open aan een stuk scherp steen in de waterput. Toen brandde ik mijn duim nog eens flink aan het soldeer ijzer, dus ik heb nog maar een onbeschadigde ledemaat, want die brandblaar is lekker gaan zweren en net als die andere wondjes een beetje gaan ontsteken. Met de Hygiënische omstandigheden hier is dat niet zo vreemd.

Al om al was het verblijf (gedwongen) af en toe erg leuk, af en toe kwam het bloed onder me nagels vandaag van ergernis, toch zal ik nog wel eens met weemoed terugdenken aan deze week op het Indiase platte land. Heb genoten van de relaxe atmosfeer, van de botheid van de boeren, van de lokale eten, de vriendelijkheid van de mensen…. van India zoals het al eeuwen zo is..En… als ik later ooit deze week in mijn hoofd ga verhemelijken… denk dan aan de gebroken bel van mijn fiets en de gestolen sjor riempjes van brommie…en van de mensen die midden in het veld de hele dag gaan staan schreeuwen, om de vogels te verjagen….. echt

De irritante gesprekken die ik een paar keer had met opdringerige lokalen die rond mijn auto hingen had, gaat zo:
Lokaal: Can i speak with you
Ik: No
Lokaal: Only 10 minutes
Ik: No
Lokaal: But I am learning English
Ik: Fine, bye bye
Lokaal: Where are you from?
Ik: Go away!!
Lokaal: What is you name?
Ik: Please go
Lokaal: Are you only one?
Ik: Do you have a problem with your hearing, please go
Lokaal: Can I come tomorrow?
Ik: No, never come back
Lokaal: Oh, I will come at 6 o’clock in the morning
Ik: No thank you, go now, you are disturbing me
Lokaal: Oh, I am sorry. Can I see your car inside?.
Ik: I am going to call my dog if you do not go NOW
Lokaal: How old are you?
Ik:Aaaaaaaaaaaaaaaggggghhhhh Brox @!!!! KIL KILL!!!

En nu krijg je misschien de indruk dat ik iedereen weg jaag en iedereen onaardig vind of zo, maar niks is minder waar. Ik probeer veel te communiceren, ondanks dat het vaak erg moeilijk is (en saai want men vraagt steeds hetzelfde) en ik laat per dag wel 20 man/vrouw/kind mijn camper zien. Toch is het dan erg moeilijk aardig te blijven, want na die 20 komen er 40 die ook willen zien (hebben het van die 20 gehoord) en zo voort. Op een gegeven moment moet je stoppen, maar een India’er neemt moeilijk NEE als antwoord. Aardig zijn is maar tot op een zekere hoogte mogelijk.
Om te onthouden, in Tamil, als iemand MOEL zegt, betekend dat niet dat ie je voor je bek gaat slaan, maar dat er een doorne bosje in de buurt is (letterlijk dus… pas op.. stekels)

Dinsdag 2 november 2004.
Mijn veld ging ik vandaag verlaten via de modderweg (waypoint N 12 54.292 E079 25.642) Rond 11’en vertrokken naar Chenai, (km stand 127588) en na gisteren met kapmes een pad ge-cleared te hebben door en langs de modderweg kwam ik in een keer goed weg, dit natuurlijk na nog snel even afscheid van mijn vrienden genomen te hebben. Ook zei namen geen ‘ik ga’ als antwoord, maar bleven vrolijk zeggen… ik zie je vanmiddag wel. De weg naar Chennai was 40 km goed, maar ook hier in Tamil Nadu zijn ze hard aan de wegen aan het werk, dus toen de ‘snelweg’ op hield begon de ellende. Gaten en slecht wegdek was weer eens mijn kado voor vandaag. Duurde geloof ik twee uur voor ik Chenai binnen was. Men was alles aan het opbreken, er was geen bord of aanwijzing te bekennen en de weg was een grote klote zooi. Wel LPG gas gevonden haha, dus heerlijk me tankie vol gegooid. Gestopt om 14:37 in Chennai, voor de kenners, ik heb mijn Camper geparkeerd voor de kerk vlakbij Edgemore treinstation, een eenrichtings verkeers straatje, wat relatief rustig is (voor Indiase begrippen en voor het staan midden in de stad. Toch zal ik het hier niet lang volhouden, de stank en luchtverontreiniging is gigantisch. Begin al gelijk keelpijn te krijgen, altijd hetzelfde liedje in grote stank-city’s.
Waypoint N 13 04.795 E080 15.399
127699 (111 km gereden)

Woensdag 3 november 2004.
Na een erg warme nacht, ontbeten, hond gelopen, ben ik er met de brommer op uit gegaan, langs de sites die de Lonely Planet als gedenkwaardig bestempelde. Nou, ja, wat zal ik zeggen. Het gerechts gebouw was inderdaad wel fraai, maar door de vele grote bomen was het moeilijk een geheel te zien of een mooi plaatje te vinden. Het fort, dat zag er van buiten niet zo speciaal uit, en de politie deed moeilijk met me brommer, en er stond ook nog eens een wachtrij dus dat heb ik maar even in de ijskast gezet. Het strand was super breed en volgens vele was de zee te gevaarlijk om te zwemmen (maar het zal wel gewoon te vies zijn). Verder heb ik geen leuke winkelcentra gevonden (ze horen er wel te zijn) en de juf van airtel (mijn India’se provider) waar ik maar weer eens langs was gegaan zou me terugbellen maar heeft het niet gedaan (ik kan nog steeds geen SMS versturen). Wel een goede supermarkt gevonden en een hoop lekkere dingen gekocht en een hoop noodzakelijke. Toch ook maar even wat antibiotica gekocht,. Want er kwam best veel pus uit me duim (sorry) en me voet begon toch ook dik te worden, tijd voor harde actie. Ik kreeg van de apotheek (van recepten hebben ze hier nog nooit gehoord) Becomax Forte en Ampicillin, die combinatie zou het doen zegt ie. Inderdaad voelde ik in de avond minder ‘kloppend’ gevoel in vinger en voet. Verder wat rond gebanjerd en veel onfrisse lucht gehapt. Eigenlijk in mijn achterhoofd al besloten om morgen middag weer te vertrekken uit deze stinkstad, ook al omdat ik mijn parkeerplaats kwijt raakte want een buurtbewoner klaagde dat er verkeersproblemen zouden ontstaan als hij bezoek zou krijgen (pffff, ouwe scheet). Verder was er niks in de stad wat aantrekkelijk was, veel herrie, veel stank, en erg veel luchtverontreiniging. Mensen zijn wel aardiger dan in Bangalore, zelfs goede vrienden gemaakt met de pastoor van de kerk, die het maar raar vond dat ik n iet naar de mis wilde, ik was toch katholiek.
Nog niet besloten of ik naar het noorden rijd via mijn oude stek om dan iets om te rijden, of een nachtje ineen Hotel blijf alhier, of een combinatie…. ‘we shall see’. Ook de plaats Pondicherry word me van alle kanten aangeraden, wellicht een reden om daar niet naar toe te gaan… (Een plaats die twee manden later door de Tsunami half opgeslokt zou worden)

4 november 2004. In de ochtend mijn bril naar de brillenboer gebracht, die had nieuwe glazen voor me besteld de dag er voor, en die zou die vandaag in mijn huidige bril zetten. Hierdoor moest ik een paar uur met mijn reserve oudje op door Chennai rijden, maar dat was nog wel te doen. In de oude zaten heeeeel veel krassen, zo erg dat het het zicht belemmerde, en voor 900 roepies 2 nieuwe glazen (18 euro), daar kunnen ze in NL natuurlijk niet tippen. Oh nee, ik lieg,ik moest ook 50 roepies betalen voor het opmeten van mijn oogsterkte.
Daarna op de brommie door Chennai gecrost, koffie gedronken bij coffee day (viel tegen) en boodschappen gedaan in Spencer Plaza (erg mooi en steriel). Ook nog even op bezoek geweest bij juffie van Airtel, en op de vraag waarom ze me niet had terug gebeld kreeg ik een slap lieg verhaal. Daarna begon ze zenuwachtig te bellen, en wilde me weer met een verhaal het riet in sturen, heb toen maar even gezegd (met stem verheffing) dat als ze zichzelf een customer care centre noemen, ze wel eens in het woordenboek moeten opzoeken wat dat betekend, want wat airtel nu met haar klanten doet is schandalig. Daarna bril opgehaald, bullen gepakt en om 3 uur weg gereden. (km stand 127699)
Het was precies 11.5 km om Chennai uit te komen, maar daar doe je dan wel 40 minuten over (zonder files). Daarom denk je dat het erg groot is, maar 11km valt nog wel mee. Verder was de weg vanuit Chennai bekend, een bouwput die niet leuk te rijden was. Haalde Sumitangi net voor het donker, en vanwege licht gebrek maar op mijn originele plek geparkeerd, op het veldje waar te veel mensen me lastig vallen, maar voor een nachie moet dat kunnen.

Gestopt om 17:45, 104 km gereden, waypoint hetzelfde als eerst, nl N 12 54.137 E079 26.117.

5 tot 7 november 2004.
Gister avond weer op mijn originele plek geparkeerd en dat was gelijk wel weer te merken in de ochtend, want om 6 uur stond de eerste inboorling al weer voor mijn auto. Het op de deur kloppen en/of hard roepen (en blijven roepen tot je antwoord geeft) blijft een irritant India’s trekje. Om een uur of 10 gaf ik er al de brui aan, en ben met auto en al weer verkast naar een plekkie 2 km verderop. De ondertussen gemaakte vrienden natuurlijk ingelicht, de rest niet, die merken het vanzelf wel.

Daarna 2 dagen in redelijke rust doorgebracht, lekker gezwommen ondanks dat het niet zonnig was, en het veel regende (erg veel zelfs), wat spellen gespeeld met lokalen, af en toe een boodschap gedaan, wat gewandeld door de rijst en rietsuiker velden en mezelf redelijk geamuseerd en ook nog met 5 man (!!) op mijn brommer gereden, de Aziatische manier dus. Ik had mezelf tot en met zondag gegeven, en ondanks dat veel mensen vroegen of ik niet wilde blijven (en dat wel verleidelijk was) wild ik toch gaan, immers was het nog wel even rijden tot kalkutta, en van die regen begon ik af en toe ook wel een sik te krijgen. Deze keer beter geparkeerd, zodat ik zonder al te veel moeite weg kon, ondanks dat het in de avond gigantisch begon te omweren en stort regenen.

Maandag 8 november 2004.
Rustig de bullen gepakt en gezakt, daarna het dorp in om nog even kip voor de hond te halen en wat melk voor mezelf (kan ik heerlijke custard van maken) en hier en daar een hand te geven of een glimlach. Rond 11 ‘en vertrokken (km 127806), en bij het eerste benzine pomp diesel getankt en wat nfo gevraagd over de te volgen weg, want ik wilde niet weer via Chennai. Behalve dat het een vieze stinkstad is zonder ook maar een weg aanduiding, is 3 keer hetzelfde stuk rijden wel saai. Helaas gaf iedereen mij het advies wel via Chennai te rijden omdat de binnen wegen erg slecht zouden zijn nu met die regen.`Ik besloot het gewoon erop te wagen, naar Chennai te rijden en de eerste de beste weg die bekend zou zijn in te slaan als shortcut. Helaas, het is er niet van gekomen, want elke weg die op mijn GPS was aangeduid was er absoluut niet, en elk bord wat er stond wees alleen maar naar dichtstbijzijnde dorpje dat aan de weg lag. Schiet je niet veel mee op, en zo doende reed ik voor de derde keer hetzelfde stuk weg. In Chennai van de nood de deugd gemaakt en nog even de supermarkt leeg gekocht (Muesli, yoghurt, bruin brood, Ghee (soort bak-vet), verse groente etc) en toen op zoek naar Highway nummer 5, die mij het hele eind naar Kalkutta zou brengen. Dat heeft me 3 uur gekost. 3 uur heb ik in die K-stad rond gedoold op zoek naar die ene weg. Iedereen wees me een andere richting uit, mijn GPS zag in alles wel highway 5 en het verkeer zat overal vast. Dit is eigenlijk voor het eerst tijdens mijn trip dat ik zo erg de weg kwijt was. Het was om te janken, en toen ik eindelijk eindelijk eindelijk het bord zag dat ik op Highway 5 zat, met de aanduiding : Kolkatta : 1699 km, kon ik er wel om lachen. Met veel pijn en moeite een slaapplaatsje gevonden langs de kant van de weg op een bouwterrein van een nieuwe brug.

Gestopt om 6 uur op Waypoint N 13 28.779 E 080 06.292 Einde dag Km stand 127987 (181 km gereden)

Om te onthouden:
Een banaan kost tussen de 1 en 3 roepies per stuk. Afhankelijk van de plek (stad=duurder) en seizoen.

Het is hier erg vochtig, alles blijft beetje nat, en het kan snel gaan schimmelen.

dinsdag 9 november 2004
Vandaag maar een rij daggie van gemaakt, dat mag ook wel eens, anders maak ik helemaal nooit geen kilometers. En.. de 4 baans weg was 200 km lang heeeeeeeeeeeeeeeeerlijk Een echte snelweg, zoals je ze in Europa ook hebt. Genieten gewoon. Alleen… het verkeer gedraagt zich niet zoals in Europa, dus helaas, geen snelheid te maken ondanks de mooie weg. Ik bedoel, je komt regelmatig tegenliggers tegen die gewoon aan de verkeerde kant van de weg rijden, spookrijders dus. En niks waarschuwing op de radio : …. tussen Chennai en Kolkatta komt u een spookrijder tegemoet. Haal niet in, blijf links rijden… pfff, ik heb niet eens een radio station ontvangst op me FM laat staan een spook waarschuwing. Daarbij, elke 5 km kom je wel een spookrijder tegen, dan kan je dus wel aan de gang blijven. Ook de koeien op de weg, en de mij altijd verbazende overstekende mensen. Ik bedoel, ok, je woont in een klein dorp waar een snelweg doorheen loopt, lijkt me dat je dan de gevaren kent. Om dan geheel in dromenland, de weg op te lopen, terwijl je weet dat er 40 vrachtwagens per uur voorbij razen, alles verpletterend als ze over je heen rijden. Rustig, zonder ook maar op of om te kijken, gewoon de weg op lopen, dat heb ik nooit gesnapt. Wellicht hebben die mensen zelfmoord neigingen of zo , maar ik geloof niet dat dat het geval is. Het blijft mij een raadsel en een vreemd fenomeen.

Nu ik toch bezig ben… stop je in een dorpje om wat te gaan kopen, kip of groenten of zo, zet je auto gewoon langs de kant van de weg (of er gewoon op… this is India) en dan kom je 3 minuten later terug, staan er 50 India’ers om je auto heen. Allemaal niet zo erg, maar ze staan op je bumpers, op je fietsdrager en als mogelijk op je dak.

Overigens wonen die mensen in zo een dorpje in een half huis, want de meest huizen zijn vanwege de nieuwe snelweg half afgebroken, gewoon doormidden gezaagd, . Mensen blijven dan gewoon in hun halve huis wonen, waar de voorkant een kapotte afgebroken muur is en alleen de achterkant nog heel is. Heel vaag gezicht, alsof er een gigantische bulldozer alle huizen doormidden heeft gehakt.
Laatste irritante op de snelwegen zijn de tolpoorten, om de 30 km of zo, dokken zul je als de weg goed is.

Na 200 km werd het weer hetzelfde liedje als altijd in India, men was bezig met het maken van de 4 baans weg, dus weg werkzaamheden en dus veel ellende, omleidingen, onverwachte hobbels en slechte wegen (waarom zouden we nu de weg repareren als straks de snelweg klaar is, zonde van het geld) en dat haalde dus netjes de snelheid eruit.

In de ochtend had ik mijn fiets drager nog eens goed bekeken, en geconstateerd dat het schuin hangen van het ding het gevolg was van mijn stommiteit om ooit mijn auto te verplaatsen terwijl de hulp steunen uitgeklapt stonden. Dit heeft een stuk van het ophanging verbogen waardoor een kant is gaan hangen. Ik nam me voor als ik een smid of auto werkplaats tegen kwam ik dit zou laten fixen en ik had me eigenlijk al ingesteld op het vermoeden dat dit wel eens ene hele dag zou kunnen gaan duren. Maar, ik ben in India, en in dat land gaat altijd alles anders dan je denkt. Ik stopte onderweg bij een ‘ garage’ legde het probleem uit, de ,man riep ‘ 250 roepies’ en terwijl ik ja goed zei lagen er al 2 man onder mijn auto met krik, zware hamers en een hoop energie. Binnen ene half uur was ik weer onderweg, met een bijna niet meer hangende fietsdrager. Onder het wegrijden zag ik aan de overkant een auto wasserij, en navraag leerde dat dat 100 roepies koste, dus ook maar even laten doen. Achteraf bleek dat met zout zee water te gebeuren, maar ja, wat maakt het uit.

Zoals met veel dingen in India, het is goedkoop maar je krijgt dan ook schijt kwaliteit. De gewassen auto was na het opdrogen (5 km verder) vol met zoutwater vlekken, en bij nadere inspectie bleek dat het verbogen deel van de fietsdrager helemaal niet recht gebogen was. Wat ze wel gedaan hebben… ik weet het niet.

Gestopt om half 5 op een verlaten grint terrein van een teer fabriek. Netjes gevraagd of het ok was dat ik daar bleef, men vond het allemaal prima (in NL zouden ze je onmiddellijk weg jagen). De nachtwaker (alles en iedereen heeft hier een night-watchman) begon al gelijk over whisky te zeiken, zoals altijd iedereen hier doet. Alsof ze de hele dag alleen maar drinken, volgens mij bestaat er een groot drank probleem hier in India, kan je ook wel zien aan de vel drank winkels die er zijn.
Van de gelegenheid gebruik gemaakt om Willy’s idee over de kier in de alkoof na te kijken. Willy is iemand van camperforum.nl waar ik de vraag had gesteld over dat probleem, hij gaf me de tip de bouten eens na te kijken. Toen ik van alles had weg geschroefd bleek inderdaad achter de veiligheids gordel 3 domme houtschroeven de hele alkoof vast te houden, en die waren alle drie los en zelfs ook dol gedraaid. Toen ik als test met een lijmklem de twee delen bij elkaar probeerde te knijpen ging dat zowaar. Dat betekende dat het probleem van de kier niet zo heel ernstig en daarvoor oplosbaar was, en ik ging gelijk aan de slag met het boren van 3 nieuwe gaten in de portierstijl, en na wat handige-harry werk zit alles weer keurig aan elkaar. Ik kan me niet voorstellen dat 3 van die simpele schroefjes de hele boel op zijn plaats kunnen houden, we zullen zien.

De hele nacht is er gewoon niemand langs geweest, uniek in India, en het was dan ook perfecto slapen en heerlijk rustig.
Kreeg vandaag een SMS van een onbekende uit Nederland, die mijn site waardeert en me dat zo even liet weten. Dat deed me erg goed, onbekende, erg bedankt, een beetje compliment maakt me dag weer helemaal perfecto.

Nacht doorgebracht op waypoint N 15 48.403 E 080 02.400

woensdag 10 november 2004
Ik had vandaag nog geen 5 km gereden of de mooie reparatie die ik had gemaakt aan de alkoof knapte al los. Dat baarde me toch wel zorgen, want dat betekend dat er spanning op staat, spanning die er niet thuis hoort. Dit was nou al het zoveelste probleem wat ik tegen kom, langzamerhand begint bij mij de twijfel te komen of het verstandig is in deze camper nog zo ver door te rijden. Ik bedoel, veel van de problemen zijn oplosbaar of ieder geval houdbaar, maar het beginnen er wel erg veel te worden. Lekkende boven ramen en een raam wat helemaal los zit (en nu met wat velpon weer dicht zit), slecht koelende ijskast, wc ontluchting defect, stinkende afvalwater tank, ramen horren en verduistering die om de haverklap vast zit, de vage deuk aan beide kanten in de achterkant in de sandwich platen, kleine scheurtjes in de beplating van de buitenkant bij zijdeur en alkoof, deurslot van de zijdeur defect, alarm die niet goed werkt en afstandbedieningen die als maar defect gaan, binnen in de camper beide kanten beginnen zich kieren te vertonen, zowel in de kast als in de toilet, me bedlamp is stuk, de poot van Brox is niet lekker, de fietsdrager vertrouw ik niet meer etc etc. Alles bij elkaar opgeteld vraag ik me langzamerhand af of het technisch gezien nog wel verstandig is om door zo veel landen heen te gaan rijden en zo veel km te maken. Opgeven doe ik niet zo gauw, maar als ik met een ernstig defect kom te staan wat zo ernstig is, bijvoorbeeld het camper gedeelte wat los is gekomen van de bodem of zo, dan kan ik niet verder rijden en zijn de problemen des te groter. Immers heb ik borg gestort voor mijn carnet-de-passage en als ik de auto niet op tijd land X uit heb zullen zij die borg op gaan eisen. Dan ben ik en mijn camper, en de borg kwijt, nog maar niet te spreken van alle inboedel en andere ellende die op me af zal komen.

Heel heel voorzichtig begint in mijn hoofd het plan te vormen om na Bangladesh toch maar terug naar Nederland te rijden om daar rond april/mei 2005 aan te komen, en dan een nieuwe trip met een steverige camper te gaan plannen. Want een ding is zeker, het op deze manier reizen bevalt me prima en wil ik zeker proberen voort te gaan zetten en mijn originele plan om naar Australië te gaan rijden wil echt nog steeds verwezenlijken. Ik weet nu een hele hoop meer dan een half jaar geleden, laten we dat niet vergeten.

Anyway, dat was even een tussendoortje (MAAR WEL EEN BELANGRIJKE) terug naar de dingen van de dag. De 4 baanse puinzooi die ik moest rijden wisselde tussen dan weer prachtige snelweg, dan weer bouwput, met heel veel irritante asfalt verspringingen (dan hebben ze ineens een extra laag gelegd en zonder dat je het goed kan zien komt er dan ineens een hobbel op je af) waardoor je soms een halve meter de lucht in vliegt, ,maar over het algemeen was de weg goed. Kon dan ook lekker door rijden, waardoor ik vandaag denk ik een record heb gehaald wat kilometers rijden op een dag betreft (321 km). Het hele land is volgepropt met graanvelden en bananen bomen, elke vierkante meter word gebruikt, en dat uren lang, onvoorstelbaar.

Er zijn erg veel bezine stations hier langs deze Highway 5, en met zo een moordende concurrentie zou je denken… die doen extra hun best. Maar nee hoor, vrijwel ELK benzine station heeft een op en afrit vanaf de weg, daar zou je een kudde koeien nog niet over durven sturen, dan staan er 10 man personeel je aan te gapen (letterlijk en figuurlijk), knoeien ze diesel over je hele auto heen om het maar zo vol mogelijk te proppen, en ruiten wassen of enige andere service is er niet bij. Dat is toch iets wat ze hier nog moeten leren hoor, een beetje service telt… ook in India.

Erg lang naar een lekker plekkie om te parkeren gezocht. Als er eens een mooi plekkie is hebben ze het of vol gedumpt met afval, of het is niet rustig. Dat krijg je dan met zo een vol land. Vanaf 4 uur begin ik mijn maatstaven iets te verlagen wat plekkie betreft, en na 5 uur is ieder plekkie wel ok. Uiteindelijk vind ik altijd wel wat, maar het valt lang niet altijd mee.

Gestopt om 4 uur (lekker vroeg) km stand 128604 in een veld langs de weg. (321 gereden). Er gebeurde toen iets waar de pastoor uit Chennai me al voor had gewaarschuwd maar wat ik niet zo geloofde. Ik stond nog geen 10 minuten op het veld of er kwam een vrouwtje aanlopen. Ze gebaarde dat ik de hond vast moest maken, ik denk, die komt wat op et land doen of zo, dus ik maak die hond vast uit goede wil. Komt ze op me af, met de gebruikeleijke vragen (waar kom je vandaan, waar ga je naar toe, ben je maar alleen bla bla) in gebrekkig Engels. Zegt ze ineens “fukkie fukkie”.. Ik naief als altijd zeg nog excuse me? Fukkie fukkie herhaalde ze weer. Ze kwam dus haar dijen aanbieden om het maar eens netjes te zeggen. Mmm, van het aanbod maar geen gebruik gemaakt, ik moest nog eten en zo haha. Domme gans zeg..en ik maar denken dat die India’ers preuts zijn, maar ondertussen.

Waypoint N 17 03.011 E 081 51.230