20041200 – Kalkutta (India) en het stervende jochie

19 december 2004, het jongetje dat dood ging en op weg naar Varanasi
Geplaatst op Thursday 23 December @ 04:14:30 GMT+1 door casper

Tja, hier sta ik dan weer in Calcutta, in Sutter street weer naast de kerk, (waypoint vlak bij, maar niet helemaal de goede is N 22 33.572 E088 21.042) waar ik op vrijdag en zaterdag de nodige boodschapjes gedaan heb, zelfs een zak hondenvoer gekocht en mijn auto eens grondig schoongemaakt te hebben van binnen was het plan om op zondag (dan is er wat minder verkeer) op weg naar het westen te gaan, via Varanassi richting Delhi, dan even naar Manali om dat in wintertijd eens te zien, dan door naar Pakistan. Ik zeg dat even zo, maar we hebben het over een paar duizend kilometer door India, en met de kwaliteit van de wegen zou dat best wel eens wat weken kunnen gaan duren.

Kerstperiode is overal aangebroken, maar ik merk er hier erg weinig van. Heb wel wat kerstballen (nouja, het mag die naam eigenlijk niet hebben) op de kop getikt en een paar kerstklokjes en zelfs twee plastic kerstmannen, heb er mijn auto mee versiert maar de sfeer zoals thuis is het natuurlijk toch niet (niet dat ik het thuis ooit versier haha). Zeker niet omdat het overdag hier nog steeds een graad of 25 tot 30 is, en dan ‘s nachts wel wat afkoelt maar koud absoluut niet. De India’ers denken daar anders over met hun wollen mutsen, sjaals en dikke truien, maar ik loop gewoon nog te puffen in met mijn korte mouwtjes.

Maakte nog ietwat minder leuke kerstervaring mee. Zoals bekend slapen er in kolkatta veel mensen op de straat, zeker ook in de buurt van het centrum en in de straat waar ik mijn auto heb geparkeerd. Daar moet je dan elke keer langs lopen, en die mensen bedelen dan, zitten op de stoep te zitten, koken een potje, leggen een kaartje, verzorgen hun kinderen of wat dan ook.

Parkeren in Sutter straat, business gaat gewoon door, naast de auto.

Ik was al een paar keer in gesprek geweest met een vrouw die redelijk Engels sprak en niet zo opdringerig bedelde, me vertelde dat haar man en kinderen allemaal dood waren, ziek van het op straat leven en ze wees me op een jongetje van een jaar of 7, die op de stoep lag te slapen midden op de dag. Ze vertelde dat die jongen al een paar dagen ziek was, en of ik niet kon helpen. Dat was eergisteren of zo, ik ben naar het jong gegaan en voelde of ie koorts had, maar dat viel volgens mij nog wel mee. Hij reageerde verder nergens op, behalve toen zijn vader aan kwam lopen en me in gebaren taal vertelde dat die jongen pijn aan zijn buik had en al dagen niks had gegeten. Prompt trok hij het shirt van dat jong omhoog, drukte op zijn buik en de jongen opende zijn ogen en keek vol pijn in het luchtledige. Ik denk, jeming, die heeft een doktor nodig en dat was precies wat die vader me dan ook vroeg, of ik mee wilde naar de doktor (en uiteraard de rekening wilde betalen). Ik vertelde hem, ik kijk morgen wel hoe het met hem is, wilde niet gelijk de portemonnee trekken, wie weet was het wel een goedkope truc, maar de volgende dag heeft het jong de hele dag op die stoep gelegen, dus het zal toch wel echt geweest zijn. Tja, dan is het bijna kerst, moet je toch wat voor je mede mens over hebben, dus in de avond zeg ik … kom op, naar de doktor met je zoon. Het jong werd in het laken waar die in lag opgepakt, woog denk ik niet veel, had ook echt zo’n biafra hoofdje, en in de riksja naar de doktor. Dit bleek op de hoek te zijn maar het jochie kon niet lopen, en daar aangekomen moesten we even een half uurtje op een doktor wachten, die de jongen onderzocht. Heb wat met pa zitten brabbelde en toen de doktor kwam werd het jong onderzocht. De doktor sprak goed Engels en die informeerde me na zijn onderzoek erg goed.

Bleek dat die jongen al sinds April (!!) met koorts op die stoep lag, al 2 keer voor Malaria was behandelt, nu pijn in zijn buik heeft wat best een gevolg kon zijn van een terug gekeerde malaria waardoor de milt erg opgezwollen was. Verder had de jongen een hele historie van onderzoeken, pa produceerde ineens hele pakken met papier, en die doktor adviseerde me om in de ochtend een bloedtest te laten doen en dan kon men zien of het malaria was. Zo gezegd zo gedaan, dus weer terug naar de stoep, de volgende ochtend op naar hetzelfde ziekenhuis en bloed geprikt. Dit duurt allemaal uren in India, want men laat je lekker wachten. De jongen reageerde op weinig impulsen, lag wat omhoog te kijken, toen ik wat vroeg negeerde ie me ook, niet echt prettig, maar ja wat wil je als je al maanden op een stoep ligt (terwijl er tientallen buitenlanders per dag langs lopen). Na de bloedtest (koste me 930 roepies) in de avond de uitslag opgehaald, en wat bleek… geen malaria.

Shit, ja nu wist ik het ook niet meer zo, de vader keek me aan zo van ‘help me, mijn zoontje sterft’ en dat is een rot gevoel, maar ik ging de volgende ochtend weg en wist ook niet wat ik verder kon doen. Nog geprobeerd om die doktor te bellen (die had me zijn mobiel nummer gegeven), maar hij nam niet op, en die vader maar geadviseerd om de volgende dag zelf die doktor te bellen. Meer kon ik ook niet doen, had geen zin om die man gewoon geld te geven want dan gaat het op aan wat anders, dat weet ik zeker.

Zondag 19 december 2004
Nog even snel naar de markt geweest, en heb Brox meegenomen, was ie gelijk uitgelaten. Was wel leuk want ik ging ook naar het slagers gedeelte, zou je denken, daar mag toch geen hond binnen. Ha, dit is India hoor, de honden lopen er gewoon los rond en eten alle restjes op als de slachter even niet kijkt. Met Brox tussen de hangende varkens koeien en geiten gelopen, hij had het niet meer. Rook allemaal natuurlijk heel erg vreemd (en lekker) voor hem, en hij begon tegen die hangende dingen te blaffen en te kwijlen. Ook toen ik langs de kippen afdeling kwam (en die kippen zijn allemaal levend) was het even moeilijk de hond onder controle te krijgen, wellicht een goede leerschool. Na het kopen van een lekkere steak voor mezelf, wat groente en vlees voor de hond terug naar de auto en snel weg, want het was ‘voed de armen’ dag, dus een gigantische puinhoop. Heb het niet-malaria patientje toch een beetje aan zijn lot over gelaten, en dat is geen lekker gevoel.

Rond 9:30 was ik buiten Calcutta beland, (Vertrek km stand 131867) daar heb ik dus maar een minuut of 30 over gedaan, waarschijnlijk omdat het zondag was, op andere dagen denk ik minimaal het drie voudige.
Het begin van de national highway nummer twee was een beetje minder, want de eerste 100 km werd er aan de weg gewerkt, maar daarna werd het tolweg, en prima te rijden. Voor het eerst in india dat ik zo een lang stuk weg gehad heb dat van goede kwaliteit is.

Rijd nu al een tijdje weer richting westen, na maanden oost gereden te hebben, wel een vage gewaarwording. Reed een paar uur door steenkolen gebied. Het was geen gezond gebied, want er werd van alle kanten rook de lucht in geblazen. Blijkbaar werd er cokes gemaakt, maar ook teer en asfalt of zo, en in veel dorpen branden kolen vuurtjes op straat, ik weet niet wat ze er mee deden maar het zal wel ergens goed voor zijn. Er kwam echter een rook van af dat het niet leuk meer was, en op sommige plekken moest ik gewoon mijn mistlichten aan doen om gezien te worden. Lijkt me erg ongezond wonen.

Blijf me ook weer verbazen over het hoofddoekjes gedrag van de India-ers in de ochtend. Ze hebben dan shawls of lakens, (bivak)mutsen, petten of andere dingen om hun hoofd heen gebonden om hun oren of hoofd warm te houden. Dit terwijl het gewoon 19 graden is of zo, maar het ziet er heel dom uit en ik blijf er wel om lachen.

Ik heb het zo koud (het was 19 graden…)

Geparkeerd om kwart voor 5 in een weiland tussen de steen fabrieken en kool ovens, km stand 132154 (287 km gereden) N23 50.570 e086 27.874

maandag 20 december 2004
Vanochtend om 7:24 vertrokken vanaf het veld, precies toen de eerste troep met staarders aan kwam zetten, dus mooi getimed. Begin km stand 132155 en het was 17 graden en mistig.

De weg was vandaag gigantisch slecht. Ik was er al bang voor dat het zou gebeuren, en niet onterecht. Ze zijn ook hier 4 baans aan het maken, en dat doen ze volgens mij de hele 2000 km naar Delhi. Ook hier, net als in Pakistan hebben ze een kant afgemaakt en zijn ze met de andere kant bezig, alleen doen ze dat per 2 km ongeveer, en dan wisselen ze van kant. Dat betekend dat je van de linker naar de rechterkant van de snelweg moet, via een haastig opgeworpen zand of grind heuvel die al helemaal kapot en vol gaten gereden is door de vele vrachtauto’s. Ook zijn er een flink aantal stukken snelweg nog helemaal niet af, maar de oude weg onderhouden ze niet meer, dus dat is ook afzien geblazen. Al om hebben zowel mijn auto als ik er lelijk onder moeten lijden. Heb wel gewoon vandaag bijna 300 km weg opbrekingen gehad, en minstens 70 ‘diversions’, van de ene kant naar de andere. Het aantal vrachtauto’s was weer gigantisch, soms rijd je in een soort van konvooi met 40 of 50 van die bakken, de lucht is zwart en stinkt, men wil je niet in laten halen want ze willen naar je auto kijken, er word midden op de weg gestopt om banden te controleren, te plassen of met een collega te babbelen, als men een fietser of Riksja in moet halen gaat men al een kilometer van te voren op de andere weghelft rijden en drukt tegenliggers maar in de goot, enfin, genoeg om je aan te ergeren. Ook al een paar keer moeten stoppen omdat hele karavanen met kamelen de weg over staken. En dan denken dat ik geen stress meer heb… HA

In de buurt bij Mebari kwam ik weer eens in een mega-file terecht en na een paar minuten stil gestaan te hebben ben ik achter een bus aangedoken die de file voorbij reed. Stonden toch zeker zo’n 125 vrachtwagens in de rij, en vooraan aangekomen bleek dat er een spoorwegovergang was, waar ze dan uiteraard ook nog eens aan de weg aan het werken zijn, het normale Indiase feest dus, kost je wel weer een dik uur.

Gestopt om 18:00 uur op een onbekende plek, het was al stikke donker, de weg was slecht, het verkeer debiel, dus maar een willekeurige plek die een beetje rustig is gepakt. Km stand 132444 (289 gereden vandaag) Waypoint N 24 55.690 E084 07.725

Wat GPS info van vandaag : 26,1 gemiddelde snelheid (2 uur stil gestaan en 8:30 uur gereden)

Getankt op km 132262 49,16 liter voor 1333 roepies

Om te onthouden
, een kilo uien (Piagg) kost 10 roepies op het platteland. Een halve liter melk (DUDH) kost 7 of 8 roepies.
Een brood (lees stopverf) kost 10 roepies.
Giao Giao betekend ‘wegwezen’ maar volgens mij is dat Bangla taal, en is het in India’s Po Po (Go Go). (of was dat nou weer Tamil? Wel erg belangrijke woorden.

Toch een deuk in mijn top box gereden , waarschijnlijk in Khulna waar ik tijdens het parkeren tegen de luifel van het Hotel aan reed, dit terwijl het personeel stond te wenken van ‘kom maar kom maar, gaat makkelijk’. Gelukkig is het niet door en door stuk, alleen een deuk erin.

dinsdag 21 december 2004
Lekker geslapen op mijn onbekend plekje. In de avond dacht ik, ik kijk morgen wel als het licht is waar ik precies sta, maar toen ik om 6 uur wakker werd was het zo mistig dat ik nog niks kon zien.

Begin Km stand 132444, temperatuur een aangenaam maar frisse 19 graden.
De weg bleef bagger, en ik had nu volgens mij al 400 km aan wegwerkzaamheden gehad. Om mooi te worden moet je pijn lijden is geloof ik het gezegde, maar in India is het alleen lijden, en dat mooi worden… dat zal er wel nooit van komen. Ik weet zeker dat als al die duizenden kilometers snelweg die ze aan het maken zijn klaar zijn, ze het niet onderhouden en het binnen mum van tijd vierbaans ellende is ipv twee baans ellende. En dit alles gebeurt lekker met de hand hoor. Je denkt toch niet dat ze bijvoorbeeld kiep-auto’s hebben, Neeeeee joh ben je gek, die miljarden kubieke meters zand die men er voor gebruikt word gewoon met schepje in een vrachtwagen geschept bij een rivier, om dan ter plekke gewoon weer met schepje er uit werken.

Bij de grens tussen de twee staten van Uttar Pradesh en west Bengal ging het mis. Er stond daar een file die, achteraf, minstens 8 km lang was met alleen maar vrachtauto’s.(en dat is dan 8 km aan beide kanten, dus 16 km totaal). Na 15 minuten netjes in die file gestaan te hebben ben ik er maar weer langs gaan rijden, want ik wist eigenlijk ook niet wat er aan de hand was. Tja, het was de gebruikelijke Indiase puinhoop, en na 4 tot 5 km op de zanderige vluchtheuvel en andere sluipdoor weggetjes stond ik toch echt vast. (In Nederland was ik al 30 keer dood geweest als ik file illegaal voorbij reed, hier kijkt men je aan en lacht… this is India). Tja, daar sta je dan, in een kilometers lange rij van vrachtauto’s waar geen enkele beweging in zit en waarvan je geen idee hebt hoe lang die rij nog is. Kan best nog wel eens kilometers zijn, en dan sta je er gewoon een paar dagen. Kan je je voorstellen, op de linker vlucht/zandstrook onafzienbare rij van vrachtauto’s, de rechterkant precies hetzelfde, en dan Casper die er met pijn en moeite zijn auto door heen wringt, en dan komt er ineens een tegenligger aan. Dan krijg je nog de haag met staarders om je heen waar je dus niks aan kan doen, behalve berusten in je lot is dan het enige. Terwijl ik dit typ, met de pc op de passagiers stoel, staan er zeker 50 man me aan te staren… grr, en dan rijd de file eindelijk eens een paar meter, dan komt er zo’n klote asociaal er even snel tussen piepen. Maar even mijn knuppel gepakt.

Eindelijk bij het euvel aangekomen, gewoon een soort grenspost maar dan op zijn Indiaas. Dat is dus een plek om te vermijden, volgende keer gewoon een andere weg pakken want dit is belachelijk. Daarna is de weg even rustig, om vervolgens in de volgende file vanwege een ongeluk te komen. Naja, het is een geluk dat ik geen haast heb, maar de laatste 50km naar Varanassi koste me wel 4 uur. Om een uur of drie reed ik de puinhoop stad binnen. Ik bedoel, elke grote stad in India is een puinhoop, maar varanassi weet er altijd nog een schepje boven op te doen. De straten zijn nauw, er lopen ERG veel koeien op straat (weet je nog, Varanassi is de heilige stad aan de Ganges rivier) en er rijden ontiegelijk veel riksja’s, die uiteraard het hele verkeer erg vaak vast zetten. Dan zijn er vaak stakingen, vooral de vuilophaal dienst schijnt dat een prachtig machtsmiddel te vinden en vanwege de vele hindu’s die hier komen baden en bidden is het een puinhoop van jewelste. Maar.. op de een of andere manier een leuke puinhoop. Ik herinnerde me een hotel vlak bij het centrum die een parkeerplaats had, maar wist niet precies meer waar. Na wat rondgereden te zijn en een paar Hotels gevraagd te hebben belande ik bij Guatam Hotel waar ik pal voor de deur kon parkeren. Over de hond deden ze een beetje moeilijk maar toen ik beloofde dat ie niet het hotel in zou gaan hadden ze er vrede mee. He, money is money… this is India.

Zo midden in een stad is het erg moeilijk om lekker met de hond te lopen, maar toch maar een rondje gedaan. Dan krijg je veel bekijks. In de avond ben ik nog even naar de Ghat’s geweest en wat oude bekende tegen gekomen, vroeg naar bed gegaan. Om 15:15 precies me auto geparkeerd op waypoint N25 19.437 E083 00.140 voor het Guatam Hotel (350 roepies) Om te onthouden:
Eigenlijk valt het me nu pas op, nu ik iemand zie die het wel heeft, maar je ziet geen India’se jeugd met een bril op. Trouwnes volwassenen ook niet veel, maar wel wat, maar jeugd absoluut niet. woensdag 22 december 2004. In Nederland is het bijna kerstmis, hier is er weinig van te merken. Ondanks de door mij persoonlijk opgehangen ballen is er geen kerst gevoel, niet dat ik daar rauwig om ben of zo. Erg vroeg (half 6) opgestaan en met de hond gaan wandelen. Zelfs een minimaal parkje gevonden van 10 bij 20 meter, helaas werd het bevolkt door een teef met puppies, die zo fel haar kroost moest verdedigen dat ze Brox in lip en kont beet. Hij gromde wel terug, maar dat maakte geen indruk dus mijnheer loopt met een dikke lip en pijn aan zijn kont haha. In de ochtend komt er ineens een man met een joekel van een Deense dog aan, en dat was ook duidelijk een huis-hond, die wilde spelen en niet vechten, en Brox heeft eindelijk weer eens een maatje gevonden. Ze is wel 20 cm groter dan hij, maar dat boeit niet. Verder heeft ze een huidziekte waardoor er weinig haar is, maar dat zie je hier wel vaker, erg goor gezicht trouwens, laten we hopen dat het niet besmettelijk is. Hier in Varanasi valt de stroom erg vaak uit, sterker nog, ik heb de indruk dat er vaker geen stroom is dan dat er wel stroom is. Dan worden de grote generatoren aangezwengeld, met alle gevolgen van dien, dikke rookwolken en heerlijke herrie bij elk gebouw, winkel of straatje/steegje Om te onthouden: ‘Said batme’ betekend ‘misschien later’, zoiets als In_sh_Allah in Moslim taal