20041100 – Bangladesh en de uienlucht

26 november 2004, De uienlucht, Bangladesh in en Privacy 0,0
Geplaatst op Friday 26 November @ 05:48:00 GMT+1 door casper

Ik sla een paar dagen over, o.a. mijn verblijf en rit naar Calcutta, wegens een technische storing… dat houden jullie dus nog te goed van me. Heb in die tijd de as van mijn auto recht laten buigen en weer veel mee gemaakt, verhalen die niemand wil missen 🙂

Woensdag 24 november 2004
Vertrek om 7:53 vanf de garage in Barasat (India) met Km stand 130059. Het was al warm zo vroeg in de uienlucht met 25 graden en uiteraard stond al weer een hele meute te koeken. Vol goede moed richting de Bangalese grens, kreeg onderweg nog een slagboom van een spoorweg overgang op me dak, ja Jezus daar had ik niet op gelet hoor. Ik bedoel, bij zo een overgang heb je al je rijkunde en ogen op de weg nodig, een mieren nest vol met gaten, gaat die lul (want alles gaat nog met de hand) de bomen dicht doen terwijl ik rustig tussen de gaten aan het manoevreren ben. Mijn gps antenne brak af, maar dat was er gelukkig op gemaakt dus die kon ik later wel weer repareren.

De weg was debiel slecht, dus de 60 km naar de grens duurde wel even. (Ik denk toch wel 60 gaten per km, dat lijkt me een betere maatstaf voor de weg kwaliteit) Dit deel van India lijkt wel een grote stad, afgewisseld met af en toe een stukje groen er tussen door. Ook nu, net als vorige keer dat ik deze weg reed (in een taxi 2 jaar geleden) was het mistig. Overal mensen, overal van die fietsen met een laadplateau er achter als een soort hele grote fietsdrager, alsof er geen ander vervoer op de wereld was, het was gewoon onvoorstelbaar. Door die zeg maar vrachtfietsers moest je steeds afremmen (nou ja, van 30 terug naar 15). Dat gecombineerd met de vele dorps-kernen, de slechte weg en mijn over voorzichtigheid (mijn as was net pas recht) maakte dat ik pas om 11 uur bij de grens was.

De grens, tja dat is dan weer een typisch Aziatische aangelegenheid, want zoals altijd is de grens openbaar gebied, toegankelijk voor alles en iedereen en daar maakt alles en iedereen dan ook dankbaar gebruik van. Met andere woorden, drukke puinhoop, en ik reed hierdoor het eerste kantoortje voorbij. Grote paniek, maar alles komt altijd wel weer goed in India. Er was erg veel hazzle, en erg veel mensen die op over en aan mijn auto gingen hangen, in de gebouwen wordt je 1000 keer gevraagd of je geld wilt wisselen etc. De douane laat dit allemaal toe en word er niet koud of warm van. Na alle formaliteiten gedaan te hebben kon ik eindelijk de grens over, had wel twee uur geduurd. In Bangladesh zou alles sneller gaan waren de verhalen, maar de man die mijn carnet moest invullen was toevallig net niet aanwezig, ik moest maar even een half uur wachten. Gelukkig werd mijn auto door militairen met grote geweren bewaakt, zodat ik geen last van het ‘klootjes volk’ had. Lunch gedaan en daarna de bureaucraat gevonden en de papieren rompslomp gedaan. Om 3 uur was ik pas de Bangla grens over en na het grensgebied (en de drukke business aldaar) achter gelaten te hebben, werd de weg van redelijke kwaliteit en werd het heerlijk om er te rijden.

Het verkeer was niet druk, en behalve bussen die als debielen rijden en alles van de weg drukken was het een genot. Er stonden borden als er snelheids hobbels waren, mensen aan de kant van de weg zwaaide aardig en de natuur was groen en de weg schoon, allemaal heel anders dan in India. Het was duidelijk dat wegen goed onderhouden werden, in tegenstelling tot India waar ze alles laten verwaarlozen en het geld in de zak van een Ambtenaar verdwijnt. Ik wilde in eerste instantie doorrijden naar Khulna, maar door het lange grensoponthoud heb ik dat niet aangedurfd want in het donker rijden blijft een no-no en toen ik een soort (zanderig) plein aan de kant van de weg zag met daaromheen garages en veel ruimte heb ik daar me auto neergezet voor de avond.

Wat ik me daar op de hals haalde had ik al enigszins verwacht, maar toch was het wel even eumm, laten we zeggen wennen. Vanaf het moment van parkeren heb ik een haag van mensen om de auto heen gehad, die als een soort jas van water me overal leken te volgen en me insloten. Als ik achter in de camper ging zitten stonden ze naar de dichte ramen van de achterkant te kijken, als ik in de keuken stond stonden ze daar voor de deur. Geen hond die Engels sprak, ik was op het platte land, dat was te merken, en het gechit-chat geluid van al die mensen die in het Bengali stonden te praten voor mijn ramen en deuren werd op een gegeven moment irritant. Ik dacht, ja GVD, ik ga toch niet mijn ramen en deuren dicht doen omdat die mensen er staan, laat hun maar weg gaan. Dus, ik vier of vijf keer netjes gevraagd of men wat afstand wilde houden, maar het was tegen het luchtledige gezegd, geen enkel effect. Daarna kwam er iemand die wat Engels sprak, en ik heb hem het probleem uitgelegd, en hij heeft vervolgens aan die mensen uitgelegd dat ik het niet prettig vond dat ze me zo omsloten. Dat hielp, ongeveer 5 minuten, en alles was weer terug bij het oude.

Als je de deur open deed, kreeg je dit te zien, continu..

Ik ben maar eens boos geworden, heb Brox op de meute afgestuurd. Brox liep vrolijk pardoes een klein kind omver, men stoof uit elkaar, maar 2 minuten later was het weer hetzelfde liedje. Zo ver voor privacy, er was maar een oplossing, naar buiten stappen en met die mensen gaan praten of zo. En als je dat dan doet blijkt er ineens wel iemand te zijn die wel wat woordjes Engels brabbelt, en dan word het altijd toch nog wel gezellig. Mijn Gameboy uit het stof gehaald, en binnen 5 minuten had ik er 50 nieuwe vrienden bij. De ene ‘kom mee naar mijn huis wat eten’ tot ‘hier is een fanta’ en kom je thee drinken vlogen nu door de lucht. Raar hoe zo’n situatie verandert van stressig ‘staar niet naar me ik word gek’ tot ‘wat een aardige mensen’.

Verder ben ik al een paar weken aan het vertellen dat Brox naam Osamma is. Iedereen vraagt naar zijn naam, en begint dat dan ook onmiddellijk te roepen, en als zijn naam bekend is roepen er zo 20 man zijn naam de hele tijd. Eerst vertelde ik dat ie geen naam had, maar dat werkte niet lekker, nu zeg ik dat ie Osamma heet, Brox reageert er niet op, ik zeg dan dat ie getraind is alleen naar de baas te luisteren. Haha, die domme India’ers en Bangalezen geloven alles.

Waypoint van slapen op N 23 06.558 E089 06.706. Gereden vandaag 93 km, en km stand was 130153

Opmerking :
In de grondwet van Bangladesh staat vast de volgende zin:
Het is ieders recht om een buitenlander zo hard aan te staren met zoveel mensen tegelijk dat ie zich heel ongemakkelijk gaat voelen.

Als dat zo is, staat er in de grondwet van India:
Het is ieders recht om zo lang op je tutter te drukken dat diegene die voor je rijd er horensdol van word.

Donderdag 25 november 2004
Vertrek om 8:10 vanuit de garage slaapplaats. Het was wel weer een enerverend ochtendje want om 6 uur stonden er al wel weer 60 man, vrouw en kind naar me te staren, erg vaag als je net wakker word. Ik kan niet meer boos op die mensen worden, maar het blijft een ongemakkelijk gevoel. De weg naar Khulna was een beauty, alhoewel het navigeren soms niet mee viel. Immers is er geen enkel leesbaar bord, ook niet de wegnummers of wat dan ook, dus soms heb je geen idee waar je bent. Er is maar een manier, en dat is veel vragen, stoppen en uit het raampje roepen waar je naar toe wilt. Meestal gebaart men dan recht door te rijden, ook als ze het niet weten, dus ik vraag het meestal een paar keer voor de veiligheid. Dit, mijn postduiven gevoel, mijn GPS en het feit dat er niet zo veel hoofdwegen hier zijn maakt dat het toch wel mee valt.

Om 11:00 was ik in centrum Khulna en vond een Hotel van allure. Hotel Royal, in de Lonely planet tot vaag te duur hotel gevonden, bleek een net verbouwd juweel te zijn, waar je in Europa makkelijk 300 euro per nacht voor betaald (ook belachelijk maar goed), hier koste het 12 Euro per nacht, al het personeel was zo vriendelijk en behulpzaam dat het irritant was, het eten was perfect, kamer perfect, er was maar een klein probleem, de lift raakte stuk, en ik zat op de 6e verdieping, laten we maar zeggen dat dat goed voor de spieren is.

In de middag me fiets gepakt en door het stadje heen gefietst, helaas is het dan zo druk dat fietsen bijna niet te doen is, er zijn zoveel fiets-rikshaws dat je vaker vast staat dan beweegt, dus mijn fiets maar op slot gezet en wat rond gelopen, nieuwe broek gekocht voor 170 Thakka (ik schat 3 1/2 euro), echt wel een goede, waar je in Nederland gewoon 50 euro voor betaald, wat frituursels gegeten, kip voor hond, en in de avond na een diner van een Garnalen Cocktail en Zoetzure kip met rijst (en dit alles voor 5 euro in een zeer chick hotel restaurant), heerlijk geslapen van half 10 tot 6. Hotel Royal en parkeergelegenheid op waypoint N 22 48.630 E089 33.72, eind km stand is 130228, vandaag 75 km gereden.