20041200 – Bangladesh, ik wordt gek

5 December 2004, Ik de mensen smokkelaar, Bangladesh ik word gek
Geplaatst op Thursday 23 December @ 04:01:40 GMT+1 door casper

Zaterdag tot zondag 5 december

Nou, heb het toch nog langer uitgehouden dan verwacht hier op het veldje. Ontmoete ondertussen aardige mensen, waarvan een familie me uitnodigde om te komen eten, en van het een komt het ander altijd, maar daarover straks meer.

Had toch besloten om maandag weg te gaan, want Bangladesh bevalt me gewoon niet. Mij te druk, te chaotisch, de mensen te opdringerig en hardleers. Heb uit ellende toch een slaafje aangenomen, die voor 50 thakka per dag (minder dan een euro) mensen weg jaagt, water haalt en het een en ander schoon maakt. Het is een gast van een jaar of 16, tenminste dat zegt ie zelf, het leeftijd schatten is erg moeilijk soms, ook al omdat veel mensen (en deze jongen ook) ondervoed zijn of zijn geweest. Geen vader, moeder die niks doet, tja, dat zijn van die schrijnende gevallen die je hier vele malen per dag meemaakt, en als ik dan wat kan helpen door die jongen 50 Thakka per dag te bezorgen en ook zijn eten te regelen, ach, zijn we beide blij nietwaar.

Parkeren op het veldje met een zelf gemaakte omheining

Zaterdag de laatste was nog even snel weg gebracht en de gewoonlijke dagelijkse dingen gedaan, lekker gezwommen in de zee, geeft gelijk een hele opstoot want ik neem natuurlijk Brox mee. Ben ondertussen 20 Thakka gaan vragen voor mensen die een foto van de hond willen nemen, ze bekijken het maar. Alle ellende die ik van die Bengalies heb, overal word je afgezet, ik ga het gewoon terug doen.

Mijn zussie nog proberen te bellen want die is 5 december jarig, maar op mijn mobiel kon ik niet bellen en blijkbaar lagen alle lijnen er uit want bij telefoon kantoren lukte het ook niet… Bangladesh… heerlijk land (not).
Op zaterdag avond stonden er minstens 15 bussen op het parkeer terrein, allemaal met grote luidsprekers op het dak, dat is hier big business. Allemaal personeel uitjes of zo, en dan dendert er keiharde muziek uit de speakers, elke bus uiteraard andere muziek. Als het wat later word komt de karaoke microfoon er bij en wordt er luidkeels en vals gezongen. Dat dan met 15 bussen tegelijk, je snapt, ik kon me lol op.

Zondagavond werd ik weer bij die lokale familie verwacht voor het diner. Dat eten bestaat dan uit vlees (rund en kip) en wat schijfjes komkommer, geserveerd met witte rijst. Het eten is altijd erg heet, en ik moet altijd moeite doen om het naar binnen te werken. Smaak is goed, maar het brand de bek uit. Tijdens dat eten kwam het hoge woord eruit, iets wat ik wel al aan had zien komen omdat je die vraag wel 20 keer per dag gesteld word, maar het bleek dat zoonlief, die erg ‘into computers’ was, graag naar Nederland wilde komen om daar te studeren, en of ik dat maar wilde regelen c.q. sponsoren. Nou heb ik daar natuurlijk helemaal geen zin in, maar dat kan je niet zeggen tegen een familie die zo aardig tegen je is, dus je verzint van allerlei uitvluchten, maar op een gegeven moment weet ik ook niet meer wat ik moet zeggen. Ik al verteld dat ie eerst een paspoort moest halen in Dhakka (ik wist dat daar het paspoort en Visa office zat, want ik was er voor mijn Visa geweest), en dat dat minstens 4 maanden duurt voor dat paspoort er was. Dan moet ie een Visa bij de Nederlandse ambassade aanvragen, dat duurt ook 3 maanden (verzon het allemaal ter plekke hoor), en dat was als alles vlotjes verliep. Ik denk, nou, dan zijn ze wel genezen, maar nee hoor, men bleef volhouden, net zolang tot ik beloofde zoonlief (ik weet niet eens hoe hij heet) mee te nemen naar Dhakka op maandag om een paspoort aan te gaan vragen. Daarna zou ie met de bus terug naar Cox Bazaar gaan, en dan zou ik via mail contact houden. Nou, zo gezegd zo gedaan, ik denk, dat kan geen kwaad, hele familie blij, er werd gelijk een fles 7-up aangerukt om het te vieren. Ik probeerde nog wat te verzinnen om er onder uit te komen, maar dat viel dus allemaal niet mee.

Overal in Bangladesh heb je honderden staartders om je heen

Maandag om 10 uur zou ik vertrekken zei ik, dus moest zoon zich maar bij de auto melden. Pa moest nog een formulier regelen, geboorte certificaat of zo, en dat zou ie rond 10 ‘en dan ook komen brengen. Ondertussen had slaafje er lucht van gekregen dat ik de zoon van die ene familie mee zou nemen, dus die begon me ook te zeuren dat ie mee wilde naar Dhakka, was ie nog nooit geweest bla bla. Omdat ik ondertussen het wel goed kon vinden met hem stemde ik toe, ik denk, hoppa, 2 lui mee, dan in Dhakka op de bus terug zetten, kost me dan wel 2 bus tickets (a 3 euro per stuk) maar dat is nog te overzien, en een beetje gezelschap onder het rijden is wel prettig.

Maandag 6 december 2004.
Om 10 uur was zoonlief er wel, maar pa met papier nog niet, en ik zag mooi mijn uitvlucht aangeboden, want geen papier, geen paspoort. Om 12 uur kwam pa aankakken (ik wilde net de motor gaan starten om te gaan) zonder papier, een of ander moeilijk verhaal over het geboortebewijs, maar ik zei dat ik echt niet langer kon wachten ivm met eigen Visa, en dat zoonlief dan maar op eigen gelegenheid naar Dhakka moest als het papier er was. Helaas, zo makkelijk kwam ik er dus niet vanaf, want er werd ter plekke besloten dat zoonlief toch mee ging, en dan alle papieren in Dhakka ophalen en invullen en info aanvragen, en dan de bus terug zou pakken. Maakte me eigenlijk niet zo veel meer uit, ik had al vrede gemaakt met het feit dat ik gezelschap zou hebben, voor het eerst in maanden eigenlijk, zo onwelkom was het niet vond ik. Om 12 uur weggereden uit Cox’s Bazaar (km stand 131000), en de weg was bekend en saai. Vlak voor Chitagong splitste de weg zich, en ik wilde de kant uit gaan waar ik de vorige keer over de hobbelige brug had gewalst, maar zoonlief adviseerde me de andere kant uit te gaan, want de weg was beter en de brug nieuwer. Maar gedaan, maar die kloojo was er blijkbaar al een tijd niet geweest, want de weg was shit, en de brug bleek ingestort te zijn, zodat er een ferry tocht aan te pas moet komen om over te steken. Heeft altijd een hoop voeten in aarde hier, met een vreemde buitenlandse auto en een hond is het zo weer dranghekken plaatsen geblazen,. Toch heelhuids aan de overkant gekomen nadat ze me uiteraard weer veels te veel probeerde te berekenen voor de overtocht.

Zelfs binnen in de auto wordt je gade geslagen, mensen staan zo uren naar je te staren

Het was ondertussen een uur of 4, en ik zeg tegen mij twee mede reizigers van.. we moeten langzamerhand een goede parkeerplaats gaan zoeken, waarop zoonlief zegt… waarom gaan we niet aan het strand van Chitagong staan, kan de hond lopen en is vast rustig s avonds. Dat gedaan, maar door het drukke verkeer was het een lang stuk. Onderweg een politie agent gevraagd welke kant uit te gaan, en terwijl we dit deden melde zich een andere vent die zei dat hij naar het strand moest en ons wel wilde loodsen, dus toen zaten we met z’n 4’en in de auto. Onderweg verklaarde de man dat we beter op het vliegveld konden parkeren, dat was rustiger en er was bewaking, en ik herinnerde me inderdaad dat dit vliegveld erg rustig was en mooi aangelegd, dus dat trok me wel. Kwamen om 7 uur op het parkeerterrein van vliegveld aan, en de man die ons had geloodst zorgde dat we mochten parkeren van de bewaking (hij kende ze geloof ik , hij woonde om de hoek). Waypoint N 22 14.608 E091 48.771.

Enfin, in het vliegveld restaurant met iedereen gegeten, koste het lieve sommetje van 300 thakka, gigantisch duur, maar ik wilde ook niet krenterig zijn, en betaalde. Afscheid van de loods genomen, en na honden eten en loopje gedaan te hebben langzaam het bed voor de twee bezoekers opgemaakt , en ze netjes met z’n tweeën in mijn zitkamer neergelegd terwijl ik lekker me eigen bedje voor me zelf had. Beide heren hadden een Lungi bij zich, dat is een soort rok, meer een grote cirkel-vormige stuk stof die men gebruikt om zich te wassen, bij het aan en om kleden, en draagt als de enige kleren die men heeft in de zon liggen te drogen na het wassen. Merendeel van de mensen dragen die Lungi, broeken zie je minder veel. We lagen nog geen 10 minuten, of er werd op de deur geklopt. De vliegveld bewaking, ik moest mee, telefoneren naar de manager, om toestemming te vragen. Ik zeg bekijk het maar, als die man een probleem met me heeft komt ie maar hier, en sluit de deur. 10 minuten later, weer geklop, andere ventje, zelfde verhaal, ik begon er een beetje zat van te krijgen dus zeg… ik verplaats me auto wel, dan is het probleem opgelost, en deed dit door 300 meter verderop in een andere straat te gaan staan.

Ik lag nog geen 10 minuten, of zelfde liedje. Ik moest maar parkeren op de betaalde parking, dus de auto weer aangezwengeld en de halve km naar de andere parkeerplaats gereden, maakt mij niet uit, toch mijn ogen dicht ‘s nachts. Eindelijk slapen dacht ik, niet dus… dit is Bangladesh. Weer op de deur geklop, de manager. Dit bleek een hele nare zure man te zijn, die ik blijkbaar flink op zijn edele delen had getrapt en blijkbaar van thuis had moeten komen want hij had zijn zoon op schoot, zijn vrouw reed de auto, en die man vroeg me om mijn paspoort en wat ik deed, enfin, irritant allemaal, en dat liet ik ook blijken. Na een paar minuten vraagt ie wie er nog meer in die auto zitten, dus ik zeg twee Bengali’s die ik mee naar Dhakka neem, dus hij zegt: ik wil met die twee praten. Ik maak zoonlief wakker, die al half sliep, en die steekt zijn hoofd uit de deur, waarop er een heftige discussie in Bengali ontstaat die ik niet kan volgen, maar de reactie van die luchthaven manager was erg vreemd. Ik had er wel zat van, dus ik kwam tussenbeide en zeg ‘laat maar zitten, ik merk wel dat we hier niet welkom zijn, ga wel op het strand parkeren, ajuus paraplu. Ik sluit de deur, en die manager stapt in zijn auto, blaft wat bevelen tegen zijn personeel, en terwijl ik weg rijd word mijn auto ingesloten door een jeep zodat ik niet weg kon, en er werd mij verteld dat ik maar op de politie moest wachten. Ik snapte niet wat er nou aan de hand was, maar de manager kwam terug en sprak tegen me vanuit zijn auto. Bleek dat hij dacht dat ik een mensen (of in dit geval kinder) smokkelaar was die deze jongens op een vliegtuig naar het westen wilde smokkelen. Want die twee die ik in de auto had waren niet meerderjarig (21 in Bangladesh) en hij zag dat heel vaak op het vliegveld, dat er minderjarigen ontvoert werden en als goedkope kracht in Saoudi Arabie of zo verkocht werden. Ik verklaarde die man ter plekke voor geschift en zei letterlijk dat ie paranoïde was, maar dat hielp niet echt, de man werd alleen maar bozer en omdat ik ook niet weg kon moest ik wel wachten. Was erg moe, het was 11 uur of zo. Die politie liet ook op zich wachten, kwamen om 12 uur aankakken met een hele vrachtauto vol agenten, er werd een wielklem op me auto gedaan (eentje die je er zo af kon halen maar goed) en een hele discussie ontspon zich tussen de politie, de airport manager (die blijkbaar veel invloed had) mijn twee passagiers en mijzelf. In Bangladesh heb je altijd toekijkers, maar nu helemaal natuurlijk, dus het was snel een (ongezellige) drukte van jewelste. Ik nam de politie agenten maar apart, en vertelde wat mijn bedoeling was. Ze snapte het wel, maar zeiden dat de airport manager veel invloed had, dus ik moest mee naar het bureau, daar zou ik gecheckt worden, mijn twee passagiers zouden gecheckt worden, en als alles in orde was kon ik gewoon weer verder. Omdat ik geen keus had, reed ik achter ze aan naar een groot politiebureau waar ik in de tuin mocht parkeren, mijn passagiers werden naar binnen afgevoerd alsof het criminelen waren en ik moest in de auto slapen. Het was ondertussen 1 uur, dus dat was welkom, en tot een uur of 4 diep geslapen. Km stand 131194 en vandaag 194 km gereden.

dinsdag 7 december 2004
Tja, dan sta je daar op zo een politiebureau, met in de ene kant een erg boos gevoel, en aan de andere kant toch wel wat angst. Boos omdat ik niemand iets aangedaan heb, sterker nog, ik help mensen, en dan behandeld word alsof ik een crimineel ben. Angstig omdat dit Bangladesh is, en je nooit weet wat er kan gebeuren. Ik bedoel, straks word ik opgepakt voor mensen smokkel, alleen misschien al om geld van me te ontfutselen. Alles is mogelijk hier.

Ik moet verder zeggen, ik werd netjes behandeld hoor, en in de ochtend kwamen er hele trossen agenten de hond en auto bewonderen, mijn twee passagiers, die in het bureau hadden geslapen kwamen ontbijt eten in de auto, en er leek verder geen vuiltje aan de lucht, iedereen deed er erg luchtig. Wacht op de grote baas, die komt om 9 uur, en die kan beslissen wat we gaan doen werd er verteld, dus mijn tijd maar vol gemaakt met water filteren en afwassen en zo.

Eindelijk was de grote baas gearriveerd, en na bij hem in het kantoor ‘gezellig’ thee te hebben gedronken vertelde ie me dat er niks aan de hand was, maar dat de twee heren door hem persoonlijk op de bus terug gezet zouden worden naar Cox Bazaar, en ik gewoon naar Dhaka moest rijden. Ik vroeg hem wat dan het probleem was, hij zij dat de twee jongens minderjarig waren volgens de wet. Dat op zich was niet zozeer het probleem. Wel dat de stomme airport manager de hoge baas van de politie had gebeld met zijn verhaal over mensen smokkel, en hij dus niks anders kon doen dan ze terug naar huis te sturen. Al mijn argumenten dat dit allemaal belachelijk was waren hierdoor overbodig, ik zeg nog tegen hem… ik zag onderweg 8 jarige kinderen stenen hameren, dat mag dus dan wel, en het feit dat Rubel, mijn slaafje, nu weer gaat lopen bedelen rond het strand was ook niet belangrijk.

Snel afscheid van de twee genomen en mijn biezen maar gepakt, dwars door drukke Chitagong de weg naar Dhaka gevonden, en zielig alleen de weg voortgezet. Iets ten noorden van Chitagong heb je de grootste scheeps sloop werven van de wereld. Joekels van schepen worden met de hand uit elkaar gesloopt, en alle spullen die eruit komen staan langs de kant van de weg opgestapeld voor de verkoop. Zo rijd je langs een kilometer stoelen, of een halve kilometer fornuizen, bedden, bestek en ga zo maar door, alles wat je op een schip vind, staat hier langs de kant van de weg, tot en met grote diesel motoren. Boeiend gezicht, alhoewel ik niet zo in de mood was. Weinig gestopt, totdat het niet anders kon, bij een tankstation ongeveer 100 km voor Dhakka geslapen met zowaar weinig staarders.

Waypoint N 23 28.626 E091 05.739

38 liter getankt op km stand 130815 760 thakka
43 litre getankt op km stand 131368
Km 131368 (172 gereden).

woensdag 8 december 2004
Na een goede nachtrust vertrokken richting Dhakka om mijn India Visa te halen. Ik hoopte dat allemaal in een dag te kunnen regelen, alhoewel je het bij de Indiase ambassades nooit weet, want in Nederland kan het inderdaad in een dag, in Nepal en Pakistan moest ik een week wachten. Kijken of het hier wat sneller kan dan dat, want nog een week in dit land… ik weet niet of ik dat vol houd.

De weg naar Dhakka was druk en vol met debiele bus chauffeurs, ik heb op een gegeven moment mijn honkbal knuppel gepakt, de bus die me gigantisch sneed achtervolgt, toen ie stopte heb ik hem klem gezet en ben met knuppel en al op die chauffeur toegestapt, heb hem die knuppel op zijn voorhoofd gelegd en duidelijk gemaakt dat ie een zak was die een gat in zijn kop verdiende. Hierop jammerde ie iets van ‘ja maar er kwam verkeer tegemoet, dus ik moest wel’ en ‘ik maakte toch een gebaar dat ik je ging snijden’ja duh… moet je eerst kijken voor je in gaat halen….. sukkel. Een kwartier later kwam ie me luid tuterend weer voorbij razen, dus veel indruk heeft het blijkbaar niet gemaakt. Het is inderdaad zo dat zowel in India als Bangladesh, richting e.d. aangegeven wordt via handsignalen, dit omdat richtingaanwijzers en remlichten meestal niet aanwezig zijn.

New Market in Dakha, niks nieuws aan maar lekker zooitje!

In Dhakka aangekomen reed ik richting de Indisa’se High commision (soort nep-ambassade) en kwam vast te staan bij een soort bus station, wat hier gewoon midden op de weg is. Na 10 minuten vast gestaan te hebben ben ik eens gaan kijken wat er aan de hand was, bleek gewoon ene paar bussen te staan wachten op passagiers, en die blokkeerde de weg. Dat gebeurt hier wel vaker, maar nog niet zo lang. Heb me zweep gepakt, ben op die bus chauffeurs toegestapt en ze gesommeerd door te rijden, of ieder geval aan de kant te gaan, dit uiteraard met een paar tikken van de zweep op zijn open raam om wat kracht bijgezet. Daarna was het verkeer weer snel op gang en ik parkeerde in de buurt van de Indiase nep-ambassade, liep naar het betreffende adres … Er was daar van alles….. maar geen Indiase eikel te zien. Wat navragen bleek dat de mutsen 2 jaar geleden verhuisd waren naar een ander deel van de stad, gadverdamme, dat was minstens een uur rijden, als ik dat maar haalde, want meestal kan je alleen in de ochtend een visum aanvragen. Het verkeer in Dhakka is dikke stroop, dikke file en dikke smog, dus om half een was ik pas bij de nieuwe locatie, waar ik onmiddellijk aan de puinhoop en mensen massa kon zien dat ik ieder geval nu wel op het goede adres was. Auto midden op de weg gezet.. (he, dit is Bangladesh) en snel naar de ingang gelopen, maar alles was al hermetisch afgesloten. Ik kon van een security ventje met grote mitrailleur nog net een formulier krijgen waarna hij brabbelde dat ik morgen het maar in moest leveren.

Hierna de auto een straat verder aan de kant van een redelijk rustig woonwijk-weggetje geparkeerd, en na de gebruikelijke mensen te hebben weggejaagd raakte ik in gesprek met een Bengalees die ooit in Duitsland had gewerkt, en die vertelde me dat een Visa aanvraag minimaal een week, maar soms 10 dagen duurt. Dat was minder, ook al omdat mijn Bengali visum de 21ste afloopt, das 13 dagen van nu. En het vooruitzicht om nog minimaal een week in dit puinland te blijven was niet zo aantrekkelijk. Helaas weinig keus, en van de nood maar een deugd gemaakt, wat lopen winkelen. Je kan hier in Dhakka, in tegenstelling tot de rest van het land, redelijk spul krijgen, en in de avond bij de Pizza Hut gegeten die zijn 1ste jaars verjaardag vierde. Video DVD’s gekocht, een spel voor me gameboy, kip voor ‘Osama’ en kreeg zowaar mijn vader aan de lijn, dus alles zal nu wel goed komen.

Geparkeerd op de hoek van 2nd street en 3th street in Gulsham (1),
Om te onthouden:

350 gram runder gehakt kost 50 thakka (75 eurocent),
1 litre igloo ijs is 91 thakka,
fles mayo (remia) 220 thakka,
groot duits brood 60 thakka,
pak koekjes 10 thakka (en niet te vreten),
fles fris (halve litre) 15 thakka,
roerbakgroente 35 thakka,
stuk kaas 150 thakka (gouda),
liter houdbare melk 13 thakka,
bounty 37 thakka,
valt het op?, alle import dingen zijn duur, lokaal spul is erg goedkoop

donderdag 9 december 2004
Om 10 uur bij de ambasade gemeld, en netjes in de rij gaan staan, zoals altijd bij de Indiase ambassades, in elk land. Ook hier een gigantische mierenhoop, duizenden mensen, gelukkig voor 99,9% Bangali’s , die allemaal een visum voor India willen. De rij voor deze mensen is gescheiden van die voor mij, zodat ik maar 10 man voor me had. De mijnheer van het reisburo die me zou helpen mocht niet naar binnen dus daar had ik niet zo veel aan. Ik heb met de man achter het loket gepraat als brugman om mijn visum aanvraag sneller te doen verlopen, helaas, het snelste wat ie kon beloven was dinsdag, dus moest ik 4 dagen wachten. Dinsdag ochtend moest ik dan weer komen om mijn paspoort in te leveren, en dan kon ik dinsdag middag mijn visum ophalen, lekker veel tijd allemaal, maar het is niet anders. En tja wat nu. Ik had aan de ene kant geen zin om 4 dagen ergens naar toe te rijden, want het kost me bijna een dag om Dhakka uit te rijden, en ook weer een om er weer in te komen, het verkeer van Bangladesh is gewoon niet erg uitnodigend. Aan de andere kant was zo lang in Dhakka staan ook niet echt een pretje. Toch maar voor het laatste gekozen, me auto een straat verder gezet waar ik iets meer privacy kon maken en de hond buiten kon leggen, en de rest van de dag wat geklungeld, een fietstochtje door het lekkere verkeer van Dhakka, een supermarkt gevonden, een echte met veel westerse spullen, gekeken of ik mijn banden betaalbaar kon vervangen (maar voor 8000 takka per stuk wat te duur), en verder niet veel bijzonders gedaan.

Vrijdag 10 december tot 18 december.
Rustig maar de paar dagen in Dhaka rondgebracht. Beetje gewinkeld en natuurlijk te veel geld uitgegeven. Erg veel DVD’;s gekocht, maar ja, 100 Thaka (80 eurocent) voor een origineel lijkende CD kon ik toch weer niet laten liggen. Friends dvd’s en andere leuke films (zoals 5 Jet Li Films op een dvd voor 80 eurocent) maar ook een nieuw mobieltje gekocht. Panasonic A100, erg klein en dus makkelijk mee te nemen (5800 Thaka). Verder nog een trip naar new Market gemaakt, wat domme klusjes rond de auto gedaan en wat met Bengali’s rondgehangen die uiteraard in getalen rond de auto aan het hangen waren. Ach, zo passeren de dagen wel, zeker omdat ik de goede supermarkt gevonden heb waar ik gehakt en zelfs voorverpakte roerbakgroenten kon kopen, jammie dus. Nog geprobeerd nieuwe banden te kopen, maar mijn maatje was onbekend in Bangladesh. Ook LPG na erg lang zoeken gevonden (en dit alles op de fiets), maar toen ik aankwam was er wel een pomp en een LPG tank, maar die was zo leeg als wat en bleek dat er pas in februari voor het eerst LPG gas het land binnen zou komen. Lekker dan, helaas was me tank op een gegeven moment echt leeg (natuurlijk midden in de nacht) waardoor ik over moest schakelen op mijn kleine, nog uit Nederland meegenomen, 10 kilo flesje. Daar zou ik het ieder geval tot ik weer terug was in India het mee uit moeten houden.

In Dhaka vroeg ik de scharensliep me schaar te slijpen, gelijk weer 10 man erom heen. En nog slecht geslepen ook

Dhaka is ook al zo een vieze stad, net als veel Indiase steden. De lucht is continu mistig van het vuil en de luchtverontreiniging, en elke ochtend kon ik mijn auto aan de buitenkant schoonmaken om dat er een laag fijne zooi over lag, een soort laag met stof, maar het zal geen stof zijn. De lucht is niet goed voor de gezondheid, en ik las dan ook in de krant dat longkanker de grootst doodsoorzaak was in deze stad, niet helemaal verbazingwekkend.

Me op dinsdag ochtend netjes bij de ambassade gemeld, en de mijnheer was over vriendelijk, gaf me zelfs een 6 maanden multiple entry visa, iets wat normaal erg moeilijk te krijgen is, maar het zou daarom mogelijk kunnen zijn om bijvoorbeeld een uitstapje naar Nepal te maken of zo. ‘S middags kon ik me paspoort met sticker ophalen, en de volgende dag vroeg richting India gereden (begin km stand 131474). Als je Dhakka uit rijd kom je langs ontelbare steenfabrieken. Ik kan me de gedachte niet onttrekken dat al die stenen gemaakt zijn van klei uit deze Padna rivier. De Padna heet in India de Ganges, en dat is de rivier waar de meeste lijken in verbrand word. Al het as en evt overblijfselen worden in die rivier gedumpt, en eindigt als klei in Bangladesh. Eigenlijk dus zijn al die Bengali stenen van menselijke resten gemaakt….. euuuhhhh.

‘s Nachts weer op hetzelfde plekje vlak na Jessore geslapen heb, en uiteraard weer ruzie heb gekregen met de lokale bevolking die weer en masse aan kwam zetten. Wel me auto laten wassen voor 100 thakka. In eerste instantie met de wash&shine die ik nog had uit Nederland, maar toen het daarmee niet schoon werd ging men gewoon wasmiddel gebruiken, en dat werkte erg goed. Alhoewel ze over het algemeen erg slecht in schoonmaken zijn hier. Zo maakte een gast eens mijn tafel schoon waar die wat op had geknoeid, en gooide het pardoes op de grond. Ik zeg nog, veeg het in je hand en gooi het naar buiten, nu moet je ook nog eens de vloer schoonmaken, keek ie me aan alsof ik het idee van het jaar had zeg…
Ik had netjes een omheining gemaakt, maar toch gingen mensen daar onder door om gewoon de auto binnen te stappen, en dan ben je aan het koken en moet je om de 3 minuten iemand hardhandig (dus duwen) wegsturen. Toen een ietwat oudere man dan ook de auto binnen stapte werd het me weer eens te veel, en ik pakte hem bij zijn nekvel en sleepte hem onder de afrastering door met de mededeling (in het Nederlands) dat ie een ongelikte beer was, die eerst maar eens manieren moest gaan leren. Dat nam die man niet erg prettig op, en hij melde me dat hij eigenaar was van het stukje grond waar ik op stond en dat ik dan maar 200 thaka aan parkeergeld moest betalen. Ik heb hem de plek laten zien waar ie zijn 200 thaka in kon stoppen en heb de deur maar weer dicht gedaan uit ellende, en ben later op de avond iets verder op gaan staan zodat die sukkel me ieder geval niet lastig meer kon vallen.

De volgende ochtend de grens met India over. De hele grens zat bom en bom vast met vrachtauto’s die beide kanten van de weg blokkeerde. Ik had geen zin daar op te wachten, dus via stoep, en allerlei niet eerlijke manieren toch de rij voorbij kunnen gaan. Weer bleek er aan de Bangladesh kant niemand te zijn die iets van carnetten af wist, en na veel vijfen en zessen (en 300 thakka land-verlaat-belasting betaald te hebben) kwam er een ventje opdagen die ook niet wist hoe het moest, zodat ik alles zelf maar in heb lopen vullen en hij alleen de stempel en zijn handtekening gezet heeft. Aan de Indiase kant de gebruikelijke puinhoop, maar de douane wist tenminste wel hoe alles moest, dus rond 11 uur India tijd reed ik richting Kolkatta. Van de grens tot Habra was de bekende gatenkaas weg, daarna een stukje redelijk totdat je op de nationale highway komt, dan is het weer bagger. Bijna in kolkatta aangekomen zag ik ineens een garage die LPG tanks inbouwde, dus ik naar binnen om te vragen of ze wisten waar er een tank station was. Dat wisten ze, en na veel zoeken (de man had de tekening in spiegelbeeld gedaan) kon ik me tanki weer eens lekker vol proppen met gas.

Nu ik Bangladesh heb verlaten kan ik de balans op maken van drie weken dit land. Na een jaar geleden het erg naar mijn zin gehad te hebben, draai ik nu mijn mening 180 graden om. Het is absoluut GEEN land om met een camper te bezoeken. Dit niet vanwege de wegen, want die zijn goed, maar vanwege de complete absentie van enige privacy. Er staan als je stilstaat constant een haag van mensen je aan te staren, mensen die je niet weg krijgt, mensen die blijven zeuren dat ze met je mee wilt, die blijven zeuren over sponsoring naar Holland, ze willen je horloge hebben, mensen die absoluut geen fatsoen hebben (op westerse waarden dan he, ik bedoel, zo is het land nou eenmaal), debiel verkeer en dus veel ergernissen.

Als voorbeeld een gesprek met een lokale, toen ik parkeerde langs de kant weg met iemand die een beetje engels sprak:

Gast: Hello, can I speak with you.
Ik: Sorry, I have been driving all day, I am tired and want to rest.
Gast: oh, ok, can I come see your car inside.
Ik: what did I just tell you?
Gast: oh, I don’t know
Ik : I have been driving all day, I am tired and want to rest, so bye bye
Gast: You want some chai (thee)
Ik: No thanks, bye
Gast: You like Bangladesh?
Ik : Look, I am telling you, leave me in peace, I am tired.
Gast: oh, ok, what is your country?
En dat gaat zo nog uren door.

Getankt vlak voor de grens in Bangladesh op km stand 131752, 40,5 liter voor 815 thakka

Om te onthouden:
In Bangladesh word er veel ei op straat verkocht, gekookt dan, het heet DIM en kost 5 thakka.

Waar komt het woord PIC-NIC vandaan?